Voor schrijvers, door schrijvers
963 inzendingen in deze rubriek

Ook jouw tekstbijdrage is welkom en meedoen is gratis.

Kort verhaal

Een kort verhaal kenmerkt zich doordat de handelingen, gedachten en gesprekken van de personages zijn georganiseerd in een plot van komische, tragische, romantische, satirische of nog andere aard.  Een kort verhaal is altijd een compleet en zelfstandig leesbaar verhaal. Dus geen vervolg! In deze schrijfactiviteit is ook ruimte voor reisverhalen.
 
KLIK HIER om naar flitsverhalen te gaan.
Klik hier
Eerst inloggen of (gratis) aanmelden s.v.p. om je artikel in te zenden.
(klik op de button om in te loggen of je aan te melden)

241 Hits

Publicatie op:
Rozen in Skagen; Marie in the garden, door Peder Severin Krøyer

 

2009 10 31 143742

(schilderij: Marie in the garden, door Peder Severin Krøyer)

“Blijf even zo zitten, Mariechen, dit móet ik even vastleggen. Die rozen bij hetzelfde roze van je rok! Dat zonnespoor over het gras. Geweldig. Wat een prachtig tafereel. Zo’n mooi moment krijg ik nooit weer.”

Hij wacht haar reactie niet af. Ze schudt haar hoofd over zijn egocentrische houding. Dat “even” van hem kent ze. Kan hij niet gewoon weer een foto maken zoals hij zo vaak gedaan heeft al wil hij niet, dat anderen daar achter zullen komen. Hij schijnt het de doodnormaalste zaak van de wereld te vinden, dat zij zich weer gedwee schikt. Erg vermoeiend om constant maar het model van je echtgenoot te moeten zijn, jaar in jaar uit. Haar diepe zucht ontgaat hem volkomen, gegrepen als hij is door zijn werkijver. Zijn schilderspalet druipt van de door elkaar gelopen kleuren olieverf. Voornamelijk groen en roze. Gelaten neemt ze de gewenste poseerhouding  aan, buigt zich quasi-belangstellend, maar gehoorzaam over het tijdschrift waarvan ze de bladzijden inmiddels zelf kan schrijven zo vaak heeft ze deze gelezen. Wespen zoemen hinderlijk om haar hoofd, maar ze durft zich niet te verroeren uit vrees voor een driftbui van haar echtgenoot. De laatste tijd kan hij zo verschrikkelijk onredelijk uitvallen. Eigenlijk heeft ze totaal geen zin hier stil te moeten zitten, maar vooruit, om hem een plezier te doen zal ze maar weer poseren.

De zoele zomeravond vult zich met de zoete rozengeur. De zoom van haar rok wappert in de zachte wind. Ze luistert naar de ademhaling van Rap, de hond. Haar blik volgt het zonlicht dat over zijn vacht speelt, glanzend als het opgewreven koper uit de keuken. Het fijne grind onder haar zwarte rijglaarsjes schiet vonkjes in de zon. Sommige steentjes kunnen heel goed doorgaan voor rijnkiezels; je zou er zo een sieraad van laten maken. Ze moet toegeven, dat Peder gelijk heeft, zulke schone ogenblikken zijn schaars. Mooie dingen moet je koesteren en vooral vastleggen.  Het moet fantastisch zijn dit te mogen schilderen. Heerlijk je helemaal te kunnen laten gaan  terwijl je penseel je leidt over het doek. Even de rollen te kunnen omdraaien en zèlf weer achter die ezel te staan. Marie Krøyer-Triepcke, kunstschilderes. Nee, die ambitie heeft ze allang uit het hoofd gezet; ze is immers niet goed genoeg en zelfs al is ze dat wel, als vrouw krijg je toch geen voet aan de grond. Belachelijk eigenlijk. Mannen hebben het zo gemakkelijk in het leven. Behalve die van haar dan met zijn eeuwige depressiviteit en zijn gebrek aan ruggengraat. Hè, ze krijgt een knik in de nek van deze houding. Om zich te ontlasten brengt ze een hand naar het achterhoofd. Zo langzamerhand snakt ze naar een kop koffie. Hoe laat zou het eigenlijk zijn.

“Wat doe je nou? Je haar zit toch goed, meid,” klonk het geïrriteerd vanachter de schildersezel.

Ze slaat hem gade. Om zijn mond schaduwt een verbeten trek, de ogen zijn tot smalle spleetjes geknepen, iets wat ze de laatste tijd vaker bij hem bespeurt. Onbewust maakt ze zich zorgen. Hij moet er toch eens mee naar de dokter gaan, maar daar wil hij nog altijd niet van horen, bang dat hij naar een psychiater wordt doorgestuurd. Hij werkt met een gejaagdheid alsof hij in tijdsnood zit. Ze weet dat hij een beeld voor ogen heeft dat hij wil projecteren op zijn schildersdoek, bang om zijn eerste indruk van het moment weer kwijt te raken. Zal ze hem ooit begrijpen?

Hugo Alfvén is zo heel anders, het lijnrecht tegenovergestelde van Peder. Bedaard en flegmatisch, romantisch. Net als zijn muziek. Hugo erkent haar tenminste als persoon, de vrouw die ze is en niet een wormvormig aanhangsel. Door hem heeft zij haar gevoel van eigenwaarde teruggekregen, iets dat ze tijdens haar huwelijksjaren met Peder vrijwel meteen is kwijtgeraakt. Alles draait om hem, de grote kunstenaar. Wat heeft ze toch ooit in hem gezien?

Vanavond zal haar zwaar vallen, dat voelt ze. Vooral met het naderende onheil dat los zal barsten na het gesprek met Peder dat ze zo zorgvuldig heeft voorbereid, dagen, weken, maanden.


Feedback voor schrijfactiviteiten

Review voor: "Rozen in Skagen; Marie in the garden, door Peder Severin Krøyer"

30.07.20
Feedback schrijfkwaliteit
heel leuk om te lezen Edith Elise Feuerberg
  • Waardering schrijfkwaliteit
    100%
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig
  • Edith E 30.07.20
    Heel hartelijk dank, Elise. Zowel voor je beoordeling als het feit, dat je het blijkbaar de moeite waard vindt,

Ook graag je review voor een van de oudere inzendingen...

  • Dovemansoren (302) Asko De vries robles 16-04-2020

    Steeds vaker bekruipt mij een unheimlich gevoel, alsof mijn schrijfsels aan dovemansoren zijn besteed. Vulsels voor mijn  mannelijk ego, verlengstuk van... “Pfff,heb je hem weer,” zei mijn beste...

    Lees meer: Dovemansoren