Voor schrijvers, door schrijvers

Kort verhaal

Op een roze wolk
Inzendingen: 984
Een kort verhaal kenmerkt zich doordat de handelingen, gedachten en gesprekken van de personages zijn georganiseerd in een plot van komische, tragische, romantische, satirische of nog andere aard.  Een kort verhaal is altijd een compleet en zelfstandig leesbaar verhaal. Dus geen vervolg! In deze schrijfactiviteit is ook ruimte voor reisverhalen en flitsverhalen.
 
 "Het meest beknopte en sprekend voorbeeld van een flitsverhaal is het verhaal dat Ernest Hemingway schreef.
" Te koop: babyschoenen. Nooit gedragen."
Op een roze wolk
© Jane Doo op .
Aantal hits: 118
 
'Er ging een golf van opwinding door Daphne heen toen ze de donkerblauwe Volvo herkende die de parkeerplaats van het hotel op draaide. Eindelijk! Nerveus kwam ze overeind en liep naar de receptie. Chris, haar jeugdliefde, haar minnaar. Getrouwd maar bijna gescheiden en hier in Frankrijk om met háár gelukkig te worden. Het afgelopen jaar hadden ze elkaar op zijn zakenreizen als projectontwikkelaar een paar keer heimelijk ontmoet, steeds in een ander hotelletje, maar nu zou het definitief zijn.
Ze stond stil omdat ze de stem van een man hoorde.
‘Muller,’ zei hij tegen de receptionist, ‘Chris Muller uit Den Haag. Ik heb eergisteren een kamer gereserveerd en betaald.’
‘Ah, bien sûr. Bienvenue, monsieur Muller. Chambre douze.’
Ze wilde nog een stapje naar voren doen maar haar benen weigerden. Ze staarde verbijsterd naar de man die met zijn koffer achter de receptionist de trap op liep. Wie hij ook was, dit was niet Chris.'
 
 
De receptionist en de man liepen langs Daphne zonder haar een blik waardig te keuren.'Nog een trapje en dan zijn we er,'zei de receptionist. Een minuut later opende hij de deur van kamer 2 en ging de man voor.'Uw kamer,'zei hij met gepaste trots.
De man keek om zich heen en knikte tevreden, drukte de receptionist een paar euro in de hand en liet hem uit. Met een stevige klik sloot de deur achter hem.
Toen zag de receptionist Daphne staan. Hij fleurde op.'Mademoiselle, kan ik iets voor u doen?'
Daphne schudde nog steeds in opperste verwarring haar hoofd.'Nee,nee ..dank u.'
De man knikte beleefd en vervolgde zijn weg naar beneden.'Of, misschien toch wel,'haastte ze zich opeens te vragen,'Wie is de man die net heeft in gechekt?'
Zijn gezicht kreeg een strenge uitdrukking.'Maar mademoiselle , u weet toch dat wij geen informatie geven over onze gasten.'
Boos beende hij verder en liet Daphne achter. Ze haalde diep adem ,sloot haar ogen en probeerde er achter te komen waar het mis was gegaan. Ze hadden toch duidelijke afspraken gemaakt. De hele toekomst samen met Chris waar ze vanochtend nog heilig van overtuigd was geweest leek opeens in rook op te gaan. Ze beet peinzend op haar onderlip. Wat nu te doen.
Op dat ogenblik ging de deur naast haar op een kier open en de man keek voorzichtig de gang op. 'Daphne...Daphne Visser?'
Daphne knikte verbaasd.'Ja, maar wie bent u.'
'Kom snel binnen, dan leg ik je alles uit.'
Dat liet ze zich geen tweede keer zeggen. Binnen een paar seconden stond ze in de kamer.'Ga zitten,'zei de man. Hij stak haar een hand toe.'Ik ben Theo.'
Theo schudde een sigaret uit het doosje en bood Daphne er ook een aan. Ze bedankte. Ze wilde zo snel mogelijk weten waar dit allemaal om ging. Op zijn gemak stak Theo de sigaret aan , inhaleerde en leunde achterover. Toen boorden zijn ogen zich in die van Daphne.'Chris wilde komen, maar eh..er is iets tussen gekomen. Iets onvoorziens wat eigenlijk alles heeft omgegooid.'
Daphne zat op het puntje van haar stoel.'Wat bent u eigenlijk van Chris..een vriend, of..eh,een collega?'
Theo blies een flinke rookwolk uit en een brede glimlach spleet zijn gezicht in tweeën. 'Ik ben zijn beste vriend. En daarom heeft hij mij ook gevraagd je het droeve nieuws mee te delen.'
Daphne trok haar wenkbrauwen op.'Hoe bedoel je. Ik moet je eerlijk zeggen dat ik er nu helemaal niets meer van snap.'
Ze stond op, liep naar het grote raam en keek naar buiten. Een ober liep met een blad vol glazen over de binnenplaats.
'Ik weet wat jullie van plan waren. Chris scheiden van Marianne , met jou trouwen en nog lang en gelukkig leven.'
Ze hoorde het en kan haar oren niet geloven. De woorden van Theo echode na in haar hoofd. Hoe was het mogelijk dat Chris hun grote geheim had gedeeld met een vriend van hem zonder haar erin te kennen.
Daphne verstarde toen ze merkte dat Theo ook was opgestaan en nu achter haar stond. Ze voelde zijn warme adem haar nek haartjes beroeren.
'Marianne is nog steeds gelukkig met Chris en hij met Marianne. Laten we zeggen dat Chris tot inkeer is gekomen en heeft besloten bij zijn vrouw te blijven.'
Het leek alsof de stem van Theo van heel ver klonk.
Daphne voelde tranen prikken achter haar ogen en haar stem klonk schor van verdriet.'Ik geloof je niet. Ik wil het van Chris zelf horen. Hij houd van me..dat weet ik.'
Ze zocht naar een papieren zakdoekje in haar zak maar vond niets. Opeens voelde ze Theo's hand op haar schouder en met een gilletje draaide ze zich om. 'Je hoeft niet te schrikken,'zei hij op koele toon. In zijn hand hield hij een zakdoekje. Dankbaar nam ze die aan en wilde haar neus snuiten toen hij zei. 'En nu moet je gaan,ik heb nog verschillende dingen te regelen. En als ik je een goede raad mag geven, vergeet Chris en ga naar huis.'
Met stevige hand begeleidde hij haar naar de deur ,opende die en duwde haar onzacht naar buiten.'Het was prettig kennis met je te hebben gemaakt,'zei hij nog,'Chris heeft een goede smaak.' Toen sloot hij de deur.
De boosheid borrelde als een fontein in haar op en ze voelde dat haar gezicht rood werd van woede. Boos op Chris, op die Theo en op iedereen. Ze was dat hele godvergeten end naar Frankrijk komen rijden. Rijdend op een roze wolk en al helemaal fantaserend over de bruiloft en haar leven met Chris.
En nu. Nu was er door Theo een dikke vette streep door getrokken. Chris had haar
van alles beloofd en als een stomme bakvis was ze er in getrapt.
In gedachten ging ze terug naar hun dinee’s bij kaarslicht. De laatste was vier weken geleden. Ze herinnerde zich nog woord voor woord wat hij zei toen ze na het eten naar bed waren gegaan. Toen ze naakt bij elkaar lagen keek hij haar aan met zijn blauwe ogen.'Daphne, over een aantal weken heb ik nog een grote opdracht waar ik een hoop geld mee verdien. Echt veel geld. Met dat geld kunnen we samen verdwijnen en een geweldig en zorgeloos leven leiden. Kom over vier weken naar ons adresje in Frankrijk, dan kom ik ook en gaan we er samen vandoor.'
'En Marianne?'
Ze durfde het haast niet te vragen maar wilde het toch weten. Hij maakte een ongeduldige beweging met zijn hoofd.'Daar ga ik van scheiden. Die trut heeft het verspeeld bij mij.'
Daphne vroeg zich af wat er was gebeurd tussen die twee maar het leek haar verstandig er verder niet over door te vragen. Ze bezegelden hun liefde door elkaar nog een keer naar een hoogtepunt te voeren en daarna uitgeput in elkaars armen in slaap te vallen. Dat was vier weken geleden.
Opeens trof een gedachte haar als een bliksemflits. Theo had nog geen goede verklaring gegeven waarom hij in Chris zijn auto reed.
Resoluut legde ze haar hand op de deurknop en opende de deur toen ze zijn stem hoorde. Hij was aan het telefoneren. Ze bleef stokstijf staan en hield haar adem in.
'Ze geloofde me niet, ze zei dat ze het van hem zelf wilde horen.'
Hij zweeg even en lachte toen.'Nee, dat kan die niet meer.'
Theo liep naar het balkon want ze kon zijn stem niet meer zo goed horen. Ze duwde de deur nog iets verder open.
'Nee, ik denk dat ze zich er bij neerlegt en naar huis gaat. Wat moet ze hier nog doen?'
Daphne hoorde het schuiven van stoelpoten en een krakend geluid.'Anders los ik het op. Geen losse eindjes. Precies.'
In de stilte klonk er alleen maar het geluid van rinkelen van glazen, bestek en pratende en lachende mensen die aan het eten waren op de binnenplaats.
'Maak je geen zorgen. Ik regel het en we zien elkaar zeer binnenkort. Groeten.'
Trillend over haar hele lichaam sloot ze voorzichtig de deur en haastte zich naar beneden. Haar maag kromp ineen van angst en ze voelde het bloed uit haar gezicht wegtrekken. In paniek rende ze naar het vrouwentoilet, sloot de deur achter zich en spoelde haar gezicht met koud water. Ze keek op en schrok toen ze zichzelf in de spiegel zag. Wat was er gebeurt met Chris. Ze verborg haar gezicht in haar handen en probeerde wanhopig na te denken. Zijn auto, misschien vond ze daar een aanwijzing.
Met een paar handdoekjes maakte ze haar gezicht droog, schikte haar haar en kleren en liep het toilet uit. Buiten werd de parkeerplaats beschenen door een enkele lantaarnpaal. Chris zijn auto stond net buiten de lichtbundel tussen een Volkswagen en een Mercedes in. Ze bleef staan en keek goed om zich heen. Er was niemand te zien. Snel liep ze naar de auto. Ze keek naar binnen en zag haar gezicht weerspiegeld in het donkere glas. Een fris briesje deed haar een rilling over de rug lopen. Binnenin was niets te zien. Vervolgens liep ze naar de kofferbak. Ze hield haar adem in en probeerde het slot. Het gaf mee onder haar vingers en klikte zacht open. Het lampje van de kofferbak verspreidde een zacht diffuus schijnsel en in dat licht zag ze een voet in een bekende schoen.
Ze slaakte een gesmoorde gil , wankelde achteruit en voelde haar maag samentrekken. Ze moest kokhalzen en gaf over in de struiken aan de rand van de parkeerplaats.
Daphne wist wie er in de kofferbak lag. Het was Chris en hij was dood. Vermoord. Waarschijnlijk door de man die zich Theo noemde.
Ze schrok op van het geluid van naderende zware voetstappen en het knarsen van grint op de parkeerplaats. Opeens werd ze gevangen in het felle licht van een zaklamp.
'Wel,wel, wie we daar hebben,'klonk een bekende stem,' een nieuwsgierig vrouwtje.'
Drie mannen doemden op uit het donker en gingen als bij afspraak dreigend om haar heen staan. Alleen Theo verscheen in het licht van de lantaarnpaal. 'Ik had je toch gezegd naar huis te gaan.'
Zijn stem klonk rustig , alsof hij een klein kind de les las.
'Je hebt Chris vermoord. Waarom...wat had hij verkeerd gedaan.'
'Laten we zeggen dat hij te hebberig werd,'antwoordde Theo,' hij probeerde ons te bestelen. Chris hielp ons met zijn bedrijf grote sommen geld wit te wassen en daar werd hij goed voor betaald. Maar zoals ik al zei. Ik denk dat het hem te heet onder de voeten werd.'
'Waarom vertel je mij dit allemaal,'vroeg Daphne angstig.'Ga je mij ook...'
'Vermoorden? ,'vroeg Theo, zijn schouders ophalend. 'Geen losse eindjes. Op die manier ben je toch nog bij je geliefde Chris.'
Hij stond zichzelf een voldaan glimlachje toe. Zonder zijn ogen van haar af te houden trok hij een mes uit zijn binnenzak en klikte die open waardoor een lang lemmet er uit schoot. 'We willen niet dat de mensen worden opgeschrikt door een pistoolschot. Als je dood bent beroven we je en zal iedereen denken dat het een overval was.'
Hij deed een dreigende stap in haar richting.'Je had dit voor kunnen wezen door gewoon naar mij te luisteren, stomme trut.'
Daphne begon te gillen toen ze het mes zag glimmen in het licht van de lantaarn.
Op dat moment klonk er een barse Franse stem.'Laat uw mes vallen. Dit is de politie.'
De mannen stonden opeens in het felle licht van een aantal zaklantaarns, keken elkaar aan en staken toen aarzelend hun handen in de lucht. Theo slaakte een vloek en liet het mes op de grond vallen. Van verschillende kanten kwamen agenten aanrennen die de mannen boeiden en afvoerden. Een lange man met kort blond haar en een snorretje liep naar Daphne.'Ik ben rechercheur de Witt. Is alles goed met u. ?'
Tranen welden op in haar ogen. ' U bent Nederlander? '
De Witt nam Daphne zacht bij haar arm en leidde haar de parkeerplaats af terug naar het hotel. 'Laten we even gaan zitten zodat ik u alles kan uitleggen.'
Drie uur later kwam hij bij haar in een kantoortje van het hotel. 'Allereerst gecondoleerd met het verlies van uw vriend,'zei de Witt.' Als ik het goed heb begrepen had u willen trouwen met eh..Chris als hij van zijn vrouw gescheiden was.'
Daphne knikte zwijgend.
De Witt schraapte zijn keel. 'Chris had alle winst van de laatste grote deal in zijn zak gestoken en vluchtte hierheen. Wij waren op de hoogte en gingen er van uit dat de criminelen hem hier wilden opwachtten. We hadden er niet op gerekend dat ze hem onderweg zouden vermoorden. Toen Theo hier kwam zocht hij contact met u om er achter te komen hoeveel u wist. Al snel kwam hij tot de conclusie dat u niets wist.'
Hij zweeg even.'Als u naar hem had geluisterd en niet in de kofferbak van de Volvo was gaan kijken, was dit alles u bespaard gebleven,'vervolgde hij , haar strak aankijkend. Daphne staarde met lege ogen naar buiten waar de zon weer opging.
 
 
 
 
 
 
 
Dit artikel delen?

geef een waardering voor: "Op een roze wolk"

Geschreven door Jane Doo . Geplaatst in Kort verhaal.
29.11.20
Feedback:
Een crimi in miniformaat. Spannend opgebouwd.
Grammatica & Spelling:
Goed
  • Lezenswaardig:
    100%
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig
Emoticons: ;o = wink, :d = bigsmile, :-$ = blush, (^) = cake, (h5) = clapping, 8) = cool, ;( = crying, (x) = handshake, :? = thinking, (hartje) = heart

Jouw feedback hier?

Je helpt een andere schrijver met jouw eerlijke, respectvolle feedback en een serieuze waardering voor de schrijfkwaliteit van het artikel. Zie je verbeterpunten? Geef ze dan a.u.b. concreet aan in je commentaar.
 
Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen.

Snelmenu: Klik, voor belangrijke pagina's, aan de rechterkant op de blauwe button !