Klik op een van de onderwerpen voor meer informatie!

SCHRIJFACTIVITEIT: KORT VERHAAL
Een kort verhaal kenmerkt zich doordat de handelingen, gedachten en gesprekken van de personages zijn georganiseerd in een plot van komische, tragische, romantische, satirische of andere aard.  Een kort verhaal is altijd een compleet en zelfstandig leesbaar verhaal. Fragmenten uit gepubliceerde manuscripten of vervolgverhalen zijn niet toegestaan!
Bij een kort verhaal geven we de voorkeur aan maximaal 1000 woorden.
OOK MEEDOEN?
Tekst inzenden:
Ook jouw artikel is welkom! Inzenden van een verhaal/gedicht is mogelijk door eerst in te loggen. Registreren is gratis! Door, na eerst in te loggen op JE VERHAAL/GEDICHT INZENDEN te klikken kom je op een pagina waar je de schrijfactiviteit kunt selecteren waar je aan mee wilt doen. Op die pagina kun je ook de titel en tekst voor je artikel toevoegen. Lees vooraf de voorwaarden. Let op: Na inzending is wijziging van je tekst niet meer mogelijk (m.u.v. Plusleden)
Je artikel is, na inzending, vrijwel direct te zien in de betreffende schrijfactiviteit en bij je profiel. We publiceren een artikel minimaal een jaar (plusleden langer!), daarna verwijderen we het artikel en de commentaren, etc. automatisch.
JE VERHAAL/GEDICHT INZENDEN

Eerst inloggen s.v.p.!

Vrij

Publicatie: 20 oktober 2020
 
De bel gaat. Buurman Cor staat voor de deur.
'Hij heeft het zeker niet gehaald?' vraagt hij nieuwsgierig, pogend langs me heen te kijken. Ik staar naar de grond en knik.
'Je ziet nog wat witjes. Als je hulp nodig hebt,' zegt hij, met het hoofd welwillend naar zijn woning knikkend.
'Ligt hij nu in de kamer?' vervolgt hij, een vinger naar zijn gebit brengend. Hij wrikt met zijn pink herhaaldelijk tussen de voortanden.
Mijn zus verschijnt in de hal, pakt me bij de arm en leidt me naar binnen.
'De brutaliteit van die man,' zegt ze kwaad.
Binnen is het wat rustiger. Ik kan het haast niet geloven, maar Kees is er niet meer.
Vanmorgen zat hij nog aan tafel. Hij las de krant, lachte om een grapje, deed een kruiswoordpuzzel. Ik gaf koffie en deed de afwas. Niets duidde op een ander verloop van de dag dan verwacht.
Ik ben maar even weggeweest. Hooguit een uurtje.
De boodschappen moet je doen, dat valt nu eenmaal niet te vermijden. Maar waarom heb ik een praatje gemaakt bij de slager, en daarna ook nog bij de bakker. Terwijl ik duidelijk niet over al de tijd bleek te beschikken waarvan ik eerder wel dacht dat ik die had.

'Hij ligt er netjes bij,' zegt mijn zus, in de kist kijkend. Ik knik vaag. Mensen zeggen zoiets wel vaker, uit een soort beleefdheid. Je moet tenslotte toch wat zeggen. Ik zie het vaker. Laatst nog bij een oude vriend van mijn man en mij.
Ik condoleerde Hanna, zijn vrouw, en sloot aan bij de 'kijkrij.'
Twee dames hadden al een blik in de kist geworpen en liepen fluisterend langs.
'Vreselijk zag ie eruit. Ik moest echt twee keer kijken. Ik geloofde bijna niet dat het Hans was.'
'Een muzelman.'
De zus van de vrouw liep slalommend de kamer rond met een koffiekan.
Ik keek ook in de kist. Het was Hans. Hij had geleden. En nu niet meer. Een gemangeld lijf. Er lag slechts nog een huls.
Eenzelfde huls ligt hier in de kist. Hij heet dit keer niet Hans, maar Kees. En hij is mijn man. Al deze dingen weet ik zeker. Nu. Vanmorgen nog kende ik een andere waarheid. Die was niet de zijne. Hij deelde mijn waarheid niet. Of, niet meer.
'Weet je al meer?' vraagt mijn zus voorzichtig.
'Nee,' antwoord ik.
Ik kijk naar de deur. Daar is de hal. Zijn schoenen staan er nog ongemoeid in het schoenenrek, bruin leer, met suède gespjes. Aan de kapstok het zwarte bomberjack. De dikke stof ruikt nog naar Kees.
Jean Paul Gaultier. Hij vroeg elk jaar om een nieuw flesje.
'Durf je hier wel te blijven wonen?' fluistert mijn zus weer, kijkend naar de trap.
Ik open de gangdeur opnieuw. In mijn hoofd deed ik het al wel duizend keer.
Ik zie weer het gezicht van Kees. De huid is blauw. De ogen half geloken, de mond iets geopend, de tong licht blousend over de lippen.
De riem om de nek. Het kraken van de traptrede, zwoegend onder het gewicht dat eraan hangt.
Een huls, niet een vreemde, die er netjes bijligt, maar mijn Kees. Die ik jarenlang kende, maar naar nu blijkt toch niet helemaal.
De liefde die ik voelde, is niet gaan wankelen of zelfs maar deels verdwenen, samen met mijn verlies.
De waarheid die hij voelde, die hij kende, waarvan hij mij buitensloot, wilde ik die niet zien?
Ik kijk naar de trap, en zie ons weer staan, jaren jonger, pas getrouwd en verliefd. De jaren vallen langzaam terug. Ik zie hem voor mij en een warm gevoel stroomt langzaam door mijn aderen.
Dit is Kees.
Hij lacht naar mij, warm en vrij.
Mijn hart ontdooit, de pijn smelt en vermengt zich met mijn tranen.
Zijn ziel heeft geleden, het is gemangeld en nu is het voorbij.
WAARDERING
HITS
561
AANGEPAST: 21-10-2020

Commentaar en/of waardering voor dit artikel:

Het is niet toegestaan eigen werk zelf een waardering te geven!
21.10.20
Graag je feedback a.u.b.:
Wat hartbrekend, Nicole.
Goed weergegeven hoe de omgeving soms, heel onnadenkend, kan reageren bij een droevige gebeurtenis.

Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig
21.10.20
Graag je feedback a.u.b.:
Prachtig, aangrijpend! Een opmerking: er staat een typefoutje. Het moet denk ik slalommend zijn en niet slamlommend.
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig