Voor schrijvers, door schrijvers

Kort verhaal

Een kort verhaal kenmerkt zich doordat de handelingen, gedachten en gesprekken van de personages zijn georganiseerd in een plot van komische, tragische, romantische, satirische of nog andere aard.  Een kort verhaal is altijd een compleet en zelfstandig leesbaar verhaal. Dus geen vervolg! In deze schrijfactiviteit is ook ruimte voor reisverhalen en flitsverhalen.
 "Het meest beknopte en sprekend voorbeeld van een flitsverhaal is het verhaal dat Ernest Hemingway schreef.
" Te koop: babyschoenen. Nooit gedragen."
Aantal gepubliceerde inzendingen: 553
Klik op de profielnaam of -afbeelding van de schrijver voor meer informatie en een overzicht van zijn/haar schrijfactiviteiten.

Vergissing

| Frans Esselink

Het was erg donker om drie uur in de nacht. Thijmen had minstens een kwartier voor het huis gestaan om te bekijken hoe hij het beste binnen kon komen. Hij begreep dat hij aan de voorzijde geen enkele kans maakte. De voordeur was solide en de ramen waren voorzien van veiligheidssloten. Aan de achterzijde werd de tuin ingesloten door een schuur, die voorzien was van een poort. Voorzichtig om geen lawaai te veroorzaken drukte hij de klink van de poortdeur naar beneden. Hij vloekte binnensmonds toen hij merkte dat de poort was afgesloten. Even verderop was een huis in aanbouw. Daar zou vast een stukje ijzerdraad te vinden zijn om het slot mee te forceren.
Rondom de bouwplaats stond een hek. Erover klimmen leek hem met zijn vijfenveertig jaren en de glazen bier die hij had gedronken een iets te zware opgave. Met zijn handen groef hij wat los zand onder het hek weg en even later kon hij door de ontstane ruimte op zijn rug onder het hek doorschuiven. Eenmaal binnen stond hij op om het zand van zijn kleren te kloppen. Hij wreef in zijn handen en voelde een natte kleffe substantie. Zijn vermoeden dat een kat zijn behoefte had gedaan op de plaats waar hij had gegraven werd bevestigd door de misselijkmakende stank die van zijn handen kwam. Vol afgrijzen probeerde hij zijn handen zoveel mogelijk te wassen met zand, maar de lucht raakte hij niet kwijt. Hij liep langs een stapel stenen en kwam bij een standaard met dubbele ramen. Daar vond hij een stuk buigzaam ijzerdraad. Hij pakte het vast maar het gaf niet mee. De draad lag geklemd onder de standaard en was met geen mogelijkheid los te trekken. Op zijn zoektocht naar een tang om het ijzer door te knippen stootte hij gevoelig zijn hoofd aan een dwarslat die op hoofdhoogte in de sponning van de deur was getimmerd. Vloekend liep hij de hele woning door maar hij vond nergens iets van achtergelaten gereedschap. In gedachten verwenste hij de aannemer die verantwoordelijk was voor de netheid in de woning. Er zat niets anders op dan het ijzerdraad zolang heen en weer te buigen dat het brak. Het leek eindeloos te duren voor de draad zich met een zachte klik van brekend metaal gewonnen gaf. Hij pakte het losse stuk met beide handen vast en kwam tot de ontdekking dat het uiteinde door het buigen zo heet was geworden dat hij zijn vingers er aan brandde. Het ijzer was snel afgekoeld en nadat hij het dubbel had gebogen stopte hij het in zijn zak om de terugweg te aanvaarden.
Ooit had hij gezien hoe inbrekers met ijzerdraad een slot open maakten, maar hoe hij ook peuterde in het slot van de poort, het lukte hem niet om het open te krijgen. Er zat niets anders op dan over het dak te klimmen. Drie huizen verder in de straat had hij een vuilcontainer bij de voordeur zien staan. Via die container zou het hem lukken op het dak te komen. Om te voorkomen dat de wieltjes van de container lawaai maakten sleepte hij hem heel langzaam naar de schuur. Het was nog een hele toer om op de container te klimmen. Het ding wankelde gevaarlijk terwijl hij met een knie op het deksel zat. Hij kon zich niet meer in evenwicht houden en viel achterover met zijn hoofd op de trottoirtegels. Heel even voelde hij zich duizelig worden maar dat trok gelukkig snel weer weg. Bij de tweede poging lukte het hem om staande op de container met zijn buik het dak van de schuur op te schuiven.
Er lag water op het dak en hij voelde een natte kou door zijn kleren trekken. Omdat hij last had van hoogtevrees kroop hij over het dak naar de tuinkant om daar tot de ontdekking te komen dat hij ook weer van het dak af moest. Voorzichtig keek hij over de rand, maar tegen de schuur stond niets waar hij op kon staan. Hij besloot zich hangend aan de rand naar beneden te laten zakken. De afstand die hij dan nog moest overbruggen kon hooguit een halve meter zijn. Dat bleek achteraf toch een te grote afstand te zijn want toen hij de grond raakte schoot een stekende pijn door zijn rechter enkel. Zacht vloekend probeerde hij te lopen, maar dat veroorzaakte zoveel pijn dat hij hinkelend naar de achterdeur moest. Hij wist dat in een conifeer een reservesleutel hing. Op de tast zocht hij op de plaats waar hij de sleutel vermoedde en net voor hij de moed op wilde geven gleden zijn vingers om het kleine stukje metaal. Met een zucht van verlichting opende hij zachtjes de achterdeur. Steunend op het aanrecht probeerde hij zijn rechterschoen uit te doen.
Plotseling werd hij verblind door een scherp wit licht dat recht in zijn gezicht scheen.
‘Politie’, hoorde hij iemand met krachtige stem zeggen. ‘U bent aangehouden.’
Voor hij ook maar iets kon zeggen werden zijn handen op de rug gedraaid en hij voelde het kille metaal van handboeien om zijn polsen klikken. Het keukenlicht werd aangedaan en even later verdween de zwarte vlek die door de felle lichtstraal op zijn netvlies was verschenen. Hij probeerde uit te leggen wat er aan de hand was maar kon niet op de woorden komen. Vrij ruw werd hij door de voordeur afgevoerd en in een politieauto geduwd. Pas op het bureau kreeg hij de gelegenheid om de hulpofficier van justitie te vertellen dat hij de sleutel van zijn woning was vergeten mee te nemen. Midden in de nacht had hij zijn vrouw niet wakker durven maken.
Om elf uur in de ochtend kwam zijn echtgenote om hem uit de politiecel te bevrijden. Omdat hij zich niet had kunnen legitimeren moest zij eerst verklaren dat hij haar echtgenoot was. Al zijn ledematen deden pijn en zijn enkel was ernstig gezwollen, maar aan de uitdrukking op haar gezicht kon hij zien dat de pijn voorlopig niet zijn grootste probleem was.

