1 post
  • images/deelname/kort_verhaal.jpg
    Een kort verhaal kenmerkt zich doordat de handelingen, gedachten en gesprekken van de personages zijn georganiseerd in een plot van komische, tragische, romantische, satirische of andere aard.  Een kort verhaal is altijd een compleet en zelfstandig leesbaar verhaal. Fragmenten uit gepubliceerde manuscripten of vervolgverhalen zijn niet toegestaan!
    Bij een kort verhaal geven we de voorkeur aan maximaal 1000 woorden.
    970 gepubliceerde inzendingen
  • Ook jouw artikel is welkom! Inzenden van een verhaal/gedicht is mogelijk door eerst in te loggen. Registreren is gratis! Alleen door eerst in te loggen en op de knop hieronder te klikken kom je op een pagina waar je de schrijfactiviteit kunt selecteren waar je aan mee wilt doen. Op die pagina kun je ook de titel en tekst voor je artikel toevoegen. Lees vooraf de voorwaarden. Let op: Na inzending is wijziging van je tekst niet meer mogelijk (m.u.v. Plusleden)
    Je artikel is, na inzending, vrijwel direct te zien in de betreffende schrijfactiviteit en bij je profiel. We publiceren een artikel minimaal een jaar (plusleden langer!), daarna verwijderen we het artikel en de commentaren, etc. automatisch.
  • De publicatievoorwaarden

    • Inzendingen dienen te voldoen aan de voorwaarden zoals aangegeven bij de betreffende schrijfactiviteit, Nederlandstalig en van voldoende kwaliteit (grammaticaal en inhoudelijk) te zijn. We accepteren geen afbeeldingen van een tekst, maar alleen de daadwerkelijke tekst!
    • Agressieve, onwettelijke, lasterlijke, racistische, misleidende of anderszins ongepaste of irrelevante bijdragen, naar interpretatie van de redactie, zijn niet toegestaan. De redactie behoudt zich het recht voor om inzendingen, zonder opgave van redenen, niet te publiceren, resp. te verwijderen.
    • De auteursrechten van een inzending blijven te allen tijde bij de inzender. Schrijverspunt brengt geen wijzigingen aan in de tekst.
    • Inzenders mogen geen door rechten beschermde teksten of afbeeldingen plaatsen.
    • Het plaatsen van persoonlijke informatie zonder toestemming van de redactie (zoals e-mailadressen, website en/of telefoonnummers) is niet toegestaan evenals teksten, advertenties en links van promotionele dan wel commerciële aard.
    • De redactie is niet aansprakelijk voor de gevolgen, juridisch of in andere zin, van de activiteiten van leden op Schrijverspunt, noch in Nederland, noch daarbuiten. De inzender blijft als enige verantwoordelijk en aansprakelijk voor de inhoud van zijn/haar bericht(en).
    • Bij inzending hanteert Schrijverspunt de actuele privacyregels. Onze privacyverklaring is onderaan op elke pagina te vinden.
    • We publiceren een inzending in principe een jaar lang op onze website. Voor plusleden is die periode langer.
    • Door het insturen van je schrijfactiviteit stem je in met deze voorwaarden.

     

Ramptoerisme

Publicatie op : 16-05-2021

Als een auteur geen behoefte heeft aan feedback verschijnt er geen mogelijkheid voor reacties.

Ramptoerisme

173 Hits.
Iedereen heeft wel zo’n telkens terugkerende droom, zo een waarbij je met hartkloppingen wakker wordt. Die ene nachtmerrie over dingen die zomaar hadden kunnen gebeuren, waardoor je leven er verschrikkelijk anders had uitgezien en het angstzweet telkens weer in je nachtpon trekt. Het is een vorm van ramptoerisme naar je eigen angsten, waar je maar naar blijft kijken, ondanks dat je wel weet dat het niet hoort. Daar stonden we dan, de autowielen stevig in de modder geklemd. Als mijn vader gas gaf draaiden de wielen doelloos rond, hooguit spatten wat stukjes modder met sprietjes grond in een boogje weg. Mijn moeder stond op een afstandje aanwijzingen te gillen, haar armen in de lucht bewegend zodat we achter de auto weg zouden gaan. Maar wij wilden onze vader redden. En onze spullen natuurlijk. Hij stond op een helling, die een paar meter naar achteren steeds steiler de diepte in ging. We probeerden dus de auto tegen te houden, mijn broers en ik, en de auto terug naar boven te duwen. Het hielp niets. Het was een grauwe dag, de lucht was vol met waterdruppels. In geen velden of wegen was iemand te zien. We waren weer eens verkeerd gereden, misschien was onze kaart verouderd, of had mijn moeder niet goed gekeken. Dus keerden we om op een weiland. Voor we het wisten zakten we steeds verder de modder in, terwijl de auto steeds verder de helling af gleed. Mijn vader had geen flauw idee wat hij moest doen. We waren voor het eerst met vakantie naar het buitenland en na wat een wereldreis leek waren we ergens net boven Luxemburg beland. Rond Roozendaal waren we even terug naar huis gereden om de strijkbout te controleren, die natuurlijk gewoon in de kast stond. Dat gebeurde wel vaker, het jaar erop pakten we hem maar vast in. Ik zat als kleinste zoals gewoonlijk in het midden, met een zak aardappelen onder mijn voeten.
 
De shock van het ongeluk op het hoge viaduct, een stukje terug, zat ons nog in de benen. Het regende toen we de verbinding over het dal tussen twee heuvels kwamen oprijden, de wolken hingen zowat op het wegdek en het zicht was erg slecht. Plotseling kwam van de andere kant een witte kever aanslingeren, kwam op onze weghelft, schoot voor ons langs, botste tegen de drempel en kwam op zijn kop op de vangrail te liggen. De wielen draaiden nog even door. Er kwam rook uit de motorkap. Mijn vader zette onze groene Simca 1100 vloekend aan de kant, zijn handen om het stuur geklemd. Zijn blouse was verkleurd van het zweet. Mijn ene broer en ik wilden uitstappen om te gaan kijken, maar mijn ander broer duwde ons hardhandig terug de achterbank in, bang dat we aangereden zouden worden misschien. Hij mompelde iets van dat de auto in de fik kon vliegen. We konden door de dikke wolken niet zien hoe diep de afgrond was, maar als de auto over de reling zou glijden zou deze reddeloos de diepte in verdwijnen. Godzijdank stopte een Fransman, die wel uitstapte. Vanuit het achterraam zagen we dat hij probeerde om iemand uit de auto te halen. De kever wiebelde. Hij gebaarde dat hij de politie ging halen en scheurde weg. We bleven weifelend staan wachten, uitstappen en helpen, of niets doen? Zouden we het niet erger maken en de man met zijn zoon juist de dood in jagen? Toen er nog een paar auto’s stopten reden we in een slakkengang weg. Kennelijk was dit het teken dat wij niet meer verantwoordelijk waren. Mijn vaders handen waren nog altijd stevig om het stuur heen gewikkeld. De ruitenwisser stond op volle toeren. De ramen waren behoorlijk beslagen, mijn moeder probeerde de voorruit schoon te vegen, maar maakte allen het stukje voor haar vrij. Ze zat ingeklemd tussen de kaart en tassen met broodjes kaas en koffie. Mijn vader vloekte nog maar eens.

Stenen of flinke stokken moesten we hebben, maar in het weiland lagen alleen maar graspollen met vette aarde er aan. Dit keer moesten we wel wat doen. Nog beschaamd omdat we niet hadden geholpen en eigenlijk ook niet wisten hoe, zetten we alles op alles om de auto te redden. De thermosfles ging er onder, de veldfles van mijn broer die in die tijd altijd een koppel om zijn middel droeg, en ook nog maar het schuttersschepje. Alle kinderen er achter, nog een keer zo hard mogelijk duwen. Even leek het of de wielen eindelijk grip kregen. De modder spoot omhoog, grote spetters op onze blote benen. Toen won de zwaartekracht alsnog. De auto begon onherroepelijk te zakken, onze gympen maakten een glijspoor door de modder. De heuvel veranderde in een vloeibare glijbaan. Een voor een verdwenen we onder de achterkant van de auto en een kluwen van banden, koffers en ledematen verdween de diepte in. Waarom waren we ook alweer zo overmoedig geweest door te durven denken dat we op de gevaren van het buitenland waren voorbereid? Niets wisten we! De eerste de beste detour was veranderd in een ramp, mijn moeder moederziel alleen op de heuveltop achter latend.

Naarmate mijn moeder ouder werd leek de kracht van deze droom alleen maar toe te nemen. In werkelijkheid was het ons natuurlijk gelukt om, onder de modder, heelhuids uit het weiland tevoorschijn te komen. Ik begreep vroeger nooit waarom ze droomde over dingen die feitelijk niet slecht waren afgelopen, over dingen die alleen bijna mis waren gegaan, totdat ik zelf moeder werd. Opeens bleek het leven onnoemelijk fragiel, kon zo’n kind je zo maar worden afgenomen door een onbenullig ongeluk. Zoals door van de trap af te glijden, met baby in de arm. Of als opeens je baby niet meer adem haalt. Toen dat laatste ook echt gebeurde stond de wereld met een klap stil. Alavi en ik waren net een paar uur geleden thuis gekomen uit het ziekenhuis. Na een voorspoedige bevalling kwam hij gezond en wel, 9 pond aan de haak ter wereld. Alle co-schappers werden erbij gehaald om naar de grote placenta te komen kijken, bijna 3 pond. Kennelijk was dat iets bijzonders. Omdat hij zo groot was moesten we helaas een paar dagen blijven, hij zou door tekort aan voeding kunnen gaan fladderen. Ik was niet echt gealarmeerd, niets in fladderen klonk als iets ernstigs, gewoon wat duizeligheid of trillen, wat normale mensen zoal doen bij een suikerdip. Mijn jongetje zag er volmaakt uit. Prachtig kopje, enorme ogen. Hij kreeg bijvoeding en toen eenmaal mijn voeding goed op gang was gekomen mochten we naar huis. Beschuit met blauwe muizen, koffie en een huis vol visite. Alavi bewoog niet, hij werd blauw in zijn mooie gezichtje. Eerst om zijn mond, toen ook om zijn neusje. De politie stond binnen een paar minuten voor de deur, op de voet gevolgd door de ambulance. Ik stond nog met de telefoon in mijn hand, Alavi in de andere. De kamer in een mist, mijn benen versmolten met het vloerkleed. De ambulancebroeders stonden met hun rug naar me toe met Alavi voor hen op de bank. Ik keek dwars door hen heen, had geen idee wat ze deden, kon alleen maar bidden, laat hem alsjeblieft weer ademhalen. Opeens raapten ze hun uitrusting bij elkaar en vertrokken, Alavi deed het weer. Ik schonk de visite nog wat koffie in.

Mijn familie heb ik dit voorval uiteraard nooit verteld, bang dat het hiermee echt zou worden. En dat mijn moeder me op mijn kop zou geven omdat ik een slechte moeder was. Jaren later kwam ik een van de agenten tegen op de markt. Alavi was toen al een jaar of 8. De agent vroeg hoe het nu met mijn zoontje ging. Het was zijn eerste dag geweest en was in al die jaren daarna nooit meer zo geschrokken geweest. Zelf kon ik nooit meer echt diep slapen als ik kleine kinderen had, altijd werd ik wakker om naar hun ademhaling te luisteren. Deden ze het nog? Soms schudde ik zachtjes hun lijfje heen en weer als ik niets kon horen, met mijn hart in mijn schoenen. Daar werden ze natuurlijk wakker van, maar ik schommelde ze liever weer uren lang terug in slaap in de wetenschap dat ze nog adem haalden. Dan maalden de beelden van een levenloze baby door mijn hoofd, voelde ik opnieuw de grond onder me wegslaan, als een soort zelf kastijding. Wat als. De bijna wiegendood van Alavi was al snel ondergebracht in het rijtje verzonnen gebeurtenissen, maar de angst bleef. Mijn visoenen bleven me eindeloos achtervolgen. En daar schaamde me ik dan weer over. Er was immers niets gebeurd. Toch ging ik telkens weer snel even kijken naar de slapende kinderen, alle bedjes af, voor de zekerheid. Ze waren er nog, de dekens bewogen licht onder hun ademhaling. De eerste weken na mijn moeders dood heb ik haar droom over de wegglijdende auto ook een paar keer gedroomd, alsof deze door mij voortgezet moest worden om ook haar demonen in leven te houden.
Ook jouw mening is hier welkom!

Reacties:

19.05.21
Feedback:
Indrukwekkend verhaal. Niet altijd helemaal duidelijk wat werkelijkheid is en wat slechts angst waardoor het verhaal hier en daar wat ontkracht wordt. Zo van mij ook wel iets korter mogen.
  • Waardering
    80%
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig
18.05.21
Feedback:
Heel mooi geschreven Dianne!
Ik zou wel iets duidelijker maken wat er wel en niet bij de droom of nachtmerrie hoort en wat er echt gebeurde.
En ik vind de alineas vrij lang.
  • Waardering
    80%
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig
17.05.21
Feedback:
Mooi verhaal. Tip: nog eens nalezen voor je de publicatie afsluit, want er sluipen taalfoutjes in je tekst (vb: zelfkastijding' ipv zelf kastijding, ademhalen ipv adem halen).
  • Waardering
    80%
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig
  • Dianne van Oosterhout 17.05.21
    dank voor de tip, zie helaas geen 'rode knop' om aan te passen
    • lieven vandekerckhove 17.05.21
      Om een gepubliceerde tekst te kunnen aanpassen moet je, geloof ik, pluslid zijn. Zie:
      https://www.schrijverspunt.nl/?view=article&id=22832:plusleden&catid=272

Meer van deze auteur:

Titel:Hits:Waardering:Link:
Het nieuwe normaal
240
Lezen?