SCHRIJFACTIVITEIT: KORT VERHAAL

Een kort verhaal kenmerkt zich doordat de handelingen, gedachten en gesprekken van de personages zijn georganiseerd in een plot van komische, tragische, romantische, satirische of andere aard.  Een kort verhaal is altijd een compleet en zelfstandig leesbaar verhaal.
Bij een kort verhaal geven we de voorkeur aan maximaal 1000 woorden.

Klik voor meer schrijfactiviteiten in het menu op SCHRIJFACTIVITEITEN.

Vergissing

Publicatie: | Jan van Beek

Vergissing

Ongetwijfeld vergis ik mij, maar het in de vakantie voor de tent fantaseren over waar de campingburen zich in hun dagelijkse mee bezighouden, waar zij hun geld mee verdienen en wat hun hobby’s zijn, moet wel zo ongeveer de meest tijdrovende, vaak uit diepe verveling ontstane, campingbezigheid zijn. Wij doen er ook aan mee, net als alle buren, wij fluisteren er wat af.

Wij fantaseren en insinueren dat het een lieve lust is en een aardig tijdverdrijf, maar ook zodanig dat we bijkans zelf in onze spinsels geloven.

Of ze kloppen is in de regel nooit te achterhalen en is ook niet zo belangrijk. Die keer dat we onverhoopt wel achter de werkelijke levenswandel kwamen van een stel ‘campeurs’  tegenover ons, was middels de langdurige babbel van de ene helft van hen.

Het was verhelderend maar anders dan verwacht, hij verdiende zijn brood als gemeenteambtenaar en mevrouw zelf deed een duit in het zakje met van alles en nog wat, waarvan, volgens eigen zeggen het meest enerverend, het voorzitterschap van de plaatselijke ‘Zonnebloem’ was.

Dat het ook omgekeerd evenredig kon zijn, dat wij verkeerd werden ingeschaald, daar kwamen wij achter op een camping in het diepe zuiden van Frankrijk.

Wij waren al een aanzienlijke tijd bezig om onze tent te manoeuvreren in een, voor het gewenste doel, meer rechtopstaande houding, toen een man op een gele sportfiets bij onze plek halt hield en met z’n rechterhand de dakrand van onze Zafira vastpakte als noodzakelijke steun. Twee keer had ik die gele fiets, een Cannondale dat had ik meteen gezien, langs zien glijden, de tweede keer al beduidend langzamer. Die keer groette hij zeer amicaal in het Nederlands, ik groette terug, uiteraard zo vriendelijk mogelijk. ‘Goh, treffen we nu al kennissen in Frankrijk?’

Overigens is het hier, in Zuid-Frankrijk, niet zo bijzonder dat er een bekend taaltje tot je oren komt, het stikt van de Nederlanders, dat hier Frans gesproken wordt is meer bijzonder.

“Zo, ook Nederland ontvlucht?” hij was duidelijk verlegen om een gesprek. Het accent van de lange man, bovengemiddeld lang zelfs, verried onmiskenbaar, samen met zijn gezicht overigens, dat hij van het platteland kwam. Tegen de gebruikelijke norm van oosterlingen in deed hij ook geen enkele poging om dat te verbergen. Hij had allang gezien waar wij wegkwamen. “Jullie komen uit Enschede?” vroeg hij retorisch en knikte achteruit naar de achterzijde van de auto waar zich de nummerplaat bevindt.

“Klopt, maar jullie komen ook niet bepaald uit Amsterdam”, zei ik met de hamer in de hand voor de haringen die nog niet vast zaten. Ik schatte hem op een leeftijd rond de veertig. Hij lachte luid en beaamde dat, “wij komen uit Borger Drenthe.”  

“Borger,” ik knikte alsof ik dat goedkeurde, “dat ken ik van de hunebedden.”

De man uit Drenthe hield ons zolang van het werk dat ik er niet onderuit kwam om te vragen of hij zin had in een bak koffie.

“Sorry, ik kan je niets anders aanbieden want het bier is nog niet koud.”   

Beetje te dik aangezet, lachte hij luid en keek op zijn horloge, “ik heb een veel beter idee, de koelkast bij ons is al een paar dagen op temperatuur, en ik grijp nog lang niet mis.” Zijn lachte schalde opnieuw over de camping. “Ik haal wel iets kouds op, ben zo terug,” en weg was onze man uit Borger. Nog geen vijf minuten later was hij weer terug, ik had net alle haringen de harde bodem ingedreven, de tafel met de stoelen opgezet en Vera, mijn vrouw, had de koffie klaar.

De man stelde zich voor als Henk terwijl hij een six-pack blikjes bier op ons koelkastje plaatste, “die kom ik straks opdrinken, mijn vrouw heeft net iets van eten op tafel staan”. “Geen probleem”, ik knikte erbij, “neem je vrouw dan ook mee.”

Ik zette meteen de koelkast op stroom, het bier moest natuurlijk wel op temperatuur blijven.

Ik vond het wel leuk, zo snel al aanspraak in de buurt, maar Vera reageerde zoals ze wel vaker reageert in dergelijke situaties, anders. “Da’s snel kennismaken,” zei ze. Ik weet niet waardoor, maar haar gezicht toonde een gereserveerde blik.

Henk hield woord, een paar uur later stond hij er weer, de laatste kruimels van een revolutie maaltijd slikten wij net weg, het werd al donker en ik was wel toe aan een biertje.

Henks voorkomen had een meer dan kleine metamorfose ondergaan, hij zag er nu iets anders uit dan een paar uur geleden. Wat het meest opviel was het strakke gladde zwarte broekje waar een paar gezonde erg blote witte benen uit ontsnapt leken. Daarboven droeg Henk een strak glinsterend wit T-shirt. De blik van Vera werd nog iets gereserveerder. “Waar is je vrouw?” vroeg ik, enigszins nieuwsgierig hoe een vrouw uit Borger er in Zuid-Frankrijk uitziet.

“Ooh,” zei Henk, “die zal zo wel komen, zij is nog aan het wassen en watergolven,” voor de zoveelste keer klonk z’n luide lach door de onvermijdelijk donkerder wordende Franse avond. Ik lachte wat schaapachtig mee. We klikten het eerste blikje open, proost. Henk bleek een vlotte prater, niet vervelend. Hij vertelde uitgebreid over uitgaan in clubs die het stadje naast de camping rijk scheen te zijn.

“Daar komt ze al aan,” Henk tuurde het pad af en kondigde zijn vrouw aan. Vanuit het vale licht van de lantaarn kwam daar inderdaad iemand aan, strompelend, over het ongelijke en knerpende grindpad. Zag ik dat goed, helemaal uitgedost in leer, van top tot teen glimmend door het vale campinglicht beschenen. Zwarte laarzen tot over de knieën, superhoge hakken, zeer korte zwarte rok met een split aan beide zijkanten doorlopend tot zo goed als op de heupen. Ogenschijnlijk zo weggelopen uit de eerste de beste fetisj party. De blik van mijn vrouw was ineens duidelijk meer dan gereserveerd, ik zag het wit van haar ogen oplichten, zelfs in het halfdonker, haar ogen waren groot en rond geworden

“Hallo, ik ben Annie”, de stem kwam diep uit haar decolleté, ze lachte vreemd en ze gaf ons een hand. Ik bood haar een stoel aan, wij zaten op onze kleine ‘reservekrukjes’. Ze ging omslachtig en voorzichtig zitten, ze wilde ook wel een biertje. Een gesprek vlotte van geen kant, hun verhalen over alle clubs in hun omgeving, in Drenthe en Groningen, de dresscodes die er verplicht zijn en de kennissen die zij er op hadden gedaan, interesseerden ons geen ene moer.

Annie vertelde nog wel heel gepassioneerd over hun vele bezoeken aan de diverse clubs hier in Zuid-Frankrijk. Ik was best nieuwsgierig, mijn vrouw iets minder en een andere conversatie was niet aan hen besteed. Zelfs een poging tot iets volkomen neutraals als andere campings of over de interessante streek werd meteen afgekapt, was het niet door Henk dan wel door Annie.

Waarschijnlijk begon het Henk en Annie langzamerhand duidelijk te worden dat wij niet uit hetzelfde hout gesneden waren als zij. Het was al even stil, toen Annie expliciet mij aankeek en met diepe hese stem vroeg, “komen jullie eigenlijk weleens in clubs, bezoek jij weleens een club?” Enigszins overrompeld keek ik in het zwaar opgemaakte gezicht, ik voelde mij belaagd, ik aarzelde en dacht na over mijn antwoord. Ik wilde graag ‘ja natuurlijk’ zeggen als dat haar zou kunnen behagen, maar ik wist niet zo snel welke ik moest kiezen uit de oneindige rij van nul.

Vera was iets assertiever en antwoorde voordat ik iets kon inbrengen, “jazeker hoor, ik minder, maar Jan wel, die komt regelmatig bij de club, een paar keer per week zelfs.

De voetbalclub wel te verstaan.”

Henk en Annie zullen zich ongetwijfeld goed vermaakt hebben in de clubs rond onze camping in Zuid Frankrijk, maar dan wel zonder ons.

Een paar keer kwamen wij elkaar nog tegen in en rondom de camping. Eén keer al laat op de avond bij de poort, wij net terug van een romantische restaurant visite en zij ongetwijfeld onderweg naar het stadje voor een bezoek aan één van die legendarische, door henzelf zo geroemde, clubs.

Henk en Annie waren in gezelschap van een ander stel, ogenschijnlijk, net als wij: doorsneemensen, niks vreemds of extravagants aan.

Wij hebben elkaar vriendelijk gegroet.

Wat opviel was de besmuikte grijns op het gezicht van de lange man uit Borger.

Henk zal toch niet voor een tweede keer ‘misgrijpen’?  

Jan van Beek

Enthousiast over deze inzending? Deel je enthousiasme op sociale media m.b.v. onderstaande buttons.

Reacties:

Iedere bezoeker (lid zijn is niet noodzakelijk) kan een reactie geven! Schrijvers stellen vooral je tips en opmerkingen op prijs.
23.11.21
Graag je feedback over de schrijfkwaliteit en schrijfstijl van deze inzending.
Vlot geschreven. Leuke plottwist!
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig

Ook gratis meedoen aan een schrijfactiviteit? We publiceren je inzending voor minimaal 12 maanden. Meedoen is mogelijk door in te loggen en dan bovenin de pagina op de rode balk te klikken. Nog geen lid? Aanmelden is gratis.