• Kort verhaal
  • Blog
  • Column
  • Cursiefje
  • Essay
  • Haiku
  • Poëzie
  • Senryu
  • Limerick
  • Vrij vers
  • 55 woorden
  • Kort verhaal
  • Flitsverhaal
  • Volksverhalen
  • SF & Fantasy
  • Proefstuk
  • Ik, schrijver
  • 3 kleuren
  • Schrijfopdracht
  • Mijn schrijftip
  • Kort verhaal

    974 gepubliceerde artikelen.
    Een kort verhaal kenmerkt zich doordat de handelingen, gedachten en gesprekken van de personages zijn georganiseerd in een plot van komische, tragische, romantische, satirische of nog andere aard.  Een kort verhaal is altijd een compleet en zelfstandig leesbaar verhaal. Dus geen vervolg! 
    Fragmenten uit gepubliceerde manuscripten of vervolgverhalen zijn niet toegestaan en verwijderen we! Bij een kort verhaal geven we de voorkeur aan maximaal 1000 woorden.
  • Blog

    255 gepubliceerde artikelen.
    Een blog is in feite een persoonlijke webpagina met verhalen over het leven van de schrijver. In een blog vertel je iets aan de lezer waar hij/zij wat aan heeft. Heel vaak is dat iets informatiefs (hoe kun je het beste....) maar het kan ook inspirerend zijn (een persoonlijk verhaal over hoe je omgaat met een scheiding).  Bij een blog hoort een losse en informele schrijfstijl. In een persoonlijke blog draait het erg om de verteller die opschrijft wat hij of zij zelf allemaal meemaakt. Dat kan bijvoorbeeld de dagelijkse beslommeringen als moeder van twee kleine kids (mamablog) zijn.
    Maximaal 1000 woorden. 
  • Column

    433 gepubliceerde artikelen.
    Een column is een artikel waarin de schrijver zijn mening geeft over een onderwerp. Soms is de tekst humoristisch, soms provocerend, maar het is altijd de persoonlijke kijk op de wereld van de columnist. Een columnist geeft een beschrijving van een gebeurtenis en maakt daarbij zijn eigen mening duidelijk. Een column moet een emotie bij de lezer losmaken, de lezer moet erom kunnen lachen, het stemt hem tot nadenken of maakt hem boos.
    Maximaal 750 woorden.
  • Cursiefje

    519 gepubliceerde artikelen.
    Bij cursiefjes verwachten wij een korte tekst, vaak geschreven in de ik-vorm, met gebruik van eenvoudige taal, die echter door de taalhumor vaak verrassend en origineel wordt. Het cursiefje vertelt iets over de dagelijkse realiteit, waarmee verbeeldingselementen worden vermengd, heeft een humoristisch-luchtige toon, vaak gecombineerd met een droefgeestige ondertoon, relativeert de realiteit en verzacht de problemen. 
    Maximaal 750 woorden.
  • Essay

    1 gepubliceerde artikelen.
    Een essay is een beschouwende prozatekst of een artikel over een we­ten­schap­pe­lijk, cul­tu­reel of fi­lo­so­fisch on­der­werp, waarin de schrijver zijn persoonlijke visie geeft op hedendaagse verschijnselen, problemen of ontwikkelingen.
    Maximaal 1000 woorden.
  • Haiku

    276 gepubliceerde artikelen.
    Haiku is een vorm van Japanse dichtkunst waarin de natuur, of iets in de natuur, centraal staat, geschreven in drie regels van 5, 7 en 5 lettergrepen. We accepteren alleen gedichten in tekst en dus geen afbeelding van een gedicht..
  • Poëzie

    1148 gepubliceerde artikelen.
    Poëzie is de kunst van het dichten. Ook is poëzie een verzamelnaam voor gedichten en verzen. Poëzie is een taaluiting waarbij een grote nadruk ligt op vorm, klank en beeldspraak. Het geheel is meer dan de som der delen.
    Toen hem gevraagd werd een definitie van poëzie te geven, zei de dichter Robert Frost: "Poetry is the kind of thing poets write." - Poëzie is wat dichters schrijven .
  • Senryu

    407 gepubliceerde artikelen.
    Senryu is een vorm van Japanse dichtkunst over de onvolkomenheid van de mensen, geschreven in drie regels van 5, 7 en 5 lettergrepen. We accepteren alleen gedichten in tekst en dus geen afbeelding van een gedicht.
  • Limerick

    35 gepubliceerde artikelen.
    Een limerick is een gedicht van vijf regels met het rijmschema a a b b a. In de eerste regel wordt (meestal) een persoon of dier geïntroduceerd met een plaatsnaam die meestal gekozen wordt vanwege het rijm. Voorts heeft een limerick vaak humoristische of dubbelzinnige inhoud. De laatste regel is de clou.
  • Vrij vers

    22 gepubliceerde artikelen.

    Een vrij vers is een gedicht zonder regelmatige strofebouw. De eerste strofe telt bijvoorbeeld zes, de tweede twee, de derde vijf verzen. Het gaat om poëtische teksten die vooral een sfeer oproepen. De strofe in een vrij vers heeft veelal een eenheid van idee. Vrije verzen hebben vaak eveneens geen vast maatsysteem. Het ontbreken van (eind)rijm komt eveneens vrij vaak voor in het vrije vers. Daarentegen komt binnen- en middenrijm veel voor in vrije verzen en soms zelfs voorrijm.

  • 55 woorden

    1034 gepubliceerde artikelen.
    Waarom een verhaal in exact 55 woorden (incl. titel)? Omdat de vorm ons dwingt te schrappen tot de essentie van wat we willen zeggen. “In der Beschränkung zeigt sich erst der Meister”, of anders gezegd, in weer een andere taal: “Less Is More.” Alleen fictie komt in aanmerking. Dus een echt, afgerond prozaverhaal, met een begin, een midden en het liefst een verrassend eind en met één of meerdere personages , moet in exact 55 woorden, inclusief de titel, worden verteld.
  • Kort verhaal

    974 gepubliceerde artikelen.
    Een kort verhaal kenmerkt zich doordat de handelingen, gedachten en gesprekken van de personages zijn georganiseerd in een plot van komische, tragische, romantische, satirische of nog andere aard.  Een kort verhaal is altijd een compleet en zelfstandig leesbaar verhaal. Dus geen vervolg! 
    Fragmenten uit gepubliceerde manuscripten of vervolgverhalen zijn niet toegestaan en verwijderen we! Bij een kort verhaal geven we de voorkeur aan maximaal 1000 woorden.
  • Flitsverhaal

    119 gepubliceerde artikelen.
    Een flitsverhaal is, bij Schrijverspunt, een krachtig en compleet verhaal in het kleinst mogelijk (maximaal 150) aantal woorden. Het moet een begin, midden en einde hebben en bij voorkeur een draai of verrassing aan het einde. De voorkeur gaat uit naar een verhaal in een of slechts meerdere zinnen. Geen zgn quotes, wijsheden, gezegden, etc. Het meest beknopte en sprekend voorbeeld van een flitsverhaal is het verhaal dat Ernest Hemingway schreef.
    " Te koop: babyschoenen. Nooit gedragen."
  • Volksverhalen

    40 gepubliceerde artikelen.
    Sprookjes behoren tot een oude orale traditie en bevatten vaak een zedenles of diepere wijsheid. Het woord sprookje is afgeleid van het middeleeuwse 'sproke', dat verhaal of vertelling betekent. Als ongeschreven vertelling richtte een sproke zich tot ongeletterde volwassenen. De bekende sprookjes kennen we natuurlijk allemaal maar we lezen/horen ook graag verhalen die zelf verzonnen zijn. In deze schrijfactiviteit bieden we de mogelijkheid om zelf verzonnen sprookjes of een fabel toe te voegen. Gewoon om lekker voor te lezen voor kinderen of wie ze ook maar horen wil.
    Maximaal 1000 woorden.
  • SF & Fantasy

    13 gepubliceerde artikelen.
    Science fiction en Fantasy vallen beide onder een speculatief fictiegenre waarin veel elementen, personages en instellingen worden gecreëerd uit verbeeldingskracht en speculatie in plaats van uit de realiteit en het dagelijks leven. Er is echter een duidelijk verschil tussen science fiction en fantasy. Science fiction is gebaseerd op wetenschap en technologie en geeft daarom scenario's weer die op een dag waar zouden kunnen zijn. Fantasie daarentegen heeft betrekking op veel bovennatuurlijke elementen en vindt plaats in een wereld die niet bestaat en nooit kan bestaan.
    Bij een SF of Fantasyverhaal geven we de voorkeur aan maximaal 1000 woorden.
  • Proefstuk

    19 gepubliceerde artikelen.
    Je schrijft veel en graag en bent meestal tevreden over je schrijfresultaten. Je deed al mee aan schrijfactiviteiten en schrijfwedstrijden maar je kunt nu ook een verhaal of gedicht laten zien waar je echt trots op bent of... waar je juist nog over twijfelt maar wat je wel graag aan anderen wilt laten zien. Dat is mogelijk in deze rubriek. Leden van Schrijverspunt kunnen in deze rubriek een schrijfresultaat tonen als een proefstuk van eigen kunnen. Er zijn geen voorwaarden voor genre, aantal woorden, etc. Het is jouw proefstuk wat jij graag aan anderen wilt laten lezen. Je mag max. 1 proefstuk insturen!
    Van lezers verwachten we respect voor de publicatie. Beloon de schrijver voor zijn/haar durf en inzet met serieuze feedback.
  • Ik, schrijver

    9 gepubliceerde artikelen.
    Ken jij ook van die momenten waarop je totaal geen inspiratie hebt en niet tot schrijven kunt komen? Misschien kan het lezen of uitvoeren van een schrijfopdracht je helpen om je creativiteit aan te spreken. Zo omzeil je je eigen gewoontes en vaste manieren in je schrijven.
    Schrijf een fantasierijk verhaal met als onderwerp 'Ik, schrijver'. Waarheidsgetrouw of compleet fictief, het is aan jou als het maar de moeite waard is om te lezen. Probeer de lezer te boeien en mee te trekken in jouw wereld als schrijver.
  • 3 kleuren

    4 gepubliceerde artikelen.
    Een verhaal geschreven in maximaal 300 woorden waarbij 3 kleuren een rol spelen. De schrijver bepaalt zelf de kleuren. Het is echter niet de bedoeling om een kleur sec alleen als kleur te gebruiken maar ook als bv begrip, symbool of gemoedstoestand (Een blauwtje lopenZich groen en geel ergeren, wit wegtrekken, etc) .
  • Schrijfopdracht

    87 gepubliceerde artikelen.
    Ken jij ook van die momenten waarop je totaal geen inspiratie hebt en niet tot schrijven kunt komen? Misschien kan het lezen of uitvoeren van een schrijfopdracht je helpen om je creativiteit aan te spreken. Zo omzeil je je eigen gewoontes en vaste manieren in je schrijven.
    Inzenden voor deze schrijfactiviteit is niet meer mogelijk. Op termijn beëindigen we deze mogelijkheid.
  • Mijn schrijftip

    Elke auteur heeft zo haar/zijn persoonlijke ervaringen met schrijven en weet vaak wat haar/hem beter, makkelijker, lezenswaardiger, spannender, etc. doet schrijven. Die ervaringen willen we hier graag delen met andere schrijvers. Zo beknopt mogelijk worden hier persoonlijke schrijftips voor schrijvers beschreven. Voor de een een ervaring, voor de ander wellicht een eye-opener.
    Maximaal 20 woorden.

Ook jouw artikel is welkom! Ga s.v.p. naar het overzicht van deze schrijfactiviteit om ook jouw verhaal/gedicht toe te voegen.

Taboe
Ik kan het niet meer. Hoe ga ik de kloof overbruggen? Hoe kan ik zeggen wat er aan de hand is, zonder dat ik het zelf precies kan duiden. ‘Het gaat niet goed met mij’, zo kan ik beginnen. En dan? Hoe gemakkelijk om dan te zeggen dat je last heb van iets in je lijf. Maar dat is het niet.

Al jaren voel ik me anders en ik drijf steeds verder af. Iedere keer weer dat rotgevoel wegduwen, tegen mezelf zeggen dat iedereen wel wat heeft. Steeds harder werken aan het imago dat ik oké ben, dat ik er bij hoor, heus! Maar ik hoor er niet bij. Nooit echt. Ik mag meedoen aan de randen. Altijd bang dat ik niet gewenst ben. Het laatste dat ik wil, is dat iemand over me denkt: ‘Oh God, daar heb je háár weer.’ Dus neem ik geen initiatief.

Steeds minder durf ik. Mijn rij-angst heeft groteske proporties aangenomen. Het idee dat ik een fout maak, dat ik een ongeluk veroorzaak, dat iemand gewond raakt of zelfs het leven verliest … Rijden doe ik niet meer, nooit van mijn leven! Hoe zeggen ze dat: ‘Better safe than sorry.’ Ik ga op de fiets, of met de bus, die niet zo heel vaak gaat in het plaatsje waar ik ben gaan wonen. Steeds vaker blijf ik thuis. De boodschappen, naar iemand toe, dat gaat op de fiets. Verder weg wordt het lastig. Ik heb een taalmaatje, van stichting Vluchtelingen. Dat durf ik te doen. Alleen met iemand die ik Nederlands probeer te leren, daar kan ik me geen buil aan vallen. Maar bij veel baantjes die voorbijkomen, zelfs als ze op vrijwillige basis zijn, ben ik bang te falen. Keihard door de mand te vallen. Dat iedereen ziet hoe ik eigenlijk ben. ‘Zeg’, zei mijn man Luuk laatst, ‘je drempel wordt steeds hoger. Doe er eens wat aan.’ Muurvast zit ik, zo vast dat ik soms denk geen adem meer te krijgen. De druk is enorm. De druk en het schuldgevoel dat ik een blok ben aan het been van Luuk, aan het been van iedereen, eigenlijk.

Ik breng het niet meer op, merk ik. Ik kan de telefoon niet meer oppakken om iemand te bellen, ik kán nauwelijks meer blijven staan voor een praatje. Ik graaf en graaf. Langzaam kom ik erachter wat mijn overlevingsmechanisme geweest is: me richten op de ander, vragen naar de ander. Het niet over mezelf hebben, hooguit op humoristische wijze. Niemand weet het als ik verdriet heb, als ik pijn heb. Ik voel me doodmoe en breng het doodleuk niet meer op om me ‘in contact’ met de ander te begeven. Ach, denk ik nog, ze zullen me gaan missen, vroeg of laat. Eens belt iemand me op, eens staat iemand voor de deur. Maar de tijd tikt door en het blijft stil.

’s Nachts lig ik wakker, mijn ogen opengesperd in het donker. Luuk ligt naast me. Zijn diepe adem vertelt me dat hij slaapt. Ik voel angst, doodsangst. Ik zie geen weg meer. Hoe moet het met mij verder? Hoe kom ik morgen door? Af en toe zak ik even weg, om dan weer totaal angstig met bonkend hart wakker te worden. De nachten duren het langst.

Ik trek me verder terug. Ik kan niet meer zijn. Contacten buiten de deur heb ik nauwelijks nog. Het enige dat ik nog heb is de boekenclub. Een groep van zes vrouwen, die eens in de twee maanden bij elkaar komt om een boek te bespreken. Twee vriendinnen van me zitten erbij. Zijn het wel vriendinnen? Ik ben bij ze langs geweest, ik móest een keer over mijn problemen te praten. Door niets te zeggen, krijgen ze ook geen kans, bedacht ik laatst. Ze reageerden wisselend. Ellen zei: ‘Ah welnee, joh. Ik geloof niet dat er met jou iets aan de hand is.’ Marieke deed geen uitspraak, stelde wat meer vragen. Maar sinds mijn bezoek aan hen, heb ik van beiden niets meer gehoord. ‘Ik ga weg uit de boekenclub’, zeg ik tegen mijn dochter Anne. ‘Moet je doen, mam, trek vooral de laatste stekker ook uit het stopcontact.’

En dus ga ik met de billen bloot. Ik moet wel, ik verkeer in een andere wereld, kan me niet meer aansluiten, zelfs niet voor de schijn. Het is al een heel ding om er tussen te komen. Iedereen heeft het hoogste woord. Voor we aan het boek beginnen, praten ze elkaar bij. Hun weekend weg, hun vakantie, hun huis, auto, mobiel en last but not least de kinderen. Het doet me pijn dat noch Marieke, noch Ellen vraagt hoe het met me gaat. Maar dat is van later zorg. Hoe vraag ik aandacht?

Ik schraap mijn keel. ‘Mag ik even?’ Dat was te zacht, niemand reageert. Of willen ze me niet horen? Ik voel me een schaduwvlek. Harder nu: ‘Ik wil wat zeggen.’ Vijf paar ogen kijken me aan. ‘Tja, beetje ongemakkelijk’, zeg ik. ‘Maar het gaat niet goed met me. Ik voel me niet goed. Binnenkort word ik getest.’
‘Wat heb je dan?’, vraagt Bea.
‘Ik weet het niet, mijn leven loopt niet. Ik …’
‘Onzin’, weet Suus, ‘hoezo loopt jouw leven niet?’ Ik zucht. ‘Ik weet niet goed waar ik moet beginnen. Het vermoeden is dat het in mijn vroegste jeugd begon, zeiden ze bij de intake. Ik had bijvoorbeeld een nogal dominante vader.’
‘Ah!’ neemt Janet het over. ‘Dat ken ik hoor! Mijn moeder was ook dominant.’
‘Oh ja, joh?’ vraagt Suus, ‘dat heb je nooit verteld.’
‘Och, breek me de bek niet open’, gaat Janet verder. De aandacht is bij haar. Janet, groot en zelfverzekerd, kan altijd aandacht vragen voor het kleinste detail uit haar leven. En terwijl ze begint, word ik overspoeld door een gevoel van ‘niet gezien, niet gehoord’ worden. Ik verschrompel en zwijg in alle talen. Mijn ogen prikken.

Als ik thuiskom ligt Luuk al in bed. Met zware benen en een dikke keel ga ik de trap op. Hij opent één oog. ‘Hoi’, mompelt hij, ‘was het leuk?’
‘Nee’, zeg ik en mijn stem trilt. Hij merkt het niet op, vermoed ik.
‘Oh jammer, volgende keer beter’. Hij draait zich om en mompelt ‘welterusten’.

Drie testdagen en zes weken later moet ik mezelf herdefiniëren. Ik lijd aan angst en dwang, heb een negatief zelfbeeld en een matig-ernstige depressie. Een heuse persoonlijkheidsstoornis. Alleen het woord al vind ik heftig. Mijn wereld staat op zijn kop. Mij is therapie aangeboden, maar de wachtlijst is lang: een half jaar tot een jaar. Ik kan er niet over uit dat ik nu ineens een ‘psychiatrisch patiënt’ blijk te zijn. Later leer ik dat je als patiënt tegenwoordig positief ‘cliënt’ wordt genoemd. Het maakt me niets uit, ik weet in welke hoek ik hoor.

Op de markt zie ik van een afstandje Marieke aankomen. Ongemakkelijk. Zij hield zich vorige keer bij de boekenclub op de achtergrond toen ik aandacht vroeg. ‘Hallo’, zegt ze en blijft staan. ‘Alles goed?’ Alles goed? denk ik, hoe kan ze dat nou vragen. Ik heb haar toch verteld … dus ik antwoord: ‘Nou ja, alles … Ik heb inmiddels testuitslagen binnen en heb onder andere een matig-ernstige depressie.’ Ze zucht. ‘Ach jee, vervelend. Tja, ik ben een positief mens. Bij mij is het glas altijd halfvol. Bij jou is het kennelijk altijd halfleeg. Dan krijg je dit. Nou meid, succes en tot de volgende keer!’ Met een glimlachje loopt ze door. De kilte dringt bij me naar binnen. Ik voel me teruggeworpen op mezelf. Maar mama’s stem uit het verleden klinkt: ‘Kom op, schouders eronder en doorgaan. Niet klagen, maar dragen.’ Ik recht mijn schouders, stap op de fiets en rijd naar huis.

Twee maanden later bij de boekenclub kom ik iets te laat. Suus zit in tranen. Zij heeft bij een uitstrijkje een foute uitslag gehad. Het moet opnieuw gebeuren. Iedereen is in rep en roer. ‘Ach, meid toch’, zegt Bea. ‘Kunnen we iets voor je doen?’ vraagt Marieke. Ik kan niets zeggen, behalve ‘naar voor je’ en haat mezelf om de jaloezie die ik voel. Achteraf spreken we af met bloemen bij haar langs te gaan. ‘Dat verdient ze gewoon’, zegt Janet.

Anderhalf jaar later mag ik eindelijk in therapie. Het is wennen in het begin. Ik vind het moeilijk het over mezelf te hebben. We zijn ongeveer een jaar bezig als ik zeg: ‘Ja maar, als ik dat zeg, willen ze me helemaal niet meer.’ ‘Oh’, zegt mijn therapeut, ‘en wat heeft al dat zwijgen en wegduiken je eigenlijk opgeleverd? Veel slechter kan het niet worden, denk ik.’ Die komt binnen. De pijn is enorm, maar het eerste zonnestraaltje kiert voorzichtig bij me naar binnen. Ik grijp de zin en neem ‘m met me mee op mijn lange weg naar herstel.
Feedback voor schrijfactiviteiten

Review voor: "Taboe"

© Elka Le Mair
07.12.20
Feedback:
Jee wat heftig. Hoever ben je nu op dit moment? Dapper dat je dit schrijft. Betekent dat dat je weer meer durft? Meer van jezelf durft te laten zien? Petje af!
  • Kwaliteit
    5.0/5
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig
  • Elka Le Mair 07.12.20
    Ha Paco, ik denk niet dat het de bedoeling is van deze site dat ik antwoord zou geven op dit soort vragen, toch? ;) Maar fijn dat je het verhaal waardeert. Bedankt!
04.12.20
Feedback:
Wat een heftig verhaal. Knap dat je er zo open over durft te zijn hier. Ik hoop dat het spoedig beter met je zal gaan.
  • Kwaliteit
    5.0/5
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig
03.12.20
Feedback:
Aangrijpend verhaal Elka! Sterkte. En het is inderdaad pijnlijk om te constateren dat mensen vaak wel meeleven met fysiek leed maar moeite hebben om compassie te tonen voor psychisch leed. Echt triest gewoon.
  • Kwaliteit
    5.0/5
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig
03.12.20
Feedback:
Heel pakkend getuigenis. Ik wens je alle sterkte. En... het eerste zonnestraaltje is nu daar!
  • Kwaliteit
    5.0/5
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig
03.12.20
Feedback:
Heel erg knap geschreven Elka, ik zou je het liefst zes sterren geven.
  • Kwaliteit
    5.0/5
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig

In elke boekenwinkel: