Voor schrijvers, door schrijvers

Kort verhaal

Aantal gepubliceerde inzendingen: 700

Onze zomer


“ Als je nog weg wil deze zomer zul je wel wat moeten gaan sparen,” Haar Moeder kijkt haar opgewekt aan en Aline snapt niets van die opgewektheid.
Hoe kan ze nu sparen? Ze heeft geen baantje zoals veel van haar medestudenten.
Ze weigert achