Voor schrijvers, door schrijvers

Kort verhaal

Een kort verhaal kenmerkt zich doordat de handelingen, gedachten en gesprekken van de personages zijn georganiseerd in een plot van komische, tragische, romantische, satirische of nog andere aard.  Een kort verhaal is altijd een compleet en zelfstandig leesbaar verhaal. Dus geen vervolg! In deze schrijfactiviteit is ook ruimte voor reisverhalen en flitsverhalen.
 "Het meest beknopte en sprekend voorbeeld van een flitsverhaal is het verhaal dat Ernest Hemingway schreef.
" Te koop: babyschoenen. Nooit gedragen."
Aantal gepubliceerde inzendingen: 558
Klik op de profielnaam of -afbeelding van de schrijver voor meer informatie en een overzicht van zijn/haar schrijfactiviteiten.

Uitbraak*

| Lieven Vandekerckhove

Er is geen ontkomen aan, waarom ben ik er in godsnaam aan begonnen. Ik was beter in mijn cel gebleven in plaats van zo geïmproviseerd te willen uitbreken. Nu zit ik in de val. Mijn adem is onrustig en snel. Mijn hart klopt in mijn keel. Het zweet loopt me langs de ribben. Mijn knie doet pijn. Af en toe zak ik lichtjes door. Dan moet ik snel de spieren van mijn dijen opspannen, en mijn been strekken. Erg stabiel sta ik niet. Het schildwachthuisje, waarin ik met mijn gijzelaar mijn toevlucht gezocht heb, is daarenboven eng, zeker voor twee mensen. Het is gemaakt voor één persoon, net zoals het wachthuisje langs de andere kant van de grote ingangspoort. Sinds mensenheugenis worden hier echter geen wachtposten meer opgesteld. Die wachthuisjes zijn relieken uit het verleden, nissen waaruit de beelden werden weggenomen. Nu staan we hier met z´n tweeën in één zo een hokje, dicht tegen elkaar aan. We kunnen geen kant uit. Hoe moet dat eindigen? Ik houd dan wel een mes tegen de rug van de man vóór mij, maar wat bereik ik daarmee? Hij moet net zoveel angst hebben als ik. De zweetdruppels staan in zijn nek. Maar weglopen kan hij niet, ik waarschuw hem en duw herhaaldelijk de punt van mijn mes tegen zijn jas. Hij weet dat mijn arm sneller is dan zijn benen. Als hij zich durft verroeren, gaat het mes erin. Dan ga ik er ook aan natuurlijk, zoveel is zeker, want die ginder aan de overkant hebben vast méér in de vingers dan wat spelletjes aan het schietkraam op de foor. Ik besef het, het loopt helemaal fout. Neen, hier is geen ontkomen aan. Maar mij overgeven? Nooit ofte nooit! Ik wil gaan en staan waar ik wil, ik wil mijn vrijheid terug.


***

Ik voel de punt van een mes tegen mijn rug, hij laat duidelijk merken dat het hem menens is. Ik voel zijn warme adem in mijn nek, het stoort me zeer. Hij ademt snel. Af en toe raakt zijn knie mijn knieholte, maar dan trekt hij meteen weer zijn been in gestrekte positie. Ik wil wel iets zeggen, maar ik durf niet. Ik zie geen uitweg. De dreiging komt van twee kanten, van achter mij, en tegelijk van vóór mij, want ginder staat de loop van een geweer op mij gericht. Het zien daarvan is om waanzinnig te worden. Een gemaskerde scherpschutter wendt geen seconde zijn blik af, zijn hoofd plakt tegen het vizier. Het moet vermoeiend zijn om ons zonder verpozen en in opperste concentratie met één oog te observeren. Zijn ploeg heeft zich opgesteld midden in het plantsoen, dat de boulevard in twee brede baanstroken splitst. Het wapen staat pal vóór mij op een drievoet, twintig, vijfentwintig meter van mij verwijderd. Al meerdere keren hebben twee of drie van die jongens elkaar vliegensvlug afgewisseld. Tussen het geschut en ons twee liggen eerst breeduit de kasseien vóór de ingangspoort van de gevangenis en dan de boulevard. Het verkeer wordt al uren omgeleid, ramptoeristen worden op afstand gehouden. Tussen de bomen zie ik twee donkerblauwe overvalwagens van het elitekorps en wat verder de wit-blauwe wagens van de lokale politie. Bijna tien jaar heb ik het hier voor het zeggen, en op een paar schermutselingen na met enkele gevangenen, en één keer ook een korte staking van de cipiers, ben ik al die tijd niet met grote problemen geconfronteerd geweest. En nu dit. Ik probeer niet te denken, maar het lukt me niet. Waar is mijn vrouw? Waar zijn mijn kinderen? Wat weten ze? Konden ze er vooralsnog maar niets van vernemen! Wat als de man achter mij het begeeft, om welke reden dan ook het mes in mijn rug plant? Als hij maar niet gaat flippen! Wat als de schutter een fout maakt, per vergissing schiet, een beweging ziet die er geen was? Lieve God, sta hem bij. Laat hem de juiste beslissing nemen, op het juiste moment. Laat me hier levend uit komen.


***

Ik zie zijn mimiek, hij is uiterst gespannen. Nogal vanzelfsprekend. Van de man achter hem zie ik nauwelijks de contouren, hij houdt zich gedeisd. Maar hoe lang houden die twee dat nog uit? We staan hier al van vóór de middag. Het is abnormaal warm vandaag; de hitte, de dorst, de angst, de zenuwen, het moet hen uitputten. Lang kan het niet meer duren, vroeg of laat bezwijken ze. Mocht één van beiden flauwvallen, dan is de klus vlug geklaard. Helaas, géén van ons heeft het scenario getekend. Het is wachten, wachten, wachten. Op een ontknoping die maar niet komt.

Straks neemt een collega het van mij over, dan kan ik weer wat ontspannen, eens drinken, eens rondwandelen. En hopelijk ben ik vanavond thuis, want mijn zoontje verjaart. Vooralsnog houden die twee mij hier vast. Willem Tell, ik ben Willem Tell van de eenentwintigste eeuw. Tja, hoe zat dat nu eigenlijk met Willem Tell? Doorboorde hij met zijn pijl de appel, of zat hij ernaast? Zeker schoot hij de sukkel niet in het gezicht, dat zou ik wel onthouden hebben. Stel u voor dat mij zoiets overkomt. Dat ik de verkeerde raak. Eén van beide een oor afketsen zou nog geen drama zijn. Vincent Van Gogh heeft nog anderhalf jaar geleefd nadat hij zelf zijn rechter oor had afgesneden. Maar de verkeerde in het gezicht treffen, ik mag er niet aan denken.

Wie van die twee zit nu het meest in de penarie? De gijzelaar ziet alles gebeuren. In principe moet hij weten dat er geen schot zal vallen zolang wij niet zeker zijn. Maar wanneer zijn wij zeker? Zijn gijzelnemer ziet niets. Dat is andere koek. Hij kan alleen de oren spitsen – hij heeft ze nog alle twee - en raden wat zich vóór hen afspeelt. Ze staan nog steeds bewegingsloos. Hoe lang nog?

Nu! Ik zie zijn hoofd heel, heel traag van achter het hoofd van zijn gijzelaar schuiven. De hemeltergende onwetendheid en de spanning moeten hem teveel geworden zijn, hij wil poolshoogte nemen. Hoe dom! Hij houdt zijn hoofd wat schuin, nóg dommer! Ik houd mijn adem in. Het eerst komt zijn grijze haar tevoorschijn, nu ook een stukje van zijn voorhoofd. Nog wacht ik tot ik min of meer twee centimeter heb. Nu! Met een schrille fluittoon zoeft de kogel duizelingwekkend snel naar het wachthuisje, veel te snel om de geviseerde de tijd te laten om zich nog terug te trekken. Daar ligt hij, het hoofd aan flarden geschoten. De gegijzelde gevangenisdirecteur kijkt wezenloos voor zich uit, als versteend. Dan richt hij zijn blik op het dode lichaam dat naast hem ligt. Vervolgens wendt hij het hoofd naar het schouderstuk van zijn jas. Met de toppen van zijn vingers zwiept hij de hersens er vanaf. Een aan flarden geschoten ziel. Een poosje nog blijft hij bewegingsloos staan, dan gaat hij zwijgend de gevangenispoort binnen. Bevrijd.

En ik, ik kan naar het verjaardagsfeest.


* Genomineerd voor de Raadselige Roos 2019

 

Dit artikel delen?

Graag je mening (waardering en/of commentaar) over deze inzending.
Schrijvers stellen je waardering en/of commentaar bij een artikel erg op prijs!

Je waardering voor een artikel

Hits: 235

4.45

(De gemiddelde waardering is 4.4 door 5 stem(-men)

Reacties   

# RE: Uitbraak*Anita Vlietman 02-02-2020 00:16
Mooi!
# RE: Uitbraak*Lieven Vandekerckhove 02-02-2020 08:13
Dank, Anita.
# RE: Uitbraak*Ingrid Bruggink 01-02-2020 17:26
Mooi omschreven vanuit de diverse invalshoeken. 10 jaar werkzaam geweest in het gevangeniswezen , 5 jaar daarvan daadwerkelijk gewapend in een uitkijkpost gestaan. Gelukkig nooit hoeven schieten. Het harde en het cynisme komt bij terug in de woorden: "en ik kan naar het verjaardagsfees t". Zo herkenbaar. Al je gevoel uitschakelen op het moment dat het moet.
# RE: Uitbraak*Lieven Vandekerckhove 23-02-2020 23:49
Een laat dankwoord voor je appreciatie, Ingrid.
# RE: UitbraakGuido Aerts 01-02-2020 11:28
Knap, Lieven, een nieuw genre: het driedimensionaa l verhaal.
Gedurende een tiental jaren stapte ik dagelijks met een buurjongen naar school. Later was hij tot zijn pensionering gevangenisdirec teur die herhaaldelijk in het nieuws kwam door ontsnappingspog ingen. Ik zag hem zo voor mij..
# RE: UitbraakLieven Vandekerckhove 01-02-2020 12:25
Dank, Guido. De geschiedenis is op enkele details na 'waar gebeurd' (in Leuven, enkele decennia geleden).
# RE: UitbraakRebelle van Reymerswael, schrijfgek 01-02-2020 10:01
Zeer spannend verhaal met een heel verrassend eind! :lol:
# RE: UitbraakLieven Vandekerckhove 01-02-2020 12:26
Dank, Rebelle.

Login of registreer (gratis) om een reactie te plaatsen

Misschien wil je de volgende inzending ook wel lezen...

Tuin

Geschreven door Margo Hulleman-Klein. Geplaatst in 55 woordenverhaal.
Wanneer ze de tuin inkijkt ziet ze hem staan bij het zwembad. Lang, slank en mooi gekleurd door de zon. Elke dag geniet ze meer wanneer ze hem daar ziet staan. Trots en ...
Actuele Top 3 van deze rubriek

Even iets anders in deze onzekere tijd.

23, mrt, 2020 Harry Boerkamp

De verjaardag

13, mei, 2020 Jeroen Follens

 Een leugentje om bestwil.

15, mei, 2020 Jan Boxem
 
Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen door bezoekers. Door een waardering (1-5 sterren) te geven bepaal jij dus mede de continuïteit in publicatie van een inzending!