Dit artikel delen?

Graag je mening (waardering en/of commentaar) over deze inzending.

Hits: 281

(De gemiddelde waardering is 3 door 1 stem(-men)

Reacties   

# Vergissingen(?/ !)W.J. (Hans) Villerius 27-11-2019 02:31
Tja, Frans, wat zal ik er verder van zeggen? Vrouw alarmeert de politie en laat doodleuk haar aangeschoten echtgenoot afvoeren naar het bureau: Dit moet een heel beroerd huwelijk wezen. Geen wonder, dat die Thijmen zich een stuk in de kraag drinkt! Enfin, gelukkig maar, dat het niet over jouw privéleven gaat.
# Meer vergissingen?W.J. (Hans) Villerius 26-11-2019 18:35
Dit vond ik een tamelijk onderhoudend verhaal, Frans. Dat kan niet van alle andere teksten op deze site gezegd worden. (Hopelijk is het niet autobiografisch .) Een paar aanmerkingen wil ik kwijt: Het is onaannemelijk, dat de politie bij verstopte achterdeuren surveilleert en daar vervolgens sleutelbezitter s in de boeien slaat. Trouwens, waarom hangt die reservesleutel op zo'n lastig bereikbare plek? Mocht je wijzigingen aanbrengen in de nachtelijke avonturen van Thijmen, verander dan meteen ook het voltooid deelwoord 'verblindt' in verblind.
# VergissingFrans Esselink 26-11-2019 22:05
Hans, bedankt voor je reactie. De door jou genoemde t heb ik weggehaald. Het verhaal is verzonnen. De sleutel in het verhaal was niet moeilijk te vinden, maar wel lastig voor de dronken man. De politie is door de bewoonster door de voordeur binnen gelaten en juist op het moment dat ze de keuken betraden deed de dronkaard de achterdeur open.
Natuurlijk had ik dat kunnen benoemen, maar het verhaal moest kort zijn.

Login of registreer om een reactie te plaatsen

Misschien wil je de volgende inzending ook wel lezen...

Eerste liefde

Geschreven door Asko De vries robles. Geplaatst in Kort verhaal.
De eerste maal dat een zekere dame, mijn naam resoneerde  als een mantra van verlangen.Zij ontkleedde mij, ook voor de eerste maal en de schrik  sloeg mij om het ...
Actuele Top 3 van deze rubriek

Even iets anders in deze onzekere tijd.

23, mrt, 2020 Harry Boerkamp

Meneer Geurtsen

05, mrt, 2020 Harry Boerkamp

I truly wish he killed me

24, apr, 2020 H.o.p.e. Schrijft

FEEDBACK

Schrijvers stellen je waardering en/of commentaar bij een artikel erg op prijs!
 
-
Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen door bezoekers. Door een waardering (1-5 sterren) te geven bepaal jij dus mede de continuïteit in publicatie van een inzending!