Korte verhalen

55 woorden verhalen op Schrijverspunt
  • Korte verhalen op Schrijverspunt

    Het korte verhaal leent zich voor het type analyse waaraan literaire romans worden onderworpen, voor wat betreft bijvoorbeeld de verteltechniek. Een kort verhaal verschilt van de anekdote doordat de handelingen, gedachten en gesprekken van de personages zijn georganiseerd in een plot van komische, tragische, romantische, satirische of nog andere aard. Poe vond dat een kort verhaal in een half uur tot twee uur, maar in elk geval in één keer moest kunnen worden uitgelezen en gericht moest zijn op het bereiken van een enkel effect.

    De waarschijnlijk meest uitdagende vorm van een kort verhaal is het flitsverhaal. Een flitsverhaal is een compleet verhaal in het kleinst mogelijk aantal woorden. Het moet een begin, midden en einde hebben en bij voorkeur een draai of verrassing aan het einde. "Het meest beknopte en sprekend voorbeeld van een flitsverhaal is het verhaal dat Ernest Hemingway schreef."

    Te koop: babyschoenen. Nooit gedragen.
  • Wil je ook een kort verhaal publiceren op Schrijverspunt? Jouw zelf geschreven korte verhaal  of flitsverhaal is hier ook welkom. Graag eerst even inloggen (lid worden is gratis).Een kort verhaal bij Schrijverspunt mag uit maximaal 500 woorden bestaan.
  • Waardering voor een artikel
    Schrijvers stellen je waardering en/of commentaar bij een artikel erg op prijs!

    Een artikel beoordelen? Breng dan s.v.p. een stem uit  door op de gewenste(1-5) ster te klikken. (5 sterren is de hoogste waardering)

Palliatief

Tijdelijk kon ik zorgvragers begeleiden op het kort-verblijf  van een woon-zorgcentra, het was een dienst met een plafond van tien bewoners.

In de  vroege namiddag hoorde je hoe een vrouwenstem zich verspreide door de toen zo rustige gang.  Zonder tussenpozen bleef deze stem haar relaas doen; je kon horen hoe woorden oversloegen in een paniek. Uit de achterste kamer waar de deur een beetje openstond, daar kwam het vandaan. Het was de kamer van een dame  achteraan in de vijftig. Haar verblijf diende om even een rustpauze te nemen, voor haarzelf en haar man die als mantelzorger liefdevolle zorgen gaf. Deze beslissing hadden beide genomen na de zoveelste chemokuur. Het was even genoeg geweest.

Meermaals per dag kwam er bezoek langs. De betrokkenheid was dan ook  groot. Regelmatig voerden wij diepe gesprekken, waar meer  vragen naar boven kwamen, waar alleen jij een antwoord op kon geven; het was twijfelen of je nog terug naar huis kon gaan. De laatste chemo had je uitgeput.

Zacht klopte ik op de deur bij het binnengaan. Het was de stem van je dochter die oversloeg alsof zij geen vat kreeg op haar woorden.  Moeder en dochter zaten tegenover elkaar, zij op een stoel en moeder op haar bed, waar zij met gebalde vuisten op steunde.

“Mama ik begrijp het niet, zeg het maar tegen de zuster wat je zojuist aan mij vertelde, zeg het maar mama; dat je het hebt opgegeven. Ik wil dat niet mama! Ik wil dat je ervoor blijft gaan dat jij terug kan hopen en dromen, ik heb je nodig, wij hebben jou nodig mama!”  Tussen het snikken door kwamen de volgende woorden naar boven; “Ik kan en wil jou niet loslaten.”

Ik zag hoe het gesprek de moeder uitputte,  hoe breekbaar je overkwam. 

“Zuster, wilt u even bij ons blijven ik wil graag iets vertellen.” Voorzichtig zocht jij je dochters hand verstrengelde deze in de jouwe.

“Ik kan niet meer en ik wil niet dat deze ziekte die door mijn lichaam raast een verlenging krijgt op mijn leven, van hoeveel? Een paar maanden? Doodziek zal ik zijn na de zoveelste chemokuur. Denk jij nu echt dat ik niet meer hoop en droom? Weet jij wat ik verlang mijn kind;  buitenkomen in de zon, gaan wandelen, haar warmte op mijn gezicht voelen, samen met jou en je vader nog eens uiteten gaan. Ik ga sterven, dat weet ik,  maar de vraag is hoe wil ik sterven? Mag ik dan niet kiezen? Om op het laatste alles te beleven zonder ziek te zijn, voluit genieten, om nog eens echt samen te zijn met mijn gezin. Hoe pijnlijk het ook mag zijn, dat is wat ik wil.”

Het waren krachtige woorden.

“Zuster kan je haar helpen? Om het te begrijpen.” Ik zag hoe het breekbare van jou zich verplaatste naar je dochter en naar mijzelf .

De vertrouwde huisarts, maakte de dag nadien tijd vrij, op het afgesproken uur in het bijzijn van moeder en vader kreeg jij een heel duidelijk beeld over hoe deze ziekte verliep, over het uitstel dat gegeven kon worden, maar zonder een toegevoegde waarde.    

Ik kon alleen maar hopen dat jij de waarheid zou aanvaarden.

An De Bock.

Dit artikel delen?
Pin It
  • Hits: 356
(Gemiddelde waardering 4.8 met 5 waardering(-en)

Login of registreer om een reactie te plaatsen

Wil je deze schrijver nomineren!

Bezoekers van Schrijverspunt kunnen 2 verschillende schrijvers nomineren voor de titel van talentvolle schrijver 2019. Je kunt de schrijver van dit artikel nomineren door op de groene button te klikken.

Dank voor je nominatie!

Elke bezoeker van Schrijverspunt kan schrijvers nomineren voor de titel van talentvolle schrijver. In totaal mag elke bezoeker 2 verschillende schrijvers nomineren over heel 2019. Nomineren is mogelijk tot 31 december 2019.

Omdat we streven naar een eerlijke nominatie voor Talentvolle schrijver 2019 controleren we elke nominatie op geldigheid. Ongeldige nominaties tellen niet mee in de score en verwijderen we.

Om de geldigheid van een nominatie te controleren vragen we je hieronder je e-mailadres in te vullen.  We garanderen dat we dit emailadres niet aan derden verstrekken en slechts gebruiken voor controle. Na afronding van de nominatie verwijderen we  dit e-mailadres.
Ongeldige invoer

Hoogste beoordeelding:

Top 10 : Meest gelezen

Schrijfactiviteiten