Voor schrijvers, door schrijvers

Kort verhaal

Een kort verhaal kenmerkt zich doordat de handelingen, gedachten en gesprekken van de personages zijn georganiseerd in een plot van komische, tragische, romantische, satirische of nog andere aard.  Een kort verhaal is altijd een compleet en zelfstandig leesbaar verhaal. Dus geen vervolg! In deze schrijfactiviteit is ook ruimte voor reisverhalen en flitsverhalen.
 "Het meest beknopte en sprekend voorbeeld van een flitsverhaal is het verhaal dat Ernest Hemingway schreef.
" Te koop: babyschoenen. Nooit gedragen."
Aantal gepubliceerde inzendingen: 553
Klik op de profielnaam of -afbeelding van de schrijver voor meer informatie en een overzicht van zijn/haar schrijfactiviteiten.

Welterusten (maar ik hou van je)

| Liza Norbruis

Lucifer (luu • sie • fer)
Benaming van de duivel.

En toen was het stil. De kamer waarin Luci stond was volledig geluidloos. Geruisloos vlogen er verborgen geheimen door de lucht die ze inademde, geheimen die het licht van de dag niet mochten ontmoeten. Ze ademde in en zette een stap achteruit. Naar de deur moest ze en snel ook. Haar voetstappen galmden in de bijna lege kamer. De stilte was voor een moment weer weggevaagd, in enkele seconden draaide ze haar hoofd om naar wat de lege kamer niet zo leeg meer maakte, maar al snel wist ze de deur met een enorme kracht open te trekken en weer dicht te duwen. Ze was weg daar, veilig, of wat je veilig kon noemen. Ze stond in een verlaten steegje tussen twee gebouwen die hoog de hemel in torenden. Luci draaide de deur op slot en wandelde op een snel tempo het steegje weer uit, waarna ze werd meegesleurd in een mensenstroom. Met haar hoofd gebogen naar de grond en haar handen diep in de zakken van haar dikke winterjas, liep ze naar haar eindbestemming. Naar wat een nog veiligere locatie zou moeten zijn. Echter was veilig niet veilig meer.
Ze glimlachte haar lieve glimlach, voelde zich trots op zichzelf. Nog een beetje op haar hoede liep ze verder. Maar niemand had iets door, want de geheimen die ze had zaten achter een gesloten deur en ook diep in haar winterjas verstopt. Na enkele minuten zette ze de laatste stap naar haar eindbestemming. Ze liep een klein, koud appartement in, waarna ze haar jas uittrok en zorgvuldig haar handen begon te wassen bij de kraan in het kleine keukentje. Daarna liet ze zich met haar lieflijke glimlach op het bed vallen.
“Welterusten,” fluisterde Luci zacht en ze sloot haar ogen.

Luci glimlachte lichtjes, terwijl ze voor zich uit keek. Haar donkere haren zaten ietwat in de war en er waren enkele plukken voor haar gezicht gevallen. Ze stond tegen de muur aangedrukt, met haar handen tegen het koude cement. Kijkend naar wat haar grootste prestatie moest en zou worden. Ze keek naar de persoon voor haar, zag de pijn en het leed in de ogen van het meisje dat luisterde naar de naam Noëlle.
Stil maar meisje, rustig maar, een betere plek staat voor je klaar, zong ze zacht. Ze drukte zich weg van de muur en liep naar voor. Met haar hand gestrekt liep ze langs Noëlle. Bij de muur bleef ze even stil staan, ze bukte om wat op te pakken en liep terug naar het midden van de kamer.
“Noëlle, Nono, ik hou van je,” Luci nam de tijd om haar woorden nauwkeurig uit te kiezen, “maar liefde is een zwakte, Nono. En ik wil geen zwaktes, dat is net weer iets waar ik niet van hou.” Ze pakte het voorwerp in haar hand wat beter vast en hield het glimlachend voor zich. Daarna legde ze haar arm om de schouder van Noëlle en ze hield het mes voor het gezicht van haar geliefde. Luci voelde No
ëlle haar schouders aanspannen en werd zich bewust van het zachte gesnik dat in de kamer gehoord kon worden.
Niet huilen, het komt allemaal wel goed. Stil maar en zeg me gedag voorgoed, zong ze weer. Ze draaide het mes soepel rond in haar hand en liet het goed zien aan zichzelf, Noëlle en de rest van de lege kamer.
Het leven is maar een bedorven hoopje mensen, die elkaar allemaal het ergste toewensen. Het gesnik naast zich werd luider en ze liet haar arm van Noëlle haar schouder glijden. Ze trok het ducttape van Noëlles gezicht, keek haar in de ogen. Ze veegde voorzichtig een enkele traan van het gezicht van het meisje en gaf haar een tedere kus op haar lippen. “A-alsjeb-blieft Luuc, d-doe h-het n-niet,” snikte Noëlle, “i-ik h-hou v-van j-je.” Ze keken elkaar in de ogen.

Ik hou van je, maar ook ik moet gaan, zong ze weer, we kunnen er samen niet tegenaan. Noëlles ogen werden groter en groter naarmate het mes dichterbij kwam. Maar ik hou van je!” riep Noëlle hulpeloos, “a-alsjeb-blieft Luuc.”
Je
bent een onnodig individu, die nutteloze hulpkreten uitslaat.Ze zong met nog steeds dezelfde glimlach op haar gezicht vastgeplakt en ze duwde het mes in haar hand langzaam tegen Noëlles nek aan. “Luci, a-alsjeb-b-blieft.” Steeds harder en met steeds meer kracht duwde ze het koude lemmet tegen Noëlles hals.
Maar
er is niemand die je verstaat. Luci drukte het ijzer nog verder in de keel van haar Noëlle.
Ik hou van je, mijn lief. Maar sorry, het is niet voorgoed. Luci’s ogen waren rood, donkerrood. Net als het bloed dat naar de grond druppelde. En de eerst levende, zeeblauwe ogen van Noëlle waren nu levenloos, starend in een leegte die alleen zij zien kon.
Luci’s handen waren rood bebloed en ze kon niet wachten tot ze weer weg kon van deze giftige wereld, tot ze weer naar haar eigen wereld kon.

“Luuc, Luci, Lucifer, mijn kleine duivel. Ik ben trots op je. Ik hou van je,” hoorde ze in haar gedachten en ze glimlachte haar breedste glimlach. “Ik hou ook van jou, pap,” zei ze, terwijl ze naar boven keek. Daarna keek ze weer naar Noëlles levenloze lichaam dat omringd was met bloed.

“Welterusten,” fluisterde ze in de lege stilte van de kamer.

---

Stil maar meisje, rustig maar,
een betere plek staat voor je klaar.
Niet huilen, het komt allemaal wel goed.
Stil maar en zeg me gedag voorgoed.
Het leven is maar een bedorven hoopje mensen,
die elkaar allemaal het ergste toewensen.
Ik hou van je, maar ook ik moet gaan.
We kunnen er samen niet tegenaan.
Je bent een onnodig individu, die nutteloze hulpkreten uitslaat.
Maar er is niemand die je verstaat.
Ik hou van je, mijn lief.
Maar sorry, het is niet voorgoed.

Dit artikel delen?

Graag je mening (waardering en/of commentaar) over deze inzending.

Hits: 180

(De gemiddelde waardering is 0 door stem(-men)

Login of registreer om een reactie te plaatsen

Misschien wil je de volgende inzending ook wel lezen...

Verhalen vertellen

Geschreven door Machteld Berkelmans. Geplaatst in Column.
Een collega-schrijver las mijn verhalen en vond dat er nog veel verhalen verteld moesten worden. Dat ik mijn vader wel beschreef maar hem geen recht deed. En eigenlijk ha...
Meer lezen van Liza Norbruis ?
Actuele Top 3 van deze rubriek

Even iets anders in deze onzekere tijd.

23, mrt, 2020 Harry Boerkamp

 Een leugentje om bestwil.

15, mei, 2020 Jan Boxem

Een sprankje hoop

07, mei, 2020 Esther Goesinne

FEEDBACK

Schrijvers stellen je waardering en/of commentaar bij een artikel erg op prijs!
 
-
Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen door bezoekers. Door een waardering (1-5 sterren) te geven bepaal jij dus mede de continuïteit in publicatie van een inzending!