Voor schrijvers, door schrijvers
Poëzie

Kort verhaal

Aantal gepubliceerde inzendingen: 650

Rossie

De rode kitten die ik uit een van nestje verwilderde kittens had meegenomen was een kat 'terrible'.

Natuurlijk niet meteen, daarvoor was hij net iets te jong met zijn ongeveer acht weken. Maar na een maandje of twee begon zijn karakter al aardig vorm aan te nemen. Aaien gebeurde onder zijn condities. Optillen ook. Eten diende geserveerd te worden wanneer meneer het wenste. Bezoek was niet welkom in zijn domein. Natuurlijk ging ik niet akkoord met zijn eisen en dat leidde regelmatig tot een fysieke aanvaring met de toen al scherpe messen van zijn nagels. Twintig stuks. Nee, Rossie was geen makkelijke. Vanaf dat hij drie maanden oud was dacht hij dat kinderen tot een jaar of zes prooien waren en dat hij deze wel kon vangen. Aan een ketting op een camping probeerde hij dit regelmatig uit. Het feit dat hij dan direct werd bestraft door binnen gezet te worden deerde hem niets. Ik heb het beest regelmatig vervloekt, geloof me. Maar ja, als je een verantwoordelijkheid op je neemt, heb je hem tot het einde toe te dragen. Langzaam begon het in ieder geval tot Rossie door te dringen dat ik de baas was en dat ik niet bang was voor die scherpe nagels.. Vanaf het moment dat ik het beestje liet castreren bij de dierenarts werd hij zelfs redelijk goed hanteerbaar. We kwamen uiteindelijk zelfs tot een prima verstandhouding. Als ik thuiskwam van mijn werk, kwam hij me tegemoet. Hij wilde dan een aai en meestal legde ik hem dan in mijn nek met zijn voorpoten aan de ene kant en zijn achterpoten aan de andere kant. Ik wandelde op die manier de trap op naar de slaapkamer waar ik me kon omkleden, gooide Rossie van mijn nek en speelde eerst een schaduwspelletje met hem. Daarna kon ik me omkleden, kat in mijn nek leggen en terug de trap aflopen. Waarna hij zijn weg ging en ik de mijne. Het accepteren van elkaars onhebbelijkheden was begonnen. Zo ook de spelletjes met de koelkast.

Rossie was in principe best een slimme kat. Èn een kat met zo zijn eigen mening over wat hij wilde eten en wat ik hem gaf. In de keuken stond logischer wijs een koelkast. In die koelkast stonden, als ik mijn boodschappen bijhield tenminste, diverse etenswaren. Vleesbeleg, kaas, yoghurt, melk, ach wat heb je zo allemaal in een koelkast liggen. Dit beestje, hij woog echt maar een kilootje of drie, drie en een half, was erachter gekomen hoe die koelkast te openen. Natuurlijk niet in mijn bijzijn. Zo slim was hij wel.

De eerste keer dat ik de koelkast open aantrof was op een zondagochtend. Ik herinner me het goed. Stomverbaasd keek ik de keuken rond waar een warboel van diverse lege en halfvolle verpakkingen lagen. Rossie was in geen velden of wegen te bekennen. In eerste instantie dacht ik dat ik de koelkast niet goed had dichtgedaan. Ik liet het erbij. Ruimde de boel op en ging verder met wat ik die dag wilde doen. Twee dagen later zat het beest in de keuken terwijl ik met het eten bezig was. Rossie liep naar de koelkast. Zette een poot onder aan de deur en liep achteruit. Ik keek toe. Wel godverdomme. Ik zei niets en bleef kijken. Rossie ging op zijn rug liggen. Twee voorpoten naar de deuropening. Ik zag zijn spieren aanspannen en zag de koelkast zich openen. K.U.T. Ik verjaag het beest en doe de deur weer dicht. Shit, hoe moet ik dit oplossen.

Creatieve oplossing, een houten balk onder de koelkast. Uit de schuur een stuk hout gehaald, op maat gezaagd en netjes onder de deur gelegd. Geen poten meer onder mijn koelkastdeur. Hiermee dacht ik toch echt wel van dit probleem verlost te zijn. Helaas. De dag erop was ik weer een deel van de inhoud van mijn koelkast kwijt. De deur stond open en de balk was weggeschoven. Nu kun je denken dat ik het beestje te weinig eten gaf maar ik verzeker je dat dat niet het geval was. Hij kreeg echt wel genoeg, honger was het niet. Puur de jacht op lekkere hapjes. Voor zowel mijn als zijn welzijn moest ik hier een oplossing voor zien te vinden. Om hem in zijn plundertochten te beperken sloot ik deuren achter me. Helaas, deuren waren geen probleem voor beest. De koelkast was zijn grote vriend geworden en als ik er niet was, kreeg hij hem open. Mijn haat-liefde verhouding met mijn kat werd met elke keer als hij de koelkast weer had geopend slechter. Nu sloot ik de koelkast en zette er daarna een oude zware stoel voor. Je kunt je voorstellen dat dit niet erg handig is in het gebruik. Maar tot ik iets anders had bedacht werkte het tenminste. Tot ik de uiteindelijke oplossing- hij bleek zo simpel, dat ik daar niet eerder op was gekomen- zag in een dierenzaak. Ik liep rond op zoek naar een speeltje voor mijn overactieve monster en zag een kooi met eekhoorntjes. Nu wist ik wel dat dit zeer inventieve beestjes waren. Ik had ze ook nooit als huisdier beschouwd. Maar wat mij met name opviel was het hangslot op de kooi. Ik bekeek dat ding eens goed en zag dat het met simpele materialen gemaakt was die bij elke zichzelf respecterende bouwmarkt te verkrijgen waren. Zonder speeltje maar met het hangslot in gedachte reed ik dus direct door naar de dichtstbijzijnde bouwmarkt. Ik sprak een medewerker aan en legde hem voor wat ik moest hebben. Een hangslot voor op mijn koelkast. De beste man keek mij stomverbaasd aan maar mijn gezicht moet behoorlijk serieus hebben gestaan want hij vroeg niet verder. Bij het hang- en sluitwerk lagen dan eindelijk de spullen die mij zouden verlossen van een koelkast plunderende kat. Tevreden rekende ik af bij de kassa en vertrok naar huis. Met behulp van een kleine boormachine, wat schroefjes en het hangslot, was mijn koelkast weer van mij alleen.

Nu, jaren later, Rossie heeft allang geleden zijn laatste adem uitgeblazen, denk ik eraan weer hetzelfde te doen. Ik heb nieuwe koelkastmonsters in huis. Telkens als ik denk iets in huis te hebben en ik kijk in de koelkast is het op. Mijn pubers, de nieuwe koelkastmonsters. De verzameling lege en halflege verpakkingen die door het huis verspreid aangetroffen worden leiden tot het besef dat je terug kunt naar de winkel omdat er weer geen volledige maaltijd meer te maken valt van de restanten.

Oh ja, ik heb ze lief, maar op een af andere manier doen ze me tegenwoordig veel aan mijn oude kat denken.

Dit artikel delen?
Auteur: ©Ingrid Bruggink
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.
Hits: 212
Publicatie op .

Geef een waardering voor: "Rossie"

Geschreven door Ingrid Bruggink . Geplaatst in Kort verhaal.
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.

Jouw feedback hier?

Dat is mogelijk met een waardering en/of jouw commentaar te geven.
Ook kun je reageren op commentaar van anderen.
 
Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen. Door een waardering te geven bepaal jij dus mede de continuïteit in publicatie van een inzending!