1 post
  • images/deelname/kort_verhaal.jpg
    Een kort verhaal kenmerkt zich doordat de handelingen, gedachten en gesprekken van de personages zijn georganiseerd in een plot van komische, tragische, romantische, satirische of andere aard.  Een kort verhaal is altijd een compleet en zelfstandig leesbaar verhaal. Fragmenten uit gepubliceerde manuscripten of vervolgverhalen zijn niet toegestaan!
    Bij een kort verhaal geven we de voorkeur aan maximaal 1000 woorden.
    970 gepubliceerde inzendingen
  • Ook jouw artikel is welkom! Inzenden van een verhaal/gedicht is mogelijk door eerst in te loggen. Registreren is gratis! Alleen door eerst in te loggen en op de knop hieronder te klikken kom je op een pagina waar je de schrijfactiviteit kunt selecteren waar je aan mee wilt doen. Op die pagina kun je ook de titel en tekst voor je artikel toevoegen. Lees vooraf de voorwaarden. Let op: Na inzending is wijziging van je tekst niet meer mogelijk (m.u.v. Plusleden)
    Je artikel is, na inzending, vrijwel direct te zien in de betreffende schrijfactiviteit en bij je profiel. We publiceren een artikel minimaal een jaar (plusleden langer!), daarna verwijderen we het artikel en de commentaren, etc. automatisch.
  • De publicatievoorwaarden

    • Inzendingen dienen te voldoen aan de voorwaarden zoals aangegeven bij de betreffende schrijfactiviteit, Nederlandstalig en van voldoende kwaliteit (grammaticaal en inhoudelijk) te zijn. We accepteren geen afbeeldingen van een tekst, maar alleen de daadwerkelijke tekst!
    • Agressieve, onwettelijke, lasterlijke, racistische, misleidende of anderszins ongepaste of irrelevante bijdragen, naar interpretatie van de redactie, zijn niet toegestaan. De redactie behoudt zich het recht voor om inzendingen, zonder opgave van redenen, niet te publiceren, resp. te verwijderen.
    • De auteursrechten van een inzending blijven te allen tijde bij de inzender. Schrijverspunt brengt geen wijzigingen aan in de tekst.
    • Inzenders mogen geen door rechten beschermde teksten of afbeeldingen plaatsen.
    • Het plaatsen van persoonlijke informatie zonder toestemming van de redactie (zoals e-mailadressen, website en/of telefoonnummers) is niet toegestaan evenals teksten, advertenties en links van promotionele dan wel commerciële aard.
    • De redactie is niet aansprakelijk voor de gevolgen, juridisch of in andere zin, van de activiteiten van leden op Schrijverspunt, noch in Nederland, noch daarbuiten. De inzender blijft als enige verantwoordelijk en aansprakelijk voor de inhoud van zijn/haar bericht(en).
    • Bij inzending hanteert Schrijverspunt de actuele privacyregels. Onze privacyverklaring is onderaan op elke pagina te vinden.
    • We publiceren een inzending in principe een jaar lang op onze website. Voor plusleden is die periode langer.
    • Door het insturen van je schrijfactiviteit stem je in met deze voorwaarden.

     

Optimisme voor gevorderden

Publicatie op : 31-05-2020

Als een auteur geen behoefte heeft aan feedback verschijnt er geen mogelijkheid voor reacties.

Optimisme voor gevorderden

416 Hits.

‘Dit ophokken gaat maanden duren,’ zegt Henry. Het RIVM adviseert om zoveel mogelijk binnen te blijven. Om geen handen te schudden en anderhalve meter afstand te houden. ‘En die maatregelen zullen niets uithalen,’ gaat mijn man verder. ‘Dit levert wereldwijd minstens vijftig miljoen doden op. Net als tijdens de Spaanse Griep honderd jaar geleden.’

Hem nu tot zwijgen dwingen, is zinloos. Na al die jaren weet ik dat hij zich door niemand laat stoppen als hij eenmaal op stoom is. Het is misschien raar, maar ik denk dat ik zelfs dat ga missen. Niet zijn knorren. Ik heb het over de voorspelbaarheid van hem waar ik me steeds meer aan ga hechten naarmate zowel de jaren als zijn ziekte voortschrijden.

‘De mensen leren het nooit,’ dendert hij verder. ‘De aarde is overvol, wat mij betreft mag de derde wereldoorlog morgen uitbreken. Dát ruimt pas lekker op.’

Hij weigert erbij stil te staan dat zijn eigen einde nadert. Uitbehandelde kanker. Gewoon een beetje pijn in zijn rug, zoals hij antwoordt wanneer iemand hem vraagt waarom hij zo moeilijk loopt. Dan breekt mijn hart. Ik wil hem niet kwijt. Hij lakt mijn teennagels nu ik zelf niet meer zo goed voorover kan buigen. Ik leg zijn kleren ’s morgens klaar omdat hij een slechte smaak heeft. Het is zoals in dat liedje. Ik mag altijd bij hem. En hij altijd bij mij. Daarom neem ik dat ene trekje voor lief waar ik sinds ons huwelijk  – meer dan vijftig jaar geleden – tegenaan hik. In Henry’s wereldbeeld domineert de wet van Murphy: Alles wat fout kan gaan, gaat op een keer ook fout. Urenlang zoekt hij online bewijzen van die akelige wet. Internet is een glazen bol waarin hij het meest onafwendbaar voorbeschikte noodlot plukt. Voor de wereld welteverstaan. Hem mankeert niets. Wat weten dokters nu helemaal, zegt hij wanneer we de verontrustende uitslag van zijn onderzoek krijgen. Allemaal nattevingerwerk. Hou erover op, roept hij wanneer ik opmerk dat ik me zorgen maak. Het gaat goed met mij. Je zal zien dat ik honderd word.

Nu dit virus rondwaart, ben ik bang dat hij het op zal lopen. Nog steeds haalt hij iedere dag boodschappen, terwijl iedereen dit afraadt. Met de komst en verspreiding van het virus heeft Henry’s bezetenheid van Murphy’s wet – wat ik tot voor kort afdeed als fatalisme voor beginners – de gevorderdenstatus bereikt. Nog een paar maanden en hij promoveert tot de dood erop volgt. Iedereen weet dat zwartkijkers een groter risico lopen op een tragische afloop van hun ziekte dan mensen die het leven rooskleurig bekijken.

Henry’s zuurpruimerij omvat de gehele wereldbevolking. Maar waar driekwart van de mensen wat hem betreft de pijp kan uitgaan, mag ik beslist niet dood. Als er iets is wat hem de stuipen op het lijf jaagt, is het de gedachte dat ik er eerder tussenuit knijp dan hij. Daarom hangt in iedere kamer een rookmelder en beveiligt een alarminstallatie ons huis. We hebben een AED om mijn hartritme te herstellen bij een mogelijke hartstilstand. En als de bel klinkt en Henry is niet thuis, dan moet ik eerst door de spion kijken om te zien wie er voor de deur staat. Alleen voor bekenden mag ik opendoen. 

Ik weet intussen voordeel te halen uit de door hem uit angst opgelegde beperkingen. Zo reden we vroeger in één ruk naar de Zuid-Franse kust. Een paar keer scheelde het een haar of hij was achter het stuur in slaap gevallen. Mij laten rijden was er niet bij. Te gevaarlijk, beweerde hij. Ik hoefde me geen zorgen te maken, zei hij, hij wist wat hij deed. De keren dat ik mezelf achter zijn kist zag lopen omdat ik als enige de in mijn ogen onvermijdelijke botsing met een tegemoet rijdend voertuig had overleefd, zijn niet op twee handen te tellen.

En toen veinsde ik een zere rug. Beweerde ik dat de pijn verergerde tijdens lange afstanden in de auto, zelfs wanneer we ieder uur zouden pauzeren. Dat door die pijn mijn weerstand geheid zou afnemen. Wat op mijn leeftijd zou betekenen dat een verkoudheid of griepje fataal kon aflopen. Sindsdien gaan we naar Limburg.  

‘Je hoest wel erg veel, lief,’ roept hij vanuit de gang waar hij zijn jas ophangt. Hij komt de kamer in, zet de tas met boodschappen op de tafel en komt naast me zitten. Zijn ogen weerspiegelen aangeboren beschermingsdrang. Hij pakt mijn handen. ‘Heb je keelpijn? Verhoging?’

Ik knik en hoest wat in het rond. ‘Ik weet niet hoe ik het moet zeggen, maar ik heb de huisarts zojuist gebeld. Hij zegt dat het virus me weleens te grazen kan hebben.’

Zijn gezicht trekt bleek weg. ‘Wat nu? Wat kunnen we doen? Wat moet ík doen?’

‘Zolang het niet erger wordt, kan ik het thuis uitzieken. Maar je weet het nooit hè?’

‘Zo moet je niet denken, lief. Het komt allemaal goed met jou.’

‘We mogen geen enkele risico nemen, dus de komende tijd moeten we in quarantaine. Ommetjes maken door de tuin. Meedoen met Nederland in Beweging. Boodschappen thuis laten bezorgen. We gaan vrolijke boeken lezen en leuke films bekijken. Gezelschapsspelletjes doen. Even geen verontrustend nieuws op radio of tv. En geen internet. Vooral geen internet.’

        

We zijn tien dagen verder. Dankzij dagelijks twintig minuten ochtendgymnastiek op tv rollen Henry’s spieren zo soepel als mogelijk is voor een man van half in de zeventig. Ik kuch en snotter minder, maar nog altijd genoeg om Henry’s bezorgdheid niet te laten verslappen. Zoals hij zelf zei: dit kan maanden duren. Op tafel staan Risk en Monopoly, spellen waar we soms een hele middag mee zoet zijn.

Ik kijk in zijn glanzende ogen. Hij is minder kortademig. Op zijn wangen zit de gezonde blos van jaren geleden. Misschien heeft hij gelijk. Dokters kunnen zoveel vertellen. En Murphy kan de pot op. Ik heb mijn eigen wet: Alles wat goed kan gaan, gaat op een keer ook goed.

Hou erover op, zeg ik als iemand belt en vraagt hoe het met Henry’s gezondheid is gesteld. Het gaat goed met Henry. Je zal zien dat hij honderd wordt. 

Ook jouw mening is hier welkom!

Reacties:

Meer van deze auteur:

Titel:Hits:Waardering:Link:
HEMA
601
Lezen?
Annemiek
528
Lezen?
Lot
466
Lezen?