SCHRIJFACTIVITEIT: KORT VERHAAL

Een kort verhaal kenmerkt zich doordat de handelingen, gedachten en gesprekken van de personages zijn georganiseerd in een plot van komische, tragische, romantische, satirische of andere aard.  Een kort verhaal is altijd een compleet en zelfstandig leesbaar verhaal.
Bij een kort verhaal geven we de voorkeur aan maximaal 1000 woorden.

Klik voor meer schrijfactiviteiten in het menu op SCHRIJFACTIVITEITEN.

Stilte na de storm

Publicatie: | MC H

Je merkt niets van de ui? Ernst van Dealemaete, schrijver van romantische pulpromans en andere slechte lectuur, spuugde zand en hield zich stevig vast aan het zadel van de hobbelende kameel. Eenentwintig kilo ui vrat het beest gisteravond en dat was hééééél normaal volgens de gids. 
   ‘Having fun, sir?’ De gids klonk dichtbij, maar Ernst zag alleen maar zand. Voor, boven, onder, achter en aan de zijkanten: zand.
   ‘Careful, sir.’
   Hoezo “careful?” Die met ruft gevulde kameel moest careful doen. Hoe hoog zou hij zitten? Ernst en zijn kameel vlogen schuddend op-en-neer alsof ze in een zandachtbaan reden.
   ‘Enjoy view, sir?’
   Als hij deze “view“ wilde “enjoyen”, lag hij liever op zijn buik bij Zandvoort met zijn hoofd in een kuil: zelfde uitzicht en een stuk rustiger.
   Ernst snoot zandsnot en trok de hoofddoek strakker. 

De bolle buiken betekenden niets, mompelde de gids bij het ontbijt: “gasvorming na uien gebeurt bij kamelen niet.” Zijn Egyptische vertaler wist het zeker: deze jongen was de beste gids ooit. Nou, als dat zo was kon Ernst op de maan gidsen. "Komt geen zandstorm," vertelde de wegwijzer zelfverzekerd, Buienradar zou dit ettertje met blauwe tulband en witte jurk op staande voet ontslaan. En welke idioot gaat waterpijp roken vóór het ontbijt? Ernst had het niet afgeslagen, gastvrijheid is heilig in de woestijn, maar normaal vond hij het niet en ook de pillen tegen “een woestijnkeel” waren geen honingdrop.
   Het idee van zijn uitgever was absurd: doe field research, laat je inspireren door de sfeer van Sheherezade en duizend-en-één-nacht. Waarom? De serie van elf doktersromannetjes schreef hij niet in het ziekenhuis en voor de bestsellerreeks “Lady LoveLove’s Poolboy,” nr 1 t/m 17, had hij geen enkel zwembad in zijn blote bast staan schrobben. Die cultuurbarbaar snapte ook niet dat Sheherezade verlangend, in haar marmeren harem ergens in de negorij van Iran de, nachtelijke sprookjes uit haar duim zoog. Ernst voelde zich mooi de pineut in Egypte, een globale 2000 kilometer uit de richting.

Plotseling brak de zon door. Als wolken melk in de caffè latte, draaide de zandstorm onder hem, de kameel schudde minder en dreef uiteindelijk relaxed boven de wind. Ernst had het gevoel alsof hij in een licht deinende hangmat zat, maar dan met een adembenemend uitzicht.
   Zijn vertaler zweefde aan de linkerkant en zei: ‘Van Daalmaat, als dit niet inspiratie, dan weet ik niet.’ Hij grijnsde met gele tanden en wees vooruit naar een korrelig brok, liggend op de zandstorm. ‘Zie je punt? Da’s top Gizeh piramide.’ Ernst schrok, ze hadden meer dan honderdvijftig kilometer gevlogen. Hij schudde zijn hoofddoek uit en snoot zijn neus uitgebreid in een van de punten.
   De gids vloog rechts en zei: ‘Lean backward, sir, get tail and pull gently.’
   Zijn vertaler en de gids leunden achterover en deden voor hoe je de staart moest grijpen. Voorzichtig krabbelde Ernst met zijn hand via de kamelenrug naar de staart, pakte deze vast en gaf een ruk. Met het geluid van een turbo aangedreven bastuba uit zijn achterste schoot het beest vooruit. De kameel struikelde bijna over de top van piramide, brulde een geschrokken boer en zette zich net op tijd af. Ernst schoof half uit het zadel en hield zich met een hand aan de zijtassen vast, zijn hoofddoek glipte uit zijn handen. 
   ‘I said GENTLY, sir!’ schreeuwde de gids.
   Bleek uitgeslagen klom Ernst terug en omklemde de kamelenbult totdat ze weer rustig zweefden. Met korte, zachte rukjes manoeuvreerden de beide Egyptenaren hun kamelen geroutineerd in een schuddende glijvlucht naast Ernst. De gids leunde naar de kameel van Ernst en haalde een verschoten doek uit de zijtas. Met een hoofdknik bedankte Ernst en hij knoopte zorgvuldig de lap op zijn hoofd. De gids en zijn vertaler deden voor hoe je het beest bestuurt, hun kamelen klonken als een fagot. Na een paar keer proberen hield Ernst zijn rijdier onder controle.
   De zandstorm ging liggen en onder hen brak de wereld open, ze zagen mensen door elkaar krioelen bij de wereldwonderen. De drie vlogen rond de piramides en zeilden naar de sfinks. 
   ‘You see no nose, sir’ zei de gids. ‘My great grandfather not control camel very well.’ De gids begon te grinniken. ‘My great grandfather busted nose too. Own fault, he flying drunkenly.’
   Het briesje tegenwind van het vliegen temperde de hitte van de zon en Ernst hing relaxed op zijn zadel, de staart controleerde hij met ontspannen rukjes. Hij wist niet dat de strook naast de Nijl zo vruchtbaar was, hij zag boeren aan het werk op het land en de gids leerde hem verschillende soorten palmen van boven herkennen. Het contrast van de gele woestijn, de groene akkers en het blauwe Nijlwater betoverde. Als enige dissonant verpeste de flatgebouwen en krottenwijken van Cario in de verte de horizon. 
   De wedstrijd naar Sharm el Sheik won de vertaler, de gids werd tweede en Ernst nipt derde, hij verbaasde zich dat hij de andere twee kon bijhouden.
   Boven een dorpje vlogen ze door rookflarden. ‘Sheep skewers,’ snoof de gids. ‘Lunchtime! You hungry, sir?’ Hij zette koers naar het tentenkamp. Met scherpe rukken aan de staart hielden ze de vaart erin en binnen een half uur kwam het kamp in zicht.
   Vlak voor het kamp strekte de gids gids zich, klemde de kamelenkop tussen zijn voeten en drukte deze naar links. Hij trok de staart voorzichtig maar langdurig naar zich toe, en tegen de klok in cirkelend daalde hij af. De fagot klonk zwakker en zwakker, vlak boven de grond klonk een pufffff-pfff-pff alsof de fagotist zijn laatste adem gebruikte, de kameel landde schokkend, zakte bijna door zijn poten en maakte een geluid dat het midden hield tussen geblaat, getoeter en gorgelen. De gids gleed van de rug en het logge beest hobbelde naar de waterbak bij de hoofdtent. De vertaler voerde op dezelfde wijze de afdaling uit. Met horten en stoten toeterend als een trombone kwam ook Ernst naar beneden. Hij hing na de heftige landing dwars over het zadel.

Met een parelwitte lach zei de gids: ‘Had fun, sir?’ Zijn warme bruine ogen twinkelden.
   Ernst voelde de inspiratie borrelen als een waterpijp. De gloeiende kooltjes brandden beelden van gezandstraalde romances in zijn hoofd. Hoeveel delen het zouden worden wist hij niet, maar "famous writer frum Hulland" pakte zijn notitieblok en doopte zijn pen in de zonnebrand factor 50, deze aantekeningen zouden gaan groeien tot een bestseller.

Enthousiast over deze inzending? Deel je enthousiasme op sociale media m.b.v. onderstaande buttons.

Reacties:

Iedere bezoeker (lid zijn is niet noodzakelijk) kan een reactie geven! Schrijvers stellen vooral je tips en opmerkingen op prijs.
29.10.21
Graag je feedback over de schrijfkwaliteit en schrijfstijl van deze inzending.
Met plezier gelezen!
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig
29.10.21
Graag je feedback over de schrijfkwaliteit en schrijfstijl van deze inzending.
Zelf heb ik nog nooit op een kameel gereden, maar nu weet ik hoe het voelt! Met veel plezier gelezen.
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig

Ook gratis meedoen aan een schrijfactiviteit? We publiceren je inzending voor minimaal 12 maanden. Meedoen is mogelijk door in te loggen en dan bovenin de pagina op de rode balk te klikken. Nog geen lid? Aanmelden is gratis.