Klik op een van de onderwerpen voor meer informatie!

SCHRIJFACTIVITEIT: KORT VERHAAL
Een kort verhaal kenmerkt zich doordat de handelingen, gedachten en gesprekken van de personages zijn georganiseerd in een plot van komische, tragische, romantische, satirische of andere aard.  Een kort verhaal is altijd een compleet en zelfstandig leesbaar verhaal. Fragmenten uit gepubliceerde manuscripten of vervolgverhalen zijn niet toegestaan!
Bij een kort verhaal geven we de voorkeur aan maximaal 1000 woorden.
OOK MEEDOEN?
Tekst inzenden:
Ook jouw artikel is welkom! Inzenden van een verhaal/gedicht is mogelijk door eerst in te loggen. Registreren is gratis! Door, na eerst in te loggen op JE VERHAAL/GEDICHT INZENDEN te klikken kom je op een pagina waar je de schrijfactiviteit kunt selecteren waar je aan mee wilt doen. Op die pagina kun je ook de titel en tekst voor je artikel toevoegen. Lees vooraf de voorwaarden. Let op: Na inzending is wijziging van je tekst niet meer mogelijk (m.u.v. Plusleden)
Je artikel is, na inzending, vrijwel direct te zien in de betreffende schrijfactiviteit en bij je profiel. We publiceren een artikel minimaal een jaar (plusleden langer!), daarna verwijderen we het artikel en de commentaren, etc. automatisch.
JE VERHAAL/GEDICHT INZENDEN

Eerst inloggen s.v.p.!

Slapeloos

Publicatie: 20 augustus 2020
Het is donderdag, buiten regent het. 
"Ken je Lies nog?" Wil mijn moeder weten. Ze friemelt wat afwezig met een rood-wit geblokte zakdoek. We zitten samen aan tafel aan de koffie. Ik knik. 
"Die had vrijwillig dat vaccin laten zetten, en nu, ze had binnen een dag zoveel gezichtsbeharing dat het met een heggenschaar moest worden afgeknipt," Ze kijkt om zich heen en werpt een snelle, nerveuze blik op het voorrraam.
" Hoe kom je daar nou bij?" Vraag ik ontsteld. 
" Van Feesboek,"  antwoordt ze, fanatiek knikkend met haar hoofd.
"En bij de Wolzakken dan, daar is de pliesie binnen gevallen," hervat ze, nu met fluisterstem. 
"Een inval? Waarom?"
"Die hadden een extra persoon op visite."
"Oh," zeg ik, een slok nemend van de koffie.
"En ik weet wie er op visite was." Ze begint te kuchen, het kuchje dat ze vaker kucht bij grote inspanning.
"Die bezoeker is voortvluchtig," kucht ze, en recht haar schouders, die neerhangen.
Ik zucht.
"Het zal wel loslopen." 
"Loslopen? Nee. Heb jij al nagedacht over onderduiken?" 
Ik zwijg even bij het horen van deze suggestie. De kraan, die al tijden dringend gerepareerd moet worden, druppelt nog steeds. De klok tikt in een regelmatig ritme.
"Onderduiken? Hoezo dat?" Breng ik met enige moeite en ongeloof uit.
"Sssst! De verrader slaapt nooit." Ze staat op en sloft met behoedzame pasjes naar het raam, waar ze het rolgordijn met roze bloemen erop laat zakken.
"De pliesie is overal. Stel dat ze je horen!"
Ik sta eveneens op en stamp met mijn voet op de vloer van frustratie.
"Onderduiken? Politie? Ben je gek?"
Ik knijp in mijn arm, maar daar staat mijn moeder nog steeds, gehuld in haar blauwe  lievelingsjurk, dus dan moet het wel écht zijn.
Dan opeens gaat de bel. 
Mijn moeder slaat een trillende hand voor haar mond.
"Daar heb je ze!" Ze holt door de kamer, in zinloze rondjes, als een kip zonder kop, en duikt dan onder de eettafel, waar ze blijft zitten, glurend door een spleet van het dikke, donkerbruine tafelkleed.
"Vlucht!" Roept ze.
Ik sta als aan de vloer genageld. Er wordt nog een keer aan gebeld, en nog eens.
Is dit echt? Het kan niet waar zijn. Dan hoor ik een luide knal, de deur zwaait met een klap uit de sponning. Ik hoor zware voetstappen in de gang, steeds wat dichterbij. Drie tot aan de tand bewapende agenten met mondkapje op stormen naar binnen.
Mijn mond valt open, ik ben nog altijd te verbijsterd om te reageren. 
"Coronapolitie!" Schreeuwt de voorste, die doelgericht naar de tafel snelt, waaronder mijn moeder zich verschanst heeft.
Deze biedt luid schreeuwend verzet, maar er is geen genade. Met geweld trekken ze haar omhoog.
"Rennen, Niek, vlucht!" Gilt ze naar mij. Ik schrik op uit mijn apathische houding en ren. 
Maar hoe hard ik ook ren, vooruit komen doe ik niet. Vreemd, het lijkt wel alsof ik droom. 
De Coronapolitieman, de kleinste van de drie, heeft me bijna ingehaald. Ik ruik het leer van zijn jas, het zure zweet op zijn lijf. Dichter en dichterbij komt hij. 
Dan gaat de wekker. Ik schiet omhoog.
Hoe laat is het? Zeven uur. 
Eindelijk heb ik dus een nacht geslapen. Maar ondanks dat neem ik liever toch geen slaappil meer.
 
 
 
 
WAARDERING
HITS
515
AANGEPAST: 20-08-2020

Commentaar en/of waardering voor dit artikel:

Het is niet toegestaan eigen werk zelf een waardering te geven!
23.08.20
Graag je feedback a.u.b.:
Een interessante beleving. Goed geschreven.

"Ken je Lies nog?" Wil mijn moeder weten - "Ken je Lies nog?" wil mijn moeder weten
" Hoe kom je daar nou bij?" Vraag ik ontsteld - " Hoe kom je daar nou bij?" vraag ik ontsteld
Er wordt nog een keer aan gebeld - Er wordt nog een keer aangebeld

Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig
21.08.20
Graag je feedback a.u.b.:
Ik vind niet dat het stoort, de droom! Ik vind het een prachtig verhaal en geef je vijf sterren! Erg graag gelezen! Groetjes van Ingrid
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig