Voor schrijvers, door schrijvers
Poëzie

Kort verhaal

Een kort verhaal kenmerkt zich doordat de handelingen, gedachten en gesprekken van de personages zijn georganiseerd in een plot van komische, tragische, romantische, satirische of nog andere aard.  Een kort verhaal is altijd een compleet en zelfstandig leesbaar verhaal. Dus geen vervolg! In deze schrijfactiviteit is ook ruimte voor reisverhalen en flitsverhalen.
 "Het meest beknopte en sprekend voorbeeld van een flitsverhaal is het verhaal dat Ernest Hemingway schreef.
" Te koop: babyschoenen. Nooit gedragen."
Aantal gepubliceerde inzendingen: 813

shoppen

Eindelijk ging ik weer eens shoppen. Voor mezelf. Mijn vakantie geld was binnen en nu had ik weer eens wat ruimte om wat mooie , maar vooral passende lingerie te kopen voor mezelf. Mijn bh’s stamden nog ongeveer uit mijn studententijd en de wibra had prima onderbroeken maar als vrouw wilde je toch minstens een paar mooie setjes hebben. Ik pak mijn tas en doe alle benodigde wapens voor een goede dag shoppen erin. Flesje water, telefoon, portemonnee, met bankpas natuurlijk, sleutels. O.V. kaart. Klaar. Ik loop mijn appartement uit en steek de straat over en loop naar de dichtstbijzijnde bushalte. Het gaat goed, de therapie heeft geholpen. Ik voel me prettig.

De bus stopt en ik stap in. Ik log in en groet de chauffeur. Ik ben verbaasd over mezelf als ik ga zitten. Hoelang is het geleden dat ik een vreemde gedag had gezegd, ik kan het me niet herinneren.

Ik ben trots op mezelf. Dit was geen stapje vooruit maar een enorme sprong. In het centrum stap ik uit de bus. Controleer mijn tas, ja, alles zit er nog in. Goed. Volgende hindernis. Shoppen. Op het internet had ik al een beetje gekeken naar welke winkels ik wilde gaan. Natasja’s lingerieshop, was de eerste op mijn lijstje. Ik wandel rustig door de winkelstraat. Het is gelukkig niet zo heel erg druk. Tijdens het lopen hou ik mijn tas dicht tegen me aan. Ik probeer te ontspannen en rustig naar de etalages te kijken. Er botst een vrouw tegen me aan. Ze had me niet gezien. “Sorry”, hoorde ik nog net. De paniek komt opzetten. Adem in. Adem uit. Tel je ademhaling, 10 keer moet voldoende zijn,

Ik hoor mijn therapeute in mijn hoofd. Volg haar instructies. Het werkt. Ik herhaal de oefening en de spanning verdwijnt langzaam. Ik kan verder. Voel me trots. Ik ben niet in paniek geraakt. Ik kan dit. Het gaat goed. Nog 20 meter dan ben ik bij Natasja’s lingerie. Ik zie een bankje en ga daar eerst even zitten. Slok water. Kalmeer. Ontspan. Ik kan dit. Ik kijk naar de ingang van de winkel. Verman mezelf, herhaal de ademhalingsoefening en ga de winkel in. Ik kijk om me heen en zie dat de een jonge vrouw word geholpen door een vrouw van middelbare leeftijd, geen mannen hierbinnen op dit moment. Gelukkig. Ik loop naar een stelling waar ze de setjes hebben die ik op het internet zag staan. Ze zijn echt mooi. Ik kies een setje uit waarvan ik verwacht dat het mijn maat is. De winkelbel klinkt. Twee jonge meiden komen binnenwandelen, ze giechelen. Ze zijn misschien 16, 17 jaar oud. Hier heb ik geen moeite mee. Ik draai me terug naar de stellingen. Een setje trok mijn aandacht. Als ze deze in mijn maat hebben wil ik deze ook. De wat oudere vrouw komt naar me toelopen. “Kan ik u helpen”?

Ik kijk naar de grond. Hoor weer de therapeute in mijn hoofd. Tel tot drie, en kijk dan de vreemde aan die je aanspreekt. Aankijken helpt. Ik kijk op. De vrouw vraagt: “wilt u deze passen”?. Ik knik, antwoord lukt me niet. “Komt u maar mee, de pashokjes zijn daar”. De vrouw is vriendelijk. Ze bemerkt mijn onrust maar probeert me op mijn gemak te stellen. Ik volg haar de winkel door naar de pashokjes. Onderweg zegt ze “als je me nodig hebt of een ander maat, roep je me maar, Ik heet Natasja. Deze winkel heb ik twee jaar geleden geopend toen mijn man stierf . Toen moest ik voor een inkomen zorgen. Kijk hier kun je op je gemak passen. Geen haast, daar doen we niet aan.”

Ik stap het hokje in. Het is niet erg klein, dat is goed. Ik hang de setjes aan de daarvoor bestemde haak. Zet mijn tas op de kruk. Ik trek mijn shirt en bh uit, leg ze over mijn tas. Ik haal een bh van de hanger en trek deze aan. Hij is perfect. Ik bekijk mezelf in de spiegel. Mooi. Ik vond mezelf mooi.

Ik draai me rond in de spiegel. Hij staat goed, echt goed. Mijn oog valt echter op iets anders. Die vlek, nee, dat kan niet, niet nu. Ik kijk naar mijn broek. Ik zie het duidelijk. Een grote rode vlek. Nee, ik wil dit niet, ik kan dit niet, niet nu. Ik merk dat ik in paniek aan het raken ben. Ik hyperventileer. Ik probeer het tegen te houden. Tel tot 10, tot 20 , maar het werkt niet. Niet nu, niet nu. Dit hoort niet bij het plan, dit hoort niet bij de therapie. Ik hoor pas over 5 dagen ongesteld te worden. Nee! Ik hoor mezelf. Ik zak naar de grond. Het hyperventileren gaat door. Het gordijn wordt opengetrokken. Natasja ziet me liggen. Ik zie haar naar me kijken. Ze gaat. Laat het gordijn open. Hoelang is ze weg , ik weet het niet. Ik zie haar terugkomen. Een papieren zak. Ze houdt de zak voor mijn mond. Praat tegen me. Ik hoor haar wel maar de woorden komen niet aan. Haar kalmte wel. Ze praat nog steeds, kalmerend. Natasja zit naast me, houdt mijn hoofd op haar schoot terwijl ze me laat ademen in de plastic zak. Ik wordt rustiger. Adem rustiger. Natasja kijkt me aan: ” Ik ga de zak weghalen”.

Ze doet wat ze zegt. Ze telt. Ik herken het, 1, 2, 3, tot 10. En opnieuw 1, 2, 3.. ik knik, oké, ik ben oké.

Langzaam helpt ze me naar de kruk, veegt mijn tas eraf en laat me zitten. Ze kijkt naar me. “Ik herken het, ik herkende het toen ik je aansprak. Wat was de trigger?”

Ze heeft een engelengeduld. Rustig laat ze me naar een antwoord zoeken. Ik wil het zeggen. Ik wil ook vluchten. Ik wil … “Ik ben doorgelekt”. Het antwoord kwam. Zomaar ineens. Ik zie Natasja glimlachen. Blijf zitten, dat heb ik zo opgelost. Ze vertrekt. Ik hoor haar de winkeldeur sluiten. Ik hoor haar een andere deur openen en een trap opgaan. Ik begin weer te tellen, maar de paniek is weg. Voetstappen op een trap, een deur gaat weer open. Natasja verschijnt, in haar handen een spijkerbroek, maandverband, tampons en een wibra onderbroek. Natasja lacht naar me. Lingerie is leuk, maar als je ongesteld bent, zijn deze een stuk comfortabeler.

Ik kan er niets aan doen. Ik krijg de slappe lach. Deze vrouw, geweldig.


note:
Ik schrijf mijn korte verhalen aan de hand van twee woorden die ik door een penmaatje opgestuurd krijg.
Ditmaal: Pashokjes- ongesteld zijn ( en bedankt voor deze prachtige combinatie van woorden, penmaatje )

Dit artikel delen?
Auteur van dit artikel:
© Ingrid Bruggink
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.
Hits: 334
Publicatie op .

Geef een waardering voor: "shoppen"

Geschreven door Ingrid Bruggink . Geplaatst in Kort verhaal.
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.
Grammatica & Spelling:
Passend in deze rubriek:

Jouw feedback hier?

Dat is mogelijk met een waardering en/of jouw commentaar te geven.
Ook kun je reageren op commentaar van anderen.
 
Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen. Door een waardering te geven bepaal jij dus mede de continuïteit in publicatie van een inzending!