Voor schrijvers, door schrijvers
Poëzie

Kort verhaal

Aantal gepubliceerde inzendingen: 699

vooroordelen

Nog niet zo heel erg lang geleden- al praten mijn kinderen over het stenen tijdperk wat mijn jeugd betreft- zat ik op een prima middelbare school. In de ogen van mijn ouders in ieder geval. De school werd destijds nog geleid door nonnen en geloof me als ik zeg dat zuster Liberta geen non was waar je een spelletje mee ging spelen. Ik heb meerdere malen met eigen ogen mogen zien hoe ze vechtende pubers uit elkaar trok en ze het vechten belette door ze simpelweg een keer met de koppen tegen elkaar te butsen. En nee! Ik kom niet uit het stenen tijdperk. Zuster Liberta? Daar twijfel ik over.

 Ik praat nu over de jaren tachtig. Vorige eeuw weliswaar maar toch eigenlijk niet zo lang geleden. De jaren waar new wave en punk hoogtij vierden. De jaren waar werd gedemonstreerd tegen kerncentrales en voor het onderwijs, die jaren bedoel ik.

Mijn klas, het overgrote deel bestond uit pubers van behoorlijk welgestelde ouders. Een klas waar de meiden de trends qua mode en make up op de voet volgden en de jongens de onderwerpen als hockey en atletiek naast de normale voetbalwedstrijden belangrijk vonden.

Ik hoorde daar niet bij. Wilde er ook niet bij horen. Ik paste er gewoonweg ook niet tussen. Een metalhead. Qua uiterlijk hing ik ergens tussen de hardrockers, new-wavers en de punkers. Mijn kleding kocht ik in tweedehandszaken, zo oud en aftands mogelijk. Altijd een zwarte hoed op. Geen make-up. Toen al weerhield de gedachte aan dierproeven van de farmaceutische industrie mij daarvan. Na schooltijd werkte ik in de kassen om aan geld voor de weekenden en met name voor concerten te komen. Van woensdag tot en met zaterdag draaide ik bardiensten en maakte ik roosters voor diezelfde bardiensten in een jongerencentrum waar ook het hardrock café zat. Daar was ik thuis. Daar was mijn leven. Dat was mijn leven. School was alleen maar een noodzakelijk kwaad, nodig om diploma’s te halen. Klasgenoten waren niet belangrijk. Ik stond niet alleen. In andere klassen zaten vrienden en de pauzes brachten we dan ook samen door.

Op de school werd flink gebruik gemaakt van softdrugs. Blowen. Wiet. Veel leerlingen uit diezelfde klas, sowieso veel leerlingen uit de bovenbouw, blowden. Enkele leraren ook. Meerdere malen werd mij gevraagd om een stickie, zowel door leerlingen als door leerkrachten. Ik had er nooit een, voor niemand. Iedereen op deze school dacht dat ik, die rare griet in die maffe kleren en die zwarte hoed, blowde. Oh ja, gedraaid voor anderen, gehaald voor anderen. Maar zelf? Zelfs nog geen hijs van een joint. Ik had daar geen behoefte aan. Was zelfs bang voor de effecten. Stel je voor dat ik mijn zelfcontrole zou verliezen of die, oh zo mooi opgebouwde, muur ter zelfbescherming omver zou werpen. Nee. Geen drugs in mijn lijf.

Maatschappijleer. Een prachtig vak. Een helaas minder prachtige leraar. De man die ook in de demonstraties meeliep. Deze leerkracht was in de vele uitzendingen op 't nieuws regelmatig te zien geweest. Voor de onoplettende onder ons gewoon een man in een groep. Echter wie goed keek kon duidelijk zichtbaar de joint in zijn mond zien. 

Deze leerkracht wilde het op een dag gaan hebben over: Drugs. Goed zo. Goed onderwerp voor maatschappijleer. Het was een verplicht onderwerp voor vier havo en de eerste les ging prima.

De diverse soorten drugs, van die tijd natuurlijk, werden naast elkaar gezet en met elkaar onderverdeeld tussen soft en hard drugs. De lesstof was prima en het uur vlotte snel. Na het opgeven van wat huiswerk mochten we dan ook weer door naar de volgende les.

Een week later. Dezelfde leraar maatschappijleer. Zijn naam? Ik denk dat ik die simpelweg uit mijn geheugen heb gewist. Onderwerp: Wiet.

Meneer begon met wat geschiedenis over waar wiet vandaan kwam. Hoe het naar Nederland was gekomen. Hoe het werd gebruikt. En natuurlijk over de werking. Tijdens de uitleg over de werking ervan richtte hij zich tot de klas. Zijn ogen dwaalden rond en bleven hangen op mij. Onderuitgezakt aan de tafel. Mijn voeten op de stoel naast me en een hand die met een pen krabbels maakte op papier. Hij keek me strak aan en vroeg me naar voren te komen. Ik stond op en voegde me naast de leerkracht die ik vervolgens vragend aankeek.

Zijn opdracht was duidelijk: “Ingrid, kun jij als ervaringsdeskundige de klas iets vertellen over de effecten die wiet op je hebben?"

In eerste instantie was ik met stomheid geslagen. Ik, die nog nooit een joint had gerookt werd ongevraagd tot ervaringsdeskundige neergezet. Gelukkig had ik al snel mijn brutaliteit teruggevonden en ik reageerde dus ook vrijwel direct terug.

“Hoezo ben ik een ervaringsdeskundige, meneer?”

Zijn antwoord was exact wat ik verwachtte. “Wel”, zei hij. “Het feit dat je in het jongerencentrum werkt, waar het gebruik van softdrugs is toegestaan en welke ook bekend staat om het gebruik door al zijn bezoekers. Je eigenaardige gedrag in de lessen en de pauzes. De wijze waarop je je kleed."

De klas hing aan mijn lippen. Iedereen wilde horen wat ik hierop ging antwoorden. Mijn klasgenoten wisten dat ik behoorlijk scherp uit de hoek kon komen als ik in een hoek gedreven werd dus waren ze zeer benieuwd naar mijn antwoord.

"Meneer, Zou het niet beter zijn als u zelf als ervaringsdeskundige over de effecten verteld?"
Ik wachtte heel even: "En is het een idee om het eerst maar eens over vooroordelen te gaan hebben?"

De klas was stil. De leraar werd langzaam rood. Ik liep naar mijn tafel, pakte mijn spullen in en verliet de klas. Toen ik de deur achter mij dichtdeed hoorde ik applaus en gefluit.

Ik was duidelijk geweest. Lessen van de betreffende leerkracht heb ik nooit meer gehad. Ik was niet meer welkom in zijn les.

Dit artikel delen?
Auteur: ©Ingrid Bruggink
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.
Hits: 299
Publicatie op .

Geef een waardering voor: "vooroordelen"

Geschreven door Ingrid Bruggink . Geplaatst in Kort verhaal.
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.

Jouw feedback hier?

Dat is mogelijk met een waardering en/of jouw commentaar te geven.
Ook kun je reageren op commentaar van anderen.
 
Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen. Door een waardering te geven bepaal jij dus mede de continuïteit in publicatie van een inzending!