1 post
  • images/deelname/kort_verhaal.jpg
    Een kort verhaal kenmerkt zich doordat de handelingen, gedachten en gesprekken van de personages zijn georganiseerd in een plot van komische, tragische, romantische, satirische of andere aard.  Een kort verhaal is altijd een compleet en zelfstandig leesbaar verhaal. Fragmenten uit gepubliceerde manuscripten of vervolgverhalen zijn niet toegestaan!
    Bij een kort verhaal geven we de voorkeur aan maximaal 1000 woorden.
    970 gepubliceerde inzendingen
  • Ook jouw artikel is welkom! Inzenden van een verhaal/gedicht is mogelijk door eerst in te loggen. Registreren is gratis! Alleen door eerst in te loggen en op de knop hieronder te klikken kom je op een pagina waar je de schrijfactiviteit kunt selecteren waar je aan mee wilt doen. Op die pagina kun je ook de titel en tekst voor je artikel toevoegen. Lees vooraf de voorwaarden. Let op: Na inzending is wijziging van je tekst niet meer mogelijk (m.u.v. Plusleden)
    Je artikel is, na inzending, vrijwel direct te zien in de betreffende schrijfactiviteit en bij je profiel. We publiceren een artikel minimaal een jaar (plusleden langer!), daarna verwijderen we het artikel en de commentaren, etc. automatisch.
  • De publicatievoorwaarden

    • Inzendingen dienen te voldoen aan de voorwaarden zoals aangegeven bij de betreffende schrijfactiviteit, Nederlandstalig en van voldoende kwaliteit (grammaticaal en inhoudelijk) te zijn. We accepteren geen afbeeldingen van een tekst, maar alleen de daadwerkelijke tekst!
    • Agressieve, onwettelijke, lasterlijke, racistische, misleidende of anderszins ongepaste of irrelevante bijdragen, naar interpretatie van de redactie, zijn niet toegestaan. De redactie behoudt zich het recht voor om inzendingen, zonder opgave van redenen, niet te publiceren, resp. te verwijderen.
    • De auteursrechten van een inzending blijven te allen tijde bij de inzender. Schrijverspunt brengt geen wijzigingen aan in de tekst.
    • Inzenders mogen geen door rechten beschermde teksten of afbeeldingen plaatsen.
    • Het plaatsen van persoonlijke informatie zonder toestemming van de redactie (zoals e-mailadressen, website en/of telefoonnummers) is niet toegestaan evenals teksten, advertenties en links van promotionele dan wel commerciële aard.
    • De redactie is niet aansprakelijk voor de gevolgen, juridisch of in andere zin, van de activiteiten van leden op Schrijverspunt, noch in Nederland, noch daarbuiten. De inzender blijft als enige verantwoordelijk en aansprakelijk voor de inhoud van zijn/haar bericht(en).
    • Bij inzending hanteert Schrijverspunt de actuele privacyregels. Onze privacyverklaring is onderaan op elke pagina te vinden.
    • We publiceren een inzending in principe een jaar lang op onze website. Voor plusleden is die periode langer.
    • Door het insturen van je schrijfactiviteit stem je in met deze voorwaarden.

     

Pestrijm

Publicatie op : 23-05-2020

Als een auteur geen behoefte heeft aan feedback verschijnt er geen mogelijkheid voor reacties.

Pestrijm

484 Hits.

‘Jij durft die lelijke knul daar niet vol op de mond te zoenen!’

Sara keek in de richting waarin haar klasgenootje naast haar in de bus door het raam naar buiten wees. Er was weinig wat Sara niet durfde. Brutaal zijn tegen leraren, zich ordinair kleden, schuttingwoorden gebruiken of seks hebben met de jongens uit haar klas, ze deed het allemaal. Ze meende er respect bij haar klasgenootjes mee af te dwingen. Die klasgenootjes maakten er echter een sport van om Sara uit te dagen tot steeds driestere dingen.

Die lelijke dikkige roodharige jongen met dat rare brilletje op en een notitieboekje in de hand vol op de bek zoenen, dáár zag Sara echt geen been in.  Piece of cake!

‘Welles! Dat durf ik best’, zei ze. ‘Waar wedden we om?’

‘De verliezer betaalt de latte macchiato van de winnaar op het terras zo meteen!’, stelde haar klasgenootje voor.

‘Die staat!’, riep Sara. De busdeuren sisten open en ze beende direct recht op haar doel af. De jongen keek op van zijn notitieblokje en zei:

‘Hallo daar ben je al’.

‘Hallo’, zei Sara, die hem niet begreep en gaf hem direct een lange dikke demonstratieve zoen op zijn mond waarna zij triomfantelijk in de richting van haar klasgenootje keek dat de scene al had gefotografeerd en gedeeld op Instagram. ’Ha, gewonnen!’, riep Sara. ‘Dat was een leuke verrassing voor je hè’, zei ze tegen de jongen die echter niet verbaasd leek.

‘Het was wel leuk, zei hij, ‘maar een verrassing was het niet’.

 ‘Hoezo?’, vroeg Sara.

De jongen liet haar zijn notitieboekje zien. Daar las zij in een vreemd priegelig handschrift: ’Zo meteen stapt er een delletje uit de bus en geeft mij een dikke kus’.

‘Huh, dat heb je snel gedaan, ik zag je helemaal niet schrijven en dat delletje, ben ik dat?’

‘Ja, dat delletje ben jij en ik schreef het al voordat jij uit de bus stapte!’.

‘Ja dáááág, riep Sara, maak dat de kat maar wijs. Een lelijke nerd die mij een delletje noemt en me verhaaltjes op de mouw speldt, poeh!’ Haar middelvinger boos opstekend beende ze weg.

Toch was het waar. Diederik, want zo heette de jongen, had een merkwaardige gave. Of misschien was het wel een dwangmatige afwijking, dat wist hij niet precies. Hij maakte graag gedichtjes en schreef zijn ideetjes op in een dummy die hij altijd bij zich droeg. Maar regelmatig, op niet te voorspellen momenten, borrelde er als vanzelf een rijmpje op dat hij móést opschrijven. Hij werd kotsmisselijk als hij het niet deed. Toen hij laatst zijn dummy een keer vergeten was moest hij snel een nieuwe scoren om te voorkomen dat hij over zijn nek ging.

Zodra zo’n rijmpje op papier stond gebeurde vrijwel direct wat er in was beschreven.  Gisteren nog schreef hij bijvoorbeeld ‘Het klinkt misschien idioot, maar een wildvreemde man geeft me zo een brood’, Even later kwam er een man op hem af met zijn armen vol broden.

‘Hier neem jij er maar een’, zei die, ‘ik heb er net een meer gekocht dan ik kan dragen’.

Of hij schreef: ’Geen moment meer wachten nu, met het opsteken van mijn paraplu’, waarna een wolkbreuk out of the blue de mensen onaangenaam verraste. Hij probeerde ook wel eens een dichtregeltje op te schrijven met iets waarvan hij graag wilde dat het gebeurde. Hij schreef dan bijvoorbeeld: ’Ik geef het meisje van de sigarenzaak dat mij een lot verkoopt een zoen en daarna win ik minstens twee miljoen’. Dan gebeurde er niets. Nou niets… het meisje gaf hem een watjekouw waarvan zijn wang nog minstens een uur na gloeide. De twee miljoen bleven uit.

Veel had hij daardoor niet aan zijn gave, want de rijmpjes kwamen onverwachts en ze voorspelden meestal alleen maar kort van te voren de onmiddellijke toekomst. Waarzeggen op de kermis was geen optie. Diederik kon niet veel anders dan het maar laten gebeuren. Het was ook wel eens leuk en opwindend, zoals dat delletje dat hem zojuist kuste. Soms was het ronduit vervelend want dan kwam er een rijmpje als: ’Wat ik totaal niet snap is, dat ik ondanks voorkennis toch vol in die hondendrol trap’. Tja en dan was het al te laat en stond hij in een grasperkje zijn schoen schoon te vegen, zo goed en zo kwaad als het ging. Het lijkt allemaal redelijk onschuldig, maar de laatste tijd waren de rijmpjes er steeds vaker op uit hem te pesten. Net voordat hij de trein in wilde stappen borrelde er dan een zinnetje op: ‘Ondanks dat jouw trein hier nu nog staat, kom je lekker toch te laat. En jawel hoor, hij had de zin nog niet genoteerd of de deuren gingen dicht en had hij het nakijken.

Toen hij laatst in de discotheek alle moed bijeen had geraapt en een meisje had gevraagd en bereid gevonden met hem te dansen, iets wat echt een unicum was, kwam er tijdens de dans een rijmpje: ‘Hou je maar een beetje in, want die meid wordt echt niet je vriendin!’ Waarop het meisje kwaad werd en zei:

‘Denk ik je een plezier te doen door met je te dansen omdat jij er ook niets aan kunt doen dat je zo lelijk bent en dan ga je onder het dansen in dat stomme boekje van je staan schrijven! Nou je bekijkt het maar!’

Het was dus niet vreemd dat Diederik er wel van af wilde. Hij was gaan lezen over paranormale begaafdheid, maar zijn variant werd nergens beschreven. ‘Misschien eet ik te veel vlees en drink ik te veel alcohol’, had hij vervolgens nog gedacht. Maar de rijmpjes bleven komen al leefde hij op water en brood. Hij besloot daarom het maar eens via de reguliere geneeskunde te proberen. Via zijn huisarts kwam hij terecht bij een psycholoog die dacht dat het kwam doordat hij stemmen hoorde in zijn hoofd. Maar hij hoorde helemaal niets. Er borrelden gewoon rijmpjes op. Hij kon het niet demonstreren want als hij bij de psycholoog zat borrelde er niets op, dat zal je altijd zien. De psycholoog ging vruchteloos met hem op zoek naar jeugdtrauma’s. ‘Het heeft niets met mijn jeugd te maken’, had Diederik nog gezegd. ‘Ik heb het al zolang als ik kan schrijven. Al in groep vier schreef ik eens: “Bij bladzijde drie van ons leesboekje, plast Marietje in haar broekje” en dat gebeurde meteen daarna’.

‘Hm.. ja, ja’, zei de psycholoog, ‘u hebt waarschijnlijk een verstoorde tijdsequentie waardoor u gebeurtenissen in een onjuiste volgorde plaatst en oorzaak en gevolg verwart. Interessant!’

Tijdens de laatste sessie, vorige week, voelde Diederik ineens tóch een zinnetje opborrelen.

‘Let op!’, zei Diederik blij verrast. ‘Er komt er een. Ik zal het u laten zien!’ “Wat mijn therapie zo direct bederft, is dat mijn psycholoog hier ter plekke sterft”, schreef zijn hand. Diederik realiseerde zich niet meteen wat hij had opgeschreven, blij als hij was dat er eindelijk tijdens de sessie een rijmpje kwam. Trots toonde hij zijn boekje aan de psycholoog die hem glazig aankeek waarna die voorover op zijn bureau zakte. Een acute hartstilstand zo bleek later.

Daarna had Diederik de hoop op genezing maar opgegeven. Het zoenende delletje was het zoveelste, en daardoor niet wezenlijk memorabele, rijmincident. Hij was al lang blij dat het geen pestrijm was. ‘Het is gewoon een straf’, schreef hij. ‘Ik wil er donders graag vanaf!’ Een zelfbedacht rijmpje dat vanzelfsprekend niet werkte. Het maakte hem chagrijnig. Net toen hij een drukke winkelstraat aan het oversteken was rispte er weer een regel op: ‘Het wordt tijd dat ik verdwijn in de armen van Magere Hein’. Gierende remmen en een ijzingwekkende klap genazen Diederik onbedoeld rigoureus van zijn kwaal.

Ook jouw mening is hier welkom!

Reacties:

Meer van deze auteur:

Titel:Hits:Waardering:Link:
Column
Ik ben een racist!
728
Lezen?
Column
Mijn moeder
638
Lezen?
De man die wilde loslaten
635
Lezen?