Danny Vandenberk

Waar is Walter?

© Danny Vandenberk op 01.09.2022.

Als je de ambitie koestert om een dagje ouder te worden, zeker van een bende tieners, hou er dan rekening mee dat je tijdens dat etmaal ongetwijfeld enkele keren in je auto zal springen om het nageslacht naar allerlei bestemmingen te chaufferen. Zonet nog bracht ik mijn jongste zoon bijvoorbeeld naar de kinesist, ergens in een naburige gemeente. Zonde om in de auto te blijven wachten nu de ochtendstond goud in de mond heeft en ik uitblink in bewegingsdrang, dus vind ik het een briljant idee om een eindje te gaan wandelen. Aangezien ik weet dat de behandeling een half uur zal duren, besluit ik exact 14 minuten heen te stappen en daarna rechtsomkeert te maken, zodat ik zeker niet te laat terug bij de kinesist ben. Zekerheid inbouwen heet dat, een noodzaak omdat ik deze buurt helemaal niet zo goed ken.

Na amper vier minuten marcheren zie ik een fietser gezwind dichterbij komen. Ik heb het in feite niet zo op snel naderende dingen, zeker niet als ze recht op me af lijken te komen. Het eerste wat me opvalt zijn twee gigantische flaporen en een stijlvol hoofddeksel: een geruite tweed pet in allerlei herfstkleuren. Voorts draagt de man een donkergroen hemd met een zwarte debardeur, een lange, bruine pofbroek en onderaan, net boven elke enkel, een fietsspeld. Decennia is het geleden dat ik die dingen nog zag. De oude, overklede man – ik zweet me nu al de pleuris in mijn T-shirt en bermuda – met de snelle benen schijnt zich van seizoen en van eeuw vergist te hebben en lijkt zo weggefietst te zijn uit die oude Engelse televisiereeks over die dierenarts waar me ik me met de beste wil ter wereld niets meer van herinner, buiten de welluidende titel: All Creatures Great & Small. De oude fietser kijkt onafgebroken in mijn richting. Dat heb ik weer, denk ik meteen. Ik wandel op voor mij zo goed als onbekend terrein en dan komt er geheid zo’n lukraak iemand naar je toe om de weg te vragen. Soms denk ik dat ik een alleen voor mij onzichtbaar fluorescerend hesje draag met daarop ‘stadsgids’ gedrukt, of ‘dorpsgids’ in dit geval. Met een kluitje in het riet, van de regen in de drop of van hot naar haar, ik wijs zo druk met al mijn ledematen dat ik een vierarmenkruispunt op mezelf word. In mijn nachtmerries krijg ik soms visioenen van hoge stapels beenderen in ruïnes van tunnels die overwoekerd zijn door hoge planten of onkruid en van samen te puzzelen skeletten nabij de meest afgelegen en troosteloze landweggetjes. Allemaal stakkers die ooit aan mij de weg vroegen. Net als ik opzij wil springen, gaat hij keihard in de remmen. Op geen meter afstand draait hij bruusk voor me in, springt hij fluks uit het zadel, zet hij zijn fiets tegen de gevel van een ietwat vervallen bungalow en belt hij aan. Ik ben lucht.

In alle consternatie is mijn schoen weer eens losgeschoten. Door orthopedische beslommeringen draag ik tegenwoordig schoeisel met een draaiknop, zoals wielrenners. Verrekte veilig, zeker als ik zelf fiets, want op die manier kunnen je veters nooit rond je trapper draaien. Is me in het verleden tweemaal overkomen. Gelukkig telkens in dronken toestand, zodat de pijn en de vernedering bij het stil- en uiteindelijk opzij vallen iedere keer nogal meevielen. Keerzijde van de medaille is dat die knoppen enorm snel lossen. Bij mij toch. Komt het door mijn hoge wreef, omdat ik er af en toe over wrijf of ze gewoon even aanraak, feit is dat mijn draaiknoppen erg gevoelig zijn. Ongewoon is het niet, want ik heb het ook al van vele anderen gehoord, zij het in een vaak iets meer seksuele context.

Heel erg lenig of motorisch sterk ben ik niet. Bijgevolg zet ik me op een knie om mijn schoeisel te fatsoeneren zonder evenwichtsproblemen. Puur uit nieuwsgierigheid, ik geef het toe, doe ik dit alles heel erg langzaam. Intussen kijk ik naar de Engelse dierenarts uit de jaren dertig. Hij huppelt ongeduldig op en neer en schraapt twee keer zijn keel.

Plots zwaaide de krakkemikkige voordeur open. ‘Zorg dat ge in bed ligt, onnozelaar!’ Ik kon zo naar binnen kijken. Niemand te zien. Ik hoorde alleen die rauwe, hese vrouwenstem. De oude man was gestopt met huppelen na een veel grotere sprong achterwaarts. Hij schraapte zijn keel nog een keer, schuifelde opnieuw naar voren, klopte op de open voordeur en stak zijn hoofd voorzichtig door de deuropening.

‘Rita? Ik ben het. Richard!’ zei hij ietwat bevreesd. Hij had zijn pet afgenomen en wriemelde zenuwachtig aan het kleine klepje. Ineens leek het wel alsof zijn oren slap langs zijn hoofd hingen, zoals bij een langorig hondje dat iets mispeuterd heeft en net berispt werd door zijn baasje. Zijn naam sprak hij overigens niet uit op z’n Engels, maar op z’n Frans. Vond ik een beetje jammer, want ondertussen deed hij me ook een beetje denken aan de gelijknamige echtgenoot van Hyacinth Bucket uit Keeping Up Appearances. Mrs. Bucket had trouwens ook de gewoonte om haar naam op z’n Frans uit te spreken, maar dan omdat het chiquer klonk.

Toen verscheen een grote, graatmagere gedaante in de deuropening. Rita had kort, zwart haar in een moderne snit en droeg een skinny jeans en een wit hemdje zonder mouwen. Op haar uitgemergelde armen stond hier en daar een tattoo. Ik schatte haar een jaar of vijfenzestig, al deed ze alle moeite van de wereld om er de helft jonger uit te zien. Ze was verrast, doch nauwelijks gegeneerd of minder boos. Voor ze iets zei, trok ze nog eens aan haar sigaret.‘Richard? Wat doet gij hier? En waar zit Walter? Ik dacht dat ge Walter waart. Jullie gingen gisterenavond biljarten en hij is nog altijd niet thuisgekomen. Elke keer hetzelfde liedje met Walter. Altijd maar zuipen! De dronkaard! Wacht tot hij thuiskomt! Hij zal ervan lusten! Zeg het, waar is hij?’

‘Ik weet het niet, Rita. Ik ben gisteren niet gaan biljarten. Ik kwam jullie uitnodigen voor de eetdag van de zeilclub, waarvan ik pas voorzitter ben geworden. Ik ben nogal populair bij de leden. Ze zeggen allemaal dat ik daadwerkelijk vooraan op hun zeilboot zou moeten zitten om mee te varen, vanwege mijn oren. Haha! Grapje natuurlijk van hunnentwege, al zijn ze wel nogal groot en als de wind gunstig zit … Enfin. Zelf ben ik dus niet gaan biljarten, Rita. Ik mocht n… Ik bedoel: Jenny had liever dat ik thuisbleef. Gisteren was onze huwelijksverjaardag en we hebben het gezellig gemaakt onder ons tweetjes, met wat huisbereide hapjes en drankjes en een leuke, romantische film. Je kent dat.’

Rita zuchtte. ‘Nee, ik ken dat niet. Gij zijt tenminste een echte vent! Die van mij kent geen romantiek. Alleen bier, biljarten en voetbal. Kom efkes binnen, Richard, dan maak ik koffie en kunnen we wat verder babbelen over uw grote … lichaamsdelen.’ Vlak voor ze dat laatste woord gezegd had, knipoogde ze, trok ze Richard naar binnen en duwde ze hem voor zich op. Toen ze de deur vastnam om deze met een smak achter zich dicht te gooien, keek ze even naar buiten en merkte ze mij op. Ik zat daar nog steeds op één knie, als aan de straat genageld, maar in werkelijkheid enkel en alleen uit opsensatie en interessante nieuwsfeiten. Pas nu voelde ik dat mijn knie heel erg pijnlijk was en dat ik op het punt stond om een kramp in de kuit van mijn andere been te krijgen.

‘En wat zit gij daar zo stom te zitten en ons af te gapen, kletskoppige brilsmurf? Sta recht en trap ‘t af, jong, tenzij ge weet waar Walter is, of ik laat mijn Rottweilers los.’

Heb ik dat goed gehoord? En zei ze dat echt in het meervoud? Nog nooit was de pijn en stramheid zo snel uit mijn ledematen verdwenen. Die vier minuten heenweg van daarstraks werden hijgend en piepend een secondje of vijfenveertig in de omgekeerde richting. Toen mijn zoon even later in de auto stapte, vroeg hij waarom de autoruiten zo beslagen waren, waarom ik allemaal van die rode bobbeltjes op mijn rechterknie had en waarom mijn hoofd één grote rode bobbel leek. ‘Doe die deur dicht! Papa heeft even wat gejogd en een paar turnoefeningetjes gedaan, jongen, zoals jij bij de kinesist. Jij zweet toch ook een beetje? Weet je wat? We gaan ergens ver weg van hier iets drinken, dat hebben we wel verdiend.’

 

 

Enthousiast over deze inzending?

We nodigen je graag uit om je mening te geven over deze publicatie. Dat is mogelijk door een commentaar van jou toe te voegen en/of door een waardering te geven. Klik hieronder s.v.p. op het gewenste item!

  • Jouw commentaar toevoegen? Schrijvers stellen je tips en opmerkingen op prijs. Dat is mogelijk in de tekstbalk

    Voeg hier je commentaar toe...
    You are a guest ( Sign Up ? )
    or post as a guest
    Loading comment... The comment will be refreshed after 00:00.

    Wees de eerste om commentaar te geven.

    Je kunt ook een waardering geven voor deze publicatie!
  • Graag jouw waardering voor de kwaliteit van deze inzending: 1=minimaal, 2=matig, 3= voldoende, 4=goed, 5=perfect.
    Schrijf een commentaar
    PLG_VOTE_STAR_INACTIVEPLG_VOTE_STAR_INACTIVEPLG_VOTE_STAR_INACTIVEPLG_VOTE_STAR_INACTIVEPLG_VOTE_STAR_INACTIVE
     
    Je kunt ook een commentaar toevoegen voor deze publicatie!
  • Toelichting

    Op Schrijverspunt kun je in principe bij elke publicatie, d.m.v. een commentaar en/of een waardering, je mening geven. Alleen als een auteur feedback niet op prijs stelt is de mogelijkheid niet zichtbaar. De praktijk heeft geleerd dat de meeste auteurs feedback op prijs stellen. We nodigen je dan ook graag uit om je mening te geven over een publicatie. Dat is op twee manieren mogelijk:

    Commentaar

    Je kunt jouw commentaar geven op een publicatie of reageren op een ander commentaar of reactie.
    • Je kunt jouw commentaar toevoegen in de tekstbalk (Voeg hier je commentaar toe...) van het blok commentaar. Je commentaar is dan direct zichtbaar. Bij je commentaar kun je b.v. ook een emoji toevoegen.
    • Wil je een reactie toevoegen bij een ander commentaar of reactie? Klik dan bij het betreffende commentaar op 'Reageer'. ook dan verschijnt er een mogelijkheid om je tekst toe te voegen.
    • Elk commentaar is welkom. Dus geef gerust aan als je de publicatie met plezier hebt gelezen, maar ook opmerkingen over de stijl en het taalgebruik van de publicatie worden op prijs gesteld. Een mooie manier voor auteurs om eigen schrijfwerk te verbeteren.
    Commentaren of reacties lezen.
    • Bij elke publicatie kun je de commentaren of reacties lezen. Op de homepagina is daarnaast ook nog eens een overzicht van de actuele commentaren/reacties te vinden.
    • Wil je een bericht ontvangen van nieuwe commentaren/reacties dan kun je dat bovenin het blok Commentaar aangeven bij 'Ontvang een bericht bij nieuwe commentaren' of als je zelf een commentaar of reactie geeft.
    • Wil je alleen de commentaren zien bij een publicatie en geen reacties daarop? Klik dan bovenin het blok Commentaar op 'Inklappen alles'.
    Voorwaarden:
    Schrijvers en dus ook wij stellen een commentaar bij een publicatie erg op prijs. We proberen daarbij de mogelijkheid op Schrijverspunt om feedback te geven liefst zonder regels te laten. Dat vraagt alleen soms wat tolerantie en misschien wat invoelingsvermogen voor de ander. Samengevat respecteer elkaar.
    Is een commentaar of reactie volgens jou ongepast? Door met je muis over het commentaar of de reactie te gaan verschijnt er rechts een vlaggetje. Klik daar op om dit te melden bij websitebeheer.

    Waardering:

    Je kunt  commentaar geven op een publicatie, maar het is ook mogelijk om een waardering in cijfers te geven. Bij een waardering gaat om een beoordeling door jou van de kwaliteit van de publicatie. Je kunt kiezen uit 5 mogelijkheden om op te stemmen. 1=minimaal, 2=matig, 3= voldoende, 4=goed, 5=perfect.  De waardering is anoniem.
Hits: 270
Lekkerboek voor betaalbaar leesplezier
Tweedehands boeken
Nu opruiming!

Productwissels, omstellingen, reinigingen en andere wachttijden verkorten met SMED - Bert Teeuwen

- Klik hier!-

test

Meer publicaties lezen of zelf meedoen aan een schrijfactiviteit?

Klik op een van de mogelijkheden.