1 post
  • images/deelname/kort_verhaal.jpg
    Een kort verhaal kenmerkt zich doordat de handelingen, gedachten en gesprekken van de personages zijn georganiseerd in een plot van komische, tragische, romantische, satirische of andere aard.  Een kort verhaal is altijd een compleet en zelfstandig leesbaar verhaal. Fragmenten uit gepubliceerde manuscripten of vervolgverhalen zijn niet toegestaan!
    Bij een kort verhaal geven we de voorkeur aan maximaal 1000 woorden.
    951 gepubliceerde inzendingen
  • Ook jouw artikel is welkom! Inzenden van een verhaal/gedicht is mogelijk door eerst in te loggen. Registreren is gratis! Alleen door eerst in te loggen en op de knop hieronder te klikken kom je op een pagina waar je de schrijfactiviteit kunt selecteren waar je aan mee wilt doen. Op die pagina kun je ook de titel en tekst voor je artikel toevoegen. Lees vooraf de voorwaarden. Let op: Na inzending is wijziging van je tekst niet meer mogelijk (m.u.v. Plusleden)
    Je artikel is, na inzending, vrijwel direct te zien in de betreffende schrijfactiviteit en bij je profiel. We publiceren een artikel minimaal een jaar (plusleden langer!), daarna verwijderen we het artikel en de commentaren, etc. automatisch.
  • De publicatievoorwaarden

    • Inzendingen dienen te voldoen aan de voorwaarden zoals aangegeven bij de betreffende schrijfactiviteit, Nederlandstalig en van voldoende kwaliteit (grammaticaal en inhoudelijk) te zijn. We accepteren geen afbeeldingen van een tekst, maar alleen de daadwerkelijke tekst!
    • Agressieve, onwettelijke, lasterlijke, racistische, misleidende of anderszins ongepaste of irrelevante bijdragen, naar interpretatie van de redactie, zijn niet toegestaan. De redactie behoudt zich het recht voor om inzendingen, zonder opgave van redenen, niet te publiceren, resp. te verwijderen.
    • De auteursrechten van een inzending blijven te allen tijde bij de inzender. Schrijverspunt brengt geen wijzigingen aan in de tekst.
    • Inzenders mogen geen door rechten beschermde teksten of afbeeldingen plaatsen.
    • Het plaatsen van persoonlijke informatie zonder toestemming van de redactie (zoals e-mailadressen, website en/of telefoonnummers) is niet toegestaan evenals teksten, advertenties en links van promotionele dan wel commerciële aard.
    • De redactie is niet aansprakelijk voor de gevolgen, juridisch of in andere zin, van de activiteiten van leden op Schrijverspunt, noch in Nederland, noch daarbuiten. De inzender blijft als enige verantwoordelijk en aansprakelijk voor de inhoud van zijn/haar bericht(en).
    • Bij inzending hanteert Schrijverspunt de actuele privacyregels. Onze privacyverklaring is onderaan op elke pagina te vinden.
    • We publiceren een inzending in principe een jaar lang op onze website. Voor plusleden is die periode langer.
    • Door het insturen van je schrijfactiviteit stem je in met deze voorwaarden.

     

Publicatie: 11-04-2020

Hits: 443

Als een auteur geen behoefte heeft aan feedback verschijnt er geen mogelijkheid voor reacties.

vakantieplannen

Aangepast: 17-04-2020

“Wat nu?“ Ik vroeg het aan de twee pubers die bij me aan tafel zaten. De vakantie naar Portugal was geannuleerd. Dit jaar geen vakantie in het buitenland. Nederland zou misschien mogelijk zijn, maar dan nog, misschien. Natuurlijk wilde de oudste van zestien het liefst met zijn vrienden weg.             
 ”Renesse?” Hij opperde het al met een vraagteken. Ik kon hem geen antwoord geven. “Ik weet het niet, ik verwacht het dit jaar niet, als ik eerlijk ben”. Mijn dochter keek me vanaf de overkant eens aan: “Wat kan dan wel? Helemaal niets zeker?” Haar gezicht stond op onweer. Het gezicht van mijn zoon stuurs. “Dit hele jaar is naar de klote, kutvirus, klotecorona. Ik heb hier geen bal te doen en nou gaat die vakantie ook nog niet door. Ik kan mijn vrienden niet zien en zit hier de hele dag thuis met die domme irritante trien en jou. En jij bent …” Ik keek hem aan. “Ja, ik ben…?” Wijselijk hield hij zijn mond. Hij kende mijn grenzen. De grofheid kon ik nog wel accepteren maar wat respect voor mij was een simpele harde eis.

Rustig stond ik op van de stoel en liep terug de keuken in. Buiten hoorde ik de twee tegen elkaar te keer gaan. Ik liet ze maar even. Gewoon net doen alsof ik het gescheld en gevloek niet hoorde. Met een fles ijskoude ijsthee, een paar glazen en een in stukken gesneden watermeloen keer ik terug naar het terrasje buiten. Stilte. Mijn komst stopte deze korte maar hevige oorlogen tussen broer en zus gelukkig nog steeds. Mijn dochter schenkt de glazen vol, terwijl mijn zoon zich te buiten gaat aan de watermeloen. Pfff. Pubers. Je kunt ze blijven voeren. Bijna die hele watermeloen glijdt zo bij die twee naar binnen, pas als ze bij het laatste stuk zijn komt er een afwachtende blik naar mij .”Mam? Mag ik het laatste stuk.” Ik grijns een keer en pak het laatste overgebleven stuk van het bord. “Bedankt dat je wat voor me hebt overgelaten.” “Is er nog meer?” Ook mijn dochter laat zich van haar hongerige kant zien. “Nope, jullie hebben de koelkast weer eens leeggegeten. Alles op. Morgen haal ik weer een vrachtwagen voedsel voor jullie”. Twee teleurgestelde en enigszins beledigde gezichten kijken naar me. “Is er nog ijs dan?” Natuurlijk niet, dat hebben jullie twee dagen geleden al in een ruk naar binnen gewerkt. Als je geluk hebt liggen er nog wat appels in de fruitmand.” Diep verontwaardigd schenkt mijn dochter me ‘haar’ blik. Zo’n blik die elke ouder kent van zijn of haar kind. Onbeschrijfbaar en toch oh zo duidelijk.

“vakantie. Iemand een idee?” De stilte maakt me duidelijk dat dit niet het geval is. Campings zijn niet zeker. Buitenland gaat echt niet. Thuiszitten willen ze in geen geval. Ook ik val even stil.

Mijn dochter begint. Langzaam. Nadenkend. Haar woorden zoekend.

“Mam? Misschien zouden we. Als we het vragen. En netjes alles achter ons opruimen. Eventueel..”

Zowel mijn zoon als ik kijken haar vragend aan.

“Nou”, zegt ze. “Joske heeft toch dat stuk land. Dat stuk met die waterput en die bossen. Daar waar de bijen staan. Waar ze altijd die familieweekenden houden?”

Mijn zoon blijft vragend naar haar kijken. Maar ik snap haar.

Primitief kamperen. Kampvuur om op te koken, water uit de put halen, tenten, een paar hectare bos en niemand in de wijde omtrek. Geen elektriciteit, geen wifi, geen douches of toiletten, niets.

Mijn zoon begint het door te krijgen. Zijn gezicht klaart op. Survivallen. Gaaf.

“Mam? Ja? Please”? Ook ik kan een lach niet bedwingen. Het idee. Het staat me wel aan.

Ik pak mijn telefoon en binnen 5 minuten is het geregeld. De een na laatste week van de schoolvakantie is het stuk grond voor mij en de kids. Zolang ik het maar netjes achterlaat.

Twee pubers. Nu eensgezind. Ze maken plannen over kampvuren, boomhutten, tokkelbanen, houthakken en kloven, touwladders. Wie er eventueel nog meer mee kunnen. Hun vrienden natuurlijk, niet die van mij. Die oudjes willen ze er niet bij. Ik heb ze maar niet verteld dat ze hun eigen toilet moeten gaan graven. En.. dat ze geen muziek kunnen luisteren. Of filmpjes kunnen kijken op you tube.

En die vrachtwagen met voedsel. Ik denk dat ik die maar gewoon bij de poort van dat stuk grond laat lossen. Zo te horen heb ik er minimaal één volle vracht aan onbederfelijk materiaal nodig.

Ook jouw mening is hier welkom!

Reacties:

Meer van deze auteur:

Titel:Hits:Waardering:Link:
vooroordelen
673
Lezen?
Hottentot
546
Lezen?
in the pocket!
531
Lezen?