Voor schrijvers, door schrijvers
Poëzie

Kort verhaal

Aantal gepubliceerde inzendingen: 699

Vergissing

Het was erg donker om drie uur in de nacht. Thijmen had minstens een kwartier voor het huis gestaan om te bekijken hoe hij het beste binnen kon komen. Hij begreep dat hij aan de voorzijde geen enkele kans maakte. De voordeur was solide en de ramen waren voorzien van veiligheidssloten. Aan de achterzijde werd de tuin ingesloten door een schuur, die voorzien was van een poort. Voorzichtig om geen lawaai te veroorzaken drukte hij de klink van de poortdeur naar beneden. Hij vloekte binnensmonds toen hij merkte dat de poort was afgesloten. Even verderop was een huis in aanbouw. Daar zou vast een stukje ijzerdraad te vinden zijn om het slot mee te forceren.
Rondom de bouwplaats stond een hek. Erover klimmen leek hem met zijn vijfenveertig jaren en de glazen bier die hij had gedronken een iets te zware opgave. Met zijn handen groef hij wat los zand onder het hek weg en even later kon hij door de ontstane ruimte op zijn rug onder het hek doorschuiven. Eenmaal binnen stond hij op om het zand van zijn kleren te kloppen. Hij wreef in zijn handen en voelde een natte kleffe substantie. Zijn vermoeden dat een kat zijn behoefte had gedaan op de plaats waar hij had gegraven werd bevestigd door de misselijkmakende stank die van zijn handen kwam. Vol afgrijzen probeerde hij zijn handen zoveel mogelijk te wassen met zand, maar de lucht raakte hij niet kwijt. Hij liep langs een stapel stenen en kwam bij een standaard met dubbele ramen. Daar vond hij een stuk buigzaam ijzerdraad. Hij pakte het vast maar het gaf niet mee. De draad lag geklemd onder de standaard en was met geen mogelijkheid los te trekken. Op zijn zoektocht naar een tang om het ijzer door te knippen stootte hij gevoelig zijn hoofd aan een dwarslat die op hoofdhoogte in de sponning van de deur was getimmerd. Vloekend liep hij de hele woning door maar hij vond nergens iets van achtergelaten gereedschap. In gedachten verwenste hij de aannemer die verantwoordelijk was voor de netheid in de woning. Er zat niets anders op dan het ijzerdraad zolang heen en weer te buigen dat het brak. Het leek eindeloos te duren voor de draad zich met een zachte klik van brekend metaal gewonnen gaf. Hij pakte het losse stuk met beide handen vast en kwam tot de ontdekking dat het uiteinde door het buigen zo heet was geworden dat hij zijn vingers er aan brandde. Het ijzer was snel afgekoeld en nadat hij het dubbel had gebogen stopte hij het in zijn zak om de terugweg te aanvaarden.
Ooit had hij gezien hoe inbrekers met ijzerdraad een slot open maakten, maar hoe hij ook peuterde in het slot van de poort, het lukte hem niet om het open te krijgen. Er zat niets anders op dan over het dak te klimmen. Drie huizen verder in de straat had hij een vuilcontainer bij de voordeur zien staan. Via die container zou het hem lukken op het dak te komen. Om te voorkomen dat de wieltjes van de container lawaai maakten sleepte hij hem heel langzaam naar de schuur. Het was nog een hele toer om op de container te klimmen. Het ding wankelde gevaarlijk terwijl hij met een knie op het deksel zat. Hij kon zich niet meer in evenwicht houden en viel achterover met zijn hoofd op de trottoirtegels. Heel even voelde hij zich duizelig worden maar dat trok gelukkig snel weer weg. Bij de tweede poging lukte het hem om staande op de container met zijn buik het dak van de schuur op te schuiven.
Er lag water op het dak en hij voelde een natte kou door zijn kleren trekken. Omdat hij last had van hoogtevrees kroop hij over het dak naar de tuinkant om daar tot de ontdekking te komen dat hij ook weer van het dak af moest. Voorzichtig keek hij over de rand, maar tegen de schuur stond niets waar hij op kon staan. Hij besloot zich hangend aan de rand naar beneden te laten zakken. De afstand die hij dan nog moest overbruggen kon hooguit een halve meter zijn. Dat bleek achteraf toch een te grote afstand te zijn want toen hij de grond raakte schoot een stekende pijn door zijn rechter enkel. Zacht vloekend probeerde hij te lopen, maar dat veroorzaakte zoveel pijn dat hij hinkelend naar de achterdeur moest. Hij wist dat in een conifeer een reservesleutel hing. Op de tast zocht hij op de plaats waar hij de sleutel vermoedde en net voor hij de moed op wilde geven gleden zijn vingers om het kleine stukje metaal. Met een zucht van verlichting opende hij zachtjes de achterdeur. Steunend op het aanrecht probeerde hij zijn rechterschoen uit te doen.
Plotseling werd hij verblind door een scherp wit licht dat recht in zijn gezicht scheen.
‘Politie’, hoorde hij iemand met krachtige stem zeggen. ‘U bent aangehouden.’
Voor hij ook maar iets kon zeggen werden zijn handen op de rug gedraaid en hij voelde het kille metaal van handboeien om zijn polsen klikken. Het keukenlicht werd aangedaan en even later verdween de zwarte vlek die door de felle lichtstraal op zijn netvlies was verschenen. Hij probeerde uit te leggen wat er aan de hand was maar kon niet op de woorden komen. Vrij ruw werd hij door de voordeur afgevoerd en in een politieauto geduwd. Pas op het bureau kreeg hij de gelegenheid om de hulpofficier van justitie te vertellen dat hij de sleutel van zijn woning was vergeten mee te nemen. Midden in de nacht had hij zijn vrouw niet wakker durven maken.
Om elf uur in de ochtend kwam zijn echtgenote om hem uit de politiecel te bevrijden. Omdat hij zich niet had kunnen legitimeren moest zij eerst verklaren dat hij haar echtgenoot was. Al zijn ledematen deden pijn en zijn enkel was ernstig gezwollen, maar aan de uitdrukking op haar gezicht kon hij zien dat de pijn voorlopig niet zijn grootste probleem was.

Dit artikel delen?
Auteur: ©Frans Esselink
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.
Hits: 431
Publicatie op .
 
  Meer van deze schrijver:

Geef een waardering voor: "Vergissing"

Geschreven door Frans Esselink . Geplaatst in Kort verhaal.
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.

Jouw feedback hier?

Dat is mogelijk met een waardering en/of jouw commentaar te geven.
Ook kun je reageren op commentaar van anderen.
 
Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen. Door een waardering te geven bepaal jij dus mede de continuïteit in publicatie van een inzending!