Voor schrijvers, door schrijvers

Kort verhaal

Kort verhaal
Inzendingen: 878
Een kort verhaal kenmerkt zich doordat de handelingen, gedachten en gesprekken van de personages zijn georganiseerd in een plot van komische, tragische, romantische, satirische of nog andere aard.  Een kort verhaal is altijd een compleet en zelfstandig leesbaar verhaal. Dus geen vervolg! In deze schrijfactiviteit is ook ruimte voor reisverhalen en flitsverhalen.
 
 "Het meest beknopte en sprekend voorbeeld van een flitsverhaal is het verhaal dat Ernest Hemingway schreef.
" Te koop: babyschoenen. Nooit gedragen."

Teleurstelling zou voldoende zijn

Teleurstelling zou voldoende zijn

Ik weet niet wat ik dacht. Het was een oud en nieuw vol met verwarrende gedachten, negatieve gedachten, en ik vraag me af hoe ik er romantiek in zag. Misschien waren het alleen de lichtgevende werken in de lucht, die de volgende dag een wolk van rook en zwavel boven de stad zou laten zweven.

Maar het poogde mij iets te bewijzen.

Geen liefde, want de liefde van m'n leven was inmiddels vergaan. Net als de liefde tussen mijn vader en moeder, dus zat ik bij m'n moeder omdat ze anders alleen zou zijn, m'n zus bij haar vriend, mijn vader bij zijn familie. En mijn moeder ging slapen, want het vuurwerk hoefde ze niet te zien, depressieve slaapster, want mij wilde ze er wel bij hebben, en toen was ik er, tandenborstel vergeten, pyjama vergeten, alles vergeten uit verwarring. Ik had me helemaal niet voorbereid als iemand die ging logeren. Ik dacht dat ik er woonde, bij m'n moeder, maar ik woonde er niet.

Ik wilde dat m'n ex was gebleven. Dat we beste vrienden bleven en dat de liefde dan wel later zou komen, maar zij zag dat niet zo. Ze was klaar met me. En eigenlijk wist ik niet wat liefde was. Want kinderen maken is het enige wat nut had gehad, maar dat nut is er niet meer. En is samenzijn nuttig? Ja, natuurlijk dacht ik, maar ik was al samen, samen met familie, en waarom was ik dan verliefd? Wilde ik haar als mijn levensdoel? Het was niet zo dat ik behoefte had aan vreemd contact, want veel vrienden had ik niet, en ook niet nodig.

Ik weet niet of ik graag alleen was. Soms denk ik dat het fijn was, iets enorm fijns, om alleen te zijn en rust om je heen hebben, liever dat dan bij één van m'n ouders zijn en aan de andere kant wilde ik juist wel bij mensen zijn, en dan kwam ik keer op keer tot de conclusie dat ik alleen één persoon hoefde, geen familie, alleen aan één persoon behoefte had. En is dat dan liefde wat ik zocht? Iets wat ik alleen gekend had met haar, terwijl het eigenlijk enkel pijnlijk voelde omdat zij het niet wist. Maar als ik het wel verteld had? Dat ik van haar hield? Dan was het antwoord nog vervelender geweest, en pijnlijker, en vervelender. Vooral vervelender.

De mensen zeggen altijd dat ik lief moet durven zijn. Ik heb er altijd in geloofd. Waar het me heeft gebracht.

Ergens op een fietspad, in Duitsland, naar mijn moeder. Een fietspad tussen bossen en langs duinen, maar mooi was het er niet. Er zat geen liefde in, geen geschiedenis. Niet de mijne. En bij m'n moeder thuis was het enige dat nog herkenbaar was mijn moeder zelf. Maar bij ouders was de herkenbaarheid te veel geweest; ik had ze te lang gekend.

In de bomen floten vogels. Langs de stranden voeren boten. In de zeeën zwommen vissen.

'Waarom zeg jij niet iets over jezelf?'

'Soms is luisteren genoeg.'

'Ik moet maar eens gaan.'

'Is er niet iets dat je me nog wil vertellen?'

Ze schudde haar hoofd.

'Ik wel.'

'Wat dan?'

Ik twijfelde, en zei niets meer.

'Maar ik wil het weten.'

Ik zei iets, wat overduidelijk niet datgene was wat ik wilde zeggen, en ze geloofde me niet.

'Weet je, ik kom er morgen op terug. Tot morgen.'

'Welterusten.'

Ze is erop teruggekomen, maar ik loog tegen haar. Ik weet niet of ze het geloofde. Toen ik de volgende dag terugkwam was ze er niet. Het enige wat ik wilde zeggen was dat ik haar leuk vond, dat ze mooie ogen had, dat ze borsten had, dat ik van haar hield.

Teleurstelling. Eén woord zou voldoende zijn voor dit verhaal.

Als tien jaar geleden, toen ik als klein kind niet werd gewekt door vader en moeder voor het vuurwerk. De schuld van m'n ouders, één of allebei. Ze zeiden me dat ze alles geprobeerd hadden om me wakker te maken, en dat geloofde ik toen, maar ik geloofde er geen zak van toen mijn ouders scheidden en opnieuw de jaarwisseling hadden verpest.

Het vuurwerk werd afgestoken. Twaalf uur. Ik wekte mijn moeder, maar ze was niet geïnteresseerd. Ze gaf me een knuffel, één seconde. Ze keek even uit het raam en ging weer liggen, terwijl ik bleef staan, kijkend uit het raam naar de kleuren rood en groen, blauw en geel.

In de ochtend fietste ik terug, langs de bergen, de heuvels en alpaca’s in de vieze lucht, vloekend en tierend terwijl ik zei dat knalvuurwerk toch nutteloos is.

Dit artikel delen?

Publicatie op .
Hits: 73

geef een waardering voor: "Teleurstelling zou voldoende zijn"

Geschreven door Eduard Brand . Geplaatst in Kort verhaal.
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.

Jouw feedback hier?

Dat is mogelijk met een waardering en/of jouw commentaar te geven.
Ook kun je reageren op commentaar van anderen.
 
Emoticons: ;o = wink:d = bigsmile, :-$ = blush, (^) = cake, (h5) = clapping, 8) = cool, ;( = crying, (x) = handshake, :? = thinking, (hartje) = heart
 
Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen. Door een waardering te geven bepaal jij dus mede de continuïteit in publicatie van een inzending!