Voor schrijvers, door schrijvers
Kort verhaal

Kort verhaal

Aantal gepubliceerde inzendingen: 746

Optimisme voor gevorderden

‘Dit ophokken gaat maanden duren,’ zegt Henry. Het RIVM adviseert om zoveel mogelijk binnen te blijven. Om geen handen te schudden en anderhalve meter afstand te houden. ‘En die maatregelen zullen niets uithalen,’ gaat mijn man verder. ‘Dit levert wereldwijd minstens vijftig miljoen doden op. Net als tijdens de Spaanse Griep honderd jaar geleden.’

Hem nu tot zwijgen dwingen, is zinloos. Na al die jaren weet ik dat hij zich door niemand laat stoppen als hij eenmaal op stoom is. Het is misschien raar, maar ik denk dat ik zelfs dat ga missen. Niet zijn knorren. Ik heb het over de voorspelbaarheid van hem waar ik me steeds meer aan ga hechten naarmate zowel de jaren als zijn ziekte voortschrijden.

‘De mensen leren het nooit,’ dendert hij verder. ‘De aarde is overvol, wat mij betreft mag de derde wereldoorlog morgen uitbreken. Dát ruimt pas lekker op.’

Hij weigert erbij stil te staan dat zijn eigen einde nadert. Uitbehandelde kanker. Gewoon een beetje pijn in zijn rug, zoals hij antwoordt wanneer iemand hem vraagt waarom hij zo moeilijk loopt. Dan breekt mijn hart. Ik wil hem niet kwijt. Hij lakt mijn teennagels nu ik zelf niet meer zo goed voorover kan buigen. Ik leg zijn kleren ’s morgens klaar omdat hij een slechte smaak heeft. Het is zoals in dat liedje. Ik mag altijd bij hem. En hij altijd bij mij. Daarom neem ik dat ene trekje voor lief waar ik sinds ons huwelijk  – meer dan vijftig jaar geleden – tegenaan hik. In Henry’s wereldbeeld domineert de wet van Murphy: Alles wat fout kan gaan, gaat op een keer ook fout. Urenlang zoekt hij online bewijzen van die akelige wet. Internet is een glazen bol waarin hij het meest onafwendbaar voorbeschikte noodlot plukt. Voor de wereld welteverstaan. Hem mankeert niets. Wat weten dokters nu helemaal, zegt hij wanneer we de verontrustende uitslag van zijn onderzoek krijgen. Allemaal nattevingerwerk. Hou erover op, roept hij wanneer ik opmerk dat ik me zorgen maak. Het gaat goed met mij. Je zal zien dat ik honderd word.

Wat als hij deze keer gelijk krijgt? Nu dit virus rondwaart, ben ik bang dat hij het op zal lopen. Nog steeds haalt hij iedere dag boodschappen, terwijl iedereen dit afraadt. Met de komst en verspreiding van het virus heeft Henry’s bezetenheid van Murphy’s wet – wat ik tot voor kort afdeed als fatalisme voor beginners – de gevorderdenstatus bereikt. Nog een paar maanden en hij promoveert tot de dood erop volgt. Iedereen weet dat zwartkijkers een groter risico lopen op een tragische afloop van hun ziekte dan mensen die het leven rooskleurig bekijken.

Henry’s zuurpruimerij omvat de gehele wereldbevolking. Maar waar driekwart van de mensen wat hem betreft de pijp kan uitgaan, mag ik beslist niet dood. Als er iets is wat hem de stuipen op het lijf jaagt, is het de gedachte dat ik er eerder tussenuit knijp dan hij. Daarom hangt in iedere kamer een rookmelder en beveiligt een alarminstallatie ons huis. We hebben een AED om mijn hartritme te herstellen bij een mogelijke hartstilstand. En als de bel klinkt en Henry is niet thuis, dan moet ik eerst door de spion kijken om te zien wie er voor de deur staat. Alleen voor bekenden mag ik opendoen. 

Ik weet intussen voordeel te halen uit de door hem uit angst opgelegde beperkingen. Zo reden we vroeger in één ruk naar de Zuid-Franse kust. Een paar keer scheelde het een haar of hij was achter het stuur in slaap gevallen. Mij laten rijden was er niet bij. Te gevaarlijk, beweerde hij. Ik hoefde me geen zorgen te maken, zei hij, hij wist wat hij deed. De keren dat ik mezelf achter zijn kist zag lopen omdat ik als enige de in mijn ogen onvermijdelijke botsing met een tegemoet rijdend voertuig had overleefd, zijn niet op twee handen te tellen.

En toen veinsde ik een zere rug. Beweerde ik dat de pijn verergerde tijdens lange afstanden in de auto, zelfs wanneer we ieder uur zouden pauzeren. Dat door die pijn mijn weerstand geheid zou afnemen. Wat op mijn leeftijd zou betekenen dat een verkoudheid of griepje fataal kon aflopen. Sindsdien gaan we naar Limburg.  

‘Je hoest wel erg veel, lief,’ roept hij vanuit de gang waar hij zijn jas ophangt. Hij komt de kamer in, zet de tas met boodschappen op de tafel en komt naast me zitten. Zijn ogen weerspiegelen aangeboren beschermingsdrang. Hij pakt mijn handen. ‘Heb je keelpijn? Verhoging?’

Ik knik en hoest wat in het rond. ‘Ik weet niet hoe ik het moet zeggen, maar ik heb de huisarts zojuist gebeld. Hij zegt dat het virus me weleens te grazen kan hebben.’

Zijn gezicht trekt bleek weg. ‘Wat nu? Wat kunnen we doen? Wat moet ík doen?’

‘Zolang het niet erger wordt, kan ik het thuis uitzieken. Maar je weet het nooit hè?’

‘Zo moet je niet denken, lief. Het komt allemaal goed met jou.’

‘We mogen geen enkele risico nemen, dus de komende tijd moeten we in quarantaine. Ommetjes maken door de tuin. Meedoen met Nederland in Beweging. Boodschappen thuis laten bezorgen. We gaan vrolijke boeken lezen en leuke films bekijken. Gezelschapsspelletjes doen. Even geen verontrustend nieuws op radio of tv. En geen internet. Vooral geen internet.’

        

We zijn tien dagen verder. Dankzij dagelijks twintig minuten ochtendgymnastiek op tv rollen Henry’s spieren zo soepel als mogelijk is voor een man van half in de zeventig. Ik kuch en snotter minder, maar nog altijd genoeg om Henry’s bezorgdheid niet te laten verslappen. Zoals hij zelf zei: dit kan maanden duren. Op tafel staan Risk en Monopoly, spellen waar we soms een hele middag mee zoet zijn.

Ik kijk in zijn glanzende ogen. Hij is minder kortademig. Op zijn wangen zit de gezonde blos van jaren geleden. Misschien heeft hij gelijk. Dokters kunnen zoveel vertellen. En Murphy kan de pot op. Ik heb mijn eigen wet: Alles wat goed kan gaan, gaat op een keer ook goed.

Hou erover op, zeg ik als iemand belt en vraagt hoe het met Henry’s gezondheid is gesteld. Het gaat goed met Henry. Je zal zien dat hij honderd wordt. 

Dit artikel delen?
Auteur van dit artikel:
© Hedwig Meesters
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.
Hits: 204
Publicatie op .
 
  Meer van deze schrijver:

Geef een waardering voor: "Optimisme voor gevorderden"

Geschreven door Hedwig Meesters . Geplaatst in Kort verhaal.
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.

Jouw feedback hier?

Dat is mogelijk met een waardering en/of jouw commentaar te geven.
Ook kun je reageren op commentaar van anderen.
 
Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen. Door een waardering te geven bepaal jij dus mede de continuïteit in publicatie van een inzending!

Nu te koop...