• Korte verhalen

    Het korte verhaal leent zich voor het type analyse waaraan literaire romans worden onderworpen, voor wat betreft bijvoorbeeld de verteltechniek. Een kort verhaal verschilt van de anekdote doordat de handelingen, gedachten en gesprekken van de personages zijn georganiseerd in een plot van komische, tragische, romantische, satirische of nog andere aard.  Een kort verhaal is een compleet verhaal.

  • Ook meedoen?

    Wil je ook een kort verhaal publiceren op Schrijverspunt? Jouw zelf geschreven korte verhaal  of flitsverhaal is hier ook welkom. Geen feuilleton! Graag eerst even inloggen (lid worden is gratis). Bij een kort verhaal geven we de voorkeur aan maximaal 1000 woorden.
  • Beoordelen?

    Schrijvers stellen je waardering en/of commentaar bij een artikel erg op prijs!
    Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen door bezoekers. Door een waardering (1-5 sterren) te geven bepaal jij dus mede de continuïteit in publicatie van een inzending!

Kort verhaal

Jouw verhaal hier toevoegen?

De waarschijnlijk meest uitdagende vorm van een kort verhaal is het flitsverhaal. Een flitsverhaal is een compleet verhaal in het kleinst mogelijk aantal woorden. Het moet een begin, midden en einde hebben en bij voorkeur een draai of verrassing aan het einde. "Het meest beknopte en sprekend voorbeeld van een flitsverhaal is het verhaal dat Ernest Hemingway schreef."

Te koop: babyschoenen. Nooit gedragen.

De woordkunstenaar

‘A-B-C, zeg nooit nee, D-E-F wordt maar niet te klef, G-H-I, bloemkoolworst met brie, J-K-L, alles is WAAR wat ik vertel…’

Zachtjes neuriënd dwaal ik door de kamer van mijn verleden. 

Mijmerend tracht ik me te herinneren hoe het allemaal begon. 

Het is moeilijk. 

Ik word oud. 

De radertjes draaien iets minder goed geolied dan vroeger. 

Maar één ding weet ik wel. 

Ik heb een rijk verleden. 

Een verleden gevuld met grote daden en ongewone woorden. 

Vreemde woorden, soms veel blabla en bleubleu. Woorden die helemaal geen steek leken te houden, behalve voor mij. 

Ik ben namelijk een woordkunstenaar. 

Niet zomaar een woordkunstenaar, neen, ik ben ‘De woordkunstenaar’. 

Ach, misschien doet het er niet meer toe, vandaag de dag. We leven nu eenmaal in een tijd waarin beelden veel belangrijker zijn dan woorden. Als je maar marketable bent, dan kan je nog eens ergens geraken. Anders, nou ja, dan kan je het wel schudden.

Peinzend schud ik mijn hoofd en grom een beetje. 

Tsja, ik ben nu eenmaal een humeurige woordkunstenaar. 

Maar als je bedenkt dat elk woord, elke letter, elk teken dat enigszins met taal te maken heeft, betekenisloos was voor mijn tijd. Wel, dan kan je je misschien voorstellen hoe het voelt om hier werkloos te zitten. 

Vroeger hoefde ik het woord maar te verkondigen en het werd geloofd. 

Ooit werden grote teksten gepubliceerd: Romeo en Juliet, Hamlet. 

Neen, laten we het hebben over nog oudere teksten, zoals het testament bijvoorbeeld. 

Het oude welteverstaan, een leuk probeerseltje. Ik was nog een echte uk toen ik dat in elkaar flanste.

Mensen maakten zoveel ruzie, ‘ikke ikke ikke!’

En ja, roekeloos en jong als ik toen was. 

Ik dacht, straffeloosheid bestraffen, een oog voor een oog, een tand voor een tand…ach ja, ik was een beetje te fel in den beginne. Maar ik was ervan overtuigd dat ik de wereld kon veranderen. 

Neen, correctie, ik was ervan overtuigd dat ik de mensheid kon veranderen. 

Komt eigenlijk op hetzelfde neer, want als de mensheid verandert, dan verandert de wereld. 

Ik dacht, laten we eens proberen enkele regels op te stellen. Misschien, als ik het in een catchy tekstje gooi, een gedichtje, 10 regels om te handhaven, zal het de mensheid op het juiste spoor zetten.

Maar ja, je hebt de believers en dan heb je natuurlijk ook nog die andere woordkunstenaars. Die proberen alles te kopiëren en te verdraaien. Maar ik kan je verzekeren, alle teksten leiden terug naar mijn basisprincipe. 

En dat principe is: toveren met woorden. Woorden raken de ziel, een woord begint een eigen leven te leiden zodra het wordt uitgesproken of neergeschreven en gelezen.

Ik laat me vallen in mijn comfortabele long-chaise en trek m’n lippen in een duckface. 

Even proberen enkele leuke selfies te posten, doedeltje hier, smiley-tje daar. 

Ik zucht. Alles is zo onbeduidend als de pest.

Ik sluit m’n ogen en dwaal verder door de kamer van m’n verleden. 

Dieper en dieper ga ik. 

Alle kleur lijkt te verdwijnen, alle licht, alle hoop. 

We zijn aangekomen in niemandsland.

Hier is het donker, een zee van duisternis. Alle leven lijkt verzwolgen door het oneindige niets. 

Ik voel me duizelig. Ik ga verder dan ik ooit ging. 

Vandaag is de dag dat ik de grens zal overschrijden. 

Plots, in de verte, zie ik een lichtje schemeren.

‘Hallo, is daar iemand?’

‘Jaaaaa, natuurlijk, dacht je soms dat ik niet thuis was?’

Met een grote swishhh verschijnt het voor me…pantoffeldier.

‘Wat zoek je hier, oh grote werkloze woordkunstenaar?’

‘Domme vraag niet, wie zou ik zoeken? Enkel jij bewoont de grenzen van niemandsland.’

‘Tsja, het is maar voor de vorm dat ik het vraag, ik ben nu eenmaal een welopgevoed pantoffeldier.’

‘Ja uiteraard, wat zou de grens van niemandsland zijn zonder de geciviliseerde omgangsvormen van weleer. Gegroet welopgevoed pantoffeldier, ik ben het, Conscience, woordkunstenaar van afkomst…’

‘Gegroet lieve Conscience, hoe gaat het met je? Je ziet er moe uit.’ 

Ik frons m’n wenkbrauwen. 

‘Dit is niet het moment om kritiek te uiten over m’n verschijning,’ zeg ik verontwaardigd.

‘Lieve Conscience, ik denk dat je ietwat te lang in de mensenwereld hebt vertoefd.’

‘Tsja, wat kan ik zeggen. Ik bleef er maar hangen, het was gewoon onweerstaanbaar. Enkel het eten daar. In slechts enkele luttele eeuwen evolueerde het menu van simpele noten en bessen over de rauwe hertenbil, naar de huidige steak bien-cuit met frietjes. Om van de chocolade nog maar te zwijgen. 

Mmm, het water loopt me in de mond. 

Ik krijg plots een onweerstaanbare drang om op m’n schreden terug te keren. 

Vergeet de grenzen van niemandsland. Ik hou het voor bekeken. 

Een glas Chardonnay en Netflix zullen het ook wel doen. 

‘Hmmm,’ pantoffeldier schraapt z’n keel. Het klinkt verdacht afkeurend. 

Beschaamd kijk ik naar de toppen van m’n tenen. De roze nagellak van gisteren begint helemaal af te schilferen. Pantoffeldier volgt m’n blik. 

‘Kom,’ hij leidt me vastberaden naar de uiterste grens van niemandsland. 

‘Zet je effe neer, dan zorg ik ervoor dat alles goedkomt.’

Voor ik iets kan opperen, haalt hij een flesje roze nagellak uit z’n binnenzak en voorziet m’n teennagels vakkundig van een nieuw laagje lak. 

Tevreden wriemel ik met m’n tenen en sta op. 

‘Bedankt m’n lief pantoffeldier, dat was wat ik nodig had. Ik voel me gesterkt. Nu kan ik mijn reis verderzetten.' 

Ik zet één van m’n perfect gelakte tenen voorzichtig over de grens van niemandsland. 

Er gebeurt niet veel. Ik werp nog een laatste blik op pantoffeldier en zet gedecideerd de stap naar de overkant. 

Ik tuimel omlaag en zweef, alsof ik m’n hele eeuwige leven niets anders gedaan heb dan zweven. Ik sluit m’n ogen en voel hoe de lucht rondom kouder en kouder wordt en ik langzamer en langzamer naar beneden ga tot ik ter plekke blijf hangen. 

Als ik m’n ogen open, tuimel ik met een forse knal tegen de oppervlakte. 

Ik schud m’n hoofd en kijk verward in het rond. Enkele vreemde gedaanten komen op me af. Groot, wit en wazig, haast transparant, alsof ze niets om het lijf hebben, letterlijk. 

Nieuwsgierig beginnen ze me overal te porren. Ze hebben geen ogen maar een immens grote neus. Met dit gesofisticeerd reukorgaan besnuffelen ze me en snuiven m'n geur tot diep in hun hersencellen. Zo vormt zich mijn wezen in hun bestaan. 

Ze beginnen plots opgewonden te murmelen. 

Daar verschijnt hun leider. 

Hij staat voor me en met een grote snif snuift hij m’n essentie op. 

Ik voel me helemaal verdwijnen in zijn zijn. 

Het voelt vreemd; ik heb nog nooit gehoord van wezens die me helemaal kunnen verorberen. Ik voel mezelf niet meer en toch ben ik er nog. Ik kan nog steeds m’n eigen woorden vormen, zoals het een echte woordkunstenaar betaamt. 

Het wezen vertrekt naar het bal. Het is morgen namelijk een grote dag. De dag van het vertrek. En deze dag voorbij de grenzen van niemandsland wordt altijd voorafgegaan door een immens bal. 

Het grote witte ogenloze wezen met het enorme reukorgaan houdt blijkbaar van een stevige danspartij. Hij weet van geen ophouden, neemt elk ander ogenloos wezen, of het dit nu wil of niet, in z’n armen en laat het met alle hoeken van de dansvloer kennismaken. 

Jammer genoeg kan ik niets zien. Ik zit in het wezens hoofd en bedenk me plots dat ik nog een tandenstokertje op zak heb. Heel zachtjes prik ik, een beetje schuin boven de neus, op de plaats waar bij de meeste levensvatbare verschijningsvormen de ogen zitten. 

Het wezen danst vrolijk verder. 

Goed, het voelt niets. 

Heel voorzichtig beweeg ik het tandenstokertje heen en weer. 

Het zachte geschraap klinkt als het getsjirp van een krekel. 

Het wezen danst argeloos verder tot een felle lichtstraal plotseling door m’n zorgvuldig opengekrabde gaatje naar binnen valt. Het verblindt me. Naarstig pulk ik een tiental centimeter ernaast een nieuw gaatje. Voilà. Ik kijk naar buiten en word overweldigd door de veelheid van indrukken die naar binnenstromen.

Het wezen verstart. 

Ik voel hoe mijn ogen zich vullen met tranen die over de wangen van het wezen lopen. 

De muziek valt stil en elk wezen in de zaal kijkt zonder kijken mijn richting uit. 

‘Vandaag is de dag van het nieuwe begin…’ hoor ik m’n stem bulderen.

‘Vandaag zal ik vertellen hoe dit nieuwe begin zal beginnen, verdergaan en eindigen. Ooit, in een verre, verre toekomst, zal de wereld mij verafgoden. Zal ik over de wereld heersen met mijn woorden, mijn verhalen, mijn geboden. Vanaf vandaag ben ik jullie leider!’

Potverdorie, denk ik, toch niet opnieuw hé.

Dit artikel delen?
Pin It
  • Hits: 742
(De gemiddelde waardering is 4.6 door 9 stem(-men)

Reacties   

# Voorwaar een woordkunstenaarGuido Aerts 21-11-2019 16:12
en hoe puntig geschreven, zou de man die zijn volk leerde lezen gezegd hebben maar dat hij zijn steak bien cuit at is twijfelachtig, à point daarentegen.
Melden aan beheerder
# RE: Voorwaar een woordkunstenaarsasha denhaene 21-11-2019 20:23
point taken, bien cuit is tamelijk barbaars ;-)
Melden aan beheerder
# Supertalent!Tony Picard 22-11-2019 15:09
Amen! Wat een woordkunstenaar inderdaad, wervelend, pakkend, in elk van ons een God(je) dat ambitieus naar buiten wil komen piepen misschien? Oei, ik zit er blijkbaar helemaal in…Keep going, keep writing Sasha! Je bent een supertalent!
Melden aan beheerder
# Wauw!!!Hans Van Battel 21-11-2019 14:45
Verrassend! Knap!
Het heeft me verslonden... en nu zit ik erin... :eek:
Melden aan beheerder

Login of registreer om een reactie te plaatsen

Inzendingen in deze rubriek:

Hoogste beoordeling

Top 3 : De laatste 3 maanden

Top 3 : Totaal

Meeste hits

Top 3 : De laatste 3 maanden

Top 3 : Totaal

Meer schrijfactiviteiten

Blog: Jouw persoonlijk platform

Een blog is een online plek waar je onder eigen controle content kunt publiceren en waar je een bepaalde groep mensen mee aanspreekt. Het is een is een persoonlijk dagboek op een website dat…

Jouw verhaal gratis als BookBuster?

Door BookBuster krijgen minder bekende schrijvers een serieuze kans. BookBuster is een project van Schrijverspunt om (nog) minder bekende schrijvers een publicatiekans te geven. Het is de manier om…