Voor schrijvers, door schrijvers

Kort verhaal

Een kort verhaal kenmerkt zich doordat de handelingen, gedachten en gesprekken van de personages zijn georganiseerd in een plot van komische, tragische, romantische, satirische of nog andere aard.  Een kort verhaal is altijd een compleet en zelfstandig leesbaar verhaal. Dus geen vervolg! In deze schrijfactiviteit is ook ruimte voor reisverhalen en flitsverhalen.
 "Het meest beknopte en sprekend voorbeeld van een flitsverhaal is het verhaal dat Ernest Hemingway schreef.
" Te koop: babyschoenen. Nooit gedragen."
Aantal gepubliceerde inzendingen: 559
Klik op de profielnaam of -afbeelding van de schrijver voor meer informatie en een overzicht van zijn/haar schrijfactiviteiten.

Wierds relaas

| Eelco Visser

Ik ben blij dat ik mijn koffers eindelijk neer kan zetten. De vloeistof die uit de grootste koffer op de betonvloer lekt, neem ik op de koop toe. Niemand zal ons ooit nog vinden. 

Ze vinden mij een vreemde gast. Een ventje die uit zijn nek zwetst. Ook snappen ze mijn voorliefdes niet, die vrienden van Lea. Nu ze er achter zijn gekomen wat ik het leukste boek vind dat ik ooit heb gelezen, welke muziek ik wil horen als ik down ben en wat ik als eerste zou doen als ik de hoofdprijs win in de Staatsloterij, weten ze het zeker: ik ben gestoord, een ventje die zijn naam eer aandoet. Fonetisch dan: Wierd.

Zelf zou ik nooit op het idee zijn gekomen om mijn voorliefdes prijs te geven. Je denkt toch niet dat ik gek ben. Op de verjaardag van mijn vriendin Lea vroegen ze er naar en heb ik al deze vragen voor eens en voor altijd in één keer beantwoord. Ze keken vreemd op toen ik Het Bureau van Voskuil als mooiste boek noemde dat ik ooit gelezen heb. Een boek waarin de gekte binnen een grote organisatie stuitend kloppend is beschreven. Iedereen die in een grote instelling werkzaam is, zal zijn eigen werkkring herkennen. Rare collega’s die slechts zelden hun werk op tijd afronden en afspraken bijna nooit nakomen. Collega’s die teruggetrokken achter hun bureau zitten en amper contact zoeken met directe collega’s. Die vergaderen om te vergaderen en projecten uitvoeren die jaren voortduren en tot mislukken gedoemd zijn, daar blinken ze in uit. Werk dat zich voortsleept van dag tot dag, jaar in jaar uit zonder ook maar iets positiefs op te leveren. Lea’s vrienden doen er massaal aan mee , maar herkennen dit niet en beweren iedere dag met zinvolle dingen bezig te zijn. Zij snappen dan ook niets van mijn verliefdheid op Maarten Koning de hoofdpersoon in Voskuils Bureau. Voor hen is dit een boek waarin het leven traag en saai verloopt en waar ze zich niet in herkennen. Deel 1 leggen ze bijna direct weg en de overige zes delen van de romancyclus hebben ze nooit open gehad. Meer dan 4000 bladzijden hebben ze ongelezen terzijde gelegd, toch hebben ze hun oordeel klaar.  Ze snappen niet dat dat niet gaat, een mening hebben over iets zonder er verstand van te hebben. Kenmerkend voor de moderne tijd.  Wat snappen ze überhaupt wel, die losers. Zulke mensen, daar raak ik neerslachtig van en dat ontgaat hen niet. Als ik neerslachtig ben dan draai ik Sibelius die met zijn muziek mijn gevoel op zulke momenten het beste weergeeft. Ik zie dan de meren en donkere wouden voor mij opdoemen. Leegte. Veel van de vrienden van Lea hebben nooit van Sibelius gehoord. Lea kent het wel via mij, hoe kan het ook anders, maar vindt het nikszeggende muziek. Ik mag het alleen maar draaien als zij niet thuis is. Zij luistert liever naar muziek van Camel of naar Alan Parsons Projects Turn of a friendly card. 

Lea, de lieverd, ze is in de 70’s en 80’s blijven hangen. Het liefst was ze net als al haar vrienden jong geweest in de jaren 60, de tijd die hun ouders verheerlijken. Ik snap dat niet dat verlangen naar een tijd waarin de jeugd als een bende belhamels voor vrijheden en inspraak moest vechten, het verlangen om daarbij te zijn geweest. Nu ze de vrijheden hebben door het pad dat hun ouders voor hen hebben gebaand, leven ze als verwende nesten een gezapig leven zonder echt uit de band te springen. Mateloos irritant en het meest irritant is wel hoe geslaagd ze zichzelf vinden. Walgelijke snobs. 

De vrienden waren heel benieuwd naar mijn antwoord op de derde vraag: wat doe je als je de hoofdprijs in de Staatsloterij wint. Ik heb ze het even lekker ingepeperd, ze denken toch zeker niet dat ik aan deze oplichting meedoe. Iedere maand een lot kopen om een te verwaarlozen kans te hebben ooit een grote prijs te winnen. Die prijs winnen is weggelegd voor mensen die voor het geluk geboren zijn. Dat ben ik niet. Mijn beetje geluk is opgebruikt nu ik Lea heb. Meer geluk heb ik niet nodig. Wat dat betreft ben ik door het dolle heen en heb ik, toen ze mij het jawoord gaf, een vuist in de lucht gestoken terwijl ik ‘yes’ riep. Dwaze fratsen zijn mij vreemd. Haar vrienden beschouwen mij als een buitenbeentje. Dat zegt niets. Dat vinden ze van iedereen die zich ook maar iets anders gedraagt dan henzelf. Ik laat hen in hun waarde al ben ik van mening dat zij hun eigen capaciteiten en gewoonten zwaar overwaarderen. Ik ben een vreemde gast omdat ik mij bescheiden opstel en niet actief ben op Instagram, Facebook en meer van die verschrikkelijke social media. So what. 

Ik heb me altijd weinig met anderen bemoeid. Toen ik op de basisschool zat heb ik het wel geprobeerd om vriendjes te krijgen. Ik organiseerde wedstrijdjes op het schoolplein: balletje hooghouden met het hoofd en achterstevoren bokjespringen. Op een schoolfeest organiseerde ik een wedstrijd 100 meter tegen de wind in figuurzagen. Niemand wilde meedoen totdat ik zei dat we in het Guinness Book of Records zouden komen, toen was er animo genoeg. Het Guinness Book hebben we overigens niet gehaald, de zaagjes waren op. 

De meeste mensen kunnen me gestolen worden. Dieren, daarentegen, daar houd ik al mijn hele leven van. Cavia’s heb ik gehad en twee witte ratten in een hok. Zij kropen over mijn schouder en zochten een plekje onder mijn trui. Posters van leeuwen sierden de muur van mijn slaapkamer. Op het balkon keek ik als kleine jongen altijd in mijn pyjama door een vergrootglas naar de vogels in de tuin van de buurvrouw. Een keer viel mijn oog op mieren die in colonne over de rand van het balkon trekken. Ik herinner het mij nog als de dag van gisteren. Met mijn vergrootglas heb ik de mieren eens lekker in het zonnetje gezet. Dat liep verkeerd af. Ook ving ik vlinders die ik vervolgens hartstochtelijk aaide totdat ze als poeder uiteenvielen. Wist ik veel, ik was zeven. Achteraf zeg ik dat ik in mijn liefde voor de dieren te ver ben gegaan. Achteraf ja, met de kennis van nu en al de correcties die ik de afgelopen jaren van mijn ouders kreeg te horen. ‘Een mens leert meer van zijn fouten dan van zijn boeken’, zei mijn moeder altijd als ze mij weer op de kop gaf. Dat heb ik in mijn oren geknoopt. Boekenkennis is overbodige shit en alleen bedoeld voor wijsneuzen, zoals de vrienden van Lea. Ik schijt erop. Laat mij maar lekker werken op mijn heftruck, al kijken Lea’s vrienden op mij neer. Zij denken dat ik een betere carrière zou kunnen maken

Ik sta in de keuken en bak een eitje. Lea komt thuis van het lunchen met vriendinnen. Iedere maand een keer lunchen met vriendinnen is een gewoonte waarmee ze zichzelf verwent. Of het eten thuis niet goed genoeg is. Op mijn vraag hoe het was zegt ze: 'Het is over.' Ik kijk haar niet begrijpend aan. 'Ik ga bij je weg, dat snap je toch wel.' Trillend pak ik een mes uit het messenblok op het aanrecht. Ik strek mijn arm en wijs met het mes naar haar. 'Laat dat,' gilt ze terwijl zij op mij afstormt. Ze stort zich op mij. Lea heeft lef, dat wist ik al, maar zoveel lef. Een rochel, een zucht, klaar, over, uit of hoe je het ook maar noemen wilt. Uren later ben ik klaar, pak mijn koffers en ga.

Dit artikel delen?

Graag je mening (waardering en/of commentaar) over deze inzending.
Schrijvers stellen je waardering en/of commentaar bij een artikel erg op prijs!

Je waardering voor een artikel

Hits: 73

(De gemiddelde waardering is 2 door 1 stem(-men)

Reacties   

# RE: Wierds relaasGuido Aerts 07-04-2020 14:39
Weird...
# RE: Wierds relaasEelco Visser 07-04-2020 20:04
Zeg dat :-)

Login of registreer (gratis) om een reactie te plaatsen

Misschien wil je de volgende inzending ook wel lezen...

Een keer proberen is genoeg. En soms te veel.

Geschreven door Inge Sleegers. Geplaatst in Column.
Een tijdje geleden klikken mijn liefste en ik op een doodnormale zondagochtend ons nieuwsoverzicht open. Ons oog valt op een artikel dat Zweden wil dat je expliciet toestem...
Actuele Top 3 van deze rubriek

Even iets anders in deze onzekere tijd.

23, mrt, 2020 Harry Boerkamp

 Een leugentje om bestwil.

15, mei, 2020 Jan Boxem

Een sprankje hoop

07, mei, 2020 Esther Goesinne
 
Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen door bezoekers. Door een waardering (1-5 sterren) te geven bepaal jij dus mede de continuïteit in publicatie van een inzending!