Klik hieronder op een van de mogelijkheden.

sabbatical

Dit verhaal moet een boek worden. Het verhaal is af, maar ik wil graag feedback om het af te kunnen ronden.
dank voor de moeite van het lezen en veel leesplezier
 

Anja

Hoofdstuk 1

Anja zakt in haar in haar comfortabele grote stoel, als haar laatste gasten zijn vertrokken. Deze stoel staat in de serre met uitzicht op haar grote bloementuin.
Zij heeft een fijne avond achter de rug. Haar feestje is geslaagd, tenminste, dat vindt zij.

‘Ik heb genoten, maar ik ben toch reuze vermoeid geraakt van al die mensen om mij heen,’ zegt Anja tegen haar beste vriendin, die tegenover haar zit.
Anja Groen is net vijftig jaar. Ze heeft een feestje gegeven omdat behoefte had iets te vieren. Anja is vorige maand vijftig jaar geworden, maar ze weigerde dat te vieren. Belachelijk een feestje geven voor iets ze echt niet leuk vindt: Ouder worden.

Op dit ‘zomaar’ feestje zijn al haar vrienden en vriendinnen geweest. Het is een top feest geworden.
Anja is al het grootste deel van haar leven vrijgezel. Ze kreeg pas verkering toen ze al vijfendertig was en trouwde een jaar later. Na acht jaar was het huwelijk voorbij.

Dolf de Vriend was erg gelukkig met haar, tenminste dat vertelde hij altijd. Anja was gelukkig met Dolf en daarom ook erg verrast en vooral teleurgesteld dat hij na acht jaar aan de secretaresse de voorkeur gaf.

Dolf scheidde van Anja en trouwde met Elize. Zij hebben drie kinderen gekregen: een tweeling van drie jaar en kleine Dolf van anderhalf.
Zij Anja, heeft geen kinderen. Dolf en zij hadden besloten dat kinderen niet in hun leven pasten, zij hielden van hun vrijheid.

Was dat echt haar eigen keuze geweest? Nu achteraf betwijfeld zij dit. Maar Dolf was leidend in hun beslissingen geweest, in alles!
Dolf heeft een eigen bedrijf waarin Anja ook werkzaam is. Toen ze elkaar leerden kennen werkte Anja als managementassistent bij een groot advocaten kantoor. Dolf wilde graag dat ze samen zouden werken in de Meubelmakerij en zo geschiedde. Anja werkt daar nog steeds. De helft van dit bedrijf is haar eigendom gebleven na de scheiding. Het verdriet van de scheiding gaat niet over, in de steek gelaten worden heeft ze als een vernedering ervaren. Voor de buiten wereld is ze een zelfstandige geëmancipeerde vrouw, maar eigenlijk is ze eenzaam! Terwijl ze tranen voelt opkomen, draait Anja haar stoel en herstelt snel. Ze glimlacht naar Bettina haar vriendin die ook had collega is.

‘De catering was prima Anja,’ zegt Bettina ‘Je moet
me het adres geven, misschien volgend jaar wil ik ze ook wel inschakelen. Ze doen het echt goed.’
Haar vriendin werkt bij de Meubelmakerij als boekhoudster. Anja heeft haar binnengehaald in het bedrijf, zodat ze ook een vervangster heeft als ze eens weg moet. Samen doen ze alle administratieve zaken voor Dolf, daar heeft hij geen kaas van gegeten.

‘Morgen ruim ik wel op, Bettina, blijf je hier slapen of ga je naar huis?’

'Ik ga naar huis, ik bel wel een taxi. Barend,Teun en Bas gaan morgen op mannenweek. Dat doen ze al jaren in het voorjaar, dus moet ik nog een en ander pakken voor ze.’

‘Kunnen ze dat dan niet zelf?’

‘Natuurlijk wel, maar ik bemoei me er graag mee. Snap je? En ik moet ze uitzwaaien.’ Ze kreunt als ze opstaat, Bettina is moe van de hele avond druk praten en het eten en drinken natuurlijk. Als de taxi voor de deur staat kust ze Anja op haar wang en rent naar buiten.

‘De groeten,’ roept Anja haar na en in het lege rommelige huis zakt ze weer in haar stoel.

Op het bedrijventerrein van het kleine stadje staat het pand van de Meubelmakerij. Het is een bijzonder ontwerp van een bevriende architect. Buiten valt het op door veel glas, maar er zijn ook diverse houtsoorten in verwerkt. Dat is de link naar de meubels die ze maken. Binnen is het een zee van licht, door de glazen wanden. Alle meubels zijn door het bedrijf zelf gemaakt van licht eiken met donker eiken accenten en zo is het een indrukwekkend geheel geworden.
Dolf is er erg trots op, maar Anja vindt het slechts uiterlijke schijn. Als je mooie producten maakt, verkoopt dat zichzelf, blijft ze volhouden. Ze heeft een drukke dag vandaag. Er moeten contracten worden gemaakt en deze moeten binnen de afgesproken tijd verstuurd worden aan de potentiële klanten.

Ze wordt gealarmeerd door lawaai in de kamer naast haar. Een vrouw hoort ze schreeuwen en het schreeuwen gaat over in luid snikken. Anja zit verstijfd op haar stoel. Ze ziet Dolf heel hard naar buiten rennen. Hij ziet er razend uit. Door haar raam ziet ze hem naar zijn auto gaan. Zo heeft ze hem nog nooit gezien. Sinds de scheiding is de verhouding koel bijna afstandelijk, maar ze moeten wel samen verder, zakelijk gezien dan.
De nieuwe secretaresse van Dolf, Marion, is degene die zo’n herrie maakt. Marion stuift de kamer van Anja binnen en gaat huilend op een stoel zitten.

‘Hij is vals, ontzettend vals weet je. Waarschijnlijk weet jij dat beter dan ik’
Anja stoort zich vreselijk aan dit gedrag. Ze weet best dat die twee ‘iets’ hebben. Dat moeten ze zelf weten, maar dan niet klagen als het anders loopt dan verwacht. ‘Houd je mond Marion, dit zat er aan te komen. De schuld ligt bij jezelf, dus hou op! Ga naar huis en ga maar eens nadenken of je zo verder wilt. Neem een besluit en kom dan weer terug of niet, ook goed!’

Anja staat op en verlaat haar kamer. Hier heeft ze geen meer zin in. Buiten schijnt de zon dus gaat ze op een designbankje zitten, eet een appel en besluit naar huis te gaan. Thuis neemt ze de keuken onderhanden, ze moet haar agressie even kwijt. Soppen gebruikt Anja al jaren als uitlaatklep, het effect is bewezen. Haar huis is spic en span! Het voorval van vandaag blijft door haar hoofd spelen. Is Elize nu het volgende slachtoffer van Dolf? Ze hebben notabene drie kinderen. In dat opzicht was het voor haar gemakkelijker geweest, zij hebben ze niet. Dit is geen leven realiseert zij zich. Hij doet maar en ik kijk toe. Wat doe ik mijzelf aan ?
Opeens gaat de telefoon, Bettina belt om hulp. Ze doen graag een beroep op elkaar.

‘Anja, ik moet vanavond met Barend mee naar een afscheid receptie. Heb jij een receptiejurk voor mij?’ Anja moet lachen. ‘Als je bedoelt of je die rode jurk kan lenen, natuurlijk. Ik kom met alles wel even naar je toe, dan help ik je met aankleden, goed?’

‘Je bent een engel’ Ze lacht, ze voelt zich van alles behalve een engel. Bettina helpen de rode jurk aan doen, is een eenvoudige taak. Hij zit als gegoten!. Met alle accessoires erbij ziet ze eruit als een plaatje. Beiden zijn blij met het resultaat.

‘Waarom was jij zo vroeg thuis, Anja?’
Bettina is reuze nieuwsgierig, want Anja gaat nooit eerder weg, zij werkt het liefst over.

‘Och, Dolf rollebolt met Marion en nu hebben ze ruzie. Weet je Bettina, ik ben het zo zat, die Dolf met zijn activiteiten. Meubelen maken kan hij als de beste, maar samenleven? Ho, maar!’ Bettina snapt wat Anja bedoelt en zegt troostend, ‘Ach, dat heb jij achter de rug. Je moet alleen meer genieten van het leven, echt, je moet beter voor jezelf gaan zorgen. Maar dit heb ik al veel vaker gezegd, nietwaar?’

‘Ja, je hebt gelijk, ik zal eens gaan nadenken wat ik moet doen en hoe ik het moet doen. Dank je wel en een fijne avond in mijn rode jurk. Haha.’ Thuis eet ze een boterham, want in koken heeft Anja geen zin meer. Ze gaat met een boek vroeg naar bed. Voor het slapen neemt Anja zich morgen eens goed over haar situatie na te denken. Zo gaat het niet langer, ze moet ook leven, echt leven! Lezen dat ontspant haar enorm en ze valt met het boek in haar handen in een rustige slaap.

 

Hoofdstuk 2

De volgende morgen aan de keukentafel stelt Anja zich een aantal vragen, waarvan er een de belangrijkste is.

‘Ben ik gelukkig?’ Ze denkt na, diep na over het antwoord en zegt hardop in de keuken ‘Nee.’
Daar zal ze dus iets aan doen. De Meubelmakerij is best belangrijk, maar zo wil ze niet meer leven en werken. Dan komt opeens een idee naar boven en dat laat Anja niet meer los. Ze drinkt lachend haar koffie op en belt dan naar Dolf.

‘Dolf ik moet je spreken. Ik kom nu naar kantoor wacht daar op me. Het is een ernstige kwestie. Tot zo.’ Dolf blijft verbaast zitten aan zijn bureau. Wat is er met Anja aan hand? Anja rent naar boven, kleedt zich in een frivole jurk ( die hij haat ), maakt zich op zoals zij dat leuk vind. Haar haren laat ze los ( heeft hij een hekel aan) en na een inspecterende blik rijdt ze snel naar kantoor. Dolf staat buiten al op haar te wachten. Hij is gealarmeerd door haar toon en verwacht daarom niet veel goeds van dit gesprek.

'Mijn hemel Anja, wat is er met jou aan de hand, je ziet er niet uit!’

‘Dat is jouw probleem Dolf. Ik wil, nee, ik neem een jaar vrij. Ik ga op reis, ik neem een sabbatical!’
Ze loopt door naar Dolf’s kantoor en gaat zitten.

‘Dat kan zomaar niet.’ brult Dolf op z’n Dolfs.

‘Ja, dat kan echt wel, zomaar. Bettina is volledig ingewerkt en kan mij waarnemen. Voor belangrijke besluiten heb ik mail en anders nemen we besluiten over een jaar, zo simpel is het.’
Verbijstert kijk hij haar aan en tegelijk gaat de deur open.

‘Dolf luister nu toch eens...’ Marion staat in de deuropening. ‘Oh pardon, wist niet dat jij hier zat.’

‘Ik ga al hoor en blijf een jaar weg, dus sta ik jullie ook niet in de weg. Dag Dolf.’ Anja loopt met snelle pas naar haar auto. Dolf rent haar achterna, maar heeft geen conditie en ziet haar tot zijn schrik wegrijden. Hoe moet het zonder Anja? Zij weet altijd alles, hij kan op haar leunen. Wat nu?

Anja rijdt regelrecht naar huis, terwijl ze diep nadenkt hoe ze dit gaat aanpakken. Ze gaat weg dat is zeker, maar hoe en wanneer weet ze nog niet precies. Opeens moet ze denken aan haar tienerjaren. Van haar vader mocht ze nooit ergens naar toe. Na de middelbare school wilde ze samen met een vriendin een paar maanden gaan trekken door Europa. Dat gebeurde dus niet. Papa was erg, te erg zuinig op zijn dochter. Maar nu ligt de wereld voor haar open en ineens weet ze waar ze heen zal gaan. Naar New York!
Thuis belt Anja naar haar vriendin en collega, Bettina. Zij had tenslotte laatst nog tegen haar gezegd dat ze beter voor zichzelf moet zorgen. Ze gaat haar vertellen dat ze dat vanaf vandaag gaat doen!

‘Hoi, Bettina. Ik heb je beloofd dat ik beter voor mezelf zou gaan zorgen. Ik heb een besluit genomen. Ik neem een sabbatical. Ja echt waar. Met ingang van nu! Dolf weet het al en die is boos. Maar ik ga weg. Aan jou zou ik willen vragen voor mij waar te nemen. Je kent alle procedures, alle klanten kennen jou, dus ik laat het met een gerust hart aan jou over.’

‘Mijn hemel Anja, wat goed van je. Ik zal goed op de toko passen terwijl jij weg bent. Ik ga dan wel wat meer werken, denk ik. Alles in drie dagen doen zal me niet lukken.’

‘Natuurlijk, ik zal dat nog aan Dolf laten weten. Je hoeft me nergens over te bellen of te mailen alleen als je echt nood situaties hebt.’

‘Ik kan me er eigenlijk wel op verheugen. De kinderen zijn toch nooit thuis. Of ze zijn naar school, of sporten en anders zijn ze wel naar vrienden. Ja, waarom niet vijf dagen gaan werken? Wanneer vertrek je en waarheen?’

‘Ik vertrek vandaag nog of morgen en mijn eerste doel is New York en verder weet ik het nog niet.’

‘Dat is wel erg snel hoor, maar ik zal met veel plezier morgen, direct jouw taken erbij nemen. Ik ga je wel een goede reis wensen en oh jee, ik ben ook enigszins jaloers moet ik zeggen. Geniet en blijf gezond. Dag Anja’

‘Dag Bettina en dank je wel.’
Anja overdenkt bij een kop koffie haar besluit en weet dat het goed zal gaan, ze heeft vertrouwen in Bettina.
Bettina is goed opgeleid als personeelsfunctionaris op het HBO, maar heeft met haar opleiding niets gedaan. De liefde kwam al snel op haar pad en kreeg met Barend al heel snel kinderen. Ze zijn gelukkig en Barend zijn carrière kwam op plaats één. Nu is hij partner op een advocatenkantoor. Hij krijgt hij grote strafzakentoegewezen en met succes. Hij is een belangrijk advocaat geworden. Bettina heeft altijd parttime gewerkt, zeker toen de kinderen klein waren. Nu werkt ze bij Anja en Dolf op de Meubelmakerij en ze heeft het erg naar haar zin. Terwijl Anja nadenkt bij een kopje koffie neemt Bettina de telefoon en belt met Dolf.

‘Ha, die Dolf. Ik hoor net van Anja dat ze een sabbatical heeft genomen. Ik ga voor haar invallen, dus ben ik vanaf morgen gewoon vijf dagen op kantoor is dat oké?’

‘Ja, graag Bettina. Maar ik vind het ongepast om zomaar weg te lopen. Zij, zou als geen ander moeten weten dat het nu de drukste tijd van het jaar is. Bah, hoe egoïstisch is dat? Maar goed ik zie jou morgen, dat is tenminste iets. Tot morgen.’ Tevreden gaat Bettina zitten en verdiept zich in haar boek. Ze moet van deze dag nog maar flink genieten. Vanaf morgen heeft ze het echt druk.

Tevreden over haarzelf en over de reactie van Bettina, loopt Anja naar de zolder. Ze heeft besloten haar grote rugzak mee nemen op deze reis. Geen luxe koffers maar gewoon een rugzak, dat maakt het steeds verkassen een stuk eenvoudiger. Wat er niet in past gaat ook niet mee. Ze moet lachen, welke kleren zou ze wel meenemen? Ze heeft kasten vol nette kleding voor op kantoor, voor recepties, ja zelfs voor een bal. Maar voor rondreizen? Een kleine basis weet ze bij elkaar te scharrelen en ze zal onderweg gewoon nieuwe spullen moeten kopen. Dit lijkt vooral een leuke besteding van haar tijd.

Anja gaat voor de computer zitten en zoekt een vlucht naar New York. Het komende jaar zal ze alles op haar mobiel moeten doen. Nu besteld ze online een ticket New York voor morgenochtend. De vlucht van vandaag is er een met twee tussenstops. Daar houdt Anja helemaal niet van. Dus vliegt ze morgenochtend met een rechtstreekse vlucht naar New York. Ze besteld online een pizza, koken maakt alleen maar rommel. In afwachting van haar avondmaal poetst ze de keuken, haalt een doek door de badkamer en het toilet. Een vochtige dweil over de vloer van de kamer maakt haar schoonmaak bui af. De pizza smaakt heerlijk, veel lekker dan normaal. Onzin maant Anja zichzelf. Dat komt alleen maar omdat ik vrij ben en me los hebt gemaakt van al die vreselijk, vervelende dingen die zich hier hebben afgespeeld. Ze wil vroeg naar bed, maar slapen lukt haar niet direct. Ze is in haar hoofd al onderweg.

Hoofdstuk 3

Anja staat om zes uur klaar voor de taxi de ze gisterenavond besteld had. Ze is onrustig en opgewonden tegelijk.
Een volwassen vrouw op weg naar wat...???
Inwendig moet ze om zichzelf lachen. Ze moet proberen zich niet te gedragen als een tiener, of een late puber. Nee gewoon, als Anja van vijftig jaar die dolblij is met de keus die ze gemaakt heeft.
Het is druk op het vliegveld, ze geniet zichtbaar van al die reizende mensen. Wat is het leven saai geweest de laatste jaren. Ze ging meestal op vakantie met een vriendin, ergens naar een warm land met een strand. Daar verbleven ze dan tien dagen en keerden weer terug naar hetzelfde van altijd. Een sleur was het, ook die saaie vakanties. Dat gaat nu veranderen. Het is al veranderd. Ze mag toegeven aan al haar verlangens en wensen. Ik wil veel gaan zien, denkt Anja, veel meemaken. En gelukkig zijn, ja dat is het, ik wil gelukkig zijn.
De vlucht verloopt voorspoedig, ze zit tussen een stel slapende zakenmannen, maar die zijn tenminste rustig. Het begin van de vlucht slaapt ze een beetje. Later boeit een film haar zo, dat ze niet aan lezen toekomt. Het is een rustige ontspannen reis en voor ze het eigenlijk beseft, staat ze op het vliegveld in New York. Zuchtend kijkt ze rond. De omgeving, die druk en hectisch is, maakt een enorme indruk op haar. In de verte is een skyline met wolkenkrabbers te zien, zoals op foto’s in de reisgids. De reisgids die ze op het laatste moment op de luchthaven heeft gekocht. Zonder enige informatie op reis gaan leek Anja niet verstandig. Nu moet ze een onderkomen voor vannacht regelen. Ze kan natuurlijk kiezen voor een luxe hotel, daar heeft ze echt wel de middelen voor, maar ze wil wat spanning brengen in haar dagen dus kiest ze voor een hostel. Dit zit zo ongeveer tussen een hotel en een jeugdherberg in.

Het hostel ‘Hostel New York’ vindt ze na wat vragen en zoeken. Ze loopt de hele weg, ze wil direct de omgeving in haar opnemen. Het is druk met toeristen. De hostel zit bijna vol, ze hebben nog een piepklein kamertje voor haar. Het gebruik van de badkamer en toilet moet ze een etage naar beneden. Wil ze aan maaltijden deelnemen dan zal ze zich vooraf moeten opgeven, anders vindt ze de hond in de pot. Ze kan nu nog net aansluiten in de rij voor de lunch. Twee bolletjes, een krentensneetje, wat beleg en een beker thee, heerlijk ongecompliceerd toch? Dan moet je aanschuiven aan de lange tafel en maar afwachten wie er naast je zit.

‘Hallo.’ Een zwarte bos krullen verschijnt voor haar gezicht.

‘Hallo,’ Anja kijkt verwondert naar deze hippe jongen.

‘Ik ga naast je zitten, is dat goed?’ ‘Oh ja hoor, prima. Ik ben Anja, smakelijk eten.’

‘Dank je, ik ben Raymond, ben al een half jaar onderweg en jij?’

‘Dit is mijn eerste dag, ik weet nog helemaal niet wat ik ga doen, maar genieten ga ik zeker.’

‘Wij reizen met z’n zessen in een busje rond, nu willen we graag richting Los Angeles en verder gaan onze plannen nog niet. Waarom ga je niet mee? Kosten van de auto delen we. We zijn met twee meiden en vier jongens. Een van de jongens haakt vanavond af, problemen thuis, dus die vliegt terug. Je bent van harte welkom. Maar we zijn allemaal wel wat jonger dan jij bent. Voor ons geen probleem, voor jou.....?’

Anja voelt zich twintig jaar jonger als ze de volgende dag instapt, in een busje met vijf jonge mensen. Ze zijn, zo schat ze, tussen de 20 en 25 jaar. Studerend en afgestudeerd. Ze zijn erg druk, praten aan een stuk door, maar Anja voelt zich welkom. Gedurende de hele dag wordt er gepraat gelachen en vooral gediscussieerd. Het gaat over studiebeurzen en de ongelijkheid die ze signaleren, want tegenwoordig krijg je alleen nog maar een lening, uitzonderingen daar gelaten. Deze werkelijkheid nodigt uit tot een heftige discussie. Niemand is het met iemand eens, maar de stemming is top. Ze houdt zich in het begin wat afzijdig, maar dat lukt niet lang, binnen de kortste keren neemt ook Anja hier deel aan. Wat is dit een enig stel jongelui.

De rit die ze rijden is prachtig, richting Los Angeles. Het levert allemaal een paar mooie én leuke kiekjes op, voor het album. De jeugd heeft een plaats van overnachting gekozen namelijk: de jeugdherberg! Dat is een confrontatie met haar droom van vroeger.

‘Word ik, gezien mijn leeftijd wel toegelaten?’ Anja vreest dat ze elders alleen moet overnachten.

‘Joh, dat weet ik ook niet,’ zegt Raymond. ‘je hoeft in ieder geval geen briefje met toestemming van je ouders te hebben.’ De groep giert het uit en Anja kijkt eerst ernstig, maar moet toch ook hartelijk mee lachen. Er blijkt wel een leeftijdgrens te zijn, maar omdat Anja met vijf jongeren reist mag ze er ook verblijven. Het is wel even wennen. Ze slapen op één zaal, in stapelbedden! Er kunnen twintig personen in deze zaal. Gelukkig treft ze een onderste bed, dat voelt wat veiliger. Ze moeten alles delen, de douche, toilet en Anja ziet dat er jongeren zijn die zelfs hun kleine bed delen.

Hoofdstuk 4

De volgende morgen treffen ze elkaar bij het ontbijt in de zaal. Ze hebben unaniem besloten een flinke wandeling te maken. Ze gaan op pad met de rugzak gevuld met lunchpakketjes die ze daar kopen konden. Ze waren spotgoedkoop maar of het eetbaar is, dat weet Anja nog niet, zeker na de ervaring van het ontbijt. Raymond is de gangmaker van het stel. Hij is constant aan het woord.

‘Toen ik eerste jaars was, geloof het of niet, was ik een rustig verlegen mannetje. Tijdens de ontgroening hebben ze zoveel alcohol in mijn lijf gestopt, dat ik voor de rest van mijn leven dronken ben. Echt waar, hoor.’ Hij lacht het hardst om zijn verhaal. Met een slechts een beetje verbeeldingsvermogen zien ze allemaal een eeuwige dronken Raymond. Hij is druk, heeft veel te vertellen.
Anja probeert een beetje kijk te krijgen op de verschillende mensen in het busje. Ze zijn jong, maar allemaal zo anders.

Gisteravond heeft ze met iedereen een poosje gepraat. Anja vond dat ze zich moest introduceren, door iets over zichzelf te vertellen. Automatisch vertellen de jongelui dan ook wie zij zijn. Het waren erge leuke gesprekjes. Als Anja, Raymond nu hoort praten vindt ze dat de rechtenstudie helemaal niet bij hem past, hij heeft zoveel fantasie. Ook de sociale instelling van hem, zover zij dat kan inschatten, past meer bij een ander vakgebied. De jongen heeft een levendige fantasie, maar heerlijk om naar te luisteren.

Als hij over een jaar afstudeert, zal hij deze reis nog steeds goed besteedde tijd vinden. Dat weet hij zeker! De groep waar hij mee reist, is al vele malen van samenstelling gewisseld. Dat maakt de reis nog veel interessanter, zegt hij. Zoveel verschillende mensen leren kennen is boeiend. Thuis kent hij ook veel mensen, maar hier ontmoeten ze elkaar in een totaal andere wereld.
Hij heeft talent om met mensen om te gaan, concludeert Anja. En... hij is leuk om in je nabijheid te hebben.
Eva is een wat ingetogen meisje. Hoewel, tijdens de discussies in de bus was ze erg heftig en overtuigend. Ze is bijna twintig jaar en vorig jaar afgestudeerd van het VWO.

Ze wil psychologie gaan studeren en heeft als doel kinderpsychologe te worden. Eva is de jongste van de vijf en dik bevriend met Gwendola, de derde jaars studente politicologie, die overal een mening over heeft. In discussies is Gwen vasthoudend en kan maar moeilijk toegeven als haar visie niet de goede is. Dat was wat Anja het eerste opviel. Maar Gwen is een ook hartelijke vrouw, die zeker humor heeft. Alleen dat toont ze niet direct. Gwen en Eva kennen elkaar al drie jaar van een zaterdagbaantje bij de plaatselijke supermarkt. Hoe die twee bij elkaar passen, kan Anja moeilijk uitleggen, maar het is duidelijk dat ze het bijzonder goed met elkaar kunnen vinden. Ze zijn samen twee maanden geleden van huis vertrokken en sinds een maand aangesloten bij de groep.

Bryan is afgestudeerd econoom en wil voor hij het serieuze deel van het leven start, een jaartje rondzwerven. Hij is daar nu al een kwart jaar mee bezig.
Hij is een reuze boeiende gesprekspartner vindt Anja, hij lijkt soms wat filosofisch te praten. Erg leuk en aangenaam. Bryan heeft een wens, die hij al heel lang had, verwerkelijkt: rondreizen door de VS. En tot nu toe beantwoordt deze reis aan zijn verwachtingen. Maar het is eigenlijk veel leuker dan hij had verwacht. Niet eenzaam zoals hij dacht dat het zou zijn, maar samen met allerlei mensen. Fantastisch!!!

En dan is er Daan. Daan zou zo op tv kunnen als komiek. In werkelijkheid heeft hij geneeskunde gestudeerd en gaat volgend jaar starten met de specialisatie kindergeneeskunde. Hij heeft mazzel gehad, zegt hij. Hij heeft direct na zijn afstuderen een plek in een opleiding gevonden. Hij is een jongen met een open gezicht. Hij zal best een leuke kinderarts kunnen worden.
Zo gaan ze bepakt en bezakt op weg. Het is prachtig weer en na een hele dag in het busje, moeten ze bewegen. Geen van allen blijft in de jeugdherberg, ze willen er een gezellige dag van maken.
Eerst naar het dorp wat drinken kopen en Bryan wil ook nog even naar de drogist. Ze wachten met z’n allen voor de deur.

‘Wat moet hij hebben?’
'Ik denk aspirine of zoiets.’

‘Ik denk condooms.’

‘Volgens mij heeft hij die in een voordeel verpakking bij zich.’ Zo gaat het vrolijk verder. Daar komt Bryan met een zakje in zijn hand naar buiten. Nieuwsgierig kijken ze hem aan.

‘Wat is er met jullie?’ Bryan trekt zijn schouders op en gaat verder lopen.

‘Nou weten we het nog niet!’ Gilt Eva hem na. Bryan draait zich om en een grijns staat op zijn gezicht.

'Ik heb om jullie gerust te stellen, een tube tandpasta gekocht. Tevreden?’
Ze liggen allemaal slap van het lachen. Anja hikt met ze mee. Oh jee, wat een lol om niets. Hoe de dag ook verder gaat, deze kan niet meer stuk.
Het wandelpad loopt naar een watermolen. De weg er heen is onverhard en vol met distels, maar de omgeving is echt prachtig. Overal bloeien wilde bloemen, een gigantisch boeket wordt hen voorgeschoteld. Bryan leest voor uit een gidsje. Hij leest zoveel dat ze hem wantrouwen. Na een fikse stoeipartij met Eva en Gwen levert hij het gidsje in. De dames controleren de tekst. Driekwart blijkt hij verzonnen te hebben. Oh, hij vertelt lyrisch over deze omgeving, maar het staat nergens.

Anja lacht van harte mee en geniet in volle teugen van deze morgen. Bij de molen besluiten ze te lunchen. De lunchpakketjes worden verorberd. Hoewel deze beter hadden kunnen zijn, ging het erin als koek, zeker bij de jongens. De meisjes en Anja aten met lange tanden. Verwende meisjes? Ze lopen dezelfde weg terug en genieten van de natuur en de frisse lucht. Als ze bijna bij hun slaapplaats zijn stopt Raymond de groep.

‘Even kortsluiten wat we verder gaan doen. Samen iets of ieder voor zich. Ik wil vandaag alleen verder.’ Raymond kijkt het groepje rond.
Ze kiezen allemaal om op zichzelf verder te gaan. Anja vindt het prima, ze is het lopen zat, dus een terras in het dorp wordt haar stek. Gelukkig heeft ze haar boek in de rugzak. Wat een heerlijk vooruitzicht, lezen met een heerlijk glas wijn. Zo maakt ieder zijn eigen middag.

In de loop van de avond druppelen ze allemaal de jeugdherberg binnen. Het is een gezellig weerzien na een halve dag. Ze hebben allemaal iets meegenomen: wijn, nootjes chips. Zo kunnen ze een klein feestje vieren. Anja heeft niets. ‘Jongens, ik wist niet dat ik iets mee moest nemen. Ik zal het morgen goed maken.’ Ze neemt zich voor ze mee uit eten te nemen. Niet zo uitgebreid, maar toch lekker. Ze had vanmiddag een italiaan gezien in het dorp.

‘Zullen we morgen bij de Italiaan eten? Ik trakteer.’ Uitbundig reageren ze alle vijf. Het is lang geleden dat ze in een restaurant gegeten hebben. Het zijn en blijven studenten met een zeer beperkt budget.
Door de buitenlucht wordt je slaperig, Anja gaat op tijd naar bed.
Slapen met nog negentien anderen in je kamer is vreemd, om maar niet te zeggen, afschuwelijk. Maar toch valt ze in slaap en wordt de volgende morgen verkwikt wakker.

 

Hoofdstuk 5

Ze treffen elkaar bij het ontbijt alleen Eva ontbreekt. ‘Gwen, waar is Eva?’
‘Ik heb geen idee. Ze ging later slapen dan ik denk ik. Ik heb haar niet meer gezien sinds gisteravond toen ik naar bed ging.’ Gwen loopt naar de slaapzaal, ziet Eva niet en belt haar, maar Eva neemt niet op. Een lichte rilling schiet door het lijf van Anja. Oh mijn hemel, als er maar niets gebeurd is, denkt ze.

Bryan loopt naar de leiding van de jeugdherberg. Hij legt hun het probleem voor, maar zij kunnen niets voor hem betekenen. Ze maken zich allemaal zorgen.

‘Gwen, ga nog eens op de slaapzaal kijken, dan gaan wij het hele gebouw eerst door.’ Bryan loopt direct door de gang naar de andere kant van de jeugdherberg. Even later staan ze weer in de eetzaal. Eva is nergens te bekennen. Ze proberen nogmaals te bellen, maar Eva reageert niet. Dan maar naar buiten, ze verdelen de straten en gaan zoeken. Ze lopen afzonderlijk van elkaar door straten steegjes en na een uur komen ze weer bij elkaar.

‘Laten we eerst overleggen, kijk hier heb ik een stratenkaartje van dit dorp, waar zijn we nog niet geweest?’ Ze kakelen door elkaar, maar het wordt duidelijk dat het hele dorp afgezocht is.

‘Laten we naar de molen gaan, misschien is ze daar terug gelopen? Ik kan het me niet voorstellen, ze is geen wegloper, ze deelt altijd haar ideeën !’ Gwen heeft het moeilijk en vecht tegen haar tranen.

‘Als we naar de molen zijn geweest, lopen we de jeugdherberg nogmaals door en mochten we haar nog niet hebben gevonden, gaan we naar de politie, oké?’ Bryan probeert nuchter een beetje lijn in de activiteiten te brengen, maar ook hij is vreselijk bezorgd.
De watermolen ligt nog steeds op een prachtige plek, maar daar hebben ze nu geen oog voor. Ze zoeken tussen de struiken kijken langs het water dat daar loopt, maar geen spoor van Eva. Moedeloos lopen ze terug naar het dorp, waar ze halverwege de ochtend de jeugdherberg nogmaals doorzoeken.
Anja voelt de paniek bij de vijf en probeert dat met ratio te bedwingen. Ze redeneert hardop over alle veilige mogelijkheden. Ze komt niet verder dan twee opties.

‘Ze is met iemand me naar huis en heeft heerlijke sex of ze is gewoon verdwaald dan komen we haar straks tegen.’ Ze knikken. Het zal wel, ze is weg, dat is de werkelijkheid.
Bij de politie vangen ze bot, want een vrouw van bijna twintig mag best even verdwijnen. Ze is geen kind meer, maar als ze over drie dagen niet boven water is, kunnen ze terug komen.
Verslagen zitten ze op het terras in het dorp. Hoe nu verder?
Daan staat op, gaat naar binnen en komt met een blocnote en pen terug. Die heeft hij geleend van de bediening.

‘We moeten eerst alle mogelijkheden inventariseren en dan eventuele oplossingen op een rijtje zetten. We moeten een plan ontwikkelen om alles te onderzoeken. Is het een idee om het zo aan te pakken? Voor betere ideeën sta ik ook open hoor, maar we moeten iets doen, toch?’
Er wordt geknikt, niemand weet iets beters.
De telefoon van Anja trilt, ze werpt een blik en ziet dat het Bettina is, dit is de eerste keer een teken van leven van deandere kant en dat kan wachten, denkt Anja er zijn nu belangrijkere zaken. Ze besluiten het plan van Daan te volgen dus beredeneren ze alle mogelijkheden om te verdwijnen, allereerst de leuke, dat zijn er maar twee, maar de meest erge ideeën komen aan bod. De somberheid onder de groep neemt toe daarom probeert Anja ze toch moed in te spreken.

‘Eva is een verstandige meid, ze spreekt fantastisch engels, ondoordachte dingen verwacht ik niet van haar. Maar een moment van zwakte zal ook haar niet vreemd zijn. Laten we op pad gaan. Daan heb je voor elk van ons een apart plan? En hebben we elkaars telefoonnummer? Dat betekent mocht je iets vinden dat wijst op Eva, dan bellen!’ Gwen belt het nummer van Eva nogmaals, maar tevergeefs.

‘Laten we afspreken, dat we om twee uur vanmiddag hier weer zijn. Dan kunnen we lunchen en ervaringen uitwisselen.’ Daan is uiterst serieus als leider van dit plan. Anja rekent de koffie af en besteld de lunch voor twee uur.

Anja moet volgens plan het plan van Daan met de bus naar het volgende dorp reizen. De bus gaat over een kwartier. Daar gaat Anja in gelegenheden navraag doen naar Eva. Opeens bedenkt ze dat ze een foto van Eva, net als van de anderen, in haar mobile heeft staan. Dat kan helpen bij het stellen van vragen.

Het is een drukker dorp dan waar zij logeren. Er zijn veel toeristen en ze ziet leuke winkels. Anja schrapt, elke straat die ze gehad heeft, weg. In elke winkel, bar, eetgelegenheid vraagt ze naar Eva en laat de foto zien. Na vier straten is ze vermoeid en teleurgesteld. Ze had diep in haar hart verwacht haar hier te vinden en na een verkwikkend kopje koffie gaat Anja fanatiek door.
Tot bij een western bar komt, waar de portier haar herkend van de foto.

‘Ja, die was hier gisteren met twee anderen.’
‘Meisjes of jongens?’ vraagt Anja
‘Twee jongens, ik ken ze niet, ze zijn niet van hier.’ ‘Heeft u ze ook weg zien gaan?’
‘Ja ik heb ze persoonlijk de deur uitgezet, die jongens dan en dat meisje ging gewoon met ze mee.’

‘Weet u waar ze wonen of logeren ?’ Met angst in haar stem vraagt Anja dit, misschien heeft ze Eva gevonden?

‘Oh ja, in het hostel aan de overkant, daar zit het vol met van die gasten. Komen overal vandaan. Ja, als je het mij vraagt...’
Anja luistert verder niet, ze holt naar het hostel en wacht daar bij de receptie. Naar wie zou ze moeten vragen? Er zijn hier zoveel jongeren.
Een deur gaat open en... daar staat Eva met in haar linkerhand haar rugzak en in haar rechter een beker thee.

‘Anja wat doe jij hier?’
'Jouw zoeken, dame. Wij zijn al de hele ochtend naar je op zoek. Niemand weet waar je bent. Is alles goed met je? Wat is er gebeurd ? Hoe kon je ons zo laten schrikken?’ Anja stort haar zorgen over Eva heen, die inmiddels erg witjes ziet.

'Hoe laat is het eigenlijk?’ Vraagt Eva timide.
‘Het is bijna twee uur in de middag.’
‘Ohhhh wat erg, wat zullen jullie boos zijn.’ Ze barst in tranen uit. Anja legt haar arm om haar schouder en verteltdat dat ze erg bezorgd zijn en niet boos. Dan ze belt  direct de anderen en loopt naar de receptie om een taxi te regelen..

© Trees Middelkoop op .

Enthousiast over deze inzending? Deel je enthousiasme op sociale media m.b.v. onderstaande buttons.

Reacties:

Iedere bezoeker kan een reactie geven! Schrijvers stellen je tips en opmerkingen op prijs. Wil je automatisch een bericht ontvangen bij een reactie? Klik op de + boven de reacties.
01.05.22
Graag je feedback over de schrijfkwaliteit en schrijfstijl van deze inzending.
Hoi Trees, ik ben het met Ingrid eens dat veel zinnen eruit kunnen. Je vertelt gesprekken maar ook gedachten heel uitvoerig. De principes ‘show, don’t tell’ en ‘kill your darlings’ zijn op veel van deze zinnen van toepassing. Overbodige zinnen halen de vaart uit het verhaal en dan haakt de lezer af. Verder staan er nog wat taalfouten in maar voor nu is dat minder belangrijk. Heel veel succes met je verhaal! Groetjes, Annemarie
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig
  • Trees Middelkoop 01.05.22
    Dank je wel Annemarie voor je uitgebreide reactie.
    Ik ga het nauwkeurig herschrijven en hoop dat je het dan nogmaals wil lezen.
    Groet Trees
01.05.22
Graag je feedback over de schrijfkwaliteit en schrijfstijl van deze inzending.
sorry lieve trees ik kom er niet doorheen want er gebeurt veel, misschien kun je het herschrijven en wat korter maken? Dank je wel
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig