1 post
  • images/deelname/kort_verhaal.jpg
    Een kort verhaal kenmerkt zich doordat de handelingen, gedachten en gesprekken van de personages zijn georganiseerd in een plot van komische, tragische, romantische, satirische of andere aard.  Een kort verhaal is altijd een compleet en zelfstandig leesbaar verhaal. Fragmenten uit gepubliceerde manuscripten of vervolgverhalen zijn niet toegestaan!
    Bij een kort verhaal geven we de voorkeur aan maximaal 1000 woorden.
    Klik op SCHRIJFACTIVITEITEN (tabs hieronder) voor alle mogelijkheden!
    924 gepubliceerde inzendingen
  • Tekst opsturen:
    Ook jouw artikel is welkom! Inzenden van een verhaal/gedicht is mogelijk door eerst in te loggen. Registreren is gratis! Alleen door eerst in te loggen en op de knop hieronder te klikken kom je op een pagina waar je de schrijfactiviteit kunt selecteren waar je aan mee wilt doen. Op die pagina kun je ook de titel en tekst voor je artikel toevoegen. Lees vooraf de voorwaarden. Let op: Na inzending is wijziging van je tekst niet meer mogelijk (m.u.v. Plusleden)
    Je artikel is, na inzending, vrijwel direct te zien in de betreffende schrijfactiviteit en bij je profiel. We publiceren een artikel minimaal een jaar (plusleden langer!), daarna verwijderen we het artikel en de commentaren, etc. automatisch.
  • De publicatievoorwaarden
    • Inzendingen dienen te voldoen aan de voorwaarden zoals aangegeven bij de betreffende schrijfactiviteit, Nederlandstalig en van voldoende kwaliteit (grammaticaal en inhoudelijk) te zijn. We accepteren geen afbeeldingen van een tekst, maar alleen de daadwerkelijke tekst!
    • Agressieve, onwettelijke, lasterlijke, racistische, misleidende of anderszins ongepaste of irrelevante bijdragen, naar interpretatie van de redactie, zijn niet toegestaan. De redactie behoudt zich het recht voor om inzendingen, zonder opgave van redenen, niet te publiceren, resp. te verwijderen.
    • De auteursrechten van een inzending blijven te allen tijde bij de inzender. Schrijverspunt brengt geen wijzigingen aan in de tekst.
    • Inzenders mogen geen door rechten beschermde teksten of afbeeldingen plaatsen.
    • Het plaatsen van persoonlijke informatie zonder toestemming van de redactie (zoals e-mailadressen, website en/of telefoonnummers) is niet toegestaan evenals teksten, advertenties en links van promotionele dan wel commerciële aard.
    • De redactie is niet aansprakelijk voor de gevolgen, juridisch of in andere zin, van de activiteiten van leden op Schrijverspunt, noch in Nederland, noch daarbuiten. De inzender blijft als enige verantwoordelijk en aansprakelijk voor de inhoud van zijn/haar bericht(en).
    • Bij inzending hanteert Schrijverspunt de actuele privacyregels. Onze privacyverklaring is onderaan op elke pagina te vinden.
    • We publiceren een inzending in principe een jaar lang op onze website. Voor plusleden is die periode langer.
    • Door het insturen van je schrijfactiviteit stem je in met deze voorwaarden.

     

Publicatie: 13-07-2021

Hits: 179

Als een auteur geen behoefte heeft aan feedback verschijnt er geen mogelijkheid voor reacties.

Rozenzalf

Aangepast: 13-07-2021
De deur kraakt. Met enige moeite richt Dirk zich op. Vandaag heeft hij al teveel visite aan zijn bed ontvangen. Hij overschat steeds weer zijn krachten. Als Anke binnenkomt, ontspant hij zich.
‘Hoi, papa,’ klinkt het zacht. Ze gaat op haar zij naast hem liggen en doopt haar vinger in het potje rozenzalf dat boven zijn bed staat.
Dertig jaar geleden zat hij aan háár bed. De meeste keren zal ze het niet eens gemerkt hebben. Ze sliep als hij weer laat van zijn werk thuiskwam. Maar soms leek het alsof ze speciaal wakker bleef tot hij een kus op haar voorhoofd gedrukt had.
Met ronddraaiende bewegingen smeert ze de zalf over de korstjes op zijn hoofd. Hij sluit zijn ogen. Even niet de sterkste zijn, niemand geruststellen. Rozenzalf als medicijn.
 
Stemmen en het geluid van koffiekopjes in de kamer hebben hem wakker gemaakt. Amber schatert boven het geroezemoes het. Hij hoeft hen niet te zien om te weten dat ze rond de lage tafel bij de televisie zitten. De liederen uit de eucharistieviering dringen tot hem door. Het moet zondag zijn. De deurklink beweegt langzaam naar beneden en schiet vervolgens luidruchtig terug.
‘Ben je beter, opa?’ Amber kruipt op bed. ‘Sta je op? Oma en ik hebben de kippen al gevoerd.’ Ze kijkt hem vragend aan.
‘Kom eens dichterbij, Amber. Dan versta je me beter. Mijn stem werkt niet meer zo goed.’ Ze schuift naast hem en legt haar handje op zijn voorhoofd. ‘Een beetje warm. Bijna beter.’
‘Ik word niet beter.’ Voor een keer is hij blij met zijn hese stem waarin geen emotie doorklinkt.
‘Blijf je hier liggen?’
‘Ja, en jij kan op mijn bed spelen.’
‘Dat is goed. Haal ik Bobby.’
Even later stopt ze haar knuffel bij hem in bed en gaat op haar buik liggen, het kleurboek naar zich toetrekkend. Een voor een stalt ze de kleurpotloden op zijn buik uit. ‘Blauw of geel voor de prinsessenjurk?’
‘Blauw.’ Hij draait de haarlok achter haar oor wanneer ze die voor de tweede keer uit haar gezicht blaast.
Ze bijt op het kleurpotlood en kijkt hem vanonder haar wimpers aan. ‘Huil je ooit, opa?’
‘Ja, soms.’
‘Groene of rode schoentjes?’
‘Rood.’
Goedkeurend knikt ze. Ze kleurt eerst de omtrek van de schoenen om daarna het hele vlak rood te maken. ‘Mama en oma ook.’
‘Als je verdrietig bent, mag je best huilen. Dan kun je daarna weer lachen. En hier in bed hoor ik jullie graag lachen.’
‘Van mama mocht ik niet hard lachen.’
‘Je mag altijd bij me binnenkomen en zo veel lachen en huilen als je wilt.’
‘Klaar.’ Ze houdt de tekening omhoog. ‘Voor jou. Zie je daar ‘opa’ staan? Nou ga ik op de trampoline spelen.’ Ze kust hem op het puntje van zijn neus en grist Bobby bij hem vandaan.
Zodra Amber de kamer uit is, pakt hij een zakspiegel onder zijn kussen vandaan. Zullen ze binnenkort van hem schrikken? Zijn wangen zijn al meer ingevallen dan vorige week hoewel hij de vloeibare voeding gehoorzaam naar binnen werkt. Het slikken gaat hem moeilijk af. Bovendien verslikt hij zich steeds vaker. Alles gaat trouwens moeizamer. Hij durft zijn bed niet uit zonder hulp. Met hulp eigenlijk ook niet. De enige kracht die hij voelt, zit in zijn hoofd. Daar maalt het maar door. Hij moet het laten opschrijven. Misschien wordt het er dan rustiger. Iedereen in de kerk kan een broodje komen eten na de mis. Geen uitzonderingen. Gregoriaans gezang. Dat zou mooi zijn. En wat moet hij beginnen met zijn kast vol spullen? Hij doet de uitdrukking “Wie wat bewaart, heeft wat” duidelijk eer aan. Tijdens het opruimen brachten de paperassen en foto’s hem telkens terug in de tijd. Op het moment dat Lena hem riep voor het avondeten, besefte hij dat de kast weliswaar nooit voller zou raken, maar op die manier ook niet leger werd. Nu is het sowieso te laat om er iets aan te doen. De plekken op zijn billen worden groter, zei de wijkverpleegkundige vorige week, terwijl ze hem verschoonde. Hij kan er bijna niet op liggen. Zelf kijkt hij er niet meer naar. Dat de morfinepleisters onvoldoende werken, zegt hem al genoeg. Zolang hij maar thuis kan blijven en de kinderen hem iedere dag kunnen opzoeken. Dan lijkt het nog een beetje normaal. Met zijn hand wrijft hij over zijn kin en legt de spiegel terug.
 
Lena trekt het gordijn met een overdreven vrolijkheid op haar gezicht open. Onmiddellijk knijpt hij zijn ogen dicht. Haar voetstappen verplaatsen zich naar het andere gordijn. ‘Kom eens bij me zitten,’ fluistert hij met zijn hand beschermend boven zijn ogen. Lena pakt een verloren koffiekopje van de vensterbank en loopt naar hem toe. Ze trekt haar ene been al zittend onder zich, buigt zich voorover en aait onbeholpen over zijn hand. ‘Heb je iets nodig?’
‘Nee, niets.’
‘Heb je geslapen?’ Ze maakt aanstalten om weer op te staan, maar hij legt zijn hand op haar knie.
‘We hebben het goed gedaan samen, hè? Met de kinderen? Zonder mij red je het ook. Je bent sterker dan je denkt, Lena.’
Abrupt staat ze op en loopt naar de badkamer. Met een handvol wasgoed keert ze terug zonder hem aan te kijken. ‘Het lijkt hier wel een wasserette.’
Hij zakt terug in de kussens. Op het nachtkastje staat het koffiekopje.
 
‘Ruik je iets?’ Hij brengt zijn gezicht dicht bij dat van Anke en ademt uit.
‘Nee.’ Haar gezicht spreekt de waarheid.
‘Gelukkig. Ik heb het idee dat de kanker zich in al mijn poriën heeft vastgezet.’
Anke aait over zijn haren zoals ze vroeger op vakantie ook altijd deed tijdens de autoritten. Zittend op het voorste puntje van de achterbank en met beide handen aan de zijkanten van zijn hoofdsteun. Een wonder dat hij nooit achter het stuur in slaap gevallen is. Hij geeft zich over aan het lome gevoel dat door zijn lichaam trekt. ‘Ik hoop dat mijn stem het tot het einde volhoudt. Liever een hese stem, dan geen stem. Ze denken nou al dat ik ze niet allemaal meer op een rijtje heb. Herinner jij je nog dat jouw opa slecht hoorde? Mensen negeerden hem gewoon. Als hij en ik op het land werkten, bespraken we vaak wat het bezoek gezegd had.’
‘Zover komt het niet. Ze zullen naar je luisteren. Echt. Al moet ik ze dwingen!’
‘Je telt steeds minder mee als je lichamelijk aftakelt. Alsof ze je al beetje bij beetje hebben opgegeven. Ik wil hun medelijden niet en ik wil zeker niet alleen maar over kanker praten. Geef me dat pilsje eens.’
Anke ondersteunt zijn hoofd en pakt een glas halfvol lauw bier van de bedrand boven zijn hoofd. Het rietje draait ze richting zijn lippen.
‘Het is maar goed dat je huisarts weet wat het beste voor je is,’ ginnegapt ze.
‘Nooit veel om bier gegeven, maar zo smaakt het dus wanneer er een engeltje over je tong piest. Iedere dag krijg ik van je moeder een nieuw flesje. Zelfs als het vorige niet leeg is. Ziek moet ik natuurlijk niet worden.’
‘Papa!’ Er verschijnt kort een twinkeling in haar ogen.
‘Ach, meiske, eeuwig hier blijven is overdreven, maar een andere afloop was me veel waard geweest. Jammer dat ik niet langer bij jullie kan blijven.’
Anke slikt en wendt haar gezicht af.
Met zijn vinger droogt hij haar wang.
‘Je had zeker niet verwacht mij te zien huilen?’
‘Ik heb je al ruim dertig jaar bij me. Denk je niet dat ik je een beetje ken? Je hebt je gevoeligheid bovendien niet van een vreemde. Ik ben benieuwd wat er met de tekening gebeurt die Amber voor me heeft gemaakt.’
‘Ik bewaar haar.’
Hij stoot haar met zijn schouder aan. ‘Zie je wel dat je op me lijkt?’
‘Wat is er?’ Vragend kijkt ze hem aan als hij zwijgt.
‘Let je op mama? Ze rent zichzelf nog een keer voorbij.’
‘Het is haar manier om te laten zien dat ze van je houdt.’
‘Kon ze maar een keer rustig bij me blijven zitten.’
 
Hij moet in slaap zijn gevallen. Het is intussen zelfs al schemerig geworden. ‘Ben je er nog, Anke?’
‘Ja, vlak naast je. Mijn gefrunnik aan je haar heeft mijn arm gevoelloos gemaakt.’
‘O,’ grinnikt hij. ‘Ga mama maar even helpen.’
Amber huppelt binnen, direct gevolgd door Lena die haar filmt. Goed zo, Lena. Leg alles maar vast. Weer een manier om dicht bij jullie te blijven.
 
De extra hoeveelheid toegediende morfine versuft hem. Hij wil helder blijven. Zich concentreren. Waarom gaat het ademhalen zo moeilijk? Heeft hij het allemaal goed gedaan? Is het goed zo? Hij vouwt zijn handen strak op zijn borst. Lena zit op een stoel naast zijn bed en legt haar handen onmiddellijk op de zijne. Een Weesgegroet. Opnieuw. En een Onzevader. Natuurlijk als het helpt om de paniek te verdrijven, bidt hij er wel tien. Samen met Lena. Anke kent de woorden niet eens meer. Waar is zijn kalmte van de afgelopen weken gebleven? Hij had er toch vrede mee? Waarom vraagt Lena of hij bloemen ziet. Hij knikt haar geruststellend toe.
Het gaat snel. Sneller dan hij voorzien had. Dromen buitelen over elkaar. Of is het de werkelijkheid? Al dat water. Ga terug, je kunt nog terug! Hij moet plassen. Heeft hij het hardop gezegd? Een stem zegt dat hij in bed moet plassen. Lena? Zegt ze nou dat hij een luier om heeft? Het moet niet gekker worden. De pijn is weg. Waarom krijgt hij geen lucht? Er reutelt iets. Komt dat geluid uit hem? Is dit het dan? Wat doet iedereen bij zijn bed? Voelt er iemand aan zijn voeten? Hoe heeft hij ooit kunnen denken er klaar voor te zijn? Daar is de geur weer. Rozenzalf. Kijk ze bij hem zitten. Ze zullen voor elkaar zorgen. Ze redden het samen wel. Dag, Anke. Dag, lieve, kleine Amber. Lena, hou me vast!
 
Ook jouw mening is hier welkom!

Reacties:

11.08.21
Feedback:
Heel mooi geschreven!!!!
Show more
19.07.21
Feedback:
Je schrijft heel realistisch Monique. Alsof ik aan z'n bed zit. Goed gedaan!
Show more
14.07.21
Feedback:
De juiste toon, de juiste woorden.
De opbouw naar het slot: klasse!
Show more

Meer van deze auteur:

Titel:Hits:Waardering:Link:
55 woordenverhaal
Rat
966
Lezen?
Huis in beeld
778
Lezen?
55 woordenverhaal
Bezet
775
Lezen?