Klik op een van de onderwerpen voor meer informatie!

SCHRIJFACTIVITEIT: KORT VERHAAL
Een kort verhaal kenmerkt zich doordat de handelingen, gedachten en gesprekken van de personages zijn georganiseerd in een plot van komische, tragische, romantische, satirische of andere aard.  Een kort verhaal is altijd een compleet en zelfstandig leesbaar verhaal. Fragmenten uit gepubliceerde manuscripten of vervolgverhalen zijn niet toegestaan!
Bij een kort verhaal geven we de voorkeur aan maximaal 1000 woorden.
OOK MEEDOEN?
Tekst inzenden:
Ook jouw artikel is welkom! Inzenden van een verhaal/gedicht is mogelijk door eerst in te loggen. Registreren is gratis! Door, na eerst in te loggen op JE VERHAAL/GEDICHT INZENDEN te klikken kom je op een pagina waar je de schrijfactiviteit kunt selecteren waar je aan mee wilt doen. Op die pagina kun je ook de titel en tekst voor je artikel toevoegen. Lees vooraf de voorwaarden. Let op: Na inzending is wijziging van je tekst niet meer mogelijk (m.u.v. Plusleden)
Je artikel is, na inzending, vrijwel direct te zien in de betreffende schrijfactiviteit en bij je profiel. We publiceren een artikel minimaal een jaar (plusleden langer!), daarna verwijderen we het artikel en de commentaren, etc. automatisch.
JE VERHAAL/GEDICHT INZENDEN

Eerst inloggen s.v.p.!

Trouw

Publicatie: 07 oktober 2020

Uit de grijze wolken vallen een paar ijskoude regendruppels. Hij heeft die nacht een extra deken moeten pakken tegen de kou en kwam er achter dat hij niet meer wist waar het beddengoed lag.

Er is zo veel dat hij niet weet, sinds Anne is opgenomen. Ze heeft hem jarenlang alles uit handen genomen – behalve de financiën, want daar heeft zij geen verstand van.

“Vrouwen en geld,” plachtte hij gekscherend tegen haar te zeggen. “Als je het eens net zo goed zou kunnen verdienen als uitgeven...”

En dan lachte ze, wetend dat hij het niet kwaad meende.

Al die jaren samen. Eerst samen 's ochtends vroeg vertrekken naar het werk. Zij naar het ziekenhuis waar ze verpleegster was en hij naar het grote bankgebouw. Toen ze in verwachting raakte van Simon, hun eerste zoon, bleef ze thuis en vertrok hij 's ochtends alleen. Daarna kwamen Annet en Ruben. Mama was er altijd als ze uit school kwamen. Het huis was schoon en opgeruimd, het was gezellig en er was altijd iets lekkers om te eten of iets moois om van te genieten.

Toen de kinderen groot waren geworden en hij met pensioen was gegaan, genoten ze samen. Op vakantie naar Duitsland, op bezoek bij de eerste kleinkinderen, of zomaar een wandeling maken door de stad.

Maar ineens ging ze vergeten. De aardappels kookten over, omdat ze niet meer wist dat ze het pannetje op het gas had gezet. Ze ging naar de winkel en kwam met lege handen thuis. Nog later kwam ze helemaal niet meer thuis en moest hij haar gaan zoeken. Langzamerhand begon hij haar taken uit handen te nemen, maar dat maakte haar woedend.

“Laat mij het doen, ik heb het altijd gedaan!” kon ze hem dan boos toesnauwen.

Ze begreep niet dat ze ziek was. En nu...

Zoals iedere ochtend stapte hij precies om half negen naar buiten. Hij sloot de deur zorgvuldig en controleerde nog eens of hij echt op slot zat. Het gas hoefde hij niet te controleren, want ze waren overgestapt op inductie toen Anne zo vergeetachtig werd. Maar toch komt iedere ochtend de gedachte weer boven: Ramen dicht, gas uit, deur op slot.

Het is precies 5 minuten en 20 seconden lopen naar de bushalte en – zoals iedere ochtend – komt hij 4 minuten en 40 seconden voor de officiële vertrektijd aan. Hij groet een paar bekenden en gaat stijf op wacht staan, naast de lantaarnpaal die bij het bushokje staat. Een lange, statige man, met een grijze vilthoed op. In de buurt kennen ze de bankier en velen weten van zijn geschiedenis, maar dat gaat langs hem heen.

Als de bus komt, mag hij als eerste naar binnen. Dat is een stilzwijgende afspraak tussen de buurtbewoners, al gebeurt het wel eens dat er een vreemdeling instapt die zich niet aan de regels houdt. Dan kan hij die persoon aankijken met een ijzige blik die de betroffene duidelijk maakt dat hij een ongeschreven wet heeft overtreden.

Het is vandaag donderdag, chocoladedag dus. Toen de kinderen het huis uitgingen, hebben Anne en hij voor iedere dag van de week iets leuks bedacht en hij houdt zich er nog steeds aan. Als de bus om 9 uur bij het winkelcentrum halt houdt, stapt hij uit en koopt – naast zijn gewone boodschapjes – een reep witte chocolade voor Anne en een reep pure voor zichzelf.

Om half tien staat hij voor de deur van het verzorgingstehuis. De vriendelijke receptioniste komt hem tegemoet, met een mondkapje op.

“U weet, dat u niet naar binnen mag he?” vraagt ze, zoals iedere ochtend.

Hij knikt. Sinds de uitbraak van het Coronavirus zijn bezoektijden streng geregeld en hij heeft geen zin om een afspraak te maken. Ook toen hij nog wel naar binnen mocht, kwam er nauwelijks reactie van Anne. Het voelt bijna als een opluchting om niet naar binnen te mogen, al zal hij dat nooit toegeven. Hij komt nu al bijna twee jaar, iedere ochtend om half tien.

Zwijgend overhandigt hij de receptioniste de witte reep chocolade.

“Voor Anne,” zegt hij dan, om vervolgens plichtsgetrouw te informeren: “Hoe is het zo met haar?”

“Geen verandering.”

“Dan ga ik maaar weer eens!”

“Tot morgen, meneer de Groot!”

“Tot morgen!”

En door de druilende regen loopt hij terug naar de bushalte, iets gebogen door de last die onzichtbaar op zijn schouders ligt. Maar toch opgelucht, omdat hij nog steeds woord kan houden, nadat hij Anne lang geleden een belofte heeft gedaan.

Een belofte over goede en slechte tijden, voor- en tegenspoed.

WAARDERING
HITS
464
AANGEPAST: 07-10-2020

Commentaar en/of waardering voor dit artikel:

Het is niet toegestaan eigen werk zelf een waardering te geven!
21.01.21
Graag je feedback a.u.b.:
Mooi en ontroerend verhaal!
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig
  • Janneke De Leeuw van Weenen 21.01.21
    Bedankt Renee, wat leuk dat je zo een oud verhaal van me weer terug hebt gevonden!
14.10.20
Graag je feedback a.u.b.:
Mooi, als mensen zo trouw aan elkaar blijven,
maar erg verdrietig dat ze ineens gescheiden van elkaar
verder moeten.
Een ontroerend verhaal, Janneke. Mooi geschreven.
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig