Loading...
Kort verhaal

Het korte verhaal leent zich voor het type analyse waaraan literaire romans worden onderworpen, voor wat betreft bijvoorbeeld de verteltechniek. Een kort verhaal verschilt van de anekdote doordat de handelingen, gedachten en gesprekken van de personages zijn georganiseerd in een plot van komische, tragische, romantische, satirische of nog andere aard. Poe vond dat een kort verhaal in een half uur tot twee uur, maar in elk geval in één keer moest kunnen worden uitgelezen en gericht moest zijn op het bereiken van een enkel effect.

De waarschijnlijk meest uitdagende vorm van een kort verhaal is het flitsverhaal. Een flitsverhaal is een compleet verhaal in het kleinst mogelijk aantal woorden. Het moet een begin, midden en einde hebben en bij voorkeur een draai of verrassing aan het einde. "Het meest beknopte en sprekend voorbeeld van een flitsverhaal is het verhaal dat Ernest Hemingway schreef."

Te koop: babyschoenen. Nooit gedragen.

Jouw zelf geschreven korte verhaal  of flitsverhaal is hier ook welkom. Een kort verhaal bij Schrijverspunt mag uit maximaal 500 woorden bestaan.

Korte verhalen

De 1 januari moordenaar

1 januari 2016

Irene rolt naakt van hem af nadat ze hem als een wild paard heeft bereden.
Uitgeput valt ze naast hem neer en kijkt hem aan.'Dat was geweldig.'
Ze haalt haar vingers door zijn krullende borsthaar en voelt haar hartslag langzaam zakken naar een normaal ritme. 'We kunnen zo nog wel een keer,'zegt hij.'Laat me eerst even op adem komen.'
Irene buigt zich over hem heen en kust hem. 'Dat zal een andere keer worden. Ik moet aan het werk.'
Ze gaat op de rand van het bed zitten en strijkt haar lange haar uit haar gezicht weg. Ze kijkt op de klok en ziet dat ze nog een uur heeft om zich te douchen ,aan te kleden en te eten. Irene staat op en kijkt naar de jongeman die ze die nacht heeft opgepikt in de club waar ze oud en nieuw heeft gevierd.'En jij moet weg. Het feestje is voorbij.'
Hij kijkt haar lachend aan en klimt uit bed.'Misschien kunnen we nog een keer afspreken?'
Irene stuurt hem haar verleidelijkste glimlach.'Misschien.'
Hij raapt zijn kleren op en trekt ze aan.'Heb je nog koffie voor me?'
'Eruit.'

Tien minuten later komt ze met nat haar uit de douche en stopt twee sneetjes brood in het broodrooster. Ze doet koffie in het filterzakje en drukt het apparaat aan.
Terwijl de koffie doorloopt trekt ze over haar blouse heen haar verpleegsters uniform aan. In gedachten borstelt ze haar lange blonde haar en hoopt dat het vandaag een rustige dag wordt. Met de feestdagen is het meestal rustig in het ziekenhuis. Ze heeft niet veel geslapen en nu al voelt ze over haar hele lichaam spierpijn door de heftige seks.
Staande drinkt ze haar koffie en eet haar geroosterde boterhammen met kaas. Vijf minuten later trekt ze de deur achter zich dicht.

Een felle koude wind waait door de parkeergarage. Irene stapt op de derde verdieping uit de lift en is blij met haar bont gevoerde winterjas. Slecht op haar gemak haast ze zich naar haar auto. Meestal als ze op deze tijd naar haar werk gaat is het druk maar op deze eerste januari dag lijkt iedereen vrij te zijn. Behalve Irene natuurlijk. Opeens voelt ze haar hart overslaan. Koud zweet breekt haar uit. Boven het geluid van de wind hoort ze iets. Zenuwachtig kijkt ze om zich heen. Op een tiental auto's na is het verlaten op het parkeerdek. Met trillende handen grijpt ze haar telefoon uit haar schoudertas. Als er iets gebeurt kan ze gelijk op de alarmknop drukken. Snel doorlopen nu. Als ze eenmaal in de auto zit is ze veilig.
Opgelucht haalt ze adem als ze haar vertrouwde Ford op nog geen tien meter van haar vandaan ziet staat. Ze versnelt haar pas als ze het geluid weer hoort. Opeens valt haar nu ook de grote zwarte bus op die iets verderop staat geparkeerd. Ze blijft een ogenblik staan en ziet nu ook dat de bus geen nummerplaten heeft.
Oh, mijn God.
Op dat moment voelt ze hoe twee sterke armen zich om haar heen slaan. Ze gilt en probeert zich los te worstelen. Ze kijkt naar de armen die haar als bankschroef vastklemmen en tot haar verbazing lijkt het wel alsof haar belager een pak van rubber aan heeft. Ze gilt harder en hoort haar stem weerkaatsen tegen de betonnen muren. Met een uiterste krachtinspanning draait ze haar hoofd en ziet twee samen geknepen ogen die haar onbewogen aankijken. Het gezicht is verborgen onder een masker. Terwijl hij haar blijft aankijken verplaatsten de handen zich om haar keel en persen alle lucht eruit. Zwart witte vlekken dansen voor haar ogen en dan zinkt ze weg in een onpeilbare duisternis. Ze laat haar telefoon uit haar krachteloze vingers vallen. Achteloos schopt haar aanvaller het toestel weg onder de geparkeerde auto's . Als een slappe pop ligt ze in zijn armen. Zonder moeite neemt hij haar mee naar het busje. Snel doet hij de deur open en gooit haar naar binnen. Soepel springt hij er achteraan en sluit de deur zorgvuldig achter zich. Hij ademt zwaar en hij voelt zich prima als hij haar zo ziet liggen op de harde ijzeren vloer. Hij knipt het licht aan en gaat aan het werk.



Rechercheur Abel Laarman heeft al een hoop gezien tijdens zijn politie carrière maar dit doet hem de koude rillingen over de rug lopen. Op zijn gezicht strijden afschuw en woede om voorrang. Twee politie auto's staan geparkeerd aan de rand van het bos en vier agenten staan op het bos pad. Een van hen zoekt steun bij een boom en Abel ziet dat hij daar zijn maag heeft geleegd.
Een naakte vrouw is aan haar polsen en enkels vastgebonden aan twee bomen. Haar witte lichaam lijkt wel van marmer en steekt scherp af tegen de grijze lucht. Haar armen en benen zijn wijd gespreid en het touw zit zo strak dat het diepe wonden achterlaat in haar vlees. Rijp heeft zich afgezet op haar lange haar. Als hij dichterbij komt ziet hij wat er met haar rug gebeurt is. Er zijn letters in gekerfd. 01/01/2016. Wat moet dit in godsnaam voorstellen.
'Wie heeft haar gevonden,'vraagt hij aan één van de agenten.'Is er al een ambulance onderweg?'
Een oudere agent schudt zijn hoofd en veegt met de bovenkant van zijn hand over zijn mond. 'Een ambulance kan niets meer voor haar doen. We hebben een lijkschouwer gebeld, die komt samen met een begrafenis ondernemer.'
Abel loopt er omheen en dwingt zichzelf omhoog te kijken. Lang blond haar hangt voor haar gezicht.
'Ze moet daar vanaf,'zegt hij tegen de agenten. 'Probeer ergens een ladder of een trapje te krijgen, zodat we haar los kunnen snijden.'
Ver weg klonk het geloei van een sirene. Een geloei dat snel aanzwelt. Binnen een minuut stopt er aan ambulance en twee broeders klimmen eruit. Als ze de vrouw zien hangen trekken ze wit weg.'Mijn God. Wat..'
'Kunnen jullie de ambulance onder haar door rijden. Dan klim ik op het dak om haar los te snijden.'
Een van de broeders kan zijn ogen niet van haar afhouden. De afschuw is te lezen op zijn gezicht.'Ik rijd wel een stukje verder,'zegt hij schor.'En dan snijden we het arme kind samen los.'
Eerst neemt Abel snel foto's met zijn telefoon over hoe hij haar heeft aangetroffen.
'Wilt u niet wachten op het forensisch team,'vraagt de oudere agent met schorre stem .'Ze kunnen er ieder moment zijn.'
Abel realiseert zich dat dit een plaats delict is maar de aanblik van de vrouw kan hij niet langer verdragen. Hij kijkt met de handen in zijn zij om zich heen en probeert te besluiten wat hij moet doen. Bladeren knerpen onder zijn voeten en een ijzige wind trekt aan zijn jas.' Hier zullen we geen sporen vinden.'
Later zal hij zich wel zorgen maken over verstoring van de plaats delict. Nu is het belangrijkste haar omlaag te krijgen.

Tien minuten later word ze op een brancard achterin de lijkwagen geschoven en Abel gaat achterin de politie auto zitten naast de man die haar gevonden heeft. Hij draagt hardloopkleding en een zweetbank klemt om zijn voorhoofd. Zijn ogen staan als zwarte kooltjes in zijn wit weggetrokken gezicht.
'Ik zag haar hangen toen ik aan kwam rennen,'zegt hij toonloos.'Ik ren hier iedere dag, maar na vandaag...'
Hij schud het hoofd en verbergt zijn gezicht in zijn handen.
'U heeft ook niemand gezien, iets raars wat u opviel. Dingen die anders waren?'
Weer schudt hij zijn hoofd.'Zoals ik al zei tegen een collega van u. Ik denk dat ik dat beeld nooit meer uit mijn herinnering krijg.'
'U heeft ons gebeld?'
De man knikt. 'Ik heb altijd mijn telefoon bij me, voor het geval mij iets gebeurt.'
Abel beseft dat hij verder niets zinnigs uit hem krijgt.'Blijft u nog even zitten. Er komt zo
een agent om uw gegevens te noteren. Daarna mag u weg.'



Abel parkeert zijn auto voor het forensisch lab en stapt uit. Op een paar andere auto's na is de parkeerplaats verlaten. Het lab is gevestigd in een laag gebouw wat is opgetrokken uit witte baksteen. Om er te komen moet je je eerst melden bij een bewaker die een hek opent. Na een halve minuut kom je dan bij de hoofdingang.
Hij komt in een lange gang waar hij wordt opgewacht door een vrouw met strak achterover gekamd haar, vastgezet met een schuifje. Op haar neus balanceert een bril met een dun montuur. Ze draagt een blauwe operatie muts en een witte jas. Haar handen zijn gestoken in latex handschoenen.'Abel Laarman. Mijn naam is Gerda ter Horst. Patholoog anatoom. Volgt u mij maar.'
Gelijk draait ze zich om en loopt door een lange gang met om de paar meter brommende tl buizen. De vloer is groen geverfd. Uiteindelijk stopt ze bij een deur met rubberen randen. Op de deur hangt een bord waarop staat dat alleen personeel toegang heeft. Gerda duwt de deur open. Ze komen in een koude kamer waar op een tafel een lichaam ligt onder een wit laken.
'Weet u al wie het is?'
Abel knikt.'We hebben een melding van het ziekenhuis dat een collega niet is op komen dagen. Volgens de beschrijving die ze gaven is het heel goed mogelijk dat zij het is. Er komt nog iemand om haar te identificeren.'
Gerda slaat het laken helemaal terug. De vrouw ligt op haar buik op de roestvrij stalen tafel. Haar rug is schoongemaakt. In de kamer hangt een geur van formaldehyde en Abel houdt onwillekeurig zijn hand even voor zijn mond.
Schijnbaar onbewogen verteld Gerda wat Abel wil weten.' Het is een gezonde vrouw geweest van circa vijf en twintig jaar. Goed verzorgd en sportief. Lichamelijk onderzoek heeft niets opgeleverd. Wel heeft ze gistermorgen seks gehad. Er is sperma aangetroffen in haar schede. Het DNA daarvan wordt nu bepaald door het lab en zal aan het autopsie rapport worden toegevoegd. De verwondingen zijn toegebracht met een scherp voorwerp. Vermoedelijk een stanleymes. Zware kneuzingen in de nek en hals duiden op wurging. De verwondingen zijn na de dood toegebracht.'
Ze neemt de bril van haar neus en kijkt Abel aan. 'Degene die dit heeft gedaan zal het niet bij deze ene keer laten, rechercheur. Ik heb haar lichaam minutieus onderzocht en heb geen DNA sporen gevonden van haar belager. Deze moord is goed voorbereid.' Ze zwijgt even om haar woorden goed tot hem te laten doordringen.' De dader heeft een ziekelijke drang voor aandacht.'




1 januari 2017


Het is reuze gezellig geweest in de club waar Anne en Nancy oud en nieuw hebben gevierd maar nu was het tijd om naar huis te gaan. Met uitzondering van de dreunende muziek binnen is het doodstil. Als ze naar buiten komen voelden ze hoe koud het is. Snel ritsen ze hun jas dicht en lopen naar hun fiets.
'Fiets jij met me mee, 'vraagt Anne, terwijl ze haar fiets van het slot haalt. 'Ik vind het een beetje eng alleen.'
'Tuurlijk, meid,' antwoord Nancy. Het is een grijze ochtend en het begint een beetje te regenen. Binnen gaat het feestgedruis door maar Anne vind het mooi geweest. Ze heeft zeurende hoofdpijn en zin om haar bed in te duiken. Nancy zet de capuchon van haar jas op en haalt haar fiets uit het rek.
'Op naar huis. Lekker uitslapen op de eerste dag van het nieuwe jaar.'
Slingerend fietsen ze samen weg. Hier en daar horen ze nog wat vuurwerk afgaan.
'Het was reuze gezellig, vond je niet.'
Anne knikt, voorover gebogen over haar stuur.'Alleen die Jos werd wel wat kleverig met je, volgens mij wil hij wat van je.'
'Ik negeer hem gewoon ,'antwoord Nancy. Langzaam gaat de regen over in sneeuw en binnen korte tijd ligt de weg onder een dun wit laagje.
Nancy stopt en wacht tot Anne naast haar stilstaat. ' Dag , meid. Ik ga hier recht door. We bellen nog.'
Ze zwaaien en dan ziet Anne haar vriendin moeizaam wegrijden. Zelf moet ze nog een paar minuten en dan is ze ook thuis. Zuchtend pakt ze het stuur van haar fiets stevig vast en voorover gebogen fietst ze verder. De fijne sneeuw prikt in haar ogen en zet zich af op haar wenkbrauwen. Had ze nu maar handschoenen meegenomen. Haar vingers zijn rood van de kou. Tot haar opluchting ziet ze al de straat waar ze woont. Ze passeert het groepje bomen aan de rand van het kanaal dat een paar kilometer verderop uitmondt in een kleine jachthaven. De weg is oneffen en Anne moet moeite doen om haar fiets recht te houden. Uit een ooghoek ziet ze een beweging naast haar en voor dat ze goed en wel beseft wat er gebeurt wordt ze met kracht van haar fiets getrokken. Onder haar glijdt de fiets weg en zelf valt ze hard op de koude grond. Ze gilt zo hard ze kan en
slaagt erin los te komen van de sterke handen dankzij de glibberige mouw van haar jas.
Ze voelt bloed op haar hoofd waar ze is gevallen. In paniek krabbelt ze overeind en schreeuwt wanhopig. Dan voelt ze twee handen om haar voeten die haar tussen de bomen trekken. Ze trapt en schopt en breekt haar nagels als ze probeert zich vast te houden aan het ruwe asfalt. Het laatste wat ze ziet zijn de lichten van de straatlantaarns als ze wordt opgeslokt door de bomen.



Abel heeft net een beker koffie uit de automaat in zijn hand en is onderweg naar zijn bureau als de telefoon gaat. De laatste meters overbrugt hij met twee flinke passen en neemt op.
'Laarman.'
Op de achtergrond hoort hij druk pratende mensen als opeens een stem glashard tot hem doordringt. .'Abel Laarman, je spreekt met John Bovenkamp. Recherche. Zit je?'
Abel zijn hart gaat sneller kloppen en zijn mond voelt droog. Hij schuift zijn stoel achteruit en gaat zitten.
'John, wat kan ik voor je doen.'
' Vorig jaar had je een moord op 1 januari, klopt he.'
'Ja.'
'We hebben er weer een. Een meisje van achttien jaar. We hebben haar gevonden vlakbij haar ouderlijke woning.'
Abel sluit zijn ogen en ziet de beelden weer voor zich.'Een datum in haar rug gekerfd?'
'Precies. 01/01/2017.'
Abel haalt zwaar adem en voelt het zweet op zijn voorhoofd staan. Het lijkt alsof zijn stem van heel ver weg komt.'Was ze naakt, vastgebonden aan bomen.'
'Aan een lantaarnpaal,'antwoord Bovenkamp met zachte stem.' Dit kunnen we niet meer stil houden, Laarman. Verschillende mensen hebben haar gezien en godverdomme zelfs foto's gemaakt.'
Laarman trekt z'n jasje van zijn stoel.'Ik ben onderweg.'


Bovenkamp staat buiten te roken als Laarman het parkeer terrein op rijdt. Hij parkeert naast het hoofdgebouw en loopt het stukje terug. Bovenkamp staart hem aan. De afschuw is nog steeds op zijn gezicht te lezen. Lichte priemende ogen onder donkere wenkbrauwen.'Abel Laarman?'
Hij vraagt het op een toon alsof hij het antwoord al weet. Hij ziet Abel kijken naar zijn sigaret.'Binnen mag je niet roken. En verdomd, ik ben wel toe aan een sigaret.'
Hij gooit de peuk op de grond en vermorzelt die onder zijn schoen. 'Als iemand zo iets doet, hoe gestoord moet je zijn. Kan je het je voorstellen...mensen hebben zelfs foto's gemaakt van het arme kind voordat ze de politie belden.'
Hij blaast de laatste rook de lucht in en steekt zijn handen in zijn zakken.
'Ze was vastgeketend aan een lantaarnpaal. De brandweer moest eraan te pas komen. De kranten schreeuwen moord en brand.'
'Hoe was ze vastgemaakt?'
'Met handen en voeten. Onbegrijpelijk. De klootzak heeft het op zijn gemak gedaan.'
Hij wenkt Abel met zijn hoofd naar binnen.'Kom, collega. Binnen is het lekkerder dan buiten.'
Bovenkamp neemt Abel mee naar een kamer waar drie andere op hen zitten te wachten. Twee mannen en een vrouw. Ze heeft donkere ogen in een gebruind gezicht en blond haar tot op haar schouders, ze draagt een eenvoudig mantelpakje.
Een van de mannen is kaal op wat lange haren na die hij elke keer met een automatisch gebaar gladstrijkt over zijn schedel. De andere is lang en draagt een duur donkerblauw pak. Hij heeft zijn benen over elkaar geslagen en kijkt Abel aan alsof die alle antwoorden heeft.
Bovenkamp stelt ze kort voor. De lange heet Albrechts en de kale is Overzand. Het zijn de agenten die op de melding afkwamen, Anne zo aantroffen en de brandweer hebben gebeld. De vrouw heet Emma Gravezand en is als forensisch psycholoog toegevoegd aan de groep.
Bovenkamp maakt een verontschuldigend gebaar.'Het lijkt me geen kwaad om Emma er bij te hebben. Per slot van rekening zijn wij, gewone agenten gewend om boeven te vangen. Niet om met psychopaten om te gaan.'
Een dun lachje glijdt over haar gezicht.' Bedankt, John. Voor de introductie. Ik ben bang, heren, dat we hier te doen hebben met een moordenaar die een jaar de tijd neemt om zijn slachtoffer uit te zoeken.'
'Volgens de schrijvende pers hebben we de eerste moord bewust stil gehouden met als gevolg dat we er nu met weer één zitten ,'gooit Albrechts er tussendoor. ' Maar wie kon dit verwachten.'
' Hij kan in het hele land opduiken, zoals we nu hebben gezien en dat maakt het bijzonder lastig om hem te pakken,'stemt Overmars in.
'Denk je niet dat hij zijn slachtoffers willekeurig neemt,'vraagt Abel.' Want wat is de overeenkomst tussen de twee meisjes? Waarom net die twee?'
Bovenkamp knikt instemmend.' Mijn idee. Hij gaat geen jaar zoeken. De klootzak gaat op jacht en stuit toevallig op een meisje die alleen is.'
'De impact is groot omdat het een moord op nieuwjaarsdag is,'zegt Albrechts.'De vorige,' hij kijkt even snel naar Abel,' konden we stil houden. Dat gaat nu niet meer lukken. Haar ouders zijn ontroostbaar en woedend tegelijk. Op social media circuleren foto's van het arme kind. Dit is een media ramp.'
'Ik kan jullie nu al vertellen dat we het hele jaar niets meer van deze moordenaar horen,' zegt Gravezand,' Maar volgend jaar zal hij weer toeslaan. Hij houdt niet op.'
Abel lacht grimmig. 'Dan staan wij ook klaar. Eind van dit jaar zal de politie een media offensief starten dat nog niet eerder voor is gekomen. Iedereen in het land zal weten dat er een moordenaar rondloopt. Ik stel voor dat we eind van het jaar weer bij elkaar komen en er voor zorgen dat het nieuwe jaar niet weer met een moord begint.'



Hij zit op de rand van het bed en denkt aan Anne zoals hij haar vastgeketend aan de lantaarnpaal heeft achtergelaten. Hij voelde het leven uit haar wegstromen toen zijn sterke handen haar keel steeds verder dichtknepen. De angst in haar ogen en haar brekende stem. De wetenschap dat voor haar het nieuwe jaar nu al was afgelopen had hem een geweldig orgasme bezorgd. Hulpeloos en zo dood als een pier. In de bescherming van het kleine bos heeft hij haar eerst uitgekleed. Vervolgens haar rug bewerkt met zijn mes nadat hij haar had gewurgd. Het vastketenen was een klusje van een paar minuten geweest. En toen maken dat hij wegkwam. Thuis gekomen heeft hij zijn rubber pak uitgetrokken en het condoom in de vuilniszak gegooid. Daarna is hij gelijk onder de douche gesprongen. Terwijl het hete water over hem heen stroomt is hij met zijn gedachten alweer bij het nieuwe jaar. 2018 moet de klapper worden. Natuurlijk zal de politie alles op alles zetten om ervoor te zorgen dat het niet nog een keer gebeurd. Hij draait de kranen dicht en grijpt een ruwe handdoek van het haakje. In zijn hoofd groeit een plan waar die dienstkloppers nooit rekening mee zullen houden. Hij zal al zijn zelfbeheersing nodig hebben om weer een jaar te moeten wachten, maar het zal het waard zijn. In de tussentijd zijn er nog genoeg andere mogelijkheden om zijn drang naar sensatie te bevredigen.
Hij hoort hoe Nancy bezig is met het eten en goed gehumeurd loopt hij uit de douche naar zijn kamer om zich aan te kleden. 'Lieverd, Het eten is bijna klaar.'
'Ik kom eraan.'
Hij kijkt in de spiegel en lacht. Eerst eten en daarna heeft hij zin in seks. De moord op Anne heeft hem opgewonden. Als hij de kamer binnenkomt en Nancy vraagt hoe hij zich voelt knipoogt hij naar haar.'Geweldig.'



25 december 2017



Ze zijn weer bij elkaar in dezelfde bezetting. Abel denkt dat het ook dezelfde kamer is.
Albrechts schuift zijn lange benen onder tafel en Overmars is nu helemaal kaal. Hij staat samen met Gravezand bij de koffie automaat in de hoek. Toch haalt hij nog steeds zijn hand over zijn kale schedel. Gravezand heeft nog steeds een gebruind gezicht wat haar witte tanden nog meer doet afsteken. Abel vermoed dat ze een abonnement op een zonnestudio heeft. Bovenkamp lijkt geen dag ouder geworden op een paar grijze strepen door zijn donkere haar na.
'Ik stel voor dat we Abel als supervisor aanstellen,'zegt hij, als ze allemaal zitten.'Hij is vanaf de eerste moord erbij betrokken en heeft van ons allemaal de meeste ervaring in het veldwerk.'
Stilzwijgend betuigen de anderen hun instemming met een lichte knik van hun hoofd.
'Emma, jij hebt een profiel van hem opgesteld?'
Ze komt even iets overeind en knikt. 'Voor wat het waard is. Het is heel moeilijk een dader profiel samen te stellen en helemaal als we zoals nu het geval is, maar heel weinig hebben om op af te gaan.'
Ze heeft een hese warme stem. Abel ziet dat ze haar haar heeft laten groeien en nu in een paardenstaart draagt. Op een van de revers van haar blouse glimt een broche.
'Ik ga er vanuit dat we te maken hebben met een sportief gebouwde man. Hij heeft sterke handen. In tegenstelling tot wat wordt gedacht is het best moeilijk iemand te wurgen. Hij is intelligent want op beide lichamen is geen enkel spoor van DNA gevonden. Geen haartje, huidschilfertje, helemaal niets. Dat kan omdat hij misschien een rubber pak draagt, zoals schaatsers.'
In de kamer luistert iedereen geconcentreerd naar Emma.' Hij is dus op de hoogte van opsporingstechnieken en hoewel ik ook denk dat hij zijn slachtoffers willekeurig kiest,hij bereidt zich wel voor. Op het moment dat hij iemand ziet die alleen is, is hij in staat razendsnel te handelen.'
Ze staat op en loopt om de tafel heen.'Daarom denk ik dat hij alleen werkt. Het is iemand die zomaar jouw buurman kan zijn, een onopvallende normale burger die makkelijk opgaat in de massa. Dat maakt hem zo gevaarlijk.'
Ze blijft staan bij het koffiezet apparaat en leunt zwijgend tegen de muur.
'Dank je, Emma,'zegt Abel.' Ik wil dat vanaf vandaag het land wordt opgedeeld in regio's. Ieder van ons neemt er een onder zijn hoede. Politie, brandweer, hulpverleners worden gewaarschuwd elke verdachte melding aan ons door te geven. Die geeft het vervolgens aan mij door als supervisor. Via social media, kranten,radio en televisie waarschuwen we de mensen niet alleen naar huis te gaan of naar buiten. Vanaf morgen moet iedereen weten dat het levensgevaarlijk kan zijn om op nieuwjaarsdag alleen buiten te zijn.'
Abel keek om zich heen.'Zijn er nog vragen?'
'Moeten we alles alleen doen,'vraagt Overmars.
Abel schudt zijn hoofd.'Nee, ik heb extra mensen gekregen van het hoofdbureau. Die worden verdeeld over de regio's. Als regiohoofd kan je zelf beslissen hoe je de mensen in wil zetten.'
Hij legt zijn handen plat op tafel en kijkt iedereen aan.'Mensen, aan het werk.'

Oudejaarsavond 2017

Abel legt zijn hand op de dikke buik van zijn vrouw en kijkt haar aan.'Hoeveel weken nu?'
'Zes en dertig, lieverd.'
Ze liggen samen in bed nog na te genieten van de voorzichtige seks die ze hebben gehad.
Abel steunt op een elleboog en kust haar op haar buik.' Zou hij al weten hoe veel we van hem houden.'
Jessica kijkt hem aan. Met haar negen en twintig jaar is ze vier jaar jonger dan Abel. Haar lange, blonde krullen liggen als een sluier op haar kussen , ze heeft een geweldig figuur en grote grijze ogen waar hij gelijk verliefd op was geworden. Tel daarbij op haar stralende lach en Abel wist dat hij zijn vrouw had gevonden. Ze waren nu bijna drie jaar getrouwd en de baby is een bevestiging van hun liefde voor elkaar.
Abel doet de televisie aan en legt zijn arm om haar schouder. Ze legt haar hoofd op zijn borst en trekt in gedachten met haar vinger rondjes over zijn buik.
De televisie komt tot leven en de stem van de presentator klinkt duidelijk in de slaapkamer.' En dan nu iets wat ons de laatste dagen niet ontgaan kan zijn. De politie zet hoog in op de veiligheid van de burgers. Denkt u eraan op nieuwjaarsdag niet alleen op pad te gaan. Ziet u dingen die u niet vertrouwt bel dan gelijk het alarmnummer 112.'
Jessica drukt met de afstandsbediening de televisie uit en kijkt hem aan met een ernstige uitdrukking in haar mooie ogen. 'Wanneer ben je thuis?'
Zijn hand speelt door haar krullen.' Zo snel mogelijk, lieverd. Vanavond elf uur ga ik er vandoor en morgen rond die tijd ben ik weer bij je.'
Hij legt een vinger onder haar kin en duwt die omhoog.' En jij gaat hier lekker uitrusten en zorgt ervoor dat als ik weer thuis kom , je nog net zo mooi en knap bent als nu.'


Abel rijdt weg , toetert en zwaait nog even naar Jessica. Ze staat bij het tuinhek en wordt snel kleiner in zijn spiegeltje. Tot dusver loopt alles op rolletjes. Via de social media, kranten , radio en televisie is iedereen opgeroepen waakzaam en voorzichtig te zijn. Praat en nieuws programma's hebben polls gelanceerd en de vraag gesteld of mensen op de hoogte zijn van de aangekondigde maatregelen door de politie. Er was een bijna 100% score. Het is rustig op de weg. Abel kijkt naar het klokje op het dashboard. Half twaalf. De twee voorafgaande moorden werden gepleegd in de vroege ochtend van nieuwjaarsdag. Hij haalt diep adem en verstevigd zijn greep op het stuur. Het centrum waar alle nieuws berichten binnenkomen is gelokaliseerd in het midden van het land. . Hij heeft daarop aangedrongen om zo de slagkracht te kunnen vergroten. Er glijdt een grimmige trek over zijn gezicht. De media hebben de moordenaar inmiddels de 1 januari moordenaar gedoopt.
Abel heeft gesprekken gehad met verschillende gedragswetenschappers die hem hebben verzekerd dat de kans heel klein is dat hij op een andere dag toeslaat. De moordenaar ontleent zijn status aan 1 januari.
Abel kijkt om zijn schouder en slaat af, het parkeerterrein op. Binnen zitten tientallen medewerkers achter grote schermen, klaar om te reageren op iedere melding die binnenkomt. Abel stapt uit, grijpt zijn tas van de achterbank en loopt naar binnen.
Diep in hem groeit een gevoel van onbehagen. Hij heeft het gevoel dat hij iets over het hoofd ziet. Binnen gonst het van de activiteiten. Bovenkamp komt handenwrijvend naar hem toe lopen.'Alles loopt, Abel. Tot nu toe alleen de normale meldingen. Wat vernielingen. geweld tegen hulpverleners. Niets bijzonders.'
Abel hangt zijn jasje over zijn stoel en kijkt naar de grote klok die aan de muur hangt. Het is klokslag twaalf uur en in het hele land wordt het begin van het nieuwe jaar ingeluid met vuurwerk.
'Als hij wil toeslaan gaat hij dat vanaf nu doen. Als we de dag kunnen afsluiten zonder nieuwe moord, trek ik voor ons een fles champagne open.'
Abel gaat zitten en zet zijn scherm aan. Uit een ooghoek ziet hij Gravezand aankomen.
Ze gaat bij hem staan en slaat haar armen over elkaar.' We hebben alles gedaan wat mogelijk is,'zegt ze zacht.' Als er iets gebeurt, kunnen we het onszelf niet verwijten.'
Ze staat zo dicht bij hem dat hij haar parfum ruikt.'Ik weet het. Toch heb ik het gevoel dat hij ons te slim af is.'
Hij kijkt haar met gefronste wenkbrauwen aan.' Je zei zelf dat hij niet zal stoppen, Emma. Wat zien we over het hoofd?'
Gravezand rolt met haar ogen.'In hemelsnaam, Abel. Hou op jezelf te pijnigen. Je hebt hier een team van toegewijde medewerkers. Als het toch nog misgaat kan je het jezelf niet verwijten.'
Ze geeft hem een kneepje in zijn schouder en loopt weer weg.



De uren kruipen voorbij en bij iedereen neemt de spanning toe. Abel zijn ogen zijn rood van het turen op zijn scherm. Zijn das hangt los en hij heeft de mouwen van zijn overhemd opgestroopt.
Overmars bekijkt zijn aantekeningen.'Vorig jaar sloeg hij rond deze tijd toe. We kregen de melding tien voor zes. Ongeveer half zes heeft hij haar van de fiets getrokken en gewurgd.'
Hij zwijgt en kijkt naar de grote klok die langzaam de minuten weg tikt. Tien over vijf.
Abel staat op en loopt naar het toilet. Hij schrikt als hij zichzelf in de spiegel ziet. Hij opent de kraan,maakt een kom van zijn handen en spettert het koude water in zijn gezicht.
Opeens hoort hij geschreeuw en kreten van afschuw. Hij voelt zijn hart verkrampen en hij haast zich het toilet uit.
Bovenkamp komt aanrennen en houdt hem tegen in de deuropening. Zijn anders opgewekte gezicht is vertrokken tot een masker van afschuw. Gravezand staart hem aan met een krijtwit gezicht. 'Wat is er aan de hand,' roept Abel. Zijn stem slaat over en zijn hart bonst in zijn keel. 'Heeft hij weer toegeslagen.'
In de zaal komt iedereen overeind en staart hem aan. Niet begrijpend kijkt Abel met een verwarde blik in zijn ogen om zich heen.'Wat is er...waarom houd je me tegen?'
Gejaagd adem halend kijkt hij langs Bovenkamp heen naar de monitor. Zijn ogen worden groot en zijn mond valt open als hij een vrouw ziet die naakt uit een boven raam hangt. Touw is om haar nek vastgemaakt, haar hoofd slap omlaag.
Hij duwt Bovenkamp opzij en zonder zijn ogen van het scherm te houden doet hij wankelend een paar stappen vooruit. Dat lichaam kent hij. Het huis ook. Langzaam maar zeker dringt de afschuwelijke realiteit tot hem door...


























1 januari 2016




Irene rolt naakt van hem af nadat ze hem als een wild paard heeft bereden.
Uitgeput valt ze naast hem neer en kijkt hem aan.'Dat was geweldig.'
Ze haalt haar vingers door zijn krullende borsthaar en voelt haar hartslag langzaam zakken naar een normaal ritme. 'We kunnen zo nog wel een keer,'zegt hij.'Laat me eerst even op adem komen.'
Irene buigt zich over hem heen en kust hem. 'Dat zal een andere keer worden. Ik moet aan het werk.'
Ze gaat op de rand van het bed zitten en strijkt haar lange haar uit haar gezicht weg. Ze kijkt op de klok en ziet dat ze nog een uur heeft om zich te douchen ,aan te kleden en te eten. Irene staat op en kijkt naar de jongeman die ze die nacht heeft opgepikt in de club waar ze oud en nieuw heeft gevierd.'En jij moet weg. Het feestje is voorbij.'
Hij kijkt haar lachend aan en klimt uit bed.'Misschien kunnen we nog een keer afspreken?'
Irene stuurt hem haar verleidelijkste glimlach.'Misschien.'
Hij raapt zijn kleren op en trekt ze aan.'Heb je nog koffie voor me?'
'Eruit.'

Tien minuten later komt ze met nat haar uit de douche en stopt twee sneetjes brood in het broodrooster. Ze doet koffie in het filterzakje en drukt het apparaat aan.
Terwijl de koffie doorloopt trekt ze over haar blouse heen haar verpleegsters uniform aan. In gedachten borstelt ze haar lange blonde haar en hoopt dat het vandaag een rustige dag wordt. Met de feestdagen is het meestal rustig in het ziekenhuis. Ze heeft niet veel geslapen en nu al voelt ze over haar hele lichaam spierpijn door de heftige seks.
Staande drinkt ze haar koffie en eet haar geroosterde boterhammen met kaas. Vijf minuten later trekt ze de deur achter zich dicht.

Een felle koude wind waait door de parkeergarage. Irene stapt op de derde verdieping uit de lift en is blij met haar bont gevoerde winterjas. Slecht op haar gemak haast ze zich naar haar auto. Meestal als ze op deze tijd naar haar werk gaat is het druk maar op deze eerste januari dag lijkt iedereen vrij te zijn. Behalve Irene natuurlijk. Opeens voelt ze haar hart overslaan. Koud zweet breekt haar uit. Boven het geluid van de wind hoort ze iets. Zenuwachtig kijkt ze om zich heen. Op een tiental auto's na is het verlaten op het parkeerdek. Met trillende handen grijpt ze haar telefoon uit haar schoudertas. Als er iets gebeurt kan ze gelijk op de alarmknop drukken. Snel doorlopen nu. Als ze eenmaal in de auto zit is ze veilig.
Opgelucht haalt ze adem als ze haar vertrouwde Ford op nog geen tien meter van haar vandaan ziet staat. Ze versnelt haar pas als ze het geluid weer hoort. Opeens valt haar nu ook de grote zwarte bus op die iets verderop staat geparkeerd. Ze blijft een ogenblik staan en ziet nu ook dat de bus geen nummerplaten heeft.
Oh, mijn God.
Op dat moment voelt ze hoe twee sterke armen zich om haar heen slaan. Ze gilt en probeert zich los te worstelen. Ze kijkt naar de armen die haar als bankschroef vastklemmen en tot haar verbazing lijkt het wel alsof haar belager een pak van rubber aan heeft. Ze gilt harder en hoort haar stem weerkaatsen tegen de betonnen muren. Met een uiterste krachtinspanning draait ze haar hoofd en ziet twee samen geknepen ogen die haar onbewogen aankijken. Het gezicht is verborgen onder een masker. Terwijl hij haar blijft aankijken verplaatsten de handen zich om haar keel en persen alle lucht eruit. Zwart witte vlekken dansen voor haar ogen en dan zinkt ze weg in een onpeilbare duisternis. Ze laat haar telefoon uit haar krachteloze vingers vallen. Achteloos schopt haar aanvaller het toestel weg onder de geparkeerde auto's . Als een slappe pop ligt ze in zijn armen. Zonder moeite neemt hij haar mee naar het busje. Snel doet hij de deur open en gooit haar naar binnen. Soepel springt hij er achteraan en sluit de deur zorgvuldig achter zich. Hij ademt zwaar en hij voelt zich prima als hij haar zo ziet liggen op de harde ijzeren vloer. Hij knipt het licht aan en gaat aan het werk.



Rechercheur Abel Laarman heeft al een hoop gezien tijdens zijn politie carrière maar dit doet hem de koude rillingen over de rug lopen. Op zijn gezicht strijden afschuw en woede om voorrang. Twee politie auto's staan geparkeerd aan de rand van het bos en vier agenten staan op het bos pad. Een van hen zoekt steun bij een boom en Abel ziet dat hij daar zijn maag heeft geleegd.
Een naakte vrouw is aan haar polsen en enkels vastgebonden aan twee bomen. Haar witte lichaam lijkt wel van marmer en steekt scherp af tegen de grijze lucht. Haar armen en benen zijn wijd gespreid en het touw zit zo strak dat het diepe wonden achterlaat in haar vlees. Rijp heeft zich afgezet op haar lange haar. Als hij dichterbij komt ziet hij wat er met haar rug gebeurt is. Er zijn letters in gekerfd. 01/01/2016. Wat moet dit in godsnaam voorstellen.
'Wie heeft haar gevonden,'vraagt hij aan één van de agenten.'Is er al een ambulance onderweg?'
Een oudere agent schudt zijn hoofd en veegt met de bovenkant van zijn hand over zijn mond. 'Een ambulance kan niets meer voor haar doen. We hebben een lijkschouwer gebeld, die komt samen met een begrafenis ondernemer.'
Abel loopt er omheen en dwingt zichzelf omhoog te kijken. Lang blond haar hangt voor haar gezicht.
'Ze moet daar vanaf,'zegt hij tegen de agenten. 'Probeer ergens een ladder of een trapje te krijgen, zodat we haar los kunnen snijden.'
Ver weg klonk het geloei van een sirene. Een geloei dat snel aanzwelt. Binnen een minuut stopt er aan ambulance en twee broeders klimmen eruit. Als ze de vrouw zien hangen trekken ze wit weg.'Mijn God. Wat..'
'Kunnen jullie de ambulance onder haar door rijden. Dan klim ik op het dak om haar los te snijden.'
Een van de broeders kan zijn ogen niet van haar afhouden. De afschuw is te lezen op zijn gezicht.'Ik rijd wel een stukje verder,'zegt hij schor.'En dan snijden we het arme kind samen los.'
Eerst neemt Abel snel foto's met zijn telefoon over hoe hij haar heeft aangetroffen.
'Wilt u niet wachten op het forensisch team,'vraagt de oudere agent met schorre stem .'Ze kunnen er ieder moment zijn.'
Abel realiseert zich dat dit een plaats delict is maar de aanblik van de vrouw kan hij niet langer verdragen. Hij kijkt met de handen in zijn zij om zich heen en probeert te besluiten wat hij moet doen. Bladeren knerpen onder zijn voeten en een ijzige wind trekt aan zijn jas.' Hier zullen we geen sporen vinden.'
Later zal hij zich wel zorgen maken over verstoring van de plaats delict. Nu is het belangrijkste haar omlaag te krijgen.

Tien minuten later word ze op een brancard achterin de lijkwagen geschoven en Abel gaat achterin de politie auto zitten naast de man die haar gevonden heeft. Hij draagt hardloopkleding en een zweetbank klemt om zijn voorhoofd. Zijn ogen staan als zwarte kooltjes in zijn wit weggetrokken gezicht.
'Ik zag haar hangen toen ik aan kwam rennen,'zegt hij toonloos.'Ik ren hier iedere dag, maar na vandaag...'
Hij schud het hoofd en verbergt zijn gezicht in zijn handen.
'U heeft ook niemand gezien, iets raars wat u opviel. Dingen die anders waren?'
Weer schudt hij zijn hoofd.'Zoals ik al zei tegen een collega van u. Ik denk dat ik dat beeld nooit meer uit mijn herinnering krijg.'
'U heeft ons gebeld?'
De man knikt. 'Ik heb altijd mijn telefoon bij me, voor het geval mij iets gebeurt.'
Abel beseft dat hij verder niets zinnigs uit hem krijgt.'Blijft u nog even zitten. Er komt zo
een agent om uw gegevens te noteren. Daarna mag u weg.'



Abel parkeert zijn auto voor het forensisch lab en stapt uit. Op een paar andere auto's na is de parkeerplaats verlaten. Het lab is gevestigd in een laag gebouw wat is opgetrokken uit witte baksteen. Om er te komen moet je je eerst melden bij een bewaker die een hek opent. Na een halve minuut kom je dan bij de hoofdingang.
Hij komt in een lange gang waar hij wordt opgewacht door een vrouw met strak achterover gekamd haar, vastgezet met een schuifje. Op haar neus balanceert een bril met een dun montuur. Ze draagt een blauwe operatie muts en een witte jas. Haar handen zijn gestoken in latex handschoenen.'Abel Laarman. Mijn naam is Gerda ter Horst. Patholoog anatoom. Volgt u mij maar.'
Gelijk draait ze zich om en loopt door een lange gang met om de paar meter brommende tl buizen. De vloer is groen geverfd. Uiteindelijk stopt ze bij een deur met rubberen randen. Op de deur hangt een bord waarop staat dat alleen personeel toegang heeft. Gerda duwt de deur open. Ze komen in een koude kamer waar op een tafel een lichaam ligt onder een wit laken.
'Weet u al wie het is?'
Abel knikt.'We hebben een melding van het ziekenhuis dat een collega niet is op komen dagen. Volgens de beschrijving die ze gaven is het heel goed mogelijk dat zij het is. Er komt nog iemand om haar te identificeren.'
Gerda slaat het laken helemaal terug. De vrouw ligt op haar buik op de roestvrij stalen tafel. Haar rug is schoongemaakt. In de kamer hangt een geur van formaldehyde en Abel houdt onwillekeurig zijn hand even voor zijn mond.
Schijnbaar onbewogen verteld Gerda wat Abel wil weten.' Het is een gezonde vrouw geweest van circa vijf en twintig jaar. Goed verzorgd en sportief. Lichamelijk onderzoek heeft niets opgeleverd. Wel heeft ze gistermorgen seks gehad. Er is sperma aangetroffen in haar schede. Het DNA daarvan wordt nu bepaald door het lab en zal aan het autopsie rapport worden toegevoegd. De verwondingen zijn toegebracht met een scherp voorwerp. Vermoedelijk een stanleymes. Zware kneuzingen in de nek en hals duiden op wurging. De verwondingen zijn na de dood toegebracht.'
Ze neemt de bril van haar neus en kijkt Abel aan. 'Degene die dit heeft gedaan zal het niet bij deze ene keer laten, rechercheur. Ik heb haar lichaam minutieus onderzocht en heb geen DNA sporen gevonden van haar belager. Deze moord is goed voorbereid.' Ze zwijgt even om haar woorden goed tot hem te laten doordringen.' De dader heeft een ziekelijke drang voor aandacht.'




1 januari 2017


Het is reuze gezellig geweest in de club waar Anne en Nancy oud en nieuw hebben gevierd maar nu was het tijd om naar huis te gaan. Met uitzondering van de dreunende muziek binnen is het doodstil. Als ze naar buiten komen voelden ze hoe koud het is. Snel ritsen ze hun jas dicht en lopen naar hun fiets.
'Fiets jij met me mee, 'vraagt Anne, terwijl ze haar fiets van het slot haalt. 'Ik vind het een beetje eng alleen.'
'Tuurlijk, meid,' antwoord Nancy. Het is een grijze ochtend en het begint een beetje te regenen. Binnen gaat het feestgedruis door maar Anne vind het mooi geweest. Ze heeft zeurende hoofdpijn en zin om haar bed in te duiken. Nancy zet de capuchon van haar jas op en haalt haar fiets uit het rek.
'Op naar huis. Lekker uitslapen op de eerste dag van het nieuwe jaar.'
Slingerend fietsen ze samen weg. Hier en daar horen ze nog wat vuurwerk afgaan.
'Het was reuze gezellig, vond je niet.'
Anne knikt, voorover gebogen over haar stuur.'Alleen die Jos werd wel wat kleverig met je, volgens mij wil hij wat van je.'
'Ik negeer hem gewoon ,'antwoord Nancy. Langzaam gaat de regen over in sneeuw en binnen korte tijd ligt de weg onder een dun wit laagje.
Nancy stopt en wacht tot Anne naast haar stilstaat. ' Dag , meid. Ik ga hier recht door. We bellen nog.'
Ze zwaaien en dan ziet Anne haar vriendin moeizaam wegrijden. Zelf moet ze nog een paar minuten en dan is ze ook thuis. Zuchtend pakt ze het stuur van haar fiets stevig vast en voorover gebogen fietst ze verder. De fijne sneeuw prikt in haar ogen en zet zich af op haar wenkbrauwen. Had ze nu maar handschoenen meegenomen. Haar vingers zijn rood van de kou. Tot haar opluchting ziet ze al de straat waar ze woont. Ze passeert het groepje bomen aan de rand van het kanaal dat een paar kilometer verderop uitmondt in een kleine jachthaven. De weg is oneffen en Anne moet moeite doen om haar fiets recht te houden. Uit een ooghoek ziet ze een beweging naast haar en voor dat ze goed en wel beseft wat er gebeurt wordt ze met kracht van haar fiets getrokken. Onder haar glijdt de fiets weg en zelf valt ze hard op de koude grond. Ze gilt zo hard ze kan en
slaagt erin los te komen van de sterke handen dankzij de glibberige mouw van haar jas.
Ze voelt bloed op haar hoofd waar ze is gevallen. In paniek krabbelt ze overeind en schreeuwt wanhopig. Dan voelt ze twee handen om haar voeten die haar tussen de bomen trekken. Ze trapt en schopt en breekt haar nagels als ze probeert zich vast te houden aan het ruwe asfalt. Het laatste wat ze ziet zijn de lichten van de straatlantaarns als ze wordt opgeslokt door de bomen.



Abel heeft net een beker koffie uit de automaat in zijn hand en is onderweg naar zijn bureau als de telefoon gaat. De laatste meters overbrugt hij met twee flinke passen en neemt op.
'Laarman.'
Op de achtergrond hoort hij druk pratende mensen als opeens een stem glashard tot hem doordringt. .'Abel Laarman, je spreekt met John Bovenkamp. Recherche. Zit je?'
Abel zijn hart gaat sneller kloppen en zijn mond voelt droog. Hij schuift zijn stoel achteruit en gaat zitten.
'John, wat kan ik voor je doen.'
' Vorig jaar had je een moord op 1 januari, klopt he.'
'Ja.'
'We hebben er weer een. Een meisje van achttien jaar. We hebben haar gevonden vlakbij haar ouderlijke woning.'
Abel sluit zijn ogen en ziet de beelden weer voor zich.'Een datum in haar rug gekerfd?'
'Precies. 01/01/2017.'
Abel haalt zwaar adem en voelt het zweet op zijn voorhoofd staan. Het lijkt alsof zijn stem van heel ver weg komt.'Was ze naakt, vastgebonden aan bomen.'
'Aan een lantaarnpaal,'antwoord Bovenkamp met zachte stem.' Dit kunnen we niet meer stil houden, Laarman. Verschillende mensen hebben haar gezien en godverdomme zelfs foto's gemaakt.'
Laarman trekt z'n jasje van zijn stoel.'Ik ben onderweg.'


Bovenkamp staat buiten te roken als Laarman het parkeer terrein op rijdt. Hij parkeert naast het hoofdgebouw en loopt het stukje terug. Bovenkamp staart hem aan. De afschuw is nog steeds op zijn gezicht te lezen. Lichte priemende ogen onder donkere wenkbrauwen.'Abel Laarman?'
Hij vraagt het op een toon alsof hij het antwoord al weet. Hij ziet Abel kijken naar zijn sigaret.'Binnen mag je niet roken. En verdomd, ik ben wel toe aan een sigaret.'
Hij gooit de peuk op de grond en vermorzelt die onder zijn schoen. 'Als iemand zo iets doet, hoe gestoord moet je zijn. Kan je het je voorstellen...mensen hebben zelfs foto's gemaakt van het arme kind voordat ze de politie belden.'
Hij blaast de laatste rook de lucht in en steekt zijn handen in zijn zakken.
'Ze was vastgeketend aan een lantaarnpaal. De brandweer moest eraan te pas komen. De kranten schreeuwen moord en brand.'
'Hoe was ze vastgemaakt?'
'Met handen en voeten. Onbegrijpelijk. De klootzak heeft het op zijn gemak gedaan.'
Hij wenkt Abel met zijn hoofd naar binnen.'Kom, collega. Binnen is het lekkerder dan buiten.'
Bovenkamp neemt Abel mee naar een kamer waar drie andere op hen zitten te wachten. Twee mannen en een vrouw. Ze heeft donkere ogen in een gebruind gezicht en blond haar tot op haar schouders, ze draagt een eenvoudig mantelpakje.
Een van de mannen is kaal op wat lange haren na die hij elke keer met een automatisch gebaar gladstrijkt over zijn schedel. De andere is lang en draagt een duur donkerblauw pak. Hij heeft zijn benen over elkaar geslagen en kijkt Abel aan alsof die alle antwoorden heeft.
Bovenkamp stelt ze kort voor. De lange heet Albrechts en de kale is Overzand. Het zijn de agenten die op de melding afkwamen, Anne zo aantroffen en de brandweer hebben gebeld. De vrouw heet Emma Gravezand en is als forensisch psycholoog toegevoegd aan de groep.
Bovenkamp maakt een verontschuldigend gebaar.'Het lijkt me geen kwaad om Emma er bij te hebben. Per slot van rekening zijn wij, gewone agenten gewend om boeven te vangen. Niet om met psychopaten om te gaan.'
Een dun lachje glijdt over haar gezicht.' Bedankt, John. Voor de introductie. Ik ben bang, heren, dat we hier te doen hebben met een moordenaar die een jaar de tijd neemt om zijn slachtoffer uit te zoeken.'
'Volgens de schrijvende pers hebben we de eerste moord bewust stil gehouden met als gevolg dat we er nu met weer één zitten ,'gooit Albrechts er tussendoor. ' Maar wie kon dit verwachten.'
' Hij kan in het hele land opduiken, zoals we nu hebben gezien en dat maakt het bijzonder lastig om hem te pakken,'stemt Overmars in.
'Denk je niet dat hij zijn slachtoffers willekeurig neemt,'vraagt Abel.' Want wat is de overeenkomst tussen de twee meisjes? Waarom net die twee?'
Bovenkamp knikt instemmend.' Mijn idee. Hij gaat geen jaar zoeken. De klootzak gaat op jacht en stuit toevallig op een meisje die alleen is.'
'De impact is groot omdat het een moord op nieuwjaarsdag is,'zegt Albrechts.'De vorige,' hij kijkt even snel naar Abel,' konden we stil houden. Dat gaat nu niet meer lukken. Haar ouders zijn ontroostbaar en woedend tegelijk. Op social media circuleren foto's van het arme kind. Dit is een media ramp.'
'Ik kan jullie nu al vertellen dat we het hele jaar niets meer van deze moordenaar horen,' zegt Gravezand,' Maar volgend jaar zal hij weer toeslaan. Hij houdt niet op.'
Abel lacht grimmig. 'Dan staan wij ook klaar. Eind van dit jaar zal de politie een media offensief starten dat nog niet eerder voor is gekomen. Iedereen in het land zal weten dat er een moordenaar rondloopt. Ik stel voor dat we eind van het jaar weer bij elkaar komen en er voor zorgen dat het nieuwe jaar niet weer met een moord begint.'



Hij zit op de rand van het bed en denkt aan Anne zoals hij haar vastgeketend aan de lantaarnpaal heeft achtergelaten. Hij voelde het leven uit haar wegstromen toen zijn sterke handen haar keel steeds verder dichtknepen. De angst in haar ogen en haar brekende stem. De wetenschap dat voor haar het nieuwe jaar nu al was afgelopen had hem een geweldig orgasme bezorgd. Hulpeloos en zo dood als een pier. In de bescherming van het kleine bos heeft hij haar eerst uitgekleed. Vervolgens haar rug bewerkt met zijn mes nadat hij haar had gewurgd. Het vastketenen was een klusje van een paar minuten geweest. En toen maken dat hij wegkwam. Thuis gekomen heeft hij zijn rubber pak uitgetrokken en het condoom in de vuilniszak gegooid. Daarna is hij gelijk onder de douche gesprongen. Terwijl het hete water over hem heen stroomt is hij met zijn gedachten alweer bij het nieuwe jaar. 2018 moet de klapper worden. Natuurlijk zal de politie alles op alles zetten om ervoor te zorgen dat het niet nog een keer gebeurd. Hij draait de kranen dicht en grijpt een ruwe handdoek van het haakje. In zijn hoofd groeit een plan waar die dienstkloppers nooit rekening mee zullen houden. Hij zal al zijn zelfbeheersing nodig hebben om weer een jaar te moeten wachten, maar het zal het waard zijn. In de tussentijd zijn er nog genoeg andere mogelijkheden om zijn drang naar sensatie te bevredigen.
Hij hoort hoe Nancy bezig is met het eten en goed gehumeurd loopt hij uit de douche naar zijn kamer om zich aan te kleden. 'Lieverd, Het eten is bijna klaar.'
'Ik kom eraan.'
Hij kijkt in de spiegel en lacht. Eerst eten en daarna heeft hij zin in seks. De moord op Anne heeft hem opgewonden. Als hij de kamer binnenkomt en Nancy vraagt hoe hij zich voelt knipoogt hij naar haar.'Geweldig.'



25 december 2017



Ze zijn weer bij elkaar in dezelfde bezetting. Abel denkt dat het ook dezelfde kamer is.
Albrechts schuift zijn lange benen onder tafel en Overmars is nu helemaal kaal. Hij staat samen met Gravezand bij de koffie automaat in de hoek. Toch haalt hij nog steeds zijn hand over zijn kale schedel. Gravezand heeft nog steeds een gebruind gezicht wat haar witte tanden nog meer doet afsteken. Abel vermoed dat ze een abonnement op een zonnestudio heeft. Bovenkamp lijkt geen dag ouder geworden op een paar grijze strepen door zijn donkere haar na.
'Ik stel voor dat we Abel als supervisor aanstellen,'zegt hij, als ze allemaal zitten.'Hij is vanaf de eerste moord erbij betrokken en heeft van ons allemaal de meeste ervaring in het veldwerk.'
Stilzwijgend betuigen de anderen hun instemming met een lichte knik van hun hoofd.
'Emma, jij hebt een profiel van hem opgesteld?'
Ze komt even iets overeind en knikt. 'Voor wat het waard is. Het is heel moeilijk een dader profiel samen te stellen en helemaal als we zoals nu het geval is, maar heel weinig hebben om op af te gaan.'
Ze heeft een hese warme stem. Abel ziet dat ze haar haar heeft laten groeien en nu in een paardenstaart draagt. Op een van de revers van haar blouse glimt een broche.
'Ik ga er vanuit dat we te maken hebben met een sportief gebouwde man. Hij heeft sterke handen. In tegenstelling tot wat wordt gedacht is het best moeilijk iemand te wurgen. Hij is intelligent want op beide lichamen is geen enkel spoor van DNA gevonden. Geen haartje, huidschilfertje, helemaal niets. Dat kan omdat hij misschien een rubber pak draagt, zoals schaatsers.'
In de kamer luistert iedereen geconcentreerd naar Emma.' Hij is dus op de hoogte van opsporingstechnieken en hoewel ik ook denk dat hij zijn slachtoffers willekeurig kiest,hij bereidt zich wel voor. Op het moment dat hij iemand ziet die alleen is, is hij in staat razendsnel te handelen.'
Ze staat op en loopt om de tafel heen.'Daarom denk ik dat hij alleen werkt. Het is iemand die zomaar jouw buurman kan zijn, een onopvallende normale burger die makkelijk opgaat in de massa. Dat maakt hem zo gevaarlijk.'
Ze blijft staan bij het koffiezet apparaat en leunt zwijgend tegen de muur.
'Dank je, Emma,'zegt Abel.' Ik wil dat vanaf vandaag het land wordt opgedeeld in regio's. Ieder van ons neemt er een onder zijn hoede. Politie, brandweer, hulpverleners worden gewaarschuwd elke verdachte melding aan ons door te geven. Die geeft het vervolgens aan mij door als supervisor. Via social media, kranten,radio en televisie waarschuwen we de mensen niet alleen naar huis te gaan of naar buiten. Vanaf morgen moet iedereen weten dat het levensgevaarlijk kan zijn om op nieuwjaarsdag alleen buiten te zijn.'
Abel keek om zich heen.'Zijn er nog vragen?'
'Moeten we alles alleen doen,'vraagt Overmars.
Abel schudt zijn hoofd.'Nee, ik heb extra mensen gekregen van het hoofdbureau. Die worden verdeeld over de regio's. Als regiohoofd kan je zelf beslissen hoe je de mensen in wil zetten.'
Hij legt zijn handen plat op tafel en kijkt iedereen aan.'Mensen, aan het werk.'

Oudejaarsavond 2017

Abel legt zijn hand op de dikke buik van zijn vrouw en kijkt haar aan.'Hoeveel weken nu?'
'Zes en dertig, lieverd.'
Ze liggen samen in bed nog na te genieten van de voorzichtige seks die ze hebben gehad.
Abel steunt op een elleboog en kust haar op haar buik.' Zou hij al weten hoe veel we van hem houden.'
Jessica kijkt hem aan. Met haar negen en twintig jaar is ze vier jaar jonger dan Abel. Haar lange, blonde krullen liggen als een sluier op haar kussen , ze heeft een geweldig figuur en grote grijze ogen waar hij gelijk verliefd op was geworden. Tel daarbij op haar stralende lach en Abel wist dat hij zijn vrouw had gevonden. Ze waren nu bijna drie jaar getrouwd en de baby is een bevestiging van hun liefde voor elkaar.
Abel doet de televisie aan en legt zijn arm om haar schouder. Ze legt haar hoofd op zijn borst en trekt in gedachten met haar vinger rondjes over zijn buik.
De televisie komt tot leven en de stem van de presentator klinkt duidelijk in de slaapkamer.' En dan nu iets wat ons de laatste dagen niet ontgaan kan zijn. De politie zet hoog in op de veiligheid van de burgers. Denkt u eraan op nieuwjaarsdag niet alleen op pad te gaan. Ziet u dingen die u niet vertrouwt bel dan gelijk het alarmnummer 112.'
Jessica drukt met de afstandsbediening de televisie uit en kijkt hem aan met een ernstige uitdrukking in haar mooie ogen. 'Wanneer ben je thuis?'
Zijn hand speelt door haar krullen.' Zo snel mogelijk, lieverd. Vanavond elf uur ga ik er vandoor en morgen rond die tijd ben ik weer bij je.'
Hij legt een vinger onder haar kin en duwt die omhoog.' En jij gaat hier lekker uitrusten en zorgt ervoor dat als ik weer thuis kom , je nog net zo mooi en knap bent als nu.'


Abel rijdt weg , toetert en zwaait nog even naar Jessica. Ze staat bij het tuinhek en wordt snel kleiner in zijn spiegeltje. Tot dusver loopt alles op rolletjes. Via de social media, kranten , radio en televisie is iedereen opgeroepen waakzaam en voorzichtig te zijn. Praat en nieuws programma's hebben polls gelanceerd en de vraag gesteld of mensen op de hoogte zijn van de aangekondigde maatregelen door de politie. Er was een bijna 100% score. Het is rustig op de weg. Abel kijkt naar het klokje op het dashboard. Half twaalf. De twee voorafgaande moorden werden gepleegd in de vroege ochtend van nieuwjaarsdag. Hij haalt diep adem en verstevigd zijn greep op het stuur. Het centrum waar alle nieuws berichten binnenkomen is gelokaliseerd in het midden van het land. . Hij heeft daarop aangedrongen om zo de slagkracht te kunnen vergroten. Er glijdt een grimmige trek over zijn gezicht. De media hebben de moordenaar inmiddels de 1 januari moordenaar gedoopt.
Abel heeft gesprekken gehad met verschillende gedragswetenschappers die hem hebben verzekerd dat de kans heel klein is dat hij op een andere dag toeslaat. De moordenaar ontleent zijn status aan 1 januari.
Abel kijkt om zijn schouder en slaat af, het parkeerterrein op. Binnen zitten tientallen medewerkers achter grote schermen, klaar om te reageren op iedere melding die binnenkomt. Abel stapt uit, grijpt zijn tas van de achterbank en loopt naar binnen.
Diep in hem groeit een gevoel van onbehagen. Hij heeft het gevoel dat hij iets over het hoofd ziet. Binnen gonst het van de activiteiten. Bovenkamp komt handenwrijvend naar hem toe lopen.'Alles loopt, Abel. Tot nu toe alleen de normale meldingen. Wat vernielingen. geweld tegen hulpverleners. Niets bijzonders.'
Abel hangt zijn jasje over zijn stoel en kijkt naar de grote klok die aan de muur hangt. Het is klokslag twaalf uur en in het hele land wordt het begin van het nieuwe jaar ingeluid met vuurwerk.
'Als hij wil toeslaan gaat hij dat vanaf nu doen. Als we de dag kunnen afsluiten zonder nieuwe moord, trek ik voor ons een fles champagne open.'
Abel gaat zitten en zet zijn scherm aan. Uit een ooghoek ziet hij Gravezand aankomen.
Ze gaat bij hem staan en slaat haar armen over elkaar.' We hebben alles gedaan wat mogelijk is,'zegt ze zacht.' Als er iets gebeurt, kunnen we het onszelf niet verwijten.'
Ze staat zo dicht bij hem dat hij haar parfum ruikt.'Ik weet het. Toch heb ik het gevoel dat hij ons te slim af is.'
Hij kijkt haar met gefronste wenkbrauwen aan.' Je zei zelf dat hij niet zal stoppen, Emma. Wat zien we over het hoofd?'
Gravezand rolt met haar ogen.'In hemelsnaam, Abel. Hou op jezelf te pijnigen. Je hebt hier een team van toegewijde medewerkers. Als het toch nog misgaat kan je het jezelf niet verwijten.'
Ze geeft hem een kneepje in zijn schouder en loopt weer weg.



De uren kruipen voorbij en bij iedereen neemt de spanning toe. Abel zijn ogen zijn rood van het turen op zijn scherm. Zijn das hangt los en hij heeft de mouwen van zijn overhemd opgestroopt.
Overmars bekijkt zijn aantekeningen.'Vorig jaar sloeg hij rond deze tijd toe. We kregen de melding tien voor zes. Ongeveer half zes heeft hij haar van de fiets getrokken en gewurgd.'
Hij zwijgt en kijkt naar de grote klok die langzaam de minuten weg tikt. Tien over vijf.
Abel staat op en loopt naar het toilet. Hij schrikt als hij zichzelf in de spiegel ziet. Hij opent de kraan,maakt een kom van zijn handen en spettert het koude water in zijn gezicht.
Opeens hoort hij geschreeuw en kreten van afschuw. Hij voelt zijn hart verkrampen en hij haast zich het toilet uit.
Bovenkamp komt aanrennen en houdt hem tegen in de deuropening. Zijn anders opgewekte gezicht is vertrokken tot een masker van afschuw. Gravezand staart hem aan met een krijtwit gezicht. 'Wat is er aan de hand,' roept Abel. Zijn stem slaat over en zijn hart bonst in zijn keel. 'Heeft hij weer toegeslagen.'
In de zaal komt iedereen overeind en staart hem aan. Niet begrijpend kijkt Abel met een verwarde blik in zijn ogen om zich heen.'Wat is er...waarom houd je me tegen?'
Gejaagd adem halend kijkt hij langs Bovenkamp heen naar de monitor. Zijn ogen worden groot en zijn mond valt open als hij een vrouw ziet die naakt uit een boven raam hangt. Touw is om haar nek vastgemaakt, haar hoofd slap omlaag.
Hij duwt Bovenkamp opzij en zonder zijn ogen van het scherm te houden doet hij wankelend een paar stappen vooruit. Dat lichaam kent hij. Het huis ook. Langzaam maar zeker dringt de afschuwelijke realiteit tot hem door...














1 januari 2016




Irene rolt naakt van hem af nadat ze hem als een wild paard heeft bereden.
Uitgeput valt ze naast hem neer en kijkt hem aan.'Dat was geweldig.'
Ze haalt haar vingers door zijn krullende borsthaar en voelt haar hartslag langzaam zakken naar een normaal ritme. 'We kunnen zo nog wel een keer,'zegt hij.'Laat me eerst even op adem komen.'
Irene buigt zich over hem heen en kust hem. 'Dat zal een andere keer worden. Ik moet aan het werk.'
Ze gaat op de rand van het bed zitten en strijkt haar lange haar uit haar gezicht weg. Ze kijkt op de klok en ziet dat ze nog een uur heeft om zich te douchen ,aan te kleden en te eten. Irene staat op en kijkt naar de jongeman die ze die nacht heeft opgepikt in de club waar ze oud en nieuw heeft gevierd.'En jij moet weg. Het feestje is voorbij.'
Hij kijkt haar lachend aan en klimt uit bed.'Misschien kunnen we nog een keer afspreken?'
Irene stuurt hem haar verleidelijkste glimlach.'Misschien.'
Hij raapt zijn kleren op en trekt ze aan.'Heb je nog koffie voor me?'
'Eruit.'

Tien minuten later komt ze met nat haar uit de douche en stopt twee sneetjes brood in het broodrooster. Ze doet koffie in het filterzakje en drukt het apparaat aan.
Terwijl de koffie doorloopt trekt ze over haar blouse heen haar verpleegsters uniform aan. In gedachten borstelt ze haar lange blonde haar en hoopt dat het vandaag een rustige dag wordt. Met de feestdagen is het meestal rustig in het ziekenhuis. Ze heeft niet veel geslapen en nu al voelt ze over haar hele lichaam spierpijn door de heftige seks.
Staande drinkt ze haar koffie en eet haar geroosterde boterhammen met kaas. Vijf minuten later trekt ze de deur achter zich dicht.

Een felle koude wind waait door de parkeergarage. Irene stapt op de derde verdieping uit de lift en is blij met haar bont gevoerde winterjas. Slecht op haar gemak haast ze zich naar haar auto. Meestal als ze op deze tijd naar haar werk gaat is het druk maar op deze eerste januari dag lijkt iedereen vrij te zijn. Behalve Irene natuurlijk. Opeens voelt ze haar hart overslaan. Koud zweet breekt haar uit. Boven het geluid van de wind hoort ze iets. Zenuwachtig kijkt ze om zich heen. Op een tiental auto's na is het verlaten op het parkeerdek. Met trillende handen grijpt ze haar telefoon uit haar schoudertas. Als er iets gebeurt kan ze gelijk op de alarmknop drukken. Snel doorlopen nu. Als ze eenmaal in de auto zit is ze veilig.
Opgelucht haalt ze adem als ze haar vertrouwde Ford op nog geen tien meter van haar vandaan ziet staat. Ze versnelt haar pas als ze het geluid weer hoort. Opeens valt haar nu ook de grote zwarte bus op die iets verderop staat geparkeerd. Ze blijft een ogenblik staan en ziet nu ook dat de bus geen nummerplaten heeft.
Oh, mijn God.
Op dat moment voelt ze hoe twee sterke armen zich om haar heen slaan. Ze gilt en probeert zich los te worstelen. Ze kijkt naar de armen die haar als bankschroef vastklemmen en tot haar verbazing lijkt het wel alsof haar belager een pak van rubber aan heeft. Ze gilt harder en hoort haar stem weerkaatsen tegen de betonnen muren. Met een uiterste krachtinspanning draait ze haar hoofd en ziet twee samen geknepen ogen die haar onbewogen aankijken. Het gezicht is verborgen onder een masker. Terwijl hij haar blijft aankijken verplaatsten de handen zich om haar keel en persen alle lucht eruit. Zwart witte vlekken dansen voor haar ogen en dan zinkt ze weg in een onpeilbare duisternis. Ze laat haar telefoon uit haar krachteloze vingers vallen. Achteloos schopt haar aanvaller het toestel weg onder de geparkeerde auto's . Als een slappe pop ligt ze in zijn armen. Zonder moeite neemt hij haar mee naar het busje. Snel doet hij de deur open en gooit haar naar binnen. Soepel springt hij er achteraan en sluit de deur zorgvuldig achter zich. Hij ademt zwaar en hij voelt zich prima als hij haar zo ziet liggen op de harde ijzeren vloer. Hij knipt het licht aan en gaat aan het werk.



Rechercheur Abel Laarman heeft al een hoop gezien tijdens zijn politie carrière maar dit doet hem de koude rillingen over de rug lopen. Op zijn gezicht strijden afschuw en woede om voorrang. Twee politie auto's staan geparkeerd aan de rand van het bos en vier agenten staan op het bos pad. Een van hen zoekt steun bij een boom en Abel ziet dat hij daar zijn maag heeft geleegd.
Een naakte vrouw is aan haar polsen en enkels vastgebonden aan twee bomen. Haar witte lichaam lijkt wel van marmer en steekt scherp af tegen de grijze lucht. Haar armen en benen zijn wijd gespreid en het touw zit zo strak dat het diepe wonden achterlaat in haar vlees. Rijp heeft zich afgezet op haar lange haar. Als hij dichterbij komt ziet hij wat er met haar rug gebeurt is. Er zijn letters in gekerfd. 01/01/2016. Wat moet dit in godsnaam voorstellen.
'Wie heeft haar gevonden,'vraagt hij aan één van de agenten.'Is er al een ambulance onderweg?'
Een oudere agent schudt zijn hoofd en veegt met de bovenkant van zijn hand over zijn mond. 'Een ambulance kan niets meer voor haar doen. We hebben een lijkschouwer gebeld, die komt samen met een begrafenis ondernemer.'
Abel loopt er omheen en dwingt zichzelf omhoog te kijken. Lang blond haar hangt voor haar gezicht.
'Ze moet daar vanaf,'zegt hij tegen de agenten. 'Probeer ergens een ladder of een trapje te krijgen, zodat we haar los kunnen snijden.'
Ver weg klonk het geloei van een sirene. Een geloei dat snel aanzwelt. Binnen een minuut stopt er aan ambulance en twee broeders klimmen eruit. Als ze de vrouw zien hangen trekken ze wit weg.'Mijn God. Wat..'
'Kunnen jullie de ambulance onder haar door rijden. Dan klim ik op het dak om haar los te snijden.'
Een van de broeders kan zijn ogen niet van haar afhouden. De afschuw is te lezen op zijn gezicht.'Ik rijd wel een stukje verder,'zegt hij schor.'En dan snijden we het arme kind samen los.'
Eerst neemt Abel snel foto's met zijn telefoon over hoe hij haar heeft aangetroffen.
'Wilt u niet wachten op het forensisch team,'vraagt de oudere agent met schorre stem .'Ze kunnen er ieder moment zijn.'
Abel realiseert zich dat dit een plaats delict is maar de aanblik van de vrouw kan hij niet langer verdragen. Hij kijkt met de handen in zijn zij om zich heen en probeert te besluiten wat hij moet doen. Bladeren knerpen onder zijn voeten en een ijzige wind trekt aan zijn jas.' Hier zullen we geen sporen vinden.'
Later zal hij zich wel zorgen maken over verstoring van de plaats delict. Nu is het belangrijkste haar omlaag te krijgen.

Tien minuten later word ze op een brancard achterin de lijkwagen geschoven en Abel gaat achterin de politie auto zitten naast de man die haar gevonden heeft. Hij draagt hardloopkleding en een zweetbank klemt om zijn voorhoofd. Zijn ogen staan als zwarte kooltjes in zijn wit weggetrokken gezicht.
'Ik zag haar hangen toen ik aan kwam rennen,'zegt hij toonloos.'Ik ren hier iedere dag, maar na vandaag...'
Hij schud het hoofd en verbergt zijn gezicht in zijn handen.
'U heeft ook niemand gezien, iets raars wat u opviel. Dingen die anders waren?'
Weer schudt hij zijn hoofd.'Zoals ik al zei tegen een collega van u. Ik denk dat ik dat beeld nooit meer uit mijn herinnering krijg.'
'U heeft ons gebeld?'
De man knikt. 'Ik heb altijd mijn telefoon bij me, voor het geval mij iets gebeurt.'
Abel beseft dat hij verder niets zinnigs uit hem krijgt.'Blijft u nog even zitten. Er komt zo
een agent om uw gegevens te noteren. Daarna mag u weg.'



Abel parkeert zijn auto voor het forensisch lab en stapt uit. Op een paar andere auto's na is de parkeerplaats verlaten. Het lab is gevestigd in een laag gebouw wat is opgetrokken uit witte baksteen. Om er te komen moet je je eerst melden bij een bewaker die een hek opent. Na een halve minuut kom je dan bij de hoofdingang.
Hij komt in een lange gang waar hij wordt opgewacht door een vrouw met strak achterover gekamd haar, vastgezet met een schuifje. Op haar neus balanceert een bril met een dun montuur. Ze draagt een blauwe operatie muts en een witte jas. Haar handen zijn gestoken in latex handschoenen.'Abel Laarman. Mijn naam is Gerda ter Horst. Patholoog anatoom. Volgt u mij maar.'
Gelijk draait ze zich om en loopt door een lange gang met om de paar meter brommende tl buizen. De vloer is groen geverfd. Uiteindelijk stopt ze bij een deur met rubberen randen. Op de deur hangt een bord waarop staat dat alleen personeel toegang heeft. Gerda duwt de deur open. Ze komen in een koude kamer waar op een tafel een lichaam ligt onder een wit laken.
'Weet u al wie het is?'
Abel knikt.'We hebben een melding van het ziekenhuis dat een collega niet is op komen dagen. Volgens de beschrijving die ze gaven is het heel goed mogelijk dat zij het is. Er komt nog iemand om haar te identificeren.'
Gerda slaat het laken helemaal terug. De vrouw ligt op haar buik op de roestvrij stalen tafel. Haar rug is schoongemaakt. In de kamer hangt een geur van formaldehyde en Abel houdt onwillekeurig zijn hand even voor zijn mond.
Schijnbaar onbewogen verteld Gerda wat Abel wil weten.' Het is een gezonde vrouw geweest van circa vijf en twintig jaar. Goed verzorgd en sportief. Lichamelijk onderzoek heeft niets opgeleverd. Wel heeft ze gistermorgen seks gehad. Er is sperma aangetroffen in haar schede. Het DNA daarvan wordt nu bepaald door het lab en zal aan het autopsie rapport worden toegevoegd. De verwondingen zijn toegebracht met een scherp voorwerp. Vermoedelijk een stanleymes. Zware kneuzingen in de nek en hals duiden op wurging. De verwondingen zijn na de dood toegebracht.'
Ze neemt de bril van haar neus en kijkt Abel aan. 'Degene die dit heeft gedaan zal het niet bij deze ene keer laten, rechercheur. Ik heb haar lichaam minutieus onderzocht en heb geen DNA sporen gevonden van haar belager. Deze moord is goed voorbereid.' Ze zwijgt even om haar woorden goed tot hem te laten doordringen.' De dader heeft een ziekelijke drang voor aandacht.'




1 januari 2017


Het is reuze gezellig geweest in de club waar Anne en Nancy oud en nieuw hebben gevierd maar nu was het tijd om naar huis te gaan. Met uitzondering van de dreunende muziek binnen is het doodstil. Als ze naar buiten komen voelden ze hoe koud het is. Snel ritsen ze hun jas dicht en lopen naar hun fiets.
'Fiets jij met me mee, 'vraagt Anne, terwijl ze haar fiets van het slot haalt. 'Ik vind het een beetje eng alleen.'
'Tuurlijk, meid,' antwoord Nancy. Het is een grijze ochtend en het begint een beetje te regenen. Binnen gaat het feestgedruis door maar Anne vind het mooi geweest. Ze heeft zeurende hoofdpijn en zin om haar bed in te duiken. Nancy zet de capuchon van haar jas op en haalt haar fiets uit het rek.
'Op naar huis. Lekker uitslapen op de eerste dag van het nieuwe jaar.'
Slingerend fietsen ze samen weg. Hier en daar horen ze nog wat vuurwerk afgaan.
'Het was reuze gezellig, vond je niet.'
Anne knikt, voorover gebogen over haar stuur.'Alleen die Jos werd wel wat kleverig met je, volgens mij wil hij wat van je.'
'Ik negeer hem gewoon ,'antwoord Nancy. Langzaam gaat de regen over in sneeuw en binnen korte tijd ligt de weg onder een dun wit laagje.
Nancy stopt en wacht tot Anne naast haar stilstaat. ' Dag , meid. Ik ga hier recht door. We bellen nog.'
Ze zwaaien en dan ziet Anne haar vriendin moeizaam wegrijden. Zelf moet ze nog een paar minuten en dan is ze ook thuis. Zuchtend pakt ze het stuur van haar fiets stevig vast en voorover gebogen fietst ze verder. De fijne sneeuw prikt in haar ogen en zet zich af op haar wenkbrauwen. Had ze nu maar handschoenen meegenomen. Haar vingers zijn rood van de kou. Tot haar opluchting ziet ze al de straat waar ze woont. Ze passeert het groepje bomen aan de rand van het kanaal dat een paar kilometer verderop uitmondt in een kleine jachthaven. De weg is oneffen en Anne moet moeite doen om haar fiets recht te houden. Uit een ooghoek ziet ze een beweging naast haar en voor dat ze goed en wel beseft wat er gebeurt wordt ze met kracht van haar fiets getrokken. Onder haar glijdt de fiets weg en zelf valt ze hard op de koude grond. Ze gilt zo hard ze kan en
slaagt erin los te komen van de sterke handen dankzij de glibberige mouw van haar jas.
Ze voelt bloed op haar hoofd waar ze is gevallen. In paniek krabbelt ze overeind en schreeuwt wanhopig. Dan voelt ze twee handen om haar voeten die haar tussen de bomen trekken. Ze trapt en schopt en breekt haar nagels als ze probeert zich vast te houden aan het ruwe asfalt. Het laatste wat ze ziet zijn de lichten van de straatlantaarns als ze wordt opgeslokt door de bomen.



Abel heeft net een beker koffie uit de automaat in zijn hand en is onderweg naar zijn bureau als de telefoon gaat. De laatste meters overbrugt hij met twee flinke passen en neemt op.
'Laarman.'
Op de achtergrond hoort hij druk pratende mensen als opeens een stem glashard tot hem doordringt. .'Abel Laarman, je spreekt met John Bovenkamp. Recherche. Zit je?'
Abel zijn hart gaat sneller kloppen en zijn mond voelt droog. Hij schuift zijn stoel achteruit en gaat zitten.
'John, wat kan ik voor je doen.'
' Vorig jaar had je een moord op 1 januari, klopt he.'
'Ja.'
'We hebben er weer een. Een meisje van achttien jaar. We hebben haar gevonden vlakbij haar ouderlijke woning.'
Abel sluit zijn ogen en ziet de beelden weer voor zich.'Een datum in haar rug gekerfd?'
'Precies. 01/01/2017.'
Abel haalt zwaar adem en voelt het zweet op zijn voorhoofd staan. Het lijkt alsof zijn stem van heel ver weg komt.'Was ze naakt, vastgebonden aan bomen.'
'Aan een lantaarnpaal,'antwoord Bovenkamp met zachte stem.' Dit kunnen we niet meer stil houden, Laarman. Verschillende mensen hebben haar gezien en godverdomme zelfs foto's gemaakt.'
Laarman trekt z'n jasje van zijn stoel.'Ik ben onderweg.'


Bovenkamp staat buiten te roken als Laarman het parkeer terrein op rijdt. Hij parkeert naast het hoofdgebouw en loopt het stukje terug. Bovenkamp staart hem aan. De afschuw is nog steeds op zijn gezicht te lezen. Lichte priemende ogen onder donkere wenkbrauwen.'Abel Laarman?'
Hij vraagt het op een toon alsof hij het antwoord al weet. Hij ziet Abel kijken naar zijn sigaret.'Binnen mag je niet roken. En verdomd, ik ben wel toe aan een sigaret.'
Hij gooit de peuk op de grond en vermorzelt die onder zijn schoen. 'Als iemand zo iets doet, hoe gestoord moet je zijn. Kan je het je voorstellen...mensen hebben zelfs foto's gemaakt van het arme kind voordat ze de politie belden.'
Hij blaast de laatste rook de lucht in en steekt zijn handen in zijn zakken.
'Ze was vastgeketend aan een lantaarnpaal. De brandweer moest eraan te pas komen. De kranten schreeuwen moord en brand.'
'Hoe was ze vastgemaakt?'
'Met handen en voeten. Onbegrijpelijk. De klootzak heeft het op zijn gemak gedaan.'
Hij wenkt Abel met zijn hoofd naar binnen.'Kom, collega. Binnen is het lekkerder dan buiten.'
Bovenkamp neemt Abel mee naar een kamer waar drie andere op hen zitten te wachten. Twee mannen en een vrouw. Ze heeft donkere ogen in een gebruind gezicht en blond haar tot op haar schouders, ze draagt een eenvoudig mantelpakje.
Een van de mannen is kaal op wat lange haren na die hij elke keer met een automatisch gebaar gladstrijkt over zijn schedel. De andere is lang en draagt een duur donkerblauw pak. Hij heeft zijn benen over elkaar geslagen en kijkt Abel aan alsof die alle antwoorden heeft.
Bovenkamp stelt ze kort voor. De lange heet Albrechts en de kale is Overzand. Het zijn de agenten die op de melding afkwamen, Anne zo aantroffen en de brandweer hebben gebeld. De vrouw heet Emma Gravezand en is als forensisch psycholoog toegevoegd aan de groep.
Bovenkamp maakt een verontschuldigend gebaar.'Het lijkt me geen kwaad om Emma er bij te hebben. Per slot van rekening zijn wij, gewone agenten gewend om boeven te vangen. Niet om met psychopaten om te gaan.'
Een dun lachje glijdt over haar gezicht.' Bedankt, John. Voor de introductie. Ik ben bang, heren, dat we hier te doen hebben met een moordenaar die een jaar de tijd neemt om zijn slachtoffer uit te zoeken.'
'Volgens de schrijvende pers hebben we de eerste moord bewust stil gehouden met als gevolg dat we er nu met weer één zitten ,'gooit Albrechts er tussendoor. ' Maar wie kon dit verwachten.'
' Hij kan in het hele land opduiken, zoals we nu hebben gezien en dat maakt het bijzonder lastig om hem te pakken,'stemt Overmars in.
'Denk je niet dat hij zijn slachtoffers willekeurig neemt,'vraagt Abel.' Want wat is de overeenkomst tussen de twee meisjes? Waarom net die twee?'
Bovenkamp knikt instemmend.' Mijn idee. Hij gaat geen jaar zoeken. De klootzak gaat op jacht en stuit toevallig op een meisje die alleen is.'
'De impact is groot omdat het een moord op nieuwjaarsdag is,'zegt Albrechts.'De vorige,' hij kijkt even snel naar Abel,' konden we stil houden. Dat gaat nu niet meer lukken. Haar ouders zijn ontroostbaar en woedend tegelijk. Op social media circuleren foto's van het arme kind. Dit is een media ramp.'
'Ik kan jullie nu al vertellen dat we het hele jaar niets meer van deze moordenaar horen,' zegt Gravezand,' Maar volgend jaar zal hij weer toeslaan. Hij houdt niet op.'
Abel lacht grimmig. 'Dan staan wij ook klaar. Eind van dit jaar zal de politie een media offensief starten dat nog niet eerder voor is gekomen. Iedereen in het land zal weten dat er een moordenaar rondloopt. Ik stel voor dat we eind van het jaar weer bij elkaar komen en er voor zorgen dat het nieuwe jaar niet weer met een moord begint.'



Hij zit op de rand van het bed en denkt aan Anne zoals hij haar vastgeketend aan de lantaarnpaal heeft achtergelaten. Hij voelde het leven uit haar wegstromen toen zijn sterke handen haar keel steeds verder dichtknepen. De angst in haar ogen en haar brekende stem. De wetenschap dat voor haar het nieuwe jaar nu al was afgelopen had hem een geweldig orgasme bezorgd. Hulpeloos en zo dood als een pier. In de bescherming van het kleine bos heeft hij haar eerst uitgekleed. Vervolgens haar rug bewerkt met zijn mes nadat hij haar had gewurgd. Het vastketenen was een klusje van een paar minuten geweest. En toen maken dat hij wegkwam. Thuis gekomen heeft hij zijn rubber pak uitgetrokken en het condoom in de vuilniszak gegooid. Daarna is hij gelijk onder de douche gesprongen. Terwijl het hete water over hem heen stroomt is hij met zijn gedachten alweer bij het nieuwe jaar. 2018 moet de klapper worden. Natuurlijk zal de politie alles op alles zetten om ervoor te zorgen dat het niet nog een keer gebeurd. Hij draait de kranen dicht en grijpt een ruwe handdoek van het haakje. In zijn hoofd groeit een plan waar die dienstkloppers nooit rekening mee zullen houden. Hij zal al zijn zelfbeheersing nodig hebben om weer een jaar te moeten wachten, maar het zal het waard zijn. In de tussentijd zijn er nog genoeg andere mogelijkheden om zijn drang naar sensatie te bevredigen.
Hij hoort hoe Nancy bezig is met het eten en goed gehumeurd loopt hij uit de douche naar zijn kamer om zich aan te kleden. 'Lieverd, Het eten is bijna klaar.'
'Ik kom eraan.'
Hij kijkt in de spiegel en lacht. Eerst eten en daarna heeft hij zin in seks. De moord op Anne heeft hem opgewonden. Als hij de kamer binnenkomt en Nancy vraagt hoe hij zich voelt knipoogt hij naar haar.'Geweldig.'



25 december 2017



Ze zijn weer bij elkaar in dezelfde bezetting. Abel denkt dat het ook dezelfde kamer is.
Albrechts schuift zijn lange benen onder tafel en Overmars is nu helemaal kaal. Hij staat samen met Gravezand bij de koffie automaat in de hoek. Toch haalt hij nog steeds zijn hand over zijn kale schedel. Gravezand heeft nog steeds een gebruind gezicht wat haar witte tanden nog meer doet afsteken. Abel vermoed dat ze een abonnement op een zonnestudio heeft. Bovenkamp lijkt geen dag ouder geworden op een paar grijze strepen door zijn donkere haar na.
'Ik stel voor dat we Abel als supervisor aanstellen,'zegt hij, als ze allemaal zitten.'Hij is vanaf de eerste moord erbij betrokken en heeft van ons allemaal de meeste ervaring in het veldwerk.'
Stilzwijgend betuigen de anderen hun instemming met een lichte knik van hun hoofd.
'Emma, jij hebt een profiel van hem opgesteld?'
Ze komt even iets overeind en knikt. 'Voor wat het waard is. Het is heel moeilijk een dader profiel samen te stellen en helemaal als we zoals nu het geval is, maar heel weinig hebben om op af te gaan.'
Ze heeft een hese warme stem. Abel ziet dat ze haar haar heeft laten groeien en nu in een paardenstaart draagt. Op een van de revers van haar blouse glimt een broche.
'Ik ga er vanuit dat we te maken hebben met een sportief gebouwde man. Hij heeft sterke handen. In tegenstelling tot wat wordt gedacht is het best moeilijk iemand te wurgen. Hij is intelligent want op beide lichamen is geen enkel spoor van DNA gevonden. Geen haartje, huidschilfertje, helemaal niets. Dat kan omdat hij misschien een rubber pak draagt, zoals schaatsers.'
In de kamer luistert iedereen geconcentreerd naar Emma.' Hij is dus op de hoogte van opsporingstechnieken en hoewel ik ook denk dat hij zijn slachtoffers willekeurig kiest,hij bereidt zich wel voor. Op het moment dat hij iemand ziet die alleen is, is hij in staat razendsnel te handelen.'
Ze staat op en loopt om de tafel heen.'Daarom denk ik dat hij alleen werkt. Het is iemand die zomaar jouw buurman kan zijn, een onopvallende normale burger die makkelijk opgaat in de massa. Dat maakt hem zo gevaarlijk.'
Ze blijft staan bij het koffiezet apparaat en leunt zwijgend tegen de muur.
'Dank je, Emma,'zegt Abel.' Ik wil dat vanaf vandaag het land wordt opgedeeld in regio's. Ieder van ons neemt er een onder zijn hoede. Politie, brandweer, hulpverleners worden gewaarschuwd elke verdachte melding aan ons door te geven. Die geeft het vervolgens aan mij door als supervisor. Via social media, kranten,radio en televisie waarschuwen we de mensen niet alleen naar huis te gaan of naar buiten. Vanaf morgen moet iedereen weten dat het levensgevaarlijk kan zijn om op nieuwjaarsdag alleen buiten te zijn.'
Abel keek om zich heen.'Zijn er nog vragen?'
'Moeten we alles alleen doen,'vraagt Overmars.
Abel schudt zijn hoofd.'Nee, ik heb extra mensen gekregen van het hoofdbureau. Die worden verdeeld over de regio's. Als regiohoofd kan je zelf beslissen hoe je de mensen in wil zetten.'
Hij legt zijn handen plat op tafel en kijkt iedereen aan.'Mensen, aan het werk.'

Oudejaarsavond 2017

Abel legt zijn hand op de dikke buik van zijn vrouw en kijkt haar aan.'Hoeveel weken nu?'
'Zes en dertig, lieverd.'
Ze liggen samen in bed nog na te genieten van de voorzichtige seks die ze hebben gehad.
Abel steunt op een elleboog en kust haar op haar buik.' Zou hij al weten hoe veel we van hem houden.'
Jessica kijkt hem aan. Met haar negen en twintig jaar is ze vier jaar jonger dan Abel. Haar lange, blonde krullen liggen als een sluier op haar kussen , ze heeft een geweldig figuur en grote grijze ogen waar hij gelijk verliefd op was geworden. Tel daarbij op haar stralende lach en Abel wist dat hij zijn vrouw had gevonden. Ze waren nu bijna drie jaar getrouwd en de baby is een bevestiging van hun liefde voor elkaar.
Abel doet de televisie aan en legt zijn arm om haar schouder. Ze legt haar hoofd op zijn borst en trekt in gedachten met haar vinger rondjes over zijn buik.
De televisie komt tot leven en de stem van de presentator klinkt duidelijk in de slaapkamer.' En dan nu iets wat ons de laatste dagen niet ontgaan kan zijn. De politie zet hoog in op de veiligheid van de burgers. Denkt u eraan op nieuwjaarsdag niet alleen op pad te gaan. Ziet u dingen die u niet vertrouwt bel dan gelijk het alarmnummer 112.'
Jessica drukt met de afstandsbediening de televisie uit en kijkt hem aan met een ernstige uitdrukking in haar mooie ogen. 'Wanneer ben je thuis?'
Zijn hand speelt door haar krullen.' Zo snel mogelijk, lieverd. Vanavond elf uur ga ik er vandoor en morgen rond die tijd ben ik weer bij je.'
Hij legt een vinger onder haar kin en duwt die omhoog.' En jij gaat hier lekker uitrusten en zorgt ervoor dat als ik weer thuis kom , je nog net zo mooi en knap bent als nu.'


Abel rijdt weg , toetert en zwaait nog even naar Jessica. Ze staat bij het tuinhek en wordt snel kleiner in zijn spiegeltje. Tot dusver loopt alles op rolletjes. Via de social media, kranten , radio en televisie is iedereen opgeroepen waakzaam en voorzichtig te zijn. Praat en nieuws programma's hebben polls gelanceerd en de vraag gesteld of mensen op de hoogte zijn van de aangekondigde maatregelen door de politie. Er was een bijna 100% score. Het is rustig op de weg. Abel kijkt naar het klokje op het dashboard. Half twaalf. De twee voorafgaande moorden werden gepleegd in de vroege ochtend van nieuwjaarsdag. Hij haalt diep adem en verstevigd zijn greep op het stuur. Het centrum waar alle nieuws berichten binnenkomen is gelokaliseerd in het midden van het land. . Hij heeft daarop aangedrongen om zo de slagkracht te kunnen vergroten. Er glijdt een grimmige trek over zijn gezicht. De media hebben de moordenaar inmiddels de 1 januari moordenaar gedoopt.
Abel heeft gesprekken gehad met verschillende gedragswetenschappers die hem hebben verzekerd dat de kans heel klein is dat hij op een andere dag toeslaat. De moordenaar ontleent zijn status aan 1 januari.
Abel kijkt om zijn schouder en slaat af, het parkeerterrein op. Binnen zitten tientallen medewerkers achter grote schermen, klaar om te reageren op iedere melding die binnenkomt. Abel stapt uit, grijpt zijn tas van de achterbank en loopt naar binnen.
Diep in hem groeit een gevoel van onbehagen. Hij heeft het gevoel dat hij iets over het hoofd ziet. Binnen gonst het van de activiteiten. Bovenkamp komt handenwrijvend naar hem toe lopen.'Alles loopt, Abel. Tot nu toe alleen de normale meldingen. Wat vernielingen. geweld tegen hulpverleners. Niets bijzonders.'
Abel hangt zijn jasje over zijn stoel en kijkt naar de grote klok die aan de muur hangt. Het is klokslag twaalf uur en in het hele land wordt het begin van het nieuwe jaar ingeluid met vuurwerk.
'Als hij wil toeslaan gaat hij dat vanaf nu doen. Als we de dag kunnen afsluiten zonder nieuwe moord, trek ik voor ons een fles champagne open.'
Abel gaat zitten en zet zijn scherm aan. Uit een ooghoek ziet hij Gravezand aankomen.
Ze gaat bij hem staan en slaat haar armen over elkaar.' We hebben alles gedaan wat mogelijk is,'zegt ze zacht.' Als er iets gebeurt, kunnen we het onszelf niet verwijten.'
Ze staat zo dicht bij hem dat hij haar parfum ruikt.'Ik weet het. Toch heb ik het gevoel dat hij ons te slim af is.'
Hij kijkt haar met gefronste wenkbrauwen aan.' Je zei zelf dat hij niet zal stoppen, Emma. Wat zien we over het hoofd?'
Gravezand rolt met haar ogen.'In hemelsnaam, Abel. Hou op jezelf te pijnigen. Je hebt hier een team van toegewijde medewerkers. Als het toch nog misgaat kan je het jezelf niet verwijten.'
Ze geeft hem een kneepje in zijn schouder en loopt weer weg.



De uren kruipen voorbij en bij iedereen neemt de spanning toe. Abel zijn ogen zijn rood van het turen op zijn scherm. Zijn das hangt los en hij heeft de mouwen van zijn overhemd opgestroopt.
Overmars bekijkt zijn aantekeningen.'Vorig jaar sloeg hij rond deze tijd toe. We kregen de melding tien voor zes. Ongeveer half zes heeft hij haar van de fiets getrokken en gewurgd.'
Hij zwijgt en kijkt naar de grote klok die langzaam de minuten weg tikt. Tien over vijf.
Abel staat op en loopt naar het toilet. Hij schrikt als hij zichzelf in de spiegel ziet. Hij opent de kraan,maakt een kom van zijn handen en spettert het koude water in zijn gezicht.
Opeens hoort hij geschreeuw en kreten van afschuw. Hij voelt zijn hart verkrampen en hij haast zich het toilet uit.
Bovenkamp komt aanrennen en houdt hem tegen in de deuropening. Zijn anders opgewekte gezicht is vertrokken tot een masker van afschuw. Gravezand staart hem aan met een krijtwit gezicht. 'Wat is er aan de hand,' roept Abel. Zijn stem slaat over en zijn hart bonst in zijn keel. 'Heeft hij weer toegeslagen.'
In de zaal komt iedereen overeind en staart hem aan. Niet begrijpend kijkt Abel met een verwarde blik in zijn ogen om zich heen.'Wat is er...waarom houd je me tegen?'
Gejaagd adem halend kijkt hij langs Bovenkamp heen naar de monitor. Zijn ogen worden groot en zijn mond valt open als hij een vrouw ziet die naakt uit een boven raam hangt. Touw is om haar nek vastgemaakt, haar hoofd slap omlaag.
Hij duwt Bovenkamp opzij en zonder zijn ogen van het scherm te houden doet hij wankelend een paar stappen vooruit. Dat lichaam kent hij. Het huis ook. Langzaam maar zeker dringt de afschuwelijke realiteit tot hem door...




































1 januari 2016




Irene rolt naakt van hem af nadat ze hem als een wild paard heeft bereden.
Uitgeput valt ze naast hem neer en kijkt hem aan.'Dat was geweldig.'
Ze haalt haar vingers door zijn krullende borsthaar en voelt haar hartslag langzaam zakken naar een normaal ritme. 'We kunnen zo nog wel een keer,'zegt hij.'Laat me eerst even op adem komen.'
Irene buigt zich over hem heen en kust hem. 'Dat zal een andere keer worden. Ik moet aan het werk.'
Ze gaat op de rand van het bed zitten en strijkt haar lange haar uit haar gezicht weg. Ze kijkt op de klok en ziet dat ze nog een uur heeft om zich te douchen ,aan te kleden en te eten. Irene staat op en kijkt naar de jongeman die ze die nacht heeft opgepikt in de club waar ze oud en nieuw heeft gevierd.'En jij moet weg. Het feestje is voorbij.'
Hij kijkt haar lachend aan en klimt uit bed.'Misschien kunnen we nog een keer afspreken?'
Irene stuurt hem haar verleidelijkste glimlach.'Misschien.'
Hij raapt zijn kleren op en trekt ze aan.'Heb je nog koffie voor me?'
'Eruit.'

Tien minuten later komt ze met nat haar uit de douche en stopt twee sneetjes brood in het broodrooster. Ze doet koffie in het filterzakje en drukt het apparaat aan.
Terwijl de koffie doorloopt trekt ze over haar blouse heen haar verpleegsters uniform aan. In gedachten borstelt ze haar lange blonde haar en hoopt dat het vandaag een rustige dag wordt. Met de feestdagen is het meestal rustig in het ziekenhuis. Ze heeft niet veel geslapen en nu al voelt ze over haar hele lichaam spierpijn door de heftige seks.
Staande drinkt ze haar koffie en eet haar geroosterde boterhammen met kaas. Vijf minuten later trekt ze de deur achter zich dicht.

Een felle koude wind waait door de parkeergarage. Irene stapt op de derde verdieping uit de lift en is blij met haar bont gevoerde winterjas. Slecht op haar gemak haast ze zich naar haar auto. Meestal als ze op deze tijd naar haar werk gaat is het druk maar op deze eerste januari dag lijkt iedereen vrij te zijn. Behalve Irene natuurlijk. Opeens voelt ze haar hart overslaan. Koud zweet breekt haar uit. Boven het geluid van de wind hoort ze iets. Zenuwachtig kijkt ze om zich heen. Op een tiental auto's na is het verlaten op het parkeerdek. Met trillende handen grijpt ze haar telefoon uit haar schoudertas. Als er iets gebeurt kan ze gelijk op de alarmknop drukken. Snel doorlopen nu. Als ze eenmaal in de auto zit is ze veilig.
Opgelucht haalt ze adem als ze haar vertrouwde Ford op nog geen tien meter van haar vandaan ziet staat. Ze versnelt haar pas als ze het geluid weer hoort. Opeens valt haar nu ook de grote zwarte bus op die iets verderop staat geparkeerd. Ze blijft een ogenblik staan en ziet nu ook dat de bus geen nummerplaten heeft.
Oh, mijn God.
Op dat moment voelt ze hoe twee sterke armen zich om haar heen slaan. Ze gilt en probeert zich los te worstelen. Ze kijkt naar de armen die haar als bankschroef vastklemmen en tot haar verbazing lijkt het wel alsof haar belager een pak van rubber aan heeft. Ze gilt harder en hoort haar stem weerkaatsen tegen de betonnen muren. Met een uiterste krachtinspanning draait ze haar hoofd en ziet twee samen geknepen ogen die haar onbewogen aankijken. Het gezicht is verborgen onder een masker. Terwijl hij haar blijft aankijken verplaatsten de handen zich om haar keel en persen alle lucht eruit. Zwart witte vlekken dansen voor haar ogen en dan zinkt ze weg in een onpeilbare duisternis. Ze laat haar telefoon uit haar krachteloze vingers vallen. Achteloos schopt haar aanvaller het toestel weg onder de geparkeerde auto's . Als een slappe pop ligt ze in zijn armen. Zonder moeite neemt hij haar mee naar het busje. Snel doet hij de deur open en gooit haar naar binnen. Soepel springt hij er achteraan en sluit de deur zorgvuldig achter zich. Hij ademt zwaar en hij voelt zich prima als hij haar zo ziet liggen op de harde ijzeren vloer. Hij knipt het licht aan en gaat aan het werk.



Rechercheur Abel Laarman heeft al een hoop gezien tijdens zijn politie carrière maar dit doet hem de koude rillingen over de rug lopen. Op zijn gezicht strijden afschuw en woede om voorrang. Twee politie auto's staan geparkeerd aan de rand van het bos en vier agenten staan op het bos pad. Een van hen zoekt steun bij een boom en Abel ziet dat hij daar zijn maag heeft geleegd.
Een naakte vrouw is aan haar polsen en enkels vastgebonden aan twee bomen. Haar witte lichaam lijkt wel van marmer en steekt scherp af tegen de grijze lucht. Haar armen en benen zijn wijd gespreid en het touw zit zo strak dat het diepe wonden achterlaat in haar vlees. Rijp heeft zich afgezet op haar lange haar. Als hij dichterbij komt ziet hij wat er met haar rug gebeurt is. Er zijn letters in gekerfd. 01/01/2016. Wat moet dit in godsnaam voorstellen.
'Wie heeft haar gevonden,'vraagt hij aan één van de agenten.'Is er al een ambulance onderweg?'
Een oudere agent schudt zijn hoofd en veegt met de bovenkant van zijn hand over zijn mond. 'Een ambulance kan niets meer voor haar doen. We hebben een lijkschouwer gebeld, die komt samen met een begrafenis ondernemer.'
Abel loopt er omheen en dwingt zichzelf omhoog te kijken. Lang blond haar hangt voor haar gezicht.
'Ze moet daar vanaf,'zegt hij tegen de agenten. 'Probeer ergens een ladder of een trapje te krijgen, zodat we haar los kunnen snijden.'
Ver weg klonk het geloei van een sirene. Een geloei dat snel aanzwelt. Binnen een minuut stopt er aan ambulance en twee broeders klimmen eruit. Als ze de vrouw zien hangen trekken ze wit weg.'Mijn God. Wat..'
'Kunnen jullie de ambulance onder haar door rijden. Dan klim ik op het dak om haar los te snijden.'
Een van de broeders kan zijn ogen niet van haar afhouden. De afschuw is te lezen op zijn gezicht.'Ik rijd wel een stukje verder,'zegt hij schor.'En dan snijden we het arme kind samen los.'
Eerst neemt Abel snel foto's met zijn telefoon over hoe hij haar heeft aangetroffen.
'Wilt u niet wachten op het forensisch team,'vraagt de oudere agent met schorre stem .'Ze kunnen er ieder moment zijn.'
Abel realiseert zich dat dit een plaats delict is maar de aanblik van de vrouw kan hij niet langer verdragen. Hij kijkt met de handen in zijn zij om zich heen en probeert te besluiten wat hij moet doen. Bladeren knerpen onder zijn voeten en een ijzige wind trekt aan zijn jas.' Hier zullen we geen sporen vinden.'
Later zal hij zich wel zorgen maken over verstoring van de plaats delict. Nu is het belangrijkste haar omlaag te krijgen.

Tien minuten later word ze op een brancard achterin de lijkwagen geschoven en Abel gaat achterin de politie auto zitten naast de man die haar gevonden heeft. Hij draagt hardloopkleding en een zweetbank klemt om zijn voorhoofd. Zijn ogen staan als zwarte kooltjes in zijn wit weggetrokken gezicht.
'Ik zag haar hangen toen ik aan kwam rennen,'zegt hij toonloos.'Ik ren hier iedere dag, maar na vandaag...'
Hij schud het hoofd en verbergt zijn gezicht in zijn handen.
'U heeft ook niemand gezien, iets raars wat u opviel. Dingen die anders waren?'
Weer schudt hij zijn hoofd.'Zoals ik al zei tegen een collega van u. Ik denk dat ik dat beeld nooit meer uit mijn herinnering krijg.'
'U heeft ons gebeld?'
De man knikt. 'Ik heb altijd mijn telefoon bij me, voor het geval mij iets gebeurt.'
Abel beseft dat hij verder niets zinnigs uit hem krijgt.'Blijft u nog even zitten. Er komt zo
een agent om uw gegevens te noteren. Daarna mag u weg.'



Abel parkeert zijn auto voor het forensisch lab en stapt uit. Op een paar andere auto's na is de parkeerplaats verlaten. Het lab is gevestigd in een laag gebouw wat is opgetrokken uit witte baksteen. Om er te komen moet je je eerst melden bij een bewaker die een hek opent. Na een halve minuut kom je dan bij de hoofdingang.
Hij komt in een lange gang waar hij wordt opgewacht door een vrouw met strak achterover gekamd haar, vastgezet met een schuifje. Op haar neus balanceert een bril met een dun montuur. Ze draagt een blauwe operatie muts en een witte jas. Haar handen zijn gestoken in latex handschoenen.'Abel Laarman. Mijn naam is Gerda ter Horst. Patholoog anatoom. Volgt u mij maar.'
Gelijk draait ze zich om en loopt door een lange gang met om de paar meter brommende tl buizen. De vloer is groen geverfd. Uiteindelijk stopt ze bij een deur met rubberen randen. Op de deur hangt een bord waarop staat dat alleen personeel toegang heeft. Gerda duwt de deur open. Ze komen in een koude kamer waar op een tafel een lichaam ligt onder een wit laken.
'Weet u al wie het is?'
Abel knikt.'We hebben een melding van het ziekenhuis dat een collega niet is op komen dagen. Volgens de beschrijving die ze gaven is het heel goed mogelijk dat zij het is. Er komt nog iemand om haar te identificeren.'
Gerda slaat het laken helemaal terug. De vrouw ligt op haar buik op de roestvrij stalen tafel. Haar rug is schoongemaakt. In de kamer hangt een geur van formaldehyde en Abel houdt onwillekeurig zijn hand even voor zijn mond.
Schijnbaar onbewogen verteld Gerda wat Abel wil weten.' Het is een gezonde vrouw geweest van circa vijf en twintig jaar. Goed verzorgd en sportief. Lichamelijk onderzoek heeft niets opgeleverd. Wel heeft ze gistermorgen seks gehad. Er is sperma aangetroffen in haar schede. Het DNA daarvan wordt nu bepaald door het lab en zal aan het autopsie rapport worden toegevoegd. De verwondingen zijn toegebracht met een scherp voorwerp. Vermoedelijk een stanleymes. Zware kneuzingen in de nek en hals duiden op wurging. De verwondingen zijn na de dood toegebracht.'
Ze neemt de bril van haar neus en kijkt Abel aan. 'Degene die dit heeft gedaan zal het niet bij deze ene keer laten, rechercheur. Ik heb haar lichaam minutieus onderzocht en heb geen DNA sporen gevonden van haar belager. Deze moord is goed voorbereid.' Ze zwijgt even om haar woorden goed tot hem te laten doordringen.' De dader heeft een ziekelijke drang voor aandacht.'




1 januari 2017


Het is reuze gezellig geweest in de club waar Anne en Nancy oud en nieuw hebben gevierd maar nu was het tijd om naar huis te gaan. Met uitzondering van de dreunende muziek binnen is het doodstil. Als ze naar buiten komen voelden ze hoe koud het is. Snel ritsen ze hun jas dicht en lopen naar hun fiets.
'Fiets jij met me mee, 'vraagt Anne, terwijl ze haar fiets van het slot haalt. 'Ik vind het een beetje eng alleen.'
'Tuurlijk, meid,' antwoord Nancy. Het is een grijze ochtend en het begint een beetje te regenen. Binnen gaat het feestgedruis door maar Anne vind het mooi geweest. Ze heeft zeurende hoofdpijn en zin om haar bed in te duiken. Nancy zet de capuchon van haar jas op en haalt haar fiets uit het rek.
'Op naar huis. Lekker uitslapen op de eerste dag van het nieuwe jaar.'
Slingerend fietsen ze samen weg. Hier en daar horen ze nog wat vuurwerk afgaan.
'Het was reuze gezellig, vond je niet.'
Anne knikt, voorover gebogen over haar stuur.'Alleen die Jos werd wel wat kleverig met je, volgens mij wil hij wat van je.'
'Ik negeer hem gewoon ,'antwoord Nancy. Langzaam gaat de regen over in sneeuw en binnen korte tijd ligt de weg onder een dun wit laagje.
Nancy stopt en wacht tot Anne naast haar stilstaat. ' Dag , meid. Ik ga hier recht door. We bellen nog.'
Ze zwaaien en dan ziet Anne haar vriendin moeizaam wegrijden. Zelf moet ze nog een paar minuten en dan is ze ook thuis. Zuchtend pakt ze het stuur van haar fiets stevig vast en voorover gebogen fietst ze verder. De fijne sneeuw prikt in haar ogen en zet zich af op haar wenkbrauwen. Had ze nu maar handschoenen meegenomen. Haar vingers zijn rood van de kou. Tot haar opluchting ziet ze al de straat waar ze woont. Ze passeert het groepje bomen aan de rand van het kanaal dat een paar kilometer verderop uitmondt in een kleine jachthaven. De weg is oneffen en Anne moet moeite doen om haar fiets recht te houden. Uit een ooghoek ziet ze een beweging naast haar en voor dat ze goed en wel beseft wat er gebeurt wordt ze met kracht van haar fiets getrokken. Onder haar glijdt de fiets weg en zelf valt ze hard op de koude grond. Ze gilt zo hard ze kan en
slaagt erin los te komen van de sterke handen dankzij de glibberige mouw van haar jas.
Ze voelt bloed op haar hoofd waar ze is gevallen. In paniek krabbelt ze overeind en schreeuwt wanhopig. Dan voelt ze twee handen om haar voeten die haar tussen de bomen trekken. Ze trapt en schopt en breekt haar nagels als ze probeert zich vast te houden aan het ruwe asfalt. Het laatste wat ze ziet zijn de lichten van de straatlantaarns als ze wordt opgeslokt door de bomen.



Abel heeft net een beker koffie uit de automaat in zijn hand en is onderweg naar zijn bureau als de telefoon gaat. De laatste meters overbrugt hij met twee flinke passen en neemt op.
'Laarman.'
Op de achtergrond hoort hij druk pratende mensen als opeens een stem glashard tot hem doordringt. .'Abel Laarman, je spreekt met John Bovenkamp. Recherche. Zit je?'
Abel zijn hart gaat sneller kloppen en zijn mond voelt droog. Hij schuift zijn stoel achteruit en gaat zitten.
'John, wat kan ik voor je doen.'
' Vorig jaar had je een moord op 1 januari, klopt he.'
'Ja.'
'We hebben er weer een. Een meisje van achttien jaar. We hebben haar gevonden vlakbij haar ouderlijke woning.'
Abel sluit zijn ogen en ziet de beelden weer voor zich.'Een datum in haar rug gekerfd?'
'Precies. 01/01/2017.'
Abel haalt zwaar adem en voelt het zweet op zijn voorhoofd staan. Het lijkt alsof zijn stem van heel ver weg komt.'Was ze naakt, vastgebonden aan bomen.'
'Aan een lantaarnpaal,'antwoord Bovenkamp met zachte stem.' Dit kunnen we niet meer stil houden, Laarman. Verschillende mensen hebben haar gezien en godverdomme zelfs foto's gemaakt.'
Laarman trekt z'n jasje van zijn stoel.'Ik ben onderweg.'


Bovenkamp staat buiten te roken als Laarman het parkeer terrein op rijdt. Hij parkeert naast het hoofdgebouw en loopt het stukje terug. Bovenkamp staart hem aan. De afschuw is nog steeds op zijn gezicht te lezen. Lichte priemende ogen onder donkere wenkbrauwen.'Abel Laarman?'
Hij vraagt het op een toon alsof hij het antwoord al weet. Hij ziet Abel kijken naar zijn sigaret.'Binnen mag je niet roken. En verdomd, ik ben wel toe aan een sigaret.'
Hij gooit de peuk op de grond en vermorzelt die onder zijn schoen. 'Als iemand zo iets doet, hoe gestoord moet je zijn. Kan je het je voorstellen...mensen hebben zelfs foto's gemaakt van het arme kind voordat ze de politie belden.'
Hij blaast de laatste rook de lucht in en steekt zijn handen in zijn zakken.
'Ze was vastgeketend aan een lantaarnpaal. De brandweer moest eraan te pas komen. De kranten schreeuwen moord en brand.'
'Hoe was ze vastgemaakt?'
'Met handen en voeten. Onbegrijpelijk. De klootzak heeft het op zijn gemak gedaan.'
Hij wenkt Abel met zijn hoofd naar binnen.'Kom, collega. Binnen is het lekkerder dan buiten.'
Bovenkamp neemt Abel mee naar een kamer waar drie andere op hen zitten te wachten. Twee mannen en een vrouw. Ze heeft donkere ogen in een gebruind gezicht en blond haar tot op haar schouders, ze draagt een eenvoudig mantelpakje.
Een van de mannen is kaal op wat lange haren na die hij elke keer met een automatisch gebaar gladstrijkt over zijn schedel. De andere is lang en draagt een duur donkerblauw pak. Hij heeft zijn benen over elkaar geslagen en kijkt Abel aan alsof die alle antwoorden heeft.
Bovenkamp stelt ze kort voor. De lange heet Albrechts en de kale is Overzand. Het zijn de agenten die op de melding afkwamen, Anne zo aantroffen en de brandweer hebben gebeld. De vrouw heet Emma Gravezand en is als forensisch psycholoog toegevoegd aan de groep.
Bovenkamp maakt een verontschuldigend gebaar.'Het lijkt me geen kwaad om Emma er bij te hebben. Per slot van rekening zijn wij, gewone agenten gewend om boeven te vangen. Niet om met psychopaten om te gaan.'
Een dun lachje glijdt over haar gezicht.' Bedankt, John. Voor de introductie. Ik ben bang, heren, dat we hier te doen hebben met een moordenaar die een jaar de tijd neemt om zijn slachtoffer uit te zoeken.'
'Volgens de schrijvende pers hebben we de eerste moord bewust stil gehouden met als gevolg dat we er nu met weer één zitten ,'gooit Albrechts er tussendoor. ' Maar wie kon dit verwachten.'
' Hij kan in het hele land opduiken, zoals we nu hebben gezien en dat maakt het bijzonder lastig om hem te pakken,'stemt Overmars in.
'Denk je niet dat hij zijn slachtoffers willekeurig neemt,'vraagt Abel.' Want wat is de overeenkomst tussen de twee meisjes? Waarom net die twee?'
Bovenkamp knikt instemmend.' Mijn idee. Hij gaat geen jaar zoeken. De klootzak gaat op jacht en stuit toevallig op een meisje die alleen is.'
'De impact is groot omdat het een moord op nieuwjaarsdag is,'zegt Albrechts.'De vorige,' hij kijkt even snel naar Abel,' konden we stil houden. Dat gaat nu niet meer lukken. Haar ouders zijn ontroostbaar en woedend tegelijk. Op social media circuleren foto's van het arme kind. Dit is een media ramp.'
'Ik kan jullie nu al vertellen dat we het hele jaar niets meer van deze moordenaar horen,' zegt Gravezand,' Maar volgend jaar zal hij weer toeslaan. Hij houdt niet op.'
Abel lacht grimmig. 'Dan staan wij ook klaar. Eind van dit jaar zal de politie een media offensief starten dat nog niet eerder voor is gekomen. Iedereen in het land zal weten dat er een moordenaar rondloopt. Ik stel voor dat we eind van het jaar weer bij elkaar komen en er voor zorgen dat het nieuwe jaar niet weer met een moord begint.'



Hij zit op de rand van het bed en denkt aan Anne zoals hij haar vastgeketend aan de lantaarnpaal heeft achtergelaten. Hij voelde het leven uit haar wegstromen toen zijn sterke handen haar keel steeds verder dichtknepen. De angst in haar ogen en haar brekende stem. De wetenschap dat voor haar het nieuwe jaar nu al was afgelopen had hem een geweldig orgasme bezorgd. Hulpeloos en zo dood als een pier. In de bescherming van het kleine bos heeft hij haar eerst uitgekleed. Vervolgens haar rug bewerkt met zijn mes nadat hij haar had gewurgd. Het vastketenen was een klusje van een paar minuten geweest. En toen maken dat hij wegkwam. Thuis gekomen heeft hij zijn rubber pak uitgetrokken en het condoom in de vuilniszak gegooid. Daarna is hij gelijk onder de douche gesprongen. Terwijl het hete water over hem heen stroomt is hij met zijn gedachten alweer bij het nieuwe jaar. 2018 moet de klapper worden. Natuurlijk zal de politie alles op alles zetten om ervoor te zorgen dat het niet nog een keer gebeurd. Hij draait de kranen dicht en grijpt een ruwe handdoek van het haakje. In zijn hoofd groeit een plan waar die dienstkloppers nooit rekening mee zullen houden. Hij zal al zijn zelfbeheersing nodig hebben om weer een jaar te moeten wachten, maar het zal het waard zijn. In de tussentijd zijn er nog genoeg andere mogelijkheden om zijn drang naar sensatie te bevredigen.
Hij hoort hoe Nancy bezig is met het eten en goed gehumeurd loopt hij uit de douche naar zijn kamer om zich aan te kleden. 'Lieverd, Het eten is bijna klaar.'
'Ik kom eraan.'
Hij kijkt in de spiegel en lacht. Eerst eten en daarna heeft hij zin in seks. De moord op Anne heeft hem opgewonden. Als hij de kamer binnenkomt en Nancy vraagt hoe hij zich voelt knipoogt hij naar haar.'Geweldig.'



25 december 2017



Ze zijn weer bij elkaar in dezelfde bezetting. Abel denkt dat het ook dezelfde kamer is.
Albrechts schuift zijn lange benen onder tafel en Overmars is nu helemaal kaal. Hij staat samen met Gravezand bij de koffie automaat in de hoek. Toch haalt hij nog steeds zijn hand over zijn kale schedel. Gravezand heeft nog steeds een gebruind gezicht wat haar witte tanden nog meer doet afsteken. Abel vermoed dat ze een abonnement op een zonnestudio heeft. Bovenkamp lijkt geen dag ouder geworden op een paar grijze strepen door zijn donkere haar na.
'Ik stel voor dat we Abel als supervisor aanstellen,'zegt hij, als ze allemaal zitten.'Hij is vanaf de eerste moord erbij betrokken en heeft van ons allemaal de meeste ervaring in het veldwerk.'
Stilzwijgend betuigen de anderen hun instemming met een lichte knik van hun hoofd.
'Emma, jij hebt een profiel van hem opgesteld?'
Ze komt even iets overeind en knikt. 'Voor wat het waard is. Het is heel moeilijk een dader profiel samen te stellen en helemaal als we zoals nu het geval is, maar heel weinig hebben om op af te gaan.'
Ze heeft een hese warme stem. Abel ziet dat ze haar haar heeft laten groeien en nu in een paardenstaart draagt. Op een van de revers van haar blouse glimt een broche.
'Ik ga er vanuit dat we te maken hebben met een sportief gebouwde man. Hij heeft sterke handen. In tegenstelling tot wat wordt gedacht is het best moeilijk iemand te wurgen. Hij is intelligent want op beide lichamen is geen enkel spoor van DNA gevonden. Geen haartje, huidschilfertje, helemaal niets. Dat kan omdat hij misschien een rubber pak draagt, zoals schaatsers.'
In de kamer luistert iedereen geconcentreerd naar Emma.' Hij is dus op de hoogte van opsporingstechnieken en hoewel ik ook denk dat hij zijn slachtoffers willekeurig kiest,hij bereidt zich wel voor. Op het moment dat hij iemand ziet die alleen is, is hij in staat razendsnel te handelen.'
Ze staat op en loopt om de tafel heen.'Daarom denk ik dat hij alleen werkt. Het is iemand die zomaar jouw buurman kan zijn, een onopvallende normale burger die makkelijk opgaat in de massa. Dat maakt hem zo gevaarlijk.'
Ze blijft staan bij het koffiezet apparaat en leunt zwijgend tegen de muur.
'Dank je, Emma,'zegt Abel.' Ik wil dat vanaf vandaag het land wordt opgedeeld in regio's. Ieder van ons neemt er een onder zijn hoede. Politie, brandweer, hulpverleners worden gewaarschuwd elke verdachte melding aan ons door te geven. Die geeft het vervolgens aan mij door als supervisor. Via social media, kranten,radio en televisie waarschuwen we de mensen niet alleen naar huis te gaan of naar buiten. Vanaf morgen moet iedereen weten dat het levensgevaarlijk kan zijn om op nieuwjaarsdag alleen buiten te zijn.'
Abel keek om zich heen.'Zijn er nog vragen?'
'Moeten we alles alleen doen,'vraagt Overmars.
Abel schudt zijn hoofd.'Nee, ik heb extra mensen gekregen van het hoofdbureau. Die worden verdeeld over de regio's. Als regiohoofd kan je zelf beslissen hoe je de mensen in wil zetten.'
Hij legt zijn handen plat op tafel en kijkt iedereen aan.'Mensen, aan het werk.'

Oudejaarsavond 2017

Abel legt zijn hand op de dikke buik van zijn vrouw en kijkt haar aan.'Hoeveel weken nu?'
'Zes en dertig, lieverd.'
Ze liggen samen in bed nog na te genieten van de voorzichtige seks die ze hebben gehad.
Abel steunt op een elleboog en kust haar op haar buik.' Zou hij al weten hoe veel we van hem houden.'
Jessica kijkt hem aan. Met haar negen en twintig jaar is ze vier jaar jonger dan Abel. Haar lange, blonde krullen liggen als een sluier op haar kussen , ze heeft een geweldig figuur en grote grijze ogen waar hij gelijk verliefd op was geworden. Tel daarbij op haar stralende lach en Abel wist dat hij zijn vrouw had gevonden. Ze waren nu bijna drie jaar getrouwd en de baby is een bevestiging van hun liefde voor elkaar.
Abel doet de televisie aan en legt zijn arm om haar schouder. Ze legt haar hoofd op zijn borst en trekt in gedachten met haar vinger rondjes over zijn buik.
De televisie komt tot leven en de stem van de presentator klinkt duidelijk in de slaapkamer.' En dan nu iets wat ons de laatste dagen niet ontgaan kan zijn. De politie zet hoog in op de veiligheid van de burgers. Denkt u eraan op nieuwjaarsdag niet alleen op pad te gaan. Ziet u dingen die u niet vertrouwt bel dan gelijk het alarmnummer 112.'
Jessica drukt met de afstandsbediening de televisie uit en kijkt hem aan met een ernstige uitdrukking in haar mooie ogen. 'Wanneer ben je thuis?'
Zijn hand speelt door haar krullen.' Zo snel mogelijk, lieverd. Vanavond elf uur ga ik er vandoor en morgen rond die tijd ben ik weer bij je.'
Hij legt een vinger onder haar kin en duwt die omhoog.' En jij gaat hier lekker uitrusten en zorgt ervoor dat als ik weer thuis kom , je nog net zo mooi en knap bent als nu.'


Abel rijdt weg , toetert en zwaait nog even naar Jessica. Ze staat bij het tuinhek en wordt snel kleiner in zijn spiegeltje. Tot dusver loopt alles op rolletjes. Via de social media, kranten , radio en televisie is iedereen opgeroepen waakzaam en voorzichtig te zijn. Praat en nieuws programma's hebben polls gelanceerd en de vraag gesteld of mensen op de hoogte zijn van de aangekondigde maatregelen door de politie. Er was een bijna 100% score. Het is rustig op de weg. Abel kijkt naar het klokje op het dashboard. Half twaalf. De twee voorafgaande moorden werden gepleegd in de vroege ochtend van nieuwjaarsdag. Hij haalt diep adem en verstevigd zijn greep op het stuur. Het centrum waar alle nieuws berichten binnenkomen is gelokaliseerd in het midden van het land. . Hij heeft daarop aangedrongen om zo de slagkracht te kunnen vergroten. Er glijdt een grimmige trek over zijn gezicht. De media hebben de moordenaar inmiddels de 1 januari moordenaar gedoopt.
Abel heeft gesprekken gehad met verschillende gedragswetenschappers die hem hebben verzekerd dat de kans heel klein is dat hij op een andere dag toeslaat. De moordenaar ontleent zijn status aan 1 januari.
Abel kijkt om zijn schouder en slaat af, het parkeerterrein op. Binnen zitten tientallen medewerkers achter grote schermen, klaar om te reageren op iedere melding die binnenkomt. Abel stapt uit, grijpt zijn tas van de achterbank en loopt naar binnen.
Diep in hem groeit een gevoel van onbehagen. Hij heeft het gevoel dat hij iets over het hoofd ziet. Binnen gonst het van de activiteiten. Bovenkamp komt handenwrijvend naar hem toe lopen.'Alles loopt, Abel. Tot nu toe alleen de normale meldingen. Wat vernielingen. geweld tegen hulpverleners. Niets bijzonders.'
Abel hangt zijn jasje over zijn stoel en kijkt naar de grote klok die aan de muur hangt. Het is klokslag twaalf uur en in het hele land wordt het begin van het nieuwe jaar ingeluid met vuurwerk.
'Als hij wil toeslaan gaat hij dat vanaf nu doen. Als we de dag kunnen afsluiten zonder nieuwe moord, trek ik voor ons een fles champagne open.'
Abel gaat zitten en zet zijn scherm aan. Uit een ooghoek ziet hij Gravezand aankomen.
Ze gaat bij hem staan en slaat haar armen over elkaar.' We hebben alles gedaan wat mogelijk is,'zegt ze zacht.' Als er iets gebeurt, kunnen we het onszelf niet verwijten.'
Ze staat zo dicht bij hem dat hij haar parfum ruikt.'Ik weet het. Toch heb ik het gevoel dat hij ons te slim af is.'
Hij kijkt haar met gefronste wenkbrauwen aan.' Je zei zelf dat hij niet zal stoppen, Emma. Wat zien we over het hoofd?'
Gravezand rolt met haar ogen.'In hemelsnaam, Abel. Hou op jezelf te pijnigen. Je hebt hier een team van toegewijde medewerkers. Als het toch nog misgaat kan je het jezelf niet verwijten.'
Ze geeft hem een kneepje in zijn schouder en loopt weer weg.



De uren kruipen voorbij en bij iedereen neemt de spanning toe. Abel zijn ogen zijn rood van het turen op zijn scherm. Zijn das hangt los en hij heeft de mouwen van zijn overhemd opgestroopt.
Overmars bekijkt zijn aantekeningen.'Vorig jaar sloeg hij rond deze tijd toe. We kregen de melding tien voor zes. Ongeveer half zes heeft hij haar van de fiets getrokken en gewurgd.'
Hij zwijgt en kijkt naar de grote klok die langzaam de minuten weg tikt. Tien over vijf.
Abel staat op en loopt naar het toilet. Hij schrikt als hij zichzelf in de spiegel ziet. Hij opent de kraan,maakt een kom van zijn handen en spettert het koude water in zijn gezicht.
Opeens hoort hij geschreeuw en kreten van afschuw. Hij voelt zijn hart verkrampen en hij haast zich het toilet uit.
Bovenkamp komt aanrennen en houdt hem tegen in de deuropening. Zijn anders opgewekte gezicht is vertrokken tot een masker van afschuw. Gravezand staart hem aan met een krijtwit gezicht. 'Wat is er aan de hand,' roept Abel. Zijn stem slaat over en zijn hart bonst in zijn keel. 'Heeft hij weer toegeslagen.'
In de zaal komt iedereen overeind en staart hem aan. Niet begrijpend kijkt Abel met een verwarde blik in zijn ogen om zich heen.'Wat is er...waarom houd je me tegen?'
Gejaagd adem halend kijkt hij langs Bovenkamp heen naar de monitor. Zijn ogen worden groot en zijn mond valt open als hij een vrouw ziet die naakt uit een boven raam hangt. Touw is om haar nek vastgemaakt, haar hoofd slap omlaag.
Hij duwt Bovenkamp opzij en zonder zijn ogen van het scherm te houden doet hij wankelend een paar stappen vooruit. Dat lichaam kent hij. Het huis ook. Langzaam maar zeker dringt de afschuwelijke realiteit tot hem door...




























1 januari 2016




Irene rolt naakt van hem af nadat ze hem als een wild paard heeft bereden.
Uitgeput valt ze naast hem neer en kijkt hem aan.'Dat was geweldig.'
Ze haalt haar vingers door zijn krullende borsthaar en voelt haar hartslag langzaam zakken naar een normaal ritme. 'We kunnen zo nog wel een keer,'zegt hij.'Laat me eerst even op adem komen.'
Irene buigt zich over hem heen en kust hem. 'Dat zal een andere keer worden. Ik moet aan het werk.'
Ze gaat op de rand van het bed zitten en strijkt haar lange haar uit haar gezicht weg. Ze kijkt op de klok en ziet dat ze nog een uur heeft om zich te douchen ,aan te kleden en te eten. Irene staat op en kijkt naar de jongeman die ze die nacht heeft opgepikt in de club waar ze oud en nieuw heeft gevierd.'En jij moet weg. Het feestje is voorbij.'
Hij kijkt haar lachend aan en klimt uit bed.'Misschien kunnen we nog een keer afspreken?'
Irene stuurt hem haar verleidelijkste glimlach.'Misschien.'
Hij raapt zijn kleren op en trekt ze aan.'Heb je nog koffie voor me?'
'Eruit.'

Tien minuten later komt ze met nat haar uit de douche en stopt twee sneetjes brood in het broodrooster. Ze doet koffie in het filterzakje en drukt het apparaat aan.
Terwijl de koffie doorloopt trekt ze over haar blouse heen haar verpleegsters uniform aan. In gedachten borstelt ze haar lange blonde haar en hoopt dat het vandaag een rustige dag wordt. Met de feestdagen is het meestal rustig in het ziekenhuis. Ze heeft niet veel geslapen en nu al voelt ze over haar hele lichaam spierpijn door de heftige seks.
Staande drinkt ze haar koffie en eet haar geroosterde boterhammen met kaas. Vijf minuten later trekt ze de deur achter zich dicht.

Een felle koude wind waait door de parkeergarage. Irene stapt op de derde verdieping uit de lift en is blij met haar bont gevoerde winterjas. Slecht op haar gemak haast ze zich naar haar auto. Meestal als ze op deze tijd naar haar werk gaat is het druk maar op deze eerste januari dag lijkt iedereen vrij te zijn. Behalve Irene natuurlijk. Opeens voelt ze haar hart overslaan. Koud zweet breekt haar uit. Boven het geluid van de wind hoort ze iets. Zenuwachtig kijkt ze om zich heen. Op een tiental auto's na is het verlaten op het parkeerdek. Met trillende handen grijpt ze haar telefoon uit haar schoudertas. Als er iets gebeurt kan ze gelijk op de alarmknop drukken. Snel doorlopen nu. Als ze eenmaal in de auto zit is ze veilig.
Opgelucht haalt ze adem als ze haar vertrouwde Ford op nog geen tien meter van haar vandaan ziet staat. Ze versnelt haar pas als ze het geluid weer hoort. Opeens valt haar nu ook de grote zwarte bus op die iets verderop staat geparkeerd. Ze blijft een ogenblik staan en ziet nu ook dat de bus geen nummerplaten heeft.
Oh, mijn God.
Op dat moment voelt ze hoe twee sterke armen zich om haar heen slaan. Ze gilt en probeert zich los te worstelen. Ze kijkt naar de armen die haar als bankschroef vastklemmen en tot haar verbazing lijkt het wel alsof haar belager een pak van rubber aan heeft. Ze gilt harder en hoort haar stem weerkaatsen tegen de betonnen muren. Met een uiterste krachtinspanning draait ze haar hoofd en ziet twee samen geknepen ogen die haar onbewogen aankijken. Het gezicht is verborgen onder een masker. Terwijl hij haar blijft aankijken verplaatsten de handen zich om haar keel en persen alle lucht eruit. Zwart witte vlekken dansen voor haar ogen en dan zinkt ze weg in een onpeilbare duisternis. Ze laat haar telefoon uit haar krachteloze vingers vallen. Achteloos schopt haar aanvaller het toestel weg onder de geparkeerde auto's . Als een slappe pop ligt ze in zijn armen. Zonder moeite neemt hij haar mee naar het busje. Snel doet hij de deur open en gooit haar naar binnen. Soepel springt hij er achteraan en sluit de deur zorgvuldig achter zich. Hij ademt zwaar en hij voelt zich prima als hij haar zo ziet liggen op de harde ijzeren vloer. Hij knipt het licht aan en gaat aan het werk.



Rechercheur Abel Laarman heeft al een hoop gezien tijdens zijn politie carrière maar dit doet hem de koude rillingen over de rug lopen. Op zijn gezicht strijden afschuw en woede om voorrang. Twee politie auto's staan geparkeerd aan de rand van het bos en vier agenten staan op het bos pad. Een van hen zoekt steun bij een boom en Abel ziet dat hij daar zijn maag heeft geleegd.
Een naakte vrouw is aan haar polsen en enkels vastgebonden aan twee bomen. Haar witte lichaam lijkt wel van marmer en steekt scherp af tegen de grijze lucht. Haar armen en benen zijn wijd gespreid en het touw zit zo strak dat het diepe wonden achterlaat in haar vlees. Rijp heeft zich afgezet op haar lange haar. Als hij dichterbij komt ziet hij wat er met haar rug gebeurt is. Er zijn letters in gekerfd. 01/01/2016. Wat moet dit in godsnaam voorstellen.
'Wie heeft haar gevonden,'vraagt hij aan één van de agenten.'Is er al een ambulance onderweg?'
Een oudere agent schudt zijn hoofd en veegt met de bovenkant van zijn hand over zijn mond. 'Een ambulance kan niets meer voor haar doen. We hebben een lijkschouwer gebeld, die komt samen met een begrafenis ondernemer.'
Abel loopt er omheen en dwingt zichzelf omhoog te kijken. Lang blond haar hangt voor haar gezicht.
'Ze moet daar vanaf,'zegt hij tegen de agenten. 'Probeer ergens een ladder of een trapje te krijgen, zodat we haar los kunnen snijden.'
Ver weg klonk het geloei van een sirene. Een geloei dat snel aanzwelt. Binnen een minuut stopt er aan ambulance en twee broeders klimmen eruit. Als ze de vrouw zien hangen trekken ze wit weg.'Mijn God. Wat..'
'Kunnen jullie de ambulance onder haar door rijden. Dan klim ik op het dak om haar los te snijden.'
Een van de broeders kan zijn ogen niet van haar afhouden. De afschuw is te lezen op zijn gezicht.'Ik rijd wel een stukje verder,'zegt hij schor.'En dan snijden we het arme kind samen los.'
Eerst neemt Abel snel foto's met zijn telefoon over hoe hij haar heeft aangetroffen.
'Wilt u niet wachten op het forensisch team,'vraagt de oudere agent met schorre stem .'Ze kunnen er ieder moment zijn.'
Abel realiseert zich dat dit een plaats delict is maar de aanblik van de vrouw kan hij niet langer verdragen. Hij kijkt met de handen in zijn zij om zich heen en probeert te besluiten wat hij moet doen. Bladeren knerpen onder zijn voeten en een ijzige wind trekt aan zijn jas.' Hier zullen we geen sporen vinden.'
Later zal hij zich wel zorgen maken over verstoring van de plaats delict. Nu is het belangrijkste haar omlaag te krijgen.

Tien minuten later word ze op een brancard achterin de lijkwagen geschoven en Abel gaat achterin de politie auto zitten naast de man die haar gevonden heeft. Hij draagt hardloopkleding en een zweetbank klemt om zijn voorhoofd. Zijn ogen staan als zwarte kooltjes in zijn wit weggetrokken gezicht.
'Ik zag haar hangen toen ik aan kwam rennen,'zegt hij toonloos.'Ik ren hier iedere dag, maar na vandaag...'
Hij schud het hoofd en verbergt zijn gezicht in zijn handen.
'U heeft ook niemand gezien, iets raars wat u opviel. Dingen die anders waren?'
Weer schudt hij zijn hoofd.'Zoals ik al zei tegen een collega van u. Ik denk dat ik dat beeld nooit meer uit mijn herinnering krijg.'
'U heeft ons gebeld?'
De man knikt. 'Ik heb altijd mijn telefoon bij me, voor het geval mij iets gebeurt.'
Abel beseft dat hij verder niets zinnigs uit hem krijgt.'Blijft u nog even zitten. Er komt zo
een agent om uw gegevens te noteren. Daarna mag u weg.'



Abel parkeert zijn auto voor het forensisch lab en stapt uit. Op een paar andere auto's na is de parkeerplaats verlaten. Het lab is gevestigd in een laag gebouw wat is opgetrokken uit witte baksteen. Om er te komen moet je je eerst melden bij een bewaker die een hek opent. Na een halve minuut kom je dan bij de hoofdingang.
Hij komt in een lange gang waar hij wordt opgewacht door een vrouw met strak achterover gekamd haar, vastgezet met een schuifje. Op haar neus balanceert een bril met een dun montuur. Ze draagt een blauwe operatie muts en een witte jas. Haar handen zijn gestoken in latex handschoenen.'Abel Laarman. Mijn naam is Gerda ter Horst. Patholoog anatoom. Volgt u mij maar.'
Gelijk draait ze zich om en loopt door een lange gang met om de paar meter brommende tl buizen. De vloer is groen geverfd. Uiteindelijk stopt ze bij een deur met rubberen randen. Op de deur hangt een bord waarop staat dat alleen personeel toegang heeft. Gerda duwt de deur open. Ze komen in een koude kamer waar op een tafel een lichaam ligt onder een wit laken.
'Weet u al wie het is?'
Abel knikt.'We hebben een melding van het ziekenhuis dat een collega niet is op komen dagen. Volgens de beschrijving die ze gaven is het heel goed mogelijk dat zij het is. Er komt nog iemand om haar te identificeren.'
Gerda slaat het laken helemaal terug. De vrouw ligt op haar buik op de roestvrij stalen tafel. Haar rug is schoongemaakt. In de kamer hangt een geur van formaldehyde en Abel houdt onwillekeurig zijn hand even voor zijn mond.
Schijnbaar onbewogen verteld Gerda wat Abel wil weten.' Het is een gezonde vrouw geweest van circa vijf en twintig jaar. Goed verzorgd en sportief. Lichamelijk onderzoek heeft niets opgeleverd. Wel heeft ze gistermorgen seks gehad. Er is sperma aangetroffen in haar schede. Het DNA daarvan wordt nu bepaald door het lab en zal aan het autopsie rapport worden toegevoegd. De verwondingen zijn toegebracht met een scherp voorwerp. Vermoedelijk een stanleymes. Zware kneuzingen in de nek en hals duiden op wurging. De verwondingen zijn na de dood toegebracht.'
Ze neemt de bril van haar neus en kijkt Abel aan. 'Degene die dit heeft gedaan zal het niet bij deze ene keer laten, rechercheur. Ik heb haar lichaam minutieus onderzocht en heb geen DNA sporen gevonden van haar belager. Deze moord is goed voorbereid.' Ze zwijgt even om haar woorden goed tot hem te laten doordringen.' De dader heeft een ziekelijke drang voor aandacht.'




1 januari 2017


Het is reuze gezellig geweest in de club waar Anne en Nancy oud en nieuw hebben gevierd maar nu was het tijd om naar huis te gaan. Met uitzondering van de dreunende muziek binnen is het doodstil. Als ze naar buiten komen voelden ze hoe koud het is. Snel ritsen ze hun jas dicht en lopen naar hun fiets.
'Fiets jij met me mee, 'vraagt Anne, terwijl ze haar fiets van het slot haalt. 'Ik vind het een beetje eng alleen.'
'Tuurlijk, meid,' antwoord Nancy. Het is een grijze ochtend en het begint een beetje te regenen. Binnen gaat het feestgedruis door maar Anne vind het mooi geweest. Ze heeft zeurende hoofdpijn en zin om haar bed in te duiken. Nancy zet de capuchon van haar jas op en haalt haar fiets uit het rek.
'Op naar huis. Lekker uitslapen op de eerste dag van het nieuwe jaar.'
Slingerend fietsen ze samen weg. Hier en daar horen ze nog wat vuurwerk afgaan.
'Het was reuze gezellig, vond je niet.'
Anne knikt, voorover gebogen over haar stuur.'Alleen die Jos werd wel wat kleverig met je, volgens mij wil hij wat van je.'
'Ik negeer hem gewoon ,'antwoord Nancy. Langzaam gaat de regen over in sneeuw en binnen korte tijd ligt de weg onder een dun wit laagje.
Nancy stopt en wacht tot Anne naast haar stilstaat. ' Dag , meid. Ik ga hier recht door. We bellen nog.'
Ze zwaaien en dan ziet Anne haar vriendin moeizaam wegrijden. Zelf moet ze nog een paar minuten en dan is ze ook thuis. Zuchtend pakt ze het stuur van haar fiets stevig vast en voorover gebogen fietst ze verder. De fijne sneeuw prikt in haar ogen en zet zich af op haar wenkbrauwen. Had ze nu maar handschoenen meegenomen. Haar vingers zijn rood van de kou. Tot haar opluchting ziet ze al de straat waar ze woont. Ze passeert het groepje bomen aan de rand van het kanaal dat een paar kilometer verderop uitmondt in een kleine jachthaven. De weg is oneffen en Anne moet moeite doen om haar fiets recht te houden. Uit een ooghoek ziet ze een beweging naast haar en voor dat ze goed en wel beseft wat er gebeurt wordt ze met kracht van haar fiets getrokken. Onder haar glijdt de fiets weg en zelf valt ze hard op de koude grond. Ze gilt zo hard ze kan en
slaagt erin los te komen van de sterke handen dankzij de glibberige mouw van haar jas.
Ze voelt bloed op haar hoofd waar ze is gevallen. In paniek krabbelt ze overeind en schreeuwt wanhopig. Dan voelt ze twee handen om haar voeten die haar tussen de bomen trekken. Ze trapt en schopt en breekt haar nagels als ze probeert zich vast te houden aan het ruwe asfalt. Het laatste wat ze ziet zijn de lichten van de straatlantaarns als ze wordt opgeslokt door de bomen.



Abel heeft net een beker koffie uit de automaat in zijn hand en is onderweg naar zijn bureau als de telefoon gaat. De laatste meters overbrugt hij met twee flinke passen en neemt op.
'Laarman.'
Op de achtergrond hoort hij druk pratende mensen als opeens een stem glashard tot hem doordringt. .'Abel Laarman, je spreekt met John Bovenkamp. Recherche. Zit je?'
Abel zijn hart gaat sneller kloppen en zijn mond voelt droog. Hij schuift zijn stoel achteruit en gaat zitten.
'John, wat kan ik voor je doen.'
' Vorig jaar had je een moord op 1 januari, klopt he.'
'Ja.'
'We hebben er weer een. Een meisje van achttien jaar. We hebben haar gevonden vlakbij haar ouderlijke woning.'
Abel sluit zijn ogen en ziet de beelden weer voor zich.'Een datum in haar rug gekerfd?'
'Precies. 01/01/2017.'
Abel haalt zwaar adem en voelt het zweet op zijn voorhoofd staan. Het lijkt alsof zijn stem van heel ver weg komt.'Was ze naakt, vastgebonden aan bomen.'
'Aan een lantaarnpaal,'antwoord Bovenkamp met zachte stem.' Dit kunnen we niet meer stil houden, Laarman. Verschillende mensen hebben haar gezien en godverdomme zelfs foto's gemaakt.'
Laarman trekt z'n jasje van zijn stoel.'Ik ben onderweg.'


Bovenkamp staat buiten te roken als Laarman het parkeer terrein op rijdt. Hij parkeert naast het hoofdgebouw en loopt het stukje terug. Bovenkamp staart hem aan. De afschuw is nog steeds op zijn gezicht te lezen. Lichte priemende ogen onder donkere wenkbrauwen.'Abel Laarman?'
Hij vraagt het op een toon alsof hij het antwoord al weet. Hij ziet Abel kijken naar zijn sigaret.'Binnen mag je niet roken. En verdomd, ik ben wel toe aan een sigaret.'
Hij gooit de peuk op de grond en vermorzelt die onder zijn schoen. 'Als iemand zo iets doet, hoe gestoord moet je zijn. Kan je het je voorstellen...mensen hebben zelfs foto's gemaakt van het arme kind voordat ze de politie belden.'
Hij blaast de laatste rook de lucht in en steekt zijn handen in zijn zakken.
'Ze was vastgeketend aan een lantaarnpaal. De brandweer moest eraan te pas komen. De kranten schreeuwen moord en brand.'
'Hoe was ze vastgemaakt?'
'Met handen en voeten. Onbegrijpelijk. De klootzak heeft het op zijn gemak gedaan.'
Hij wenkt Abel met zijn hoofd naar binnen.'Kom, collega. Binnen is het lekkerder dan buiten.'
Bovenkamp neemt Abel mee naar een kamer waar drie andere op hen zitten te wachten. Twee mannen en een vrouw. Ze heeft donkere ogen in een gebruind gezicht en blond haar tot op haar schouders, ze draagt een eenvoudig mantelpakje.
Een van de mannen is kaal op wat lange haren na die hij elke keer met een automatisch gebaar gladstrijkt over zijn schedel. De andere is lang en draagt een duur donkerblauw pak. Hij heeft zijn benen over elkaar geslagen en kijkt Abel aan alsof die alle antwoorden heeft.
Bovenkamp stelt ze kort voor. De lange heet Albrechts en de kale is Overzand. Het zijn de agenten die op de melding afkwamen, Anne zo aantroffen en de brandweer hebben gebeld. De vrouw heet Emma Gravezand en is als forensisch psycholoog toegevoegd aan de groep.
Bovenkamp maakt een verontschuldigend gebaar.'Het lijkt me geen kwaad om Emma er bij te hebben. Per slot van rekening zijn wij, gewone agenten gewend om boeven te vangen. Niet om met psychopaten om te gaan.'
Een dun lachje glijdt over haar gezicht.' Bedankt, John. Voor de introductie. Ik ben bang, heren, dat we hier te doen hebben met een moordenaar die een jaar de tijd neemt om zijn slachtoffer uit te zoeken.'
'Volgens de schrijvende pers hebben we de eerste moord bewust stil gehouden met als gevolg dat we er nu met weer één zitten ,'gooit Albrechts er tussendoor. ' Maar wie kon dit verwachten.'
' Hij kan in het hele land opduiken, zoals we nu hebben gezien en dat maakt het bijzonder lastig om hem te pakken,'stemt Overmars in.
'Denk je niet dat hij zijn slachtoffers willekeurig neemt,'vraagt Abel.' Want wat is de overeenkomst tussen de twee meisjes? Waarom net die twee?'
Bovenkamp knikt instemmend.' Mijn idee. Hij gaat geen jaar zoeken. De klootzak gaat op jacht en stuit toevallig op een meisje die alleen is.'
'De impact is groot omdat het een moord op nieuwjaarsdag is,'zegt Albrechts.'De vorige,' hij kijkt even snel naar Abel,' konden we stil houden. Dat gaat nu niet meer lukken. Haar ouders zijn ontroostbaar en woedend tegelijk. Op social media circuleren foto's van het arme kind. Dit is een media ramp.'
'Ik kan jullie nu al vertellen dat we het hele jaar niets meer van deze moordenaar horen,' zegt Gravezand,' Maar volgend jaar zal hij weer toeslaan. Hij houdt niet op.'
Abel lacht grimmig. 'Dan staan wij ook klaar. Eind van dit jaar zal de politie een media offensief starten dat nog niet eerder voor is gekomen. Iedereen in het land zal weten dat er een moordenaar rondloopt. Ik stel voor dat we eind van het jaar weer bij elkaar komen en er voor zorgen dat het nieuwe jaar niet weer met een moord begint.'



Hij zit op de rand van het bed en denkt aan Anne zoals hij haar vastgeketend aan de lantaarnpaal heeft achtergelaten. Hij voelde het leven uit haar wegstromen toen zijn sterke handen haar keel steeds verder dichtknepen. De angst in haar ogen en haar brekende stem. De wetenschap dat voor haar het nieuwe jaar nu al was afgelopen had hem een geweldig orgasme bezorgd. Hulpeloos en zo dood als een pier. In de bescherming van het kleine bos heeft hij haar eerst uitgekleed. Vervolgens haar rug bewerkt met zijn mes nadat hij haar had gewurgd. Het vastketenen was een klusje van een paar minuten geweest. En toen maken dat hij wegkwam. Thuis gekomen heeft hij zijn rubber pak uitgetrokken en het condoom in de vuilniszak gegooid. Daarna is hij gelijk onder de douche gesprongen. Terwijl het hete water over hem heen stroomt is hij met zijn gedachten alweer bij het nieuwe jaar. 2018 moet de klapper worden. Natuurlijk zal de politie alles op alles zetten om ervoor te zorgen dat het niet nog een keer gebeurd. Hij draait de kranen dicht en grijpt een ruwe handdoek van het haakje. In zijn hoofd groeit een plan waar die dienstkloppers nooit rekening mee zullen houden. Hij zal al zijn zelfbeheersing nodig hebben om weer een jaar te moeten wachten, maar het zal het waard zijn. In de tussentijd zijn er nog genoeg andere mogelijkheden om zijn drang naar sensatie te bevredigen.
Hij hoort hoe Nancy bezig is met het eten en goed gehumeurd loopt hij uit de douche naar zijn kamer om zich aan te kleden. 'Lieverd, Het eten is bijna klaar.'
'Ik kom eraan.'
Hij kijkt in de spiegel en lacht. Eerst eten en daarna heeft hij zin in seks. De moord op Anne heeft hem opgewonden. Als hij de kamer binnenkomt en Nancy vraagt hoe hij zich voelt knipoogt hij naar haar.'Geweldig.'



25 december 2017



Ze zijn weer bij elkaar in dezelfde bezetting. Abel denkt dat het ook dezelfde kamer is.
Albrechts schuift zijn lange benen onder tafel en Overmars is nu helemaal kaal. Hij staat samen met Gravezand bij de koffie automaat in de hoek. Toch haalt hij nog steeds zijn hand over zijn kale schedel. Gravezand heeft nog steeds een gebruind gezicht wat haar witte tanden nog meer doet afsteken. Abel vermoed dat ze een abonnement op een zonnestudio heeft. Bovenkamp lijkt geen dag ouder geworden op een paar grijze strepen door zijn donkere haar na.
'Ik stel voor dat we Abel als supervisor aanstellen,'zegt hij, als ze allemaal zitten.'Hij is vanaf de eerste moord erbij betrokken en heeft van ons allemaal de meeste ervaring in het veldwerk.'
Stilzwijgend betuigen de anderen hun instemming met een lichte knik van hun hoofd.
'Emma, jij hebt een profiel van hem opgesteld?'
Ze komt even iets overeind en knikt. 'Voor wat het waard is. Het is heel moeilijk een dader profiel samen te stellen en helemaal als we zoals nu het geval is, maar heel weinig hebben om op af te gaan.'
Ze heeft een hese warme stem. Abel ziet dat ze haar haar heeft laten groeien en nu in een paardenstaart draagt. Op een van de revers van haar blouse glimt een broche.
'Ik ga er vanuit dat we te maken hebben met een sportief gebouwde man. Hij heeft sterke handen. In tegenstelling tot wat wordt gedacht is het best moeilijk iemand te wurgen. Hij is intelligent want op beide lichamen is geen enkel spoor van DNA gevonden. Geen haartje, huidschilfertje, helemaal niets. Dat kan omdat hij misschien een rubber pak draagt, zoals schaatsers.'
In de kamer luistert iedereen geconcentreerd naar Emma.' Hij is dus op de hoogte van opsporingstechnieken en hoewel ik ook denk dat hij zijn slachtoffers willekeurig kiest,hij bereidt zich wel voor. Op het moment dat hij iemand ziet die alleen is, is hij in staat razendsnel te handelen.'
Ze staat op en loopt om de tafel heen.'Daarom denk ik dat hij alleen werkt. Het is iemand die zomaar jouw buurman kan zijn, een onopvallende normale burger die makkelijk opgaat in de massa. Dat maakt hem zo gevaarlijk.'
Ze blijft staan bij het koffiezet apparaat en leunt zwijgend tegen de muur.
'Dank je, Emma,'zegt Abel.' Ik wil dat vanaf vandaag het land wordt opgedeeld in regio's. Ieder van ons neemt er een onder zijn hoede. Politie, brandweer, hulpverleners worden gewaarschuwd elke verdachte melding aan ons door te geven. Die geeft het vervolgens aan mij door als supervisor. Via social media, kranten,radio en televisie waarschuwen we de mensen niet alleen naar huis te gaan of naar buiten. Vanaf morgen moet iedereen weten dat het levensgevaarlijk kan zijn om op nieuwjaarsdag alleen buiten te zijn.'
Abel keek om zich heen.'Zijn er nog vragen?'
'Moeten we alles alleen doen,'vraagt Overmars.
Abel schudt zijn hoofd.'Nee, ik heb extra mensen gekregen van het hoofdbureau. Die worden verdeeld over de regio's. Als regiohoofd kan je zelf beslissen hoe je de mensen in wil zetten.'
Hij legt zijn handen plat op tafel en kijkt iedereen aan.'Mensen, aan het werk.'

Oudejaarsavond 2017

Abel legt zijn hand op de dikke buik van zijn vrouw en kijkt haar aan.'Hoeveel weken nu?'
'Zes en dertig, lieverd.'
Ze liggen samen in bed nog na te genieten van de voorzichtige seks die ze hebben gehad.
Abel steunt op een elleboog en kust haar op haar buik.' Zou hij al weten hoe veel we van hem houden.'
Jessica kijkt hem aan. Met haar negen en twintig jaar is ze vier jaar jonger dan Abel. Haar lange, blonde krullen liggen als een sluier op haar kussen , ze heeft een geweldig figuur en grote grijze ogen waar hij gelijk verliefd op was geworden. Tel daarbij op haar stralende lach en Abel wist dat hij zijn vrouw had gevonden. Ze waren nu bijna drie jaar getrouwd en de baby is een bevestiging van hun liefde voor elkaar.
Abel doet de televisie aan en legt zijn arm om haar schouder. Ze legt haar hoofd op zijn borst en trekt in gedachten met haar vinger rondjes over zijn buik.
De televisie komt tot leven en de stem van de presentator klinkt duidelijk in de slaapkamer.' En dan nu iets wat ons de laatste dagen niet ontgaan kan zijn. De politie zet hoog in op de veiligheid van de burgers. Denkt u eraan op nieuwjaarsdag niet alleen op pad te gaan. Ziet u dingen die u niet vertrouwt bel dan gelijk het alarmnummer 112.'
Jessica drukt met de afstandsbediening de televisie uit en kijkt hem aan met een ernstige uitdrukking in haar mooie ogen. 'Wanneer ben je thuis?'
Zijn hand speelt door haar krullen.' Zo snel mogelijk, lieverd. Vanavond elf uur ga ik er vandoor en morgen rond die tijd ben ik weer bij je.'
Hij legt een vinger onder haar kin en duwt die omhoog.' En jij gaat hier lekker uitrusten en zorgt ervoor dat als ik weer thuis kom , je nog net zo mooi en knap bent als nu.'


Abel rijdt weg , toetert en zwaait nog even naar Jessica. Ze staat bij het tuinhek en wordt snel kleiner in zijn spiegeltje. Tot dusver loopt alles op rolletjes. Via de social media, kranten , radio en televisie is iedereen opgeroepen waakzaam en voorzichtig te zijn. Praat en nieuws programma's hebben polls gelanceerd en de vraag gesteld of mensen op de hoogte zijn van de aangekondigde maatregelen door de politie. Er was een bijna 100% score. Het is rustig op de weg. Abel kijkt naar het klokje op het dashboard. Half twaalf. De twee voorafgaande moorden werden gepleegd in de vroege ochtend van nieuwjaarsdag. Hij haalt diep adem en verstevigd zijn greep op het stuur. Het centrum waar alle nieuws berichten binnenkomen is gelokaliseerd in het midden van het land. . Hij heeft daarop aangedrongen om zo de slagkracht te kunnen vergroten. Er glijdt een grimmige trek over zijn gezicht. De media hebben de moordenaar inmiddels de 1 januari moordenaar gedoopt.
Abel heeft gesprekken gehad met verschillende gedragswetenschappers die hem hebben verzekerd dat de kans heel klein is dat hij op een andere dag toeslaat. De moordenaar ontleent zijn status aan 1 januari.
Abel kijkt om zijn schouder en slaat af, het parkeerterrein op. Binnen zitten tientallen medewerkers achter grote schermen, klaar om te reageren op iedere melding die binnenkomt. Abel stapt uit, grijpt zijn tas van de achterbank en loopt naar binnen.
Diep in hem groeit een gevoel van onbehagen. Hij heeft het gevoel dat hij iets over het hoofd ziet. Binnen gonst het van de activiteiten. Bovenkamp komt handenwrijvend naar hem toe lopen.'Alles loopt, Abel. Tot nu toe alleen de normale meldingen. Wat vernielingen. geweld tegen hulpverleners. Niets bijzonders.'
Abel hangt zijn jasje over zijn stoel en kijkt naar de grote klok die aan de muur hangt. Het is klokslag twaalf uur en in het hele land wordt het begin van het nieuwe jaar ingeluid met vuurwerk.
'Als hij wil toeslaan gaat hij dat vanaf nu doen. Als we de dag kunnen afsluiten zonder nieuwe moord, trek ik voor ons een fles champagne open.'
Abel gaat zitten en zet zijn scherm aan. Uit een ooghoek ziet hij Gravezand aankomen.
Ze gaat bij hem staan en slaat haar armen over elkaar.' We hebben alles gedaan wat mogelijk is,'zegt ze zacht.' Als er iets gebeurt, kunnen we het onszelf niet verwijten.'
Ze staat zo dicht bij hem dat hij haar parfum ruikt.'Ik weet het. Toch heb ik het gevoel dat hij ons te slim af is.'
Hij kijkt haar met gefronste wenkbrauwen aan.' Je zei zelf dat hij niet zal stoppen, Emma. Wat zien we over het hoofd?'
Gravezand rolt met haar ogen.'In hemelsnaam, Abel. Hou op jezelf te pijnigen. Je hebt hier een team van toegewijde medewerkers. Als het toch nog misgaat kan je het jezelf niet verwijten.'
Ze geeft hem een kneepje in zijn schouder en loopt weer weg.



De uren kruipen voorbij en bij iedereen neemt de spanning toe. Abel zijn ogen zijn rood van het turen op zijn scherm. Zijn das hangt los en hij heeft de mouwen van zijn overhemd opgestroopt.
Overmars bekijkt zijn aantekeningen.'Vorig jaar sloeg hij rond deze tijd toe. We kregen de melding tien voor zes. Ongeveer half zes heeft hij haar van de fiets getrokken en gewurgd.'
Hij zwijgt en kijkt naar de grote klok die langzaam de minuten weg tikt. Tien over vijf.
Abel staat op en loopt naar het toilet. Hij schrikt als hij zichzelf in de spiegel ziet. Hij opent de kraan,maakt een kom van zijn handen en spettert het koude water in zijn gezicht.
Opeens hoort hij geschreeuw en kreten van afschuw. Hij voelt zijn hart verkrampen en hij haast zich het toilet uit.
Bovenkamp komt aanrennen en houdt hem tegen in de deuropening. Zijn anders opgewekte gezicht is vertrokken tot een masker van afschuw. Gravezand staart hem aan met een krijtwit gezicht. 'Wat is er aan de hand,' roept Abel. Zijn stem slaat over en zijn hart bonst in zijn keel. 'Heeft hij weer toegeslagen.'
In de zaal komt iedereen overeind en staart hem aan. Niet begrijpend kijkt Abel met een verwarde blik in zijn ogen om zich heen.'Wat is er...waarom houd je me tegen?'
Gejaagd adem halend kijkt hij langs Bovenkamp heen naar de monitor. Zijn ogen worden groot en zijn mond valt open als hij een vrouw ziet die naakt uit een boven raam hangt. Touw is om haar nek vastgemaakt, haar hoofd slap omlaag.
Hij duwt Bovenkamp opzij en zonder zijn ogen van het scherm te houden doet hij wankelend een paar stappen vooruit. Dat lichaam kent hij. Het huis ook. Langzaam maar zeker dringt de afschuwelijke realiteit tot hem door...


Dit artikel delen?
Pin It
  • Hits: 529
Ster inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactief
 

Nomineer deze schrijver!

Bezoekers van Schrijverspunt kunnen 2 verschillende schrijvers nomineren voor de titel van talentvolle schrijver 2019. Je kunt de schrijver van dit artikel nomineren door op de groene button te klikken.

Dank voor je nominatie!

Elke bezoeker van Schrijverspunt kan schrijvers nomineren voor de titel van talentvolle schrijver. In totaal mag elke bezoeker 2 verschillende schrijvers nomineren over heel 2019. Nomineren is mogelijk tot 31 december 2019.

Omdat we streven naar een eerlijke nominatie voor Talentvolle schrijver 2019 controleren we elke nominatie op geldigheid. Ongeldige nominaties tellen niet mee in de score en verwijderen we.

Om de geldigheid van een nominatie te controleren vragen we je hieronder je e-mailadres in te vullen.  We garanderen dat we dit emailadres niet aan derden verstrekken en slechts gebruiken voor controle. Na afronding van de nominatie verwijderen we  dit e-mailadres.
Ongeldige invoer