Klik hieronder op een van de mogelijkheden.

Rijexamen

De dag van mijn Amerikaans theoretisch rijexamen als inwoner, werden de
examinandi een leslokaal met verspreide tafels binnengeleid.
Ik liep meteen naar de laatste tafel, installeerde me en nam een joekel van
een loep uit mijn tas. Iemand deelde de vragen rond, multiple choice, vrij
groot gedrukt en er lag een potlood klaar.
Vooraan stond een opziener om onregelmatigheden onmiddellijk te bestraffen.
Zijn blik draaide het hele lokaal rond tot hij mij met mijn vergrootglas in
het vizier kreeg. Hoe kon een slechtziende met een auto rijden? Ik kon een
buizerd hoog in de lucht gedetailleerd gadeslaan en een fruitvliegje recht
in de oogjes kijken, bij manier van spreken. Met mijn nochtans 20/20 vision
lieten mijn hersenen me sinds het auto-ongeval helaas niet meer toe een
gedrukte tekst te lezen. Zwarte letters kwamen in slagorde op me af, vielen
aan en deden me kotsmisselijk worden met extra hoofdpijn. Mijn man had me
door voorlezen de rijregels bijgebracht. Sinds enkele jaren biedt nu een
iPad me enige leestijd aan.

Ik werkte ijverig verder aan het examen, elk woord maakte me meer misselijk
maar het lezen op zich lukte net. Heel argwanend fixeerde de opziener mij
wanneer ik eens durfde opkijken en hij kwam tergend traag door de rij naar
mij toe gewandeld. Niks ongewoons op mijn tafel, buiten de loep. Praten
mocht niet en hij stapte terug naar zijn uitkijkplaats. Als je klaar was,
overhandigde je je examen aan hem en je naam werd op een lijst afgevinkt.
Met venijnige blik nam hij stilzwijgend mijn kopie aan en ik kon beschikken.

Ik kreeg de uitslag toegestuurd: geslaagd. Wat later mocht ik mijn
Amerikaans rijbewijs gaan ophalen en droomde weg in de volle zaal wachtenden
op hun afroepbeurt. Plots hoorde ik ver weg 'ilina mettiessen' klinken, ik
vond het zangerig mooi, tot ik plots besefte dat het mijn naam was, op z'n
Amerikaans.

Enkele dagen later, op boodschappen, moest ik parkeren in de enige vrije
parkeerplaats in de hele buurt, parallel. Tot mijn ontzetting hoorde ik een
vrachtwagen achter mij zuchtend remmen en ik zag het gevaarte in mijn
binnenspiegel. Hij had me veel manoeuvreerruimte gelaten en ik begon aan het
achterwaarts invoegen, wat me zelden van de eerste keer lukte. Onder het
onzichtbare oog van de chauffeur hoog achter mij, draaide ik mijn wagen voor
en van de allereerste keer perfect in het midden van de parkeerplaats, geen
fijnzetten meer nodig. De vrachtwagen bewoog langzaam en stopte naast mij.
Ik keek wat ongerust schuin omhoog en tot mijn verbazing zag ik de
bestuurder overhellen naar mij toe met een bewonderende blik, een
goedkeurende glimlach en een forse duim omhoog. Leuk moment. Die perfectie 
heb ik nooit meer gehaald.
© Helena Mattheyssens op .

Enthousiast over deze inzending? Deel je enthousiasme op sociale media m.b.v. onderstaande buttons.

Reacties:

Iedere bezoeker kan een reactie geven! Schrijvers stellen je tips en opmerkingen op prijs. Wil je automatisch een bericht ontvangen bij een reactie? Klik op de + boven de reacties.
19.10.22
Graag je feedback over de schrijfkwaliteit en schrijfstijl van deze inzending.
Bewondering voor je rijkunsten. De perfectie (nabij), ook op schrijfvlak.
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig
  • Helena Mattheyssens 19.10.22
    Hartelijk dank voor je waardering, Danny, vooral 'op schrijfvlak' doet me deugd. Je schrijft zelf heel vlot en je uitwijkingen in taal en verhaal fascineren.