Voor schrijvers, door schrijvers

Kort verhaal

Aantal gepubliceerde inzendingen: 697

Verloren leven?

Bijna, bijna was het gelukt maar zwetend wordt hij wakker. Barry, Barry die zo graag wil slagen, zo graag wil laten zien wie hij is en wat hij kan. Zijn droom of zeg maar liever zijn nachtmerrie komt elke nacht terug en dat al maanden en maanden.
Het is allemaal begonnen met die avond bij Martin, zijn vriend van jaren geleden.
Die avond begon met een bbq en veel wijn, Martin was een prima gastheer en de gasten waren allemaal erg op hem gesteld. Ze waren van het tweede studiejaar van de academie van zo’n vijftien jaar gelden. Ze waren er allemaal en ze waren geslaagd, geslaagd om van hun hobby de kunst hun beroep te maken. Sander illustreert kinderboeken en niet onverdienstelijk, Jason exposeert elke twee jaar vertelde hij, hij leeft ruim van zijn verkopen.
En zo ontmoette hij zeven geslaagden in het leven en niet alleen maatschappelijk, ze hadden mooie relaties, sommigen zelfs kinderen.
Nou daar zat hij dan een mislukte kunstenaar, mislukte relaties, leven van een kleine uitkering en met hulp van zijn moeder redde hij het net.
Dat feestje was drie jaar gelden en hij is gedeprimeerder dan ooit en zou het liefst in zijn bed blijven misschien er zelfs niet meer uitkomen. Maar geheel tegen zijn gewoonte in had hij vorige week een afspraak gemaakt met de eigenaar van een bistro, want deze had aangegeven een schilder te zoeken voor zijn restaurant, hij wil op de muren tropische taferelen hebben. Hij was hem tegen gekomen toen hij ook voor hem heel ongewoon, daar een biertje dronk
In een overmoedige bui had Barry gezegd “ Oh dat kan ik wel voor je doen, ik ben tenslotte kunstschilder” Opschepper dacht hij direct, in geen jaren had hij een kwast in zijn handen gehad. Na de opleiding had hij niets meer gedaan, nog nooit een cent met zijn talent verdiend. Maar de avond bij Martin blijft hem achtervolgen, hij is de enige niet geslaagde in de wereld, hij is mislukt, maar in een impuls had hij gezegd dat hij kon schilderen.
Hij had geen telefoon, dus kon hij ook niet afbellen, het klamme zweet overspoelde zijn lijf, dus na een douche die hem wat verkwikte, ging hij op pad naar de bistro.
Adriaan zat al op hem te wachten en voor Barry iets kon zeggen, begon hij te vertellen over zijn droom die nu werkelijkheid aan het worden was. Zijn eigen zaak, misschien zelfs straks wel meer,, dat heeft hij altijd gewild.
De zaak liep al aardig de eerst weken maar de uitstraling is niet goed genoeg en daarom wilde hij iets aan de muren doen.
“ Heb je voorbeelden van je werk? Dan kan ik me enigszins voorstellen hoe het gaat worden. Of heb je andere projecten waar je mee gescoord hebt.?”
Verwachtingsvol kijkt hij Barry aan, die op zijn beurt opgelaten in het rond kijkt.
“ Ik, kijk, ik heb geen voorbeelden, ik heb jaren niets gedaan. Oh ja op de academie kon ik het prima vond ik, maar mijn studiegenoten waren zoveel beter dan ik.
Ik weet niet of dit een goed idee is, dit, ik ga maar weer naar huis,”
“ Nee wacht, ik ga je uitdagen iets neer te zetten, iets te laten zien, dat ben je me wel verplicht, ik heb me op jou gericht.”
Barry moet slikken en knikt met zijn hoofd.
“ Je hebt gelijk ik heb je een belofte gedaan, vanaf morgen zal k dat kleine muurtje als proef voor je beschilderen maar stel je er niets van voor, ik ben mislukt in het leven.”
Adriaan kijkt met verbazing naar de man waarvan hij dacht een kunstenaar te hebben gevonden.
“ Oké start morgen maar niet later en je hebt twee weken, ik heb haast met de klus, ik moet verder met mijn bistro, groeien en geld verdienen.”
Barry vlucht naar de kleine kamer waar hij woont en kruipt in bed diep onder de wol.
En weer die droom weer die nachtmerrie, hij moet aan de slag dat wordt hem deze dag en nacht wel duidelijk, anders gaat hij er echt onderdoor.
Gewapend met verf, kwasten, nog oude van de academie, meldt hij zich om tien uur in de morgen bij Adriaan. Deze is eigenlijk verbaasd hem te zien, hij had Barry al afgeschreven.
Eerst koffie en bespreken ze de wensen van Adriaan en probeert Barry zich een beeld te vormen van de taferelen die Adriaan voor ogen heeft. Hij sluit zijn ogen en ziet het voor zich, het is een boeiend tafereel dat hij voor zich ziet, maar hoe moet ik dat voor elkaar krijgen, bekruipt hem. Maar hij heeft A gezegd….
De dagen vorderen, de muur raakt voorzichtig wat voller met verf, maar wat het moet worden? Adriaan bekijk alles met een grote dosis scepsis en verwijt zichzelf een slechte keuze gemaakt te hebben maar hij wacht af, hij heeft hem twee weken de tijd gegeven.
Voor het eerst in jaren is Barry moe als hij s’avonds naar bed gaat, dat is een hele prettige ervaring en dromen nee dat doet hij nu niet, hij is verbijstert over de invloed die dit klusje op hem heeft en het is nog niet eens zeker of hij de klus heeft. Eerst zal hij moeten presteren iets laten zien dat de moeite waard is.
De tropische taferelen die in het hoofd van Barry vorm hebben, is totaal iets anders dan tropische taferelen op een muur.
Maar ergens in een hoekje van de muur ontstaat het begin van een strand en golfjes van de zee, als hij dit op afstand bekijkt wordt hij een beetje trots maar hij verdringt dit direct.
Hij drinkt af en toe water en gaat verder met mengen van kleuren, schetsen van objecten en opzetten van de verf. Hij vergeet verder te eten en te drinken, hij vergeet aan alles te denken wat hem al jaren bezighield, zichzelf. Hij vergeet ook zijn moeder te bellen, zij wordt erg bezorgd maar hoopt dat hij iets om handen heeft, die gedachte stelt haar een beetje gerust en ze wacht af.
Adriaan is onrustig maar eigenlijk ook erg benieuwd hoe dit zal aflopen, hij hoopt op iets positiefs voor hem maar zeker ook voor Barry, die hem toch erg boeit.
Hij vindt het lastig zomaar af te wachten maar er zit niets anders op. Adriaan is van nature een ongeduldig man, toch kan hij zich inhouden en afwachten.

Het is twee weken later, Barry is kilo’s afgevallen maar zijn uitstraling is gezonder dan ooit. Hij heeft geschilderd en heeft daarvan genoten, diepe gevoelens over zichzelf zijn naar boven gekomen, op een dag herkende hij zich weer, maar of het resultaat heeft gehad dat weet hij niet. De muur is vol geschilderd, het lijkt echt op tropische taferelen, in de beleving van Barry dan. Wat zal Adriaan hier van vinden?

Adriaan is diep onder de indruk maar heeft besloten drie kunstkenners uit te nodigen voor een kleine lunch en hun een reactie te laten geven op hetgeen hier gepresteerd is. Hijzelf is in verwarring, hij durft hierover geen uitspraak te doen, maar Barry is heel bijzonder vindt hij.
Ook Barry nodigt hij uit voor de lunch en zo zitten vijf mannen zwijgend te eten, wat erg lekker smaakt, maar er hangt spanning in de lucht.
Bij het dessert opent Adriaan het gesprek over de muur, hij vraagt aan de drie heren hun oprechte mening maar kijkt naar Barry, die heel ernstig voor zich uit kijkt.
“ Ik wil graag weten of wat ik zie en voel bij het werk van Barry juist is, ik bedoel vind ik iets onbenulligs mooi?”
“ Als u mijn mening wilt dan zal ik dat geven, dit is briljant, dit is magnifiek, ik heb hier geen woorden voor.” De uitspraak van deze kunstkenner komt als een boemerang aan bij Adriaan maar ook bij Barry.

De beide andere heren sluiten zich aan bij deze lofrede en Barry voelt zich vreselijk ongemakkelijk dus verlaat hij de bistro en gaat naar zijn moeder die blij is hem te zien.
“ Jongen ik wist niet wat ik moest denken, ik ben zo blij dat je er weer bent.”
Uitgebreid vertelt hij wat er zich afgespeeld heeft de laatste weken en kleurt bij de gedachte dat iemand hem briljant had genoemd. Moeder glimt van vreugde als
ze hoort hoe gedreven haar zoon gewerkt heeft.

Later als hij in bed ligt slaapt hij niet, droomt hij niet, maar zit kaarsrecht wakker te zijn. Maar uiteindelijk valt hij in slaap om wakker te schrikken van de bel. Iemand aan de deur? Bij hem? Slaperig doet hij open en Adriaan stopt binnen.
“ Ik bied je een contract om de hele bistro te beschilderen en al mijn toekomstige zaken, je bent een uitstekende schilder je kan beroemd worden dat meen ik echt Barry. Ik zal je aanbevelen bij relaties van mij, als je maar voor mij blijft werken. Volgend jaar drie nieuwe zaken dus maak maar vast plannen.”
Barry verschiet van kleur, moet diep ademhalen, en neemt het aanbod aan.
Eindelijk heeft hij een start gemaakt, eindelijk gelooft iemand in hem.
Voor het eerst in zijn leven verdient hij geld met zijn hobby, dat nu zijn werk is geworden.
Dit artikel delen?
Auteur: ©Trees Middelkoop
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.
Hits: 268
Publicatie op .
Meer van deze schrijver:

Geef een waardering voor: "Verloren leven?"

Geschreven door Trees Middelkoop . Geplaatst in Kort verhaal.
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.

Jouw feedback hier?

Dat is mogelijk met een waardering en/of jouw commentaar te geven.
Ook kun je reageren op commentaar van anderen.
 
Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen. Door een waardering te geven bepaal jij dus mede de continuïteit in publicatie van een inzending!