Voor schrijvers, door schrijvers
Visite

Kort verhaal

Een kort verhaal kenmerkt zich doordat de handelingen, gedachten en gesprekken van de personages zijn georganiseerd in een plot van komische, tragische, romantische, satirische of nog andere aard.  Een kort verhaal is altijd een compleet en zelfstandig leesbaar verhaal. Dus geen vervolg! In deze schrijfactiviteit is ook ruimte voor reisverhalen en flitsverhalen.
 "Het meest beknopte en sprekend voorbeeld van een flitsverhaal is het verhaal dat Ernest Hemingway schreef.
" Te koop: babyschoenen. Nooit gedragen."
Aantal gepubliceerde inzendingen: 820

Visite

Die voetstappen kende hij niet. Zij knarsten ergens bij de haag, aan het begin van het grindpad dat naar de voordeur leidde. Langzaam naderden ze. Voorzichtig. Sluipend, leek het wel. Of aarzelend.
Het waren niet de vastberaden schreden van iemand die op dit adres moest zijn. De postbode kwam altijd net voor de middag en de schoonmaakster werd enkel op dinsdagmorgen verwacht. Het was ook niet de zware tred van Marco’s lange, lijvige gestalte. Die zou hij uit duizend herkennen.
In de middelbare school waren ze boezemvrienden geworden. Toen ze daarna een verschillende studierichting insloegen, hadden ze elkaar enkele jaren uit het oog verloren. Tot het toeval hen weer samenbracht, bij dezelfde fabrikant van hoorapparaten nog wel, zij het op een verschillende afdeling, Marco op het onderzoekslabo, Paul op de ontwerpafdeling. Samen sleutelden ze aan hetzelfde project. Ze konden het daarbij zo goed met elkaar stellen dat men hun tweemanschap algauw de bijnaam Marco Polo gaf.
Marco was een van de weinigen die hier nog kwam sinds Paul zich, vijf jaar geleden, redelijk hals over kop had teruggetrokken op deze afgelegen plek. Een bungalow uit de zestiger jaren, wat achteraf gelegen op een flinke lap grond, in een oude villawijk waar niemand elkaar kende maar iedereen de anderen in de gaten hield.
Hij lag achterovergeleund in de leren fauteuil, de benen gestrekt voor zich uit, de ellebogen steunend op de armleuningen, de vingers als in gebed in elkaar gehaakt. Op het ronde salontafeltje links van hem, een glaasje porto.
Hij hield van dit moment van de dag, tussen licht en donker, wanneer het nog te helder is om de lampen aan te doen en te donker om nog alles te kunnen zien. Hij bleef dan onbeweeglijk zitten terwijl hij af en toe aan zijn port nipte en het betoverende schouwspel gadesloeg, het dagelijkse ritueel waarbij alle voorwerpen geleidelijk hun kleur afstonden aan de nacht. De boekenruggen die zich aaneensloten tot een massieve, donkere muur van literatuur. Het immense olieverfschilderij waarin de kleuren en vormen verzwonden tot het zijn identiteit verloor en het tot een naamloos donkergrijs vlak ontaardde. Hij mocht het hebben, had ze gezegd, toen ze hem verliet. Nachtmerries kreeg ze van die felle vlekken. Ze had het meer voor rustige landschappen of stillevens.
De witte orchideeën op de tafel zagen met lede ogen hun maagdelijk wit teloorgaan. De tekeningen in het velours tapijt onder zijn voeten leken geleidelijk in de diepte te zinken, als in een moeras. Tot de zwarte blubber van de nacht er zich boven sloot.
Telkens hij van het portoglas nipte hield hij het vooraf enkele tellen voor zijn ogen en verbaasde er zich over hoe de kleur zich wijzigde naarmate de dag ouder werd. Van bruinrood naar kastanjebruin, naar vloeibare chocolade en uiteindelijk naar zwarte inkt. Tegen die tijd was zijn glas gewoonlijk al lang leeg.
Gelijktijdig trokken zich in zijn hoofd alle prikkels van de dag op wonderbaarlijke wijze terug en verborgen zich, god weet waar, ergens in de kelder van zijn brein. Uit de kleurloze leegte die achterbleef, sprongen dan af en toe onverwacht ideeën te voorschijn. Als gensters in de nacht. Die had hij nodig. Soms reikten ze zomaar oplossingen aan voor de ontwerpen waaraan hij werkte. Dat was het vruchtbaarste uur van de dag. Het uur van inventiviteit. Het uur van scheppen.
Het tergend krakende grind verdreef de betovering.
Hij goot het bodempje Noval Tawny naar binnen, zette het glas neer, stond recht en liep behoedzaam naar het raam. Met ingehouden adem om de vliesdunne gordijnen niet in beweging te brengen gluurde hij voorzichtig naar het bijna egale grijs buiten. Rechts, links. Iemand moest buiten zijn gezichtsveld naderen. Wie? Waarom?
Het schuren en schuifelen van voeten schoof naderbij. Geen idee wie hier wou zijn, op dit ogenblik, in de late namiddag van deze sombere novemberdag. Wie kon er weten dat hij hier was?
Vandaag was hij na de middag thuis blijven werken om in alle rust een oplossing uit te denken voor hun nieuwste project. Hij moest een systeem uitdokteren om een minuscuul hoorapparaatje achter het oor in de schedel te kunnen inbouwen. Totaal onzichtbaar. De nodige elektriciteit zou opgewekt worden door het bewegen van de spieren. Daar stond Marco voor in.
Niemand kon weten dat hij hier was, thuis, behalve de directeur. En ja, het meisje van de balie natuurlijk. Maar wat moest die bezoeker van hem?
Hij schrok toen de deurbel het elektronische bigbenriedeltje deed galmen. Ik moet eens voor een normale bel zorgen, flitste het door zijn geest. Hij haatte het kitscherige deuntje. In deze verstoorde rust ergerde het hem nog meer dan anders. Hij liet het ding zijn melodietje uitzingen en luisterde met ingehouden adem.
Geluidloos sloop hij een eind achteruit, meer naar het donker achteraan in de kamer.
Het carillonnetje zeurde zijn kinderachtige melodietje een tweede maal.
Gespannen hoorde hij hoe de stappen nu dichterbij kwamen, opschoven naar de zijkant van het huis. Een schim verscheen voor het venster en hield de hand tegen de ruit om beter te zien.
Zijn hart klopte in zijn keel. Angst stuwde zijn adem gejaagd door de opengesperde neusgaten. Het bloed bonkte in zijn slapen.
Het silhouet bleef enkele tellen staan. Trok zich terug.
Er werd aan de deur gemorreld.
Nu gaat hij de deur forceren, dacht hij, ik moet een wapen vinden.
Zonder het venster uit het oog te verliezen schuifelde hij achteruit, de rechterarm achter zijn rug geplooid, tot zijn hand de klink van de keukendeur vond. Hij glipte de keuken in, trok de keukenla open. Op de tast vond hij het brede heft van het grote vleesmes.
Voorzichtig gleed hij door de andere keukendeur de gang in, langsheen de muur, naar de voordeur, het mes in de rechtervuist, schuin omhoog. Trillend. Klaar om de inbreker op de loop te jagen. Of hem erop te spietsen.
Het grind knarste weer. Heel dichtbij. Er klonk geritsel achter de deur. Na enkele ogenblikken verwijderden de passen zich, in een ander tempo dan toen ze gekomen waren. Hij haalde opgelucht adem en liet het mes zakken. 
De punt wees naar een vel papier dat aan zijn voeten schemerde. Het stak nog met een hoek onder de deur. Hij bukte zich, raapte het op. De grote letters in viltstift hadden aan het weinige licht genoeg. ‘Ik wou het komen goedmaken. Ik mis je harder dan ik dacht. Louise.’
Wezenloos bleef hij een tijd staren naar de woorden op het blad. Gezegden, gedachten, herinneringen, vreugden en pijnen buitelden in zijn hoofd onbeheerst in een chaotisch kluwen over en door elkaar.
Hij deed de deur van het slot en trok hem open. Zag niemand meer. Hoorde een portier dichtslaan. Koplampen schoten een bundel licht in het bijnadonker. Een auto trok op. Rode achterlichten krompen tot er niets meer van overbleef. Het motorgeluid stierf weg.
Hij keek naar het blad dat in zijn vuist verfrommeld zat.
 
Dit artikel delen?
Auteur van dit artikel:
© Roel Slabbinck
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.
Hits: 52
Publicatie op .

Geef een waardering voor: "Visite"

Geschreven door Roel Slabbinck . Geplaatst in Kort verhaal.
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.
Grammatica & Spelling:
Passend in deze rubriek:
10.10.20
Feedback:
Ik ben het helemaal met An eens Roel! Een heerlijk spannend verhaal is het geworden, maar naar mijn zin had het een stuk korter gekund.
  • Lezenswaardig:
    80%
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig
  • Roel Slabbinck 24.10.20
    Dank je, Janneke. Ongetwijfeld is dat zo. Maar dat is een keuze die je als schrijver maakt.
10.10.20
Feedback:
Soms zijn de zinnen iets te lang en bevatten naar mijn mening iets te veel details, waardoor de verhaallijn af en toe moeilijk te volgen was. Maar wat een spanning, ik zat op het puntje van mijn stoel. Erg vermakelijk! Gr An
Grammatica & Spelling:
Voldoende
Passend in deze rubriek:
Ja
  • Lezenswaardig:
    80%
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig
  • Roel Slabbinck 24.10.20
    Dank je, An. Meer of minder details prijsgeven, is een moeilijke afweging die ik telkens maak.
    Persoonlijk verkies ik lange, volle aren boven gehakt stro. Het is evenwel leerzaam te horen dat de verhaallijn er kan onder lijden.
    Leuk te vernemen dat je er toch van hebt genoten.

Jouw feedback hier?

Dat is mogelijk met een waardering en/of jouw commentaar te geven.
Ook kun je reageren op commentaar van anderen.
 
Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen. Door een waardering te geven bepaal jij dus mede de continuïteit in publicatie van een inzending!