• Kort verhaal
  • Blog
  • Column
  • Cursiefje
  • Essay
  • Haiku
  • Poëzie
  • Senryu
  • Limerick
  • Vrij vers
  • 55 woorden
  • Kort verhaal
  • Flitsverhaal
  • Volksverhalen
  • SF & Fantasy
  • Proefstuk
  • Ik, schrijver
  • 3 kleuren
  • Schrijfopdracht
  • Mijn schrijftip
  • Kort verhaal

    976 gepubliceerde artikelen.
    Een kort verhaal kenmerkt zich doordat de handelingen, gedachten en gesprekken van de personages zijn georganiseerd in een plot van komische, tragische, romantische, satirische of nog andere aard.  Een kort verhaal is altijd een compleet en zelfstandig leesbaar verhaal. Dus geen vervolg! 
    Fragmenten uit gepubliceerde manuscripten of vervolgverhalen zijn niet toegestaan en verwijderen we! Bij een kort verhaal geven we de voorkeur aan maximaal 1000 woorden.
  • Blog

    257 gepubliceerde artikelen.
    Een blog is in feite een persoonlijke webpagina met verhalen over het leven van de schrijver. In een blog vertel je iets aan de lezer waar hij/zij wat aan heeft. Heel vaak is dat iets informatiefs (hoe kun je het beste....) maar het kan ook inspirerend zijn (een persoonlijk verhaal over hoe je omgaat met een scheiding).  Bij een blog hoort een losse en informele schrijfstijl. In een persoonlijke blog draait het erg om de verteller die opschrijft wat hij of zij zelf allemaal meemaakt. Dat kan bijvoorbeeld de dagelijkse beslommeringen als moeder van twee kleine kids (mamablog) zijn.
    Maximaal 1000 woorden. 
  • Column

    436 gepubliceerde artikelen.
    Een column is een artikel waarin de schrijver zijn mening geeft over een onderwerp. Soms is de tekst humoristisch, soms provocerend, maar het is altijd de persoonlijke kijk op de wereld van de columnist. Een columnist geeft een beschrijving van een gebeurtenis en maakt daarbij zijn eigen mening duidelijk. Een column moet een emotie bij de lezer losmaken, de lezer moet erom kunnen lachen, het stemt hem tot nadenken of maakt hem boos.
    Maximaal 750 woorden.
  • Cursiefje

    518 gepubliceerde artikelen.
    Bij cursiefjes verwachten wij een korte tekst, vaak geschreven in de ik-vorm, met gebruik van eenvoudige taal, die echter door de taalhumor vaak verrassend en origineel wordt. Het cursiefje vertelt iets over de dagelijkse realiteit, waarmee verbeeldingselementen worden vermengd, heeft een humoristisch-luchtige toon, vaak gecombineerd met een droefgeestige ondertoon, relativeert de realiteit en verzacht de problemen. 
    Maximaal 750 woorden.
  • Essay

    1 gepubliceerde artikelen.
    Een essay is een beschouwende prozatekst of een artikel over een we­ten­schap­pe­lijk, cul­tu­reel of fi­lo­so­fisch on­der­werp, waarin de schrijver zijn persoonlijke visie geeft op hedendaagse verschijnselen, problemen of ontwikkelingen.
    Maximaal 1000 woorden.
  • Haiku

    274 gepubliceerde artikelen.
    Haiku is een vorm van Japanse dichtkunst waarin de natuur, of iets in de natuur, centraal staat, geschreven in drie regels van 5, 7 en 5 lettergrepen. We accepteren alleen gedichten in tekst en dus geen afbeelding van een gedicht..
  • Poëzie

    1147 gepubliceerde artikelen.
    Poëzie is de kunst van het dichten. Ook is poëzie een verzamelnaam voor gedichten en verzen. Poëzie is een taaluiting waarbij een grote nadruk ligt op vorm, klank en beeldspraak. Het geheel is meer dan de som der delen.
    Toen hem gevraagd werd een definitie van poëzie te geven, zei de dichter Robert Frost: "Poetry is the kind of thing poets write." - Poëzie is wat dichters schrijven .
  • Senryu

    407 gepubliceerde artikelen.
    Senryu is een vorm van Japanse dichtkunst over de onvolkomenheid van de mensen, geschreven in drie regels van 5, 7 en 5 lettergrepen. We accepteren alleen gedichten in tekst en dus geen afbeelding van een gedicht.
  • Limerick

    33 gepubliceerde artikelen.
    Een limerick is een gedicht van vijf regels met het rijmschema a a b b a. In de eerste regel wordt (meestal) een persoon of dier geïntroduceerd met een plaatsnaam die meestal gekozen wordt vanwege het rijm. Voorts heeft een limerick vaak humoristische of dubbelzinnige inhoud. De laatste regel is de clou.
  • Vrij vers

    18 gepubliceerde artikelen.

    Een vrij vers is een gedicht zonder regelmatige strofebouw. De eerste strofe telt bijvoorbeeld zes, de tweede twee, de derde vijf verzen. Het gaat om poëtische teksten die vooral een sfeer oproepen. De strofe in een vrij vers heeft veelal een eenheid van idee. Vrije verzen hebben vaak eveneens geen vast maatsysteem. Het ontbreken van (eind)rijm komt eveneens vrij vaak voor in het vrije vers. Daarentegen komt binnen- en middenrijm veel voor in vrije verzen en soms zelfs voorrijm.

  • 55 woorden

    1031 gepubliceerde artikelen.
    Waarom een verhaal in exact 55 woorden (incl. titel)? Omdat de vorm ons dwingt te schrappen tot de essentie van wat we willen zeggen. “In der Beschränkung zeigt sich erst der Meister”, of anders gezegd, in weer een andere taal: “Less Is More.” Alleen fictie komt in aanmerking. Dus een echt, afgerond prozaverhaal, met een begin, een midden en het liefst een verrassend eind en met één of meerdere personages , moet in exact 55 woorden, inclusief de titel, worden verteld.
  • Kort verhaal

    976 gepubliceerde artikelen.
    Een kort verhaal kenmerkt zich doordat de handelingen, gedachten en gesprekken van de personages zijn georganiseerd in een plot van komische, tragische, romantische, satirische of nog andere aard.  Een kort verhaal is altijd een compleet en zelfstandig leesbaar verhaal. Dus geen vervolg! 
    Fragmenten uit gepubliceerde manuscripten of vervolgverhalen zijn niet toegestaan en verwijderen we! Bij een kort verhaal geven we de voorkeur aan maximaal 1000 woorden.
  • Flitsverhaal

    119 gepubliceerde artikelen.
    Een flitsverhaal is, bij Schrijverspunt, een krachtig en compleet verhaal in het kleinst mogelijk (maximaal 150) aantal woorden. Het moet een begin, midden en einde hebben en bij voorkeur een draai of verrassing aan het einde. De voorkeur gaat uit naar een verhaal in een of slechts meerdere zinnen. Geen zgn quotes, wijsheden, gezegden, etc. Het meest beknopte en sprekend voorbeeld van een flitsverhaal is het verhaal dat Ernest Hemingway schreef.
    " Te koop: babyschoenen. Nooit gedragen."
  • Volksverhalen

    39 gepubliceerde artikelen.
    Sprookjes behoren tot een oude orale traditie en bevatten vaak een zedenles of diepere wijsheid. Het woord sprookje is afgeleid van het middeleeuwse 'sproke', dat verhaal of vertelling betekent. Als ongeschreven vertelling richtte een sproke zich tot ongeletterde volwassenen. De bekende sprookjes kennen we natuurlijk allemaal maar we lezen/horen ook graag verhalen die zelf verzonnen zijn. In deze schrijfactiviteit bieden we de mogelijkheid om zelf verzonnen sprookjes of een fabel toe te voegen. Gewoon om lekker voor te lezen voor kinderen of wie ze ook maar horen wil.
    Maximaal 1000 woorden.
  • SF & Fantasy

    12 gepubliceerde artikelen.
    Science fiction en Fantasy vallen beide onder een speculatief fictiegenre waarin veel elementen, personages en instellingen worden gecreëerd uit verbeeldingskracht en speculatie in plaats van uit de realiteit en het dagelijks leven. Er is echter een duidelijk verschil tussen science fiction en fantasy. Science fiction is gebaseerd op wetenschap en technologie en geeft daarom scenario's weer die op een dag waar zouden kunnen zijn. Fantasie daarentegen heeft betrekking op veel bovennatuurlijke elementen en vindt plaats in een wereld die niet bestaat en nooit kan bestaan.
    Bij een SF of Fantasyverhaal geven we de voorkeur aan maximaal 1000 woorden.
  • Proefstuk

    19 gepubliceerde artikelen.
    Je schrijft veel en graag en bent meestal tevreden over je schrijfresultaten. Je deed al mee aan schrijfactiviteiten en schrijfwedstrijden maar je kunt nu ook een verhaal of gedicht laten zien waar je echt trots op bent of... waar je juist nog over twijfelt maar wat je wel graag aan anderen wilt laten zien. Dat is mogelijk in deze rubriek. Leden van Schrijverspunt kunnen in deze rubriek een schrijfresultaat tonen als een proefstuk van eigen kunnen. Er zijn geen voorwaarden voor genre, aantal woorden, etc. Het is jouw proefstuk wat jij graag aan anderen wilt laten lezen. Je mag max. 1 proefstuk insturen!
    Van lezers verwachten we respect voor de publicatie. Beloon de schrijver voor zijn/haar durf en inzet met serieuze feedback.
  • Ik, schrijver

    9 gepubliceerde artikelen.
    Ken jij ook van die momenten waarop je totaal geen inspiratie hebt en niet tot schrijven kunt komen? Misschien kan het lezen of uitvoeren van een schrijfopdracht je helpen om je creativiteit aan te spreken. Zo omzeil je je eigen gewoontes en vaste manieren in je schrijven.
    Schrijf een fantasierijk verhaal met als onderwerp 'Ik, schrijver'. Waarheidsgetrouw of compleet fictief, het is aan jou als het maar de moeite waard is om te lezen. Probeer de lezer te boeien en mee te trekken in jouw wereld als schrijver.
  • 3 kleuren

    4 gepubliceerde artikelen.
    Een verhaal geschreven in maximaal 300 woorden waarbij 3 kleuren een rol spelen. De schrijver bepaalt zelf de kleuren. Het is echter niet de bedoeling om een kleur sec alleen als kleur te gebruiken maar ook als bv begrip, symbool of gemoedstoestand (Een blauwtje lopenZich groen en geel ergeren, wit wegtrekken, etc) .
  • Schrijfopdracht

    87 gepubliceerde artikelen.
    Ken jij ook van die momenten waarop je totaal geen inspiratie hebt en niet tot schrijven kunt komen? Misschien kan het lezen of uitvoeren van een schrijfopdracht je helpen om je creativiteit aan te spreken. Zo omzeil je je eigen gewoontes en vaste manieren in je schrijven.
    Inzenden voor deze schrijfactiviteit is niet meer mogelijk. Op termijn beëindigen we deze mogelijkheid.
  • Mijn schrijftip

    Elke auteur heeft zo haar/zijn persoonlijke ervaringen met schrijven en weet vaak wat haar/hem beter, makkelijker, lezenswaardiger, spannender, etc. doet schrijven. Die ervaringen willen we hier graag delen met andere schrijvers. Zo beknopt mogelijk worden hier persoonlijke schrijftips voor schrijvers beschreven. Voor de een een ervaring, voor de ander wellicht een eye-opener.
    Maximaal 20 woorden.

Ook jouw artikel is welkom! Ga s.v.p. naar het overzicht van deze schrijfactiviteit om ook jouw verhaal/gedicht toe te voegen.

391 Hits

Publicatie op:
Meer van deze auteur:
Paul
Ik was m'n sleutels kwijt. Ik heb geen idee waar ik ze gelaten kan hebben, maar ik weet wel dat ik nu niet naar Paul toe kan. En waar is m'n telefoon? Misschien kan ik z'n vader opbellen. Er is altijd een kans dat hij eerder thuis komt of het kantoor kan verlaten om mij in het huis te laten. Ik moet bij Paul zijn en Paul verwacht me. Hopelijk wacht hij op mij.

Tranen lopen over mijn gezicht. Die verdomde sleutels!

Paul's vader maakt zich zorgen over me. Ik zou niet zoveel tijd moeten spenderen met zijn zoon. Hij verteld me dat ik een leven moet hebben naast Paul. Maar er is geen leven naast Paul. Ik moet zijn vader bellen. "Paul snapt het wel als je niet kunt komen." Maar wat als hij zonder mij weg gaat? Zonder dat ik bij hem ben? Ik zou niet weten waar ik hem zou kunnen vinden. Ik ben m'n sleutels ook al verloren. Wat als ik Paul ook verlies?

"Hij weet niet dat ik niet kan komen omdat ik het hem niet vertellen kan." De man aan de andere kant zucht. Ik huil weer. Deze keer kan hij het horen. Ik ben bang. Bang voor een leven zonder Paul. Ik schud m'n hoofd om deze gedachten te laten verdwijnen. "Je zou eens een pauze moeten nemen," dat is het laatste wat ik wil horen als het op Paul aankomt. "Een pauze?" Ik snik het uit. Hoe kan ik een pauze nemen als Paul dat niet kan? Ooit? "Ik heb hem beloofd er dag in dag uit voor hem te zijn. Regen of zonneschijn. Het maakt hem aan het lachen als ik hem dat vertel. Hij verteld me dat hij eenzaam is als er niemand is om mee te praten of naar te luisteren. Ik heb deze verantwoording op me genomen. Ik moet er zijn."

En weer zucht z'n vader. "Dit heeft niets meer te maken met verantwoording." Hij heeft gelijk en ik wil het niet horen. Maar hij heeft gelijk. "Kunt u me in het huis laten?" Ik wil er niet meer dieper op in gaan. Ik ben al een wrak. Ik voel me als een kwal wachtend om dood te gaan op het droge zand. De oceaan is zo dichtbij maar ik heb geen armen of benen om er te komen. Dus droog ik op. En sterf. "Ik kan er in een half uur zijn." Zonder verder iets hang ik op.

Eindelijk is zijn vader er. Ik probeer geen geluid te maken bij het huis, wil Paul niet ongerust maken. Zijn vader kijkt me vreemd aan. "Ik snap jou niet." "U bent niet de enige, meneer. Al wat ik weet is dat ik bij uw zoon wil zijn." Hij opent de deur en loopt weer naar de auto. "U gaat niet mee?" Ik vraag het uit beleefdheid en hoop dat hij nee zegt. Hij schudt zijn hoofd en laat me alleen bij het huis.

"Hey vreemdeling!" Ik hoor de lach in z'n stem. Godzijdank, hij is er nog.

"Daar ben je. Je bent laat!" "Ik ben m'n sleutels verloren." "Jij verliest altijd alles." Ik wil niet huilen maar het heeft geen nut te vechten tegen de tranen. Paul slaat één van z'n magere armen om me heen. "Shhh, ik weet het." "Ik haat je," fluister ik. "Ik weet het," en hij kust me op m'n hoofd "Ik haat jou ook. Ik wou dat ík m'n sleutels kon verliezen." Ik lig met m'n hoofd op z'n borstkas. Ik wil hem nooit laten gaan.

Ik wil wat drinken.

"Wil je koffie?" Paul schudt zijn hoofd. "Nee, mijn haar wordt rood als ik er teveel van drink." Hij lacht als hij over zijn kale hoofd wrijft. Ik lach naar hem. Goeie God, wat is hij mooi. Hij lijkt op een sneeuwengel met z'n witte huid. "Je zult een prachtige engel zijn." "Denk niet dat de hemel me wil. Ik ben te koppig om er welkom te zijn. Ik maak alleen maar problemen." Ik snuif een keer en dank God dat Hij Paul naar me stuurde.

"Hoe komt het dat je je sleutels bent verloren?" Ik trek m'n schouders op. "Weetniet. Ik ben al m'n sleutels verloren. De enige sleutel die ik nog in mijn tas had was de sleutel van m'n fiets. Gelukkig hoefde ik niet helemaal hier naar toe te lopen." Paul haalt een bos sleutels onder z'n kussen vandaan. "Zoek je deze?" Hij glimlacht van oor tot oor nu. "Krijg nou wat..." "Je had ze hier laten liggen. Ik geloof dat dit je huissleutels zijn? En de sleutels van je ouders' huis en van dit huis?" Ik buig m'n hoofd van schaamte. Daar ga ik met m'n verantwoording.

Ik ga kopieën laten maken van al m'n sleutels. En van Paul's huis maak ik er wat meer en leg er één bij m'n ouders thuis, één in de schuur waar m'n fiets normaalgesproken staat. Eén in mijn broekzak. Dit overkomt me nooit weer.

~~~~~~~~~~~~~~~~~

Op zoek naar een baan stuitte ik op een advertentie van één of ander buddy systeem. Het was voor mensen met terminale ziektes. Kanker en Aids voornamelijk. Patiënten die geen kans hadden om beter te worden. Met families die niet er niet altijd konden zijn voor hen om welke reden dan ook.

"Soms kan de familie het gewoon niet meer aan. Soms verteld de patient hen om te gaan en hun eigen leven te leiden. En soms hebben ze helemaal geen familie, tenminste geen die naar hen omkijkt." Ik vond dat erg triest. Wanneer je ziek bent zou je het fijn vinden om mensen als familie en vrienden om je heen te hebben. Vooral mensen die je je hele leven al kent. Dus met die achterliggende gedachte besloot ik lid te worden van deze organisatie en iemands 'familielid' te worden.

Toen ze me introduceerden bij de familie Mandrick wist ik niet waar ik moest beginnen. Ik had dit nog nooit gedaan maar wilde niet te dom en klungelig overkomen. Clarice en Robert leken me liefhebbende ouders. Maar beiden met full time banen en een tweede hypotheek, dus stonden ze met hun ruggen tegen de muur als het op het verzorgen van hun zoon aankwam. Een paar keer per dag kwam een verpleegster langs, maar hij had iemand nodig voor gewoon contact.

Net 2 jaar geleden ontdekte een dokter per ongeluk Paul's kanker. In eerste instantie leek het mee te vallen, maar de kanker groeide als een razende. Het vond z'n weg in Paul's lichaam in een korte tijd.

Paul was normaalgesproken erg sportief en maakte vaak grappen. Hij was een bekend iemand op iedere school waar hij kwam. Bekend om z'n persoonlijkheid. De leraren konden z'n gedrag niet altijd waarderen, maar hij had een goed hart en stond altijd klaar om te helpen als het nodig was.

Zijn moeder huilde toen z'n vader me dit gedeelte van zijn zoon's leven vertelde. Ik kon niet geloven wat ik hoorde toen ik Paul in zijn bed zag liggen. Het was 2 jaar sinds de prognose van de dokter. In die 2 jaar was de levendige jongen veranderd in een bleek, mager mens met een kaal hoofd. Als iemand me verteld had dat hij van een andere planeet kwam, zou ik het geloven.

Er waren nog 2 kinderen in het gezin, een zoon en een dochter. Zij waren een stuk jonger dan Paul, dus was het geen optie dat zij met Paul praatten of naar hem luisterden of naar hem om zouden kijken.

In het begin konden we totaal niet met elkaar opschieten. Hij vond het stom om een vreemde om zich heen te hebben en dat liet hij me weten ook. Niet één keer noemde hij me bij m'n naam. Hij zou het nooit nalaten me Vreemdeling te noemen. Maar er was niets wat hij er tegen kon doen. Hij kon niet uit z'n bed komen en dat vertelde ik hem dan ook als hij weer gemeen was op welke manier dan ook.

Ik had dit op me genomen, de organisatie had me dit gegeven en rekende op me en ook z'n ouders. Ik wilde ze niet in de steek laten, maar er waren momenten dat ik dacht het niet langer aan te kunnen. Wat een verantwoordelijkheid om te hebben. De jongen kon zo koppig en eigenwijs zijn. Ik zou niet weten wat ik zou doen als hij niet zo ziek was geweest. "Ik wil je slaan," z'n ogen gloeiden als vuur. "Anders ik jou wel," alsof ik dat ooit zou doen.

De dag van de doorbraak was toen ik een bord tegen de keukendeur opgooide. We hadden weer eens één van onze stomme woordenwisselingen. Iets in de trent van welke kleur gras heeft. Ik zei groen en hij zei blauw. En hij was er van overtuigd gelijk te hebben. Het ging maar door. Tot ik een bord pakte van het aanrecht en dat tegen de deur opgooide. Paul begon te lachen en bleef lachen. Hij kon gewoonweg niet stoppen. En dat maakte mij ook aan het lachen. Paul greep naar z'n buik met beide handen. Ik kon niet meer rechtop staan van het lachen.

We wisten echt niet wat er nu zo grappig was aan de situatie. Het bord was kapot en er zat een deuk in de houten keukendeur, maar we konden niet stoppen met lachen tot we beiden huilden. Hij stak z'n armen naar me uit. Ik sloeg mijn armen om hem heen en we huilden samen niet wetende wat dit teweeg had gebracht.

Vanaf dat moment was niets meer het zelfde. We deden van alles wat vrienden doen wanneer ze samen zijn. Maar toen veranderde er iets. Ik werd verliefd op hem. En hij werd een verslaving.

Tot de dag dat ik m'n sleutels verloor had ik het zelf niet in de gaten. Ik spendeerde simpelweg meer tijd met Paul. Wilde hem iedere dag zien. Zei zelfs tegen de verpleegster dat ik hem zou wassen. Eerst zei ze dat het haar werk was, maar ik overtuigde haar dat ik het haar al zo vaak had zien doen, het was geen probleem. En intussen kon zij andere dingen doen. "Nou, als Paul het niet erg vindt." Paul en ik waren intiem wat dat betrof, hij hoefde er geen 2 keer over na te denken, knikte en maakte dat mijn hart een sprongetje maakte van blijdschap.

En zo waste ik hem iedere dag. En raakte zijn prachtige magere, witte lichaam aan. We grapten soms. "Zal ik je haar wassen?" "Blijf van m'n haar af!" was zijn gewoonlijke reactie. Of ik vertelde hem dat hij te dik was. "Ik zal jou eens op dieet zetten, meneertje!"

Ik was zo gelukkig bij hem. Zijn ouders wisten dat ik gevoelens had voor hem. Op een dag vertelde z'n vader me dat het hem opviel hoe ik naar zijn zoon keek en de manier waarop ik z'n arm aanraakte of zijn hoofd. "Het zijn die kleine dingen. Ik mag dan een oude man zijn maar zelfs ik zie het." Ik ontkende het altijd. Maar toen verloor ik mijn sleutels en werd hysterisch. Dát was het moment dat het tot me doordrong.

~~~~~~~~~~~~

Het regende verschrikkelijk op de dag van de begrafenis. Ik zag mensen die ik niet kende. En daar was Paul. Hij zag er fantastisch uit. Het pak wat hij droeg was iets te groot, maar hij zag er erg knap uit. Zijn familie was er, en mijn familie. En er waren een heleboel bloemen. Meest witte. Dat zag er erg mooi uit. Ik droeg iets fatsoenlijks. Ik let er normaalgesproken niet zo op wat ik draag, maar m'n moeder had dit uitgezocht voor me. Ze zei dat het me goed zou staan en toen ik aangekleed was huilde ze.

Er was niets aan de hand een paar dagen hiervoor. Ik stapte op m'n fiets om naar Paul te gaan toen een vrachtwagenchauffeur me te laat zag. Ik kon niet snel genoeg wegkomen en hij kon niet snel genoeg wegdraaien. Het gebeurde voor Paul's huis. Het eerste wat ik zag toen op straat lag waren Paul's ogen. Mijn ogen corrigeerden zich wat en ik zag dat het niet Paul was, maar z'n vader. "Jullie ogen zijn het zelfde," fluisterde ik. Ik had het zo koud. Ik rilde. Paul's vader legde z'n jas over me heen. Zijn hand lag onder m'n hoofd zodat het niet op het beton lag.

Ik hoorde de sirenes dichterbij komen. "Kunt u Paul vertellen dat ik van hem hou?" "Vertel het hem zelf maar als je zover opgeknapt bent dat je hem kunt bezoeken." Ik keek vragend naar hem. Zag hij dan niet dat ik stervende was? "Ik ga het niet redden." Weer een fluister, "Het is beter zo." "Ik zal 't hem zeggen." Het viel me op dat de lucht helemaal blauw was. Er was geen wolkje te zien. De geluiden van het verkeer en de mensen rondom ons vervaagden. "Ik heb het niet koud meer." Ik vraag me of iemand het hoorde.