Monique Cunnen

Rozenzalf

© Monique Cunnen op 13.07.2021.

De deur kraakt. Met enige moeite richt Dirk zich op. Vandaag heeft hij al teveel visite aan zijn bed ontvangen. Hij overschat steeds weer zijn krachten. Als Anke binnenkomt, ontspant hij zich.
‘Hoi, papa,’ klinkt het zacht. Ze gaat op haar zij naast hem liggen en doopt haar vinger in het potje rozenzalf dat boven zijn bed staat.
Dertig jaar geleden zat hij aan háár bed. De meeste keren zal ze het niet eens gemerkt hebben. Ze sliep als hij weer laat van zijn werk thuiskwam. Maar soms leek het alsof ze speciaal wakker bleef tot hij een kus op haar voorhoofd gedrukt had.
Met ronddraaiende bewegingen smeert ze de zalf over de korstjes op zijn hoofd. Hij sluit zijn ogen. Even niet de sterkste zijn, niemand geruststellen. Rozenzalf als medicijn.
 
Stemmen en het geluid van koffiekopjes in de kamer hebben hem wakker gemaakt. Amber schatert boven het geroezemoes het. Hij hoeft hen niet te zien om te weten dat ze rond de lage tafel bij de televisie zitten. De liederen uit de eucharistieviering dringen tot hem door. Het moet zondag zijn. De deurklink beweegt langzaam naar beneden en schiet vervolgens luidruchtig terug.
‘Ben je beter, opa?’ Amber kruipt op bed. ‘Sta je op? Oma en ik hebben de kippen al gevoerd.’ Ze kijkt hem vragend aan.
‘Kom eens dichterbij, Amber. Dan versta je me beter. Mijn stem werkt niet meer zo goed.’ Ze schuift naast hem en legt haar handje op zijn voorhoofd. ‘Een beetje warm. Bijna beter.’
‘Ik word niet beter.’ Voor een keer is hij blij met zijn hese stem waarin geen emotie doorklinkt.
‘Blijf je hier liggen?’
‘Ja, en jij kan op mijn bed spelen.’
‘Dat is goed. Haal ik Bobby.’
Even later stopt ze haar knuffel bij hem in bed en gaat op haar buik liggen, het kleurboek naar zich toetrekkend. Een voor een stalt ze de kleurpotloden op zijn buik uit. ‘Blauw of geel voor de prinsessenjurk?’
‘Blauw.’ Hij draait de haarlok achter haar oor wanneer ze die voor de tweede keer uit haar gezicht blaast.
Ze bijt op het kleurpotlood en kijkt hem vanonder haar wimpers aan. ‘Huil je ooit, opa?’
‘Ja, soms.’
‘Groene of rode schoentjes?’
‘Rood.’
Goedkeurend knikt ze. Ze kleurt eerst de omtrek van de schoenen om daarna het hele vlak rood te maken. ‘Mama en oma ook.’
‘Als je verdrietig bent, mag je best huilen. Dan kun je daarna weer lachen. En hier in bed hoor ik jullie graag lachen.’
‘Van mama mocht ik niet hard lachen.’
‘Je mag altijd bij me binnenkomen en zo veel lachen en huilen als je wilt.’
‘Klaar.’ Ze houdt de tekening omhoog. ‘Voor jou. Zie je daar ‘opa’ staan? Nou ga ik op de trampoline spelen.’ Ze kust hem op het puntje van zijn neus en grist Bobby bij hem vandaan.
Zodra Amber de kamer uit is, pakt hij een zakspiegel onder zijn kussen vandaan. Zullen ze binnenkort van hem schrikken? Zijn wangen zijn al meer ingevallen dan vorige week hoewel hij de vloeibare voeding gehoorzaam naar binnen werkt. Het slikken gaat hem moeilijk af. Bovendien verslikt hij zich steeds vaker. Alles gaat trouwens moeizamer. Hij durft zijn bed niet uit zonder hulp. Met hulp eigenlijk ook niet. De enige kracht die hij voelt, zit in zijn hoofd. Daar maalt het maar door. Hij moet het laten opschrijven. Misschien wordt het er dan rustiger. Iedereen in de kerk kan een broodje komen eten na de mis. Geen uitzonderingen. Gregoriaans gezang. Dat zou mooi zijn. En wat moet hij beginnen met zijn kast vol spullen? Hij doet de uitdrukking “Wie wat bewaart, heeft wat” duidelijk eer aan. Tijdens het opruimen brachten de paperassen en foto’s hem telkens terug in de tijd. Op het moment dat Lena hem riep voor het avondeten, besefte hij dat de kast weliswaar nooit voller zou raken, maar op die manier ook niet leger werd. Nu is het sowieso te laat om er iets aan te doen. De plekken op zijn billen worden groter, zei de wijkverpleegkundige vorige week, terwijl ze hem verschoonde. Hij kan er bijna niet op liggen. Zelf kijkt hij er niet meer naar. Dat de morfinepleisters onvoldoende werken, zegt hem al genoeg. Zolang hij maar thuis kan blijven en de kinderen hem iedere dag kunnen opzoeken. Dan lijkt het nog een beetje normaal. Met zijn hand wrijft hij over zijn kin en legt de spiegel terug.
 
Lena trekt het gordijn met een overdreven vrolijkheid op haar gezicht open. Onmiddellijk knijpt hij zijn ogen dicht. Haar voetstappen verplaatsen zich naar het andere gordijn. ‘Kom eens bij me zitten,’ fluistert hij met zijn hand beschermend boven zijn ogen. Lena pakt een verloren koffiekopje van de vensterbank en loopt naar hem toe. Ze trekt haar ene been al zittend onder zich, buigt zich voorover en aait onbeholpen over zijn hand. ‘Heb je iets nodig?’
‘Nee, niets.’
‘Heb je geslapen?’ Ze maakt aanstalten om weer op te staan, maar hij legt zijn hand op haar knie.
‘We hebben het goed gedaan samen, hè? Met de kinderen? Zonder mij red je het ook. Je bent sterker dan je denkt, Lena.’
Abrupt staat ze op en loopt naar de badkamer. Met een handvol wasgoed keert ze terug zonder hem aan te kijken. ‘Het lijkt hier wel een wasserette.’
Hij zakt terug in de kussens. Op het nachtkastje staat het koffiekopje.
 
‘Ruik je iets?’ Hij brengt zijn gezicht dicht bij dat van Anke en ademt uit.
‘Nee.’ Haar gezicht spreekt de waarheid.
‘Gelukkig. Ik heb het idee dat de kanker zich in al mijn poriën heeft vastgezet.’
Anke aait over zijn haren zoals ze vroeger op vakantie ook altijd deed tijdens de autoritten. Zittend op het voorste puntje van de achterbank en met beide handen aan de zijkanten van zijn hoofdsteun. Een wonder dat hij nooit achter het stuur in slaap gevallen is. Hij geeft zich over aan het lome gevoel dat door zijn lichaam trekt. ‘Ik hoop dat mijn stem het tot het einde volhoudt. Liever een hese stem, dan geen stem. Ze denken nou al dat ik ze niet allemaal meer op een rijtje heb. Herinner jij je nog dat jouw opa slecht hoorde? Mensen negeerden hem gewoon. Als hij en ik op het land werkten, bespraken we vaak wat het bezoek gezegd had.’
‘Zover komt het niet. Ze zullen naar je luisteren. Echt. Al moet ik ze dwingen!’
‘Je telt steeds minder mee als je lichamelijk aftakelt. Alsof ze je al beetje bij beetje hebben opgegeven. Ik wil hun medelijden niet en ik wil zeker niet alleen maar over kanker praten. Geef me dat pilsje eens.’
Anke ondersteunt zijn hoofd en pakt een glas halfvol lauw bier van de bedrand boven zijn hoofd. Het rietje draait ze richting zijn lippen.
‘Het is maar goed dat je huisarts weet wat het beste voor je is,’ ginnegapt ze.
‘Nooit veel om bier gegeven, maar zo smaakt het dus wanneer er een engeltje over je tong piest. Iedere dag krijg ik van je moeder een nieuw flesje. Zelfs als het vorige niet leeg is. Ziek moet ik natuurlijk niet worden.’
‘Papa!’ Er verschijnt kort een twinkeling in haar ogen.
‘Ach, meiske, eeuwig hier blijven is overdreven, maar een andere afloop was me veel waard geweest. Jammer dat ik niet langer bij jullie kan blijven.’
Anke slikt en wendt haar gezicht af.
Met zijn vinger droogt hij haar wang.
‘Je had zeker niet verwacht mij te zien huilen?’
‘Ik heb je al ruim dertig jaar bij me. Denk je niet dat ik je een beetje ken? Je hebt je gevoeligheid bovendien niet van een vreemde. Ik ben benieuwd wat er met de tekening gebeurt die Amber voor me heeft gemaakt.’
‘Ik bewaar haar.’
Hij stoot haar met zijn schouder aan. ‘Zie je wel dat je op me lijkt?’
‘Wat is er?’ Vragend kijkt ze hem aan als hij zwijgt.
‘Let je op mama? Ze rent zichzelf nog een keer voorbij.’
‘Het is haar manier om te laten zien dat ze van je houdt.’
‘Kon ze maar een keer rustig bij me blijven zitten.’
 
Hij moet in slaap zijn gevallen. Het is intussen zelfs al schemerig geworden. ‘Ben je er nog, Anke?’
‘Ja, vlak naast je. Mijn gefrunnik aan je haar heeft mijn arm gevoelloos gemaakt.’
‘O,’ grinnikt hij. ‘Ga mama maar even helpen.’
Amber huppelt binnen, direct gevolgd door Lena die haar filmt. Goed zo, Lena. Leg alles maar vast. Weer een manier om dicht bij jullie te blijven.
 
De extra hoeveelheid toegediende morfine versuft hem. Hij wil helder blijven. Zich concentreren. Waarom gaat het ademhalen zo moeilijk? Heeft hij het allemaal goed gedaan? Is het goed zo? Hij vouwt zijn handen strak op zijn borst. Lena zit op een stoel naast zijn bed en legt haar handen onmiddellijk op de zijne. Een Weesgegroet. Opnieuw. En een Onzevader. Natuurlijk als het helpt om de paniek te verdrijven, bidt hij er wel tien. Samen met Lena. Anke kent de woorden niet eens meer. Waar is zijn kalmte van de afgelopen weken gebleven? Hij had er toch vrede mee? Waarom vraagt Lena of hij bloemen ziet. Hij knikt haar geruststellend toe.
Het gaat snel. Sneller dan hij voorzien had. Dromen buitelen over elkaar. Of is het de werkelijkheid? Al dat water. Ga terug, je kunt nog terug! Hij moet plassen. Heeft hij het hardop gezegd? Een stem zegt dat hij in bed moet plassen. Lena? Zegt ze nou dat hij een luier om heeft? Het moet niet gekker worden. De pijn is weg. Waarom krijgt hij geen lucht? Er reutelt iets. Komt dat geluid uit hem? Is dit het dan? Wat doet iedereen bij zijn bed? Voelt er iemand aan zijn voeten? Hoe heeft hij ooit kunnen denken er klaar voor te zijn? Daar is de geur weer. Rozenzalf. Kijk ze bij hem zitten. Ze zullen voor elkaar zorgen. Ze redden het samen wel. Dag, Anke. Dag, lieve, kleine Amber. Lena, hou me vast!
 

Enthousiast over deze inzending?

We nodigen je graag uit om je mening te geven over deze publicatie. Dat is mogelijk door een commentaar van jou toe te voegen en/of door een waardering te geven. Klik hieronder s.v.p. op het gewenste item!

  • Jouw commentaar toevoegen? Schrijvers stellen je tips en opmerkingen op prijs. Dat is mogelijk in de tekstbalk

    Voeg hier je commentaar toe...
    You are a guest ( Sign Up ? )
    or post as a guest
    Loading comment... The comment will be refreshed after 00:00.

    Wees de eerste om commentaar te geven.

    11.08.21
    Graag je feedback over de schrijfkwaliteit en schrijfstijl van deze inzending.
    Heel mooi geschreven!!!!
    Show more
    0 van de 0 lezers vond deze review nuttig
    19.07.21
    Graag je feedback over de schrijfkwaliteit en schrijfstijl van deze inzending.
    Je schrijft heel realistisch Monique. Alsof ik aan z'n bed zit. Goed gedaan!
    Show more
    0 van de 0 lezers vond deze review nuttig
    Je kunt ook een waardering geven voor deze publicatie!
  • Graag jouw waardering voor de kwaliteit van deze inzending: 1=minimaal, 2=matig, 3= voldoende, 4=goed, 5=perfect.
    Schrijf een commentaar
    PLG_VOTE_STAR_INACTIVEPLG_VOTE_STAR_INACTIVEPLG_VOTE_STAR_INACTIVEPLG_VOTE_STAR_INACTIVEPLG_VOTE_STAR_INACTIVE
     
    Je kunt ook een commentaar toevoegen voor deze publicatie!
  • Toelichting

    Op Schrijverspunt kun je in principe bij elke publicatie, d.m.v. een commentaar en/of een waardering, je mening geven. Alleen als een auteur feedback niet op prijs stelt is de mogelijkheid niet zichtbaar. De praktijk heeft geleerd dat de meeste auteurs feedback op prijs stellen. We nodigen je dan ook graag uit om je mening te geven over een publicatie. Dat is op twee manieren mogelijk:

    Commentaar

    Je kunt jouw commentaar geven op een publicatie of reageren op een ander commentaar of reactie.
    • Je kunt jouw commentaar toevoegen in de tekstbalk (Voeg hier je commentaar toe...) van het blok commentaar. Je commentaar is dan direct zichtbaar. Bij je commentaar kun je b.v. ook een emoji toevoegen.
    • Wil je een reactie toevoegen bij een ander commentaar of reactie? Klik dan bij het betreffende commentaar op 'Reageer'. ook dan verschijnt er een mogelijkheid om je tekst toe te voegen.
    • Elk commentaar is welkom. Dus geef gerust aan als je de publicatie met plezier hebt gelezen, maar ook opmerkingen over de stijl en het taalgebruik van de publicatie worden op prijs gesteld. Een mooie manier voor auteurs om eigen schrijfwerk te verbeteren.
    Commentaren of reacties lezen.
    • Bij elke publicatie kun je de commentaren of reacties lezen. Op de homepagina is daarnaast ook nog eens een overzicht van de actuele commentaren/reacties te vinden.
    • Wil je een bericht ontvangen van nieuwe commentaren/reacties dan kun je dat bovenin het blok Commentaar aangeven bij 'Ontvang een bericht bij nieuwe commentaren' of als je zelf een commentaar of reactie geeft.
    • Wil je alleen de commentaren zien bij een publicatie en geen reacties daarop? Klik dan bovenin het blok Commentaar op 'Inklappen alles'.
    Voorwaarden:
    Schrijvers en dus ook wij stellen een commentaar bij een publicatie erg op prijs. We proberen daarbij de mogelijkheid op Schrijverspunt om feedback te geven liefst zonder regels te laten. Dat vraagt alleen soms wat tolerantie en misschien wat invoelingsvermogen voor de ander. Samengevat respecteer elkaar.
    Is een commentaar of reactie volgens jou ongepast? Door met je muis over het commentaar of de reactie te gaan verschijnt er rechts een vlaggetje. Klik daar op om dit te melden bij websitebeheer.

    Waardering:

    Je kunt  commentaar geven op een publicatie, maar het is ook mogelijk om een waardering in cijfers te geven. Bij een waardering gaat om een beoordeling door jou van de kwaliteit van de publicatie. Je kunt kiezen uit 5 mogelijkheden om op te stemmen. 1=minimaal, 2=matig, 3= voldoende, 4=goed, 5=perfect.  De waardering is anoniem.
Hits: 531
Lekkerboek voor betaalbaar leesplezier
Tweedehands boeken
Nu opruiming!

Lizzie van den Ham: De stagiair

- Klik hier!-

Meer publicaties lezen of zelf meedoen aan een schrijfactiviteit?

Klik op een van de mogelijkheden.