1 post

Wraak

71 Hits.
 
Hij kwam met zijn zware ouderwetse rolstoel binnenrijden op een rustig moment van de dag. De man hijgde van de inspanning. Het leek alsof hij kilometers gelopen had. Zijn gezicht was rood en dikke aders klopten in zijn nek. Na een paar minuten waarin hij alleen maar voor zich uit staarde en diep adem haalde, bestelde hij een flesje bronwater. Op het moment dat John het voor hem neerzette keek hij omhoog en hun ogen ontmoette elkaar.
'Kom even bij me zitten,' vroeg de man op een vriendelijke toon. 'Het is rustig nu, dus ik houd je niet van je werk.'
John keek om zich heen en kon niet anders dan erkennen dat op dat ogenblik de man met de rolstoel zijn enige klant was.
‘Wat verdient het nu, werken in deze tent?'
John glimlachte.'Ik ben student. Dit is een bijbaantje.'
De man knikte begrijpend en nam een flinke slok van zijn bronwater.
'Je hebt mijn vraag niet beantwoord.'
'Netto ongeveer 8 euro per uur,' antwoordde John langzaam. Achterdochtig keek hij de man aan. Die zag dat John zich afvroeg welke kant het gesprek opging want hij legde zijn handen plat op tafel en rechtte zijn rug. 'Ik geef je de gelegenheid €50.000 te verdienen. Op een eerlijke manier.'
John keek hem verbijsterd aan en maakte aanstalten om zijn stoel achteruit te schuiven.
'Ik moet weer aan het werk.'
De man legde een klauwachtige hand op zijn pols om hem tegen te houden. John zag zijn lange, gele nagels en hij voelde een koude rilling van angst over zijn rug lopen.
'U bent gek!' riep hij uit. 'Ik ga niemand vermoorden en ik wil ook niets met seks te maken hebben.'
'Luister vijf minuten,' fluisterde de man op indringende toon. 'Begrijp goed wat ik je zeg. Ik geef je de kans om op een makkelijke manier een flink bedrag te verdienen.'
Hij trok zijn hand terug. 'Dit lijf wordt verteerd door kanker, jongen. Hier komen met de rolstoel kost mij een hele dag energie. Ik heb je hulp nodig.'
Aarzelend ging John weer zitten. Hij keek de man aan. Twee rood geaderde ogen in uitgeholde oogkassen stonden in een mager gezicht. De lippen vertrokken in een smalle bloedeloze grijns. 'Volgens de doktoren heb ik nog een maand te leven. Hooguit.'
Hij onderbrak even om een slok water te drinken.
'De pijn,' zei hij langzaam, 'die ik elke dag voel, is me te veel geworden. Het maakt je kapot en doet je verlangen naar de dood.'
'Dat vind ik heel erg voor u, maar ik begrijp nog steeds niet wat ik daarmee te maken heb.'
'Ik moet het aan jou vragen, want de vrouw waar ik mijn leven mee deelde heeft me in de steek gelaten. Kennelijk vond ze dit het perfecte moment om een einde te maken aan onze relatie. ‘
Die laatste woorden spuugde hij er bijna uit en John zag de woede in zijn ogen. 'Maar ik kon haar niet tegenhouden, op een dag was ze weg met bijna al mijn geld. Ik denk dat ik nog van geluk kan spreken dat ze mijn potje voor noodgevallen niet had gevonden. ‘
Hij wreef stevig over zijn gezicht. 'Maar goed, ken je de Kennedy Toren?'
Verbaasd over de plotselinge wending die het gesprek nam, knikte John. Iedereen die in de stad woonde kende de toren. Een gigantisch gebouw met winkels op de begane grond en daarop twintig verdiepingen appartementen. Als John zich goed herinnerde was de toren ongeveer honderdtwintig meter hoog.
'Die toren heeft een plat dak' zei de man grijnzend. Hij keek John aan op een manier alsof die al begreep waar hij naartoe wilde. 'Als je het doet krijg je nu twintig duizend euro. De rest krijg je op het dak.'
John begon zich een beetje ongemakkelijk te voelen, al had hij nu wel een vaag vermoeden welke kant dit opging.
‘Wat...eh...wilt u nu precies dat ik ga doen? ‘
Geamuseerd keek de man hem aan.’Ik wil dat je mij helpt een eind aan mijn leven te maken.’
Hij sloeg met zijn platte hand op tafel.’Jij duwt me over de rand van de Kennedy . ‘
'Dat is een gestoord plan,’riep John uit. ‘U maakt een grap. ‘
De man deed alsof hij het niet hoorde. Hij sloeg op zijn knieën en barstte in lachen uit.
'Denk je eens in wat de politie denkt als ze mij uitgesmeerd op de grond zien liggen met mijn rolstoel boven op me. Al mijn botten gebroken. Succes verzekerd.'
Hij zocht een zakdoek op en snoot luidruchtig zijn neus.
'Ze zullen hun hoofd er over breken hoe ik in godsnaam met mijn rolstoel boven op het dak ben gekomen.'
Opeens werd hij weer serieus en keek John scherp aan.'Laat me niet in de steek. ‘
Hij duwde zijn rolstoel achteruit en trok een kaartje uit zijn binnenzak, samen met een vel papier.
'Mijn naam is Felix ten Dam. Hier staat mijn adres op en de dag en tijd waarop ik je verwacht. Je moet zelf een busje regelen en de sleutel om op het dak te komen, maar daar krijg je €50.000 voor. Er staat ook een tijdschema op. ‘
Uit de tas die op zijn schoot lag pakte hij een dikke envelop en schoof die over tafel heen naar John.
'Zorg dat je op tijd bent, jongen. Ontneem mij niet de mogelijkheid zelf een einde aan mijn leven te maken.'
Hij draaide moeizaam de rolstoel en bewoog zich naar de deur. In de opening stopte hij even om de drempel over te komen
'Er is één ding. Het is van belang dat ik precies 7.30 uur naar beneden stort. Geen seconde vroeger of later. ‘
En met die woorden verdween hij om de hoek.
 
John kwam binnen, hing zijn jas op en liep zachtjes door naar de keuken waar Suus aan het werk was.
De afwas stond hoop opgestapeld. Hij sloeg zijn armen om haar middel en kuste haar in de nek.
‘Binnenkort kan ik een afwasmachine voor ons kopen. ‘
Glimlachend draaide Suus zich om en smeerde een wolkje afwasschuim in zijn gezicht. ‘Je bent net op tijd, pak de theedoek maar. ‘
John veegde het van zijn neus , leunde tegen het fornuis en sloeg zijn armen over elkaar. ‘Ik meen het, hoor. Je kunt niet geloven wat ik heb meegemaakt vandaag. ‘
Zijn stem trilde van de opwinding.
Suus had een mooie,lieve stem en een mooie glimlach en op zulke momenten wist John weer precies waarom hij verliefd op haar was geworden.
Ze trok een rimpel in haar gezicht. ’Goed, John. Maar die vaatwasser is er nog niet, dus...’
Ze pakte de theedoek van het haakje en gooide die naar hem toe.’Vooruit, aan het werk.’
‘Laat me eerst even vertellen wat ik heb meegemaakt. Daarna kom ik je helpen. ‘
Ze zweeg een paar seconden, deed toen de afwasborstel in het sopje en liep naar de huiskamer.
De klok aan de muur tikte de minuten weg. Suus staarde naar buiten waar een vuilniswagen met veel kabaal langs reed.
‘Vijftigduizend, ‘herhaalde ze toonloos.’Om iemand over de rand te duwen. ‘
Ze richtte haar blik weer op John.’Serieus? ‘
Hij knipoogde.’Er is nog iets, lieverd. Hij heeft een aanbetaling gedaan. ‘
Zonder zijn ogen van haar af te houden trok hij de envelop uit zijn binnenzak en legde die op het tafeltje tussen hen in. In de stilte kon hij een speld horen vallen.
 
 
 
 
 
6.30  John parkeerde het busje voor de deur van een vrijstaande villa. Felix stond al voor de deur te wachten. Nu het zover was stond zijn gezicht gespannen en zijn handen omklemden de handvatten van de rolstoel zo strak dat zijn knokkels wit waren.
6.45  In appartement 420 D stond mevrouw van Duin op en slofte naar het toilet. Op haar leeftijd had ze wat last van incontinentie, maar deze nacht was het meegevallen. Vanuit het toilet liep ze door naar de douche, kleedde zich uit en draaide de kranen open.
7.00. John reed de parkeerplaats op van de Kennedy flat en op aanwijzingen van Felix parkeerde hij de bus vlakbij de ingang aan de achterzijde.
7.10  Mevrouw van Duin had zich aangekleed en begon zich voor de spiegel op te maken. Kwart voor acht had ze de wekelijkse afspraak met haar beleggingsadviseur. Ze tuitte haar lippen en overwoog haar kansen bij de man. Ze had gezien hoe hij naar haar keek de vorige keer. Al was ze de zestig gepasseerd, ze mocht er nog best wezen.
7.20  John en Felix gingen de lift in. John stak zijn buitgemaakte sleutel in het speciale slotje en draaide hem om. Met een snelheid die zijn maag in zijn schoenen deed belanden, schoot de lift omhoog naar het dak.
7.25  De liftdeur ging open. Mevrouw van Duin liep naar haar auto. Met de afstandsbediening opende ze de portieren .
 
Op het dak stond een harde rukwind en het kostte John moeite de rolstoel met Felix in bedwang te houden. 'Felix!' schreeuwde hij. 'Ik vroeg me nog één ding af.'
'Wat dan?!' riep de man terug. Hij zat als versteend in zijn stoel en keek strak op zijn horloge. 'Nog twee minuten.'
'Waarom ben je zo gefixeerd op die tijd. Wat maakt het voor jou uit hoe laat ik je over de rand heen duw?'
Zijn hoofd schoot omhoog en in zijn ogen lag een uitdrukking van woede. 'Dat is omdat ik het zo wil. Later kom je er wel achter.'
Hij keek op zijn horloge. 'Rijd me naar de rand toe.'
John slikte en voelde de envelop met dertigduizend euro in zijn zak.
'Rijden, klootzak!' schreeuwde Felix. 'Duw me over de rand heen! NU!!'
John hoorde en zag niets meer. Hij nam een aanloop en duwde met al zijn kracht de rolstoel over de rand heen.
Mevrouw van Duin heeft nooit geweten wat haar raakte die bewuste dag om 7.30. De brandweer moest haar uit het wrak bevrijden nadat ze eerst de zware,ijzeren rolstoel van het dak af hadden gehaald. Die  was met zo'n klap op de auto gevallen dat de vrouw was geplet. Een paar meter verderop lag een man in een grote plas bloed. Om zijn lippen speelde een tevreden glimlach.
 
EINDE
 
 
 

Alleen Plusleden kunnen een eigen artikel aanpassen na publicatie. KLIK HIER om alle voordelen van een pluslidmaatschap te bekijken.

De auteur van dit artikel Jane Doo:

Als een auteur geen behoefte heeft aan feedback verschijnt er geen mogelijkheid voor reacties.

Ook jouw mening is hier welkom!

Reacties:

Meer van deze auteur:

Titel:Hits:Waardering:Link:
Geboren Voor Seks
1201
Lezen?
Felix
598
Lezen?
a Dutch Horror Story
474
Lezen?
Geboren voor seks part two
472
Lezen?
Gescoord
463
Lezen?