Voor schrijvers, door schrijvers
Kort verhaal

Kort verhaal

Een kort verhaal kenmerkt zich doordat de handelingen, gedachten en gesprekken van de personages zijn georganiseerd in een plot van komische, tragische, romantische, satirische of nog andere aard.  Een kort verhaal is altijd een compleet en zelfstandig leesbaar verhaal. Dus geen vervolg! In deze schrijfactiviteit is ook ruimte voor reisverhalen en flitsverhalen.
 "Het meest beknopte en sprekend voorbeeld van een flitsverhaal is het verhaal dat Ernest Hemingway schreef.
" Te koop: babyschoenen. Nooit gedragen."
Aantal gepubliceerde inzendingen: 813

Wat kan ik zeggen?

Kijk haar nou zitten, denk ik, een paar tafels verderop, links van me, lachend met Jaims en haar vriendinnen. Ik hoor je goed omdat er niemand naast mij zit. Je lacht. Hard, maar je stem is altijd zacht gebleven. Misschien omdat je toch dicht bij me zit, of omdat er niemand meer naast me zit, wat mij niet verdrietig maakt, hoor. Maar dat jij niet naast me zit, zorgt ervoor dat ik zogenaamd naar de wc moet, wanneer ik bang ben dat ik moet huilen.

Het viel de juffrouw al op dat ik zo vaak moest plassen. Vanochtend, toen ik voor de derde keer vertrok, en weg was, zei de juf tegen de klas, na de uitleg over spelling die ze gaf:

'Ik ga even kijken wat er met hem aan de hand is.'

In het wc-hokje hoorde ik haar vragen:

'Gaat alles goed daar?'

Ik verzon een smoes. Of moest ik toch de waarheid vertellen?

'Hallo? Heb je last van je blaas?'

En na twee seconden, toen ik nog niks had gezegd:

'Lukas?'

'Ja, mevrouw,' zei ik snel. 'Ik heb last van mijn blaas.'

Eigenlijk wil ik wéér weggaan. Ik hoef alleen mijn vinger op te steken, en te zeggen dat ik weer moet. Ik ben bang dat ze mijn ouders belt, want misschien gelooft ze het niet. Ik heb nog nooit last gehad van mijn blaas. Aan jou probeer ik niet te denken. Naar jou probeer ik niet te kijken. Vroeger zat je naast me. Nu kijk je me niet eens meer aan. Je doet alsof ik niet besta. Ik wil tóch weggaan.. Ik móét weggaan. Ik steek mijn vinger op - of nee, ik ga gewoon. Laat me opstaan en naar de deur lopen. Ik loop weg, de gang in, naar het toilet.

Weet je, eigenlijk doet het me geen pijn, doet het me geen verdriet. Je bent toch alleen gemeen geweest tegen me. Nou, je bent niet alléén maar gemeen geweest tegen me, maar de laatste keer dat je mijn naam uitsprak, omdat je me wat liefs wilde vertellen, was een half schooljaar geleden. Ja, met jouw stem die ik erg mis. Nu al. Ik wil terug. Ik loop terug de klas in. Ik neem plaats naast de tafel waar jij gisteren nog zat - je was een plek opgeschoven.

'Lukas?' vraag je. 'Waarom ga je opeens zo vaak naar de wc?'

'Gewoon. Mijn blaas.'

Na gisteren hebben we het wel goedgemaakt, maar ik weet niet wat ik moet zeggen.

Dit artikel delen?
Auteur van dit artikel:
© Eduard Brand
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.
Hits: 219
Publicatie op .

Geef een waardering voor: "Wat kan ik zeggen?"

Geschreven door Eduard Brand . Geplaatst in Kort verhaal.
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.
Grammatica & Spelling:
Passend in deze rubriek:
16.06.20
Feedback:
mooi maar sad relaas van een jongen met een vraag, ik heb je vier sterren gegeven! Veel liefs van Ingrid Karsten
  • Lezenswaardig:
    80%
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig
01.05.20
Feedback:
Correctie ivm oude waarderingen
  • Lezenswaardig:
    40%
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig
  • Lieven Vandekerckhove 02.05.20
    Innemend mooi.

Jouw feedback hier?

Dat is mogelijk met een waardering en/of jouw commentaar te geven.
Ook kun je reageren op commentaar van anderen.
 
Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen. Door een waardering te geven bepaal jij dus mede de continuïteit in publicatie van een inzending!