SCHRIJFACTIVITEIT: KORT VERHAAL

Een kort verhaal kenmerkt zich doordat de handelingen, gedachten en gesprekken van de personages zijn georganiseerd in een plot van komische, tragische, romantische, satirische of andere aard.  Een kort verhaal is altijd een compleet en zelfstandig leesbaar verhaal.
Bij een kort verhaal geven we de voorkeur aan maximaal 1000 woorden.

Klik voor meer schrijfactiviteiten in het menu op SCHRIJFACTIVITEITEN.

Torsten en ik

Publicatie: | Vincent van Gils

Onderstaand mijn inzending voor de Baarnse Literatuurprijs, het heeft niets mogen worden. Genomineerde inzendingen zijn inmiddels te vinden op internet, met de zoekterm baarnseliteratuurprijs.

 

Torsten en ik

Ragfijne draden verschijnen uit het niets, wapperen als in de wind terwijl ze groeien en groeien, op hun kronkelige weg naar de rand van de glimmende toverketel. De tovenaar met zijn witte jas verzamelt ze tot een droom op zijn toverstaf, met open mond kijkt mijn dochter hoe de magie zich voltrekt. Hij tovert een brede lach op haar gezicht als hij haar de wit-roze wolk aanreikt.

Waarom weet ik niet, maar voor mezelf vraag ik er ook een. Zodra ik de vederlichte suikerspin aanneem, houd ik een loodzware herinnering in mijn hand.

Torsten kwam halverwege het schooljaar in onze klas, niemand wist waar hij vandaan kwam. Hij was dik genoeg om gepest te worden, tegelijkertijd was hij zo groot dat niemand dat aandurfde. Ook was hij buitengewoon teruggetrokken, waardoor hij ondanks zijn omvang als lucht was voor de andere kinderen. Mijn klasgenoten zeiden dat Torsten vlooien had, dat zijn moeder een hoer was en zijn vader een dief. Dat van die vlooien geloofde ik niet, en ik wist bijna zeker dat dieven geen kinderen hadden. Wat een hoer was wist ik niet.

Als magere lat was ik zijn tegenpool maar ook een buitenbeentje. Waarschijnlijk voelde hij dat aan, want al gauw begon hij contact te zoeken. Aanvankelijk schoorvoetend, maar weldra liep Torsten na school als een hondje met me mee naar huis. Wat we dan speelden, maakte Torsten niets uit: stelde ik voor te gaan voetballen, dan deden we dat; had ik meer zin in Lego, dan werd het Lego. Nooit speelden we bij hem thuis, hij stuurde daar niet op aan en op een ongemakkelijke manier was ik daar blij om.

Op enig moment ontwikkelde Torsten de gewoonte onaangekondigd voor onze deur te staan: vlak voor school, rond etenstijd, zondagochtend… op de gekste momenten kon hij aanbellen. Niet veel later kon het zomaar gebeuren dat ik ’s ochtends Torsten zag liggen, in een slaapzak naast mijn bed. Hij was dan midden in de nacht komen logeren, zonder dat ik daarvan ook maar iets gemerkt had. Bij die gelegenheden had hij geen haast om weer naar huis te gaan, soms bleef hij een tweede nachtje. Het was rond die tijd dat ik een hekel aan hem begon te krijgen: altijd maar Torsten! Ik merkte ook dat de rest van de klas mij steeds vaker links liet liggen, alsof ik zelf vlooien zou hebben.

Het gekke was dat ik Torsten niet eens onaardig vond, maar er ging gewoon niets van hem uit. Met zijn grote lijf was hij simpelweg aanwezig zonder dat hij veel deed of zei, alsof ik het houvast was in zijn leven en het mijn taak was hem te amuseren. Torsten was een plakker. Maar mijn ouders drongen eropaan dat ik vriendelijk tegen hem bleef.

Op een dag was er kermis, papa trakteerde ons op suikerspin. Torsten nam gelaten de zijne aan, trok het stokje eruit en liet dat op de grond vallen. De suikerspin, ontdaan van zijn graat, plette hij tussen zijn vlakke handen tot een pannenkoek en kneep die vervolgens tot een luchtloos propje dat hij na enkele kauwbewegingen doorslikte. Zijn plakhanden veegde hij af aan zijn broek.

Vol ongeloof sloeg ik het gade: nog voordat ik mijn eerste droge hap had weg gekauwd, had Torsten zijn hele suikerspin doen verdwijnen. Wat mij het meest verbijsterde was niet eens zijn ongekende voortvarendheid, maar de werktuiglijkheid in zijn handelen: het strakke gezicht, de achteloze handbewegingen, het vreugdeloze slikken… Het ging hem er niet om de snelste te zijn, noch probeerde hij grappig te doen: hij wilde het gewoon achter de rug hebben. Vanaf die dag wilde ik geen suikerspin meer, die pret had Torsten voor mij bedorven.

Daarna gebeurden er twee dingen. Ten eerste begon ik Torsten te mijden. Op school ontliep ik hem en ik sprak zoveel mogelijk af bij anderen thuis, ik was opgelucht dat ze nog met mij wilden spelen. Als Torsten mij onverhoopt thuis aantrof wendde ik voor me niet lekker te voelen, waarop hij zwijgend afdroop.

Ten tweede verdween Torstens vader uit beeld. Sommigen zeiden dat hij verhuisd was, volgens anderen zat hij in de gevangenis of was hij gedood tijdens een mislukte inbraak. Torsten zelf kwam een tijdje niet op school, anders had ik het hem misschien wel gevraagd. Toen hij weer stilletjes verscheen vertelde hij niets over zijn vader, en niemand vroeg hem ernaar. Ook ik niet, op een of andere manier durfde ik dat niet meer.

Weken later zei papa me dat Torsten aan de deur was geweest, hij leek teleurgesteld dat ik er niet was. De volgende dag op school hoorde ik dat hij verhuisd was. Ik heb Torsten nooit meer gezien.

Ik trek het stokje uit mijn suikerspin, plet in enkele bewegingen de wit-roze wolk tot een propje en steek dat in mijn mond. Het geconcentreerde zoet bijt in mijn mond, ik slik het in een keer door. Sommige dingen wil je gewoon achter je hebben.

Mijn dochter kijkt me geschrokken aan en ik schaam me voor mijn gedrag. Ik heb het stokje nog vast en mijn handen plakken.

Enthousiast over deze inzending? Deel je enthousiasme op sociale media m.b.v. onderstaande buttons.

Reacties:

Iedere bezoeker (lid zijn is niet noodzakelijk) kan een reactie geven! Schrijvers stellen vooral je tips en opmerkingen op prijs.
06.08.21
Graag je feedback over de schrijfkwaliteit en schrijfstijl van deze inzending.
Mooi geschreven, Vincent en heel geloofwaardig, alsof het autobiografisch is.
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig
06.08.21
Graag je feedback over de schrijfkwaliteit en schrijfstijl van deze inzending.
Trek er je niets van aan dat de Baarnse literatuurprijs naar iemand anders gegaan is, Vincent; je hebt een wondermooi stukje geschreven!
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig
  • Vincent van Gils 08.08.21
    Bedankt, Lieven. Schrijverij is heel subjectief, dus ik probeer het me niet aan te trekken ?.
06.08.21
Graag je feedback over de schrijfkwaliteit en schrijfstijl van deze inzending.
Mooi geschreven!
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig

Ook gratis meedoen aan een schrijfactiviteit? We publiceren je inzending voor minimaal 12 maanden. Meedoen is mogelijk door in te loggen en dan bovenin de pagina op de rode balk te klikken. Nog geen lid? Aanmelden is gratis.