Voor schrijvers, door schrijvers
Poëzie

Kort verhaal

Aantal gepubliceerde inzendingen: 700

Toen werd het stil...

‘Mammie, kun jij mijn veters strikken’? Ik was 5, ik herinner het mij nog elke keer weer. Als ik met mijn ogen knipper, komt er steeds weer dat ene beeld voorbij.

Mijn opa was weduwnaar geworden, het jaar daarvoor. Hartpatiënt in ‘hart en nieren’ en corrigeerde, daar waar nodig, als wij onze schoenen niet goed neer hadden gezet of onze jas lag, weer eens, op de grond voor de kapstok. Een hele opgave was het voor mijn werkende moeder en idem vader, om een man, zo kwetsbaar, in huis te hebben. Er hing een continue spanning in huis, Zij het niet van het idee dat oma was overleden, precies een jaar daarvoor, zij het niet dat mijn opa een lopende, blijvende tikkende, tijdbom was.  

Mijn moeder was relatief jong toen zij, als jongste van het gezin, haar moeder verloor. 32 Jaar, is toch geen leeftijd om je moeder te verliezen, maar daarbij ook een stuk van je persoonlijkheid. Haar focus ging geheel uit naar de zorg voor haar vader en ergens, bedenk ik mij nu, vergat ze ons.

De straat voor ons huis lag open. Straatwerkers met feloranje gekleurde hesjes, hadden een soort van oorlogsgebied gecreëerd in onze lange straat. Blijkbaar was het noodzakelijk om de rioleringen te vervangen, maar dat viel nog niet mee. Auto’s konden niet parkeren voor de deur en je moest door zo’n soort zanderige massa, naar je voordeur.

Mijn moeder was, "as usual" op dinsdagmiddag aan het poetsen. Ze liep altijd, maar dan ook altijd, met een soort gelig doekje over haar schouder, rond te stoffen in huis.  Alles was aan de kant geschoven en de lange, donkerrode, fluwelen overgordijnen flankeerde aan de zijkant van de vensterbank. De ‘en suite’ deuren stonden open, die een doorgang waren naar de serre. En er klonk muziek, die niet zo heel lang meer als muziek in onze oren zou klinken.

Opa zat zijn ochtendkrantje te lezen aan de keukentafel, in die bewuste serre, waar de lichte leisteen vloer, een Eye catcher was van de ruimte. Je kent ze wel, van die seventies stoelen, waar chroom en geel de overtoom voerde. Niets zeggend zat hij, met een bakje koffie, twee klontjes suiker en een scheutje room, letter voor letter zijn dagelijks ritueel uit te oefenen. Hij wist als geen ander, dat als mijn moeder de serre zou bereiken, hij klaar moest zijn en met zijn hachje dan weer in zijn zetel in de voorkamer kon gaan zitten. Werkelijk niets wees erop die dag, dat er iets mis was. Alles liep zoals het altijd liep.

Zij waren hun wekelijks ritueel aan het uitoefenen, terwijl ik mij enigszins kan herinneren, dat ik, als een soort van springend hertje, door het oorlogsgebied voor de deur, mij een weg naar binnen waande.Mijn veter was los en ik was niet knettergoed in het strikken van mijn veters, dus rende ik door de lange gang naar mijn moeder en keek haar lief aan. Ze nam plaats op de stoel vóór de en suitedeuren en zat met haar rug naar haar vader. Met een klopje, wees zij mij erop dat ik mijn voet kon neerzetten tussen haar benen. Bij het neerzetten van mijn voet, keek ik naar mijn opa en ik zag hem druk lezend in zijn krantje, met zijn vingertje de letters afgaan. Even, heel even keek hij op en hij glimlachte naar mij, zoals een opa dat zo mooi kan doen. Mijn hoofd boog weer naar beneden, omdat ik benieuwd was of het nou eindelijk klaar was en ik weer, vrolijk springend, naar buiten kon gaan. Mijn ogen waren al bezig met de weg naar beneden, maar mijn gehoor merkte dat er iets niet goed ging.
Waar mijn opa minuten daarvoor nog zat te lezen, zag ik in een soort van slow motion zijn stoel achterover klappen en maakte zijn hoofd een smak op de leisteen vloer. Wat er toen gebeurde, staat op mijn netvlies gebrand. Het werd ineens zo’n slechte B-film, die je eigenlijk af wil zetten, maar je kunt het knopje niet vinden.
Mijn moeder keek achterom en rende, ook al was het maar een klein stukje, naar haar vader. Wat ik onbewust wist en mijn moeder niet wilde accepteren, is dat mijn opa daar dood lag. Reanimeren kon ze niet. Ze sloeg met beide vuisten op zijn borstkas en schreeuwde en gilde zijn naam. De naam die zij hem altijd noemde, pa. Als een soort van schokken door het rammen van mijn moeder, vlogen de benen en armen van mijn opa alle kanten op. Ik stond erbij en ik keek ernaar. Hulpeloos en schreeuwend rende mijn moeder de straat op, waar de radio van de straatwerkers hard galmde en zij luidkeels gilde, ‘help mij’, ‘help mij’.

Maar het was te laat.

‘Mammie, kun jij mijn veters strikken’? Ik was 5, ik herinner het mij nog elke keer weer. Als ik met mijn ogen knipper, komt er steeds weer dat ene beeld voorbij.

Dit artikel delen?
Auteur: ©Tosca van Erp
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.
Hits: 345
Publicatie op .

Geef een waardering voor: "Toen werd het stil..."

Geschreven door Tosca van Erp . Geplaatst in Kort verhaal.
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.

Jouw feedback hier?

Dat is mogelijk met een waardering en/of jouw commentaar te geven.
Ook kun je reageren op commentaar van anderen.
 
Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen. Door een waardering te geven bepaal jij dus mede de continuïteit in publicatie van een inzending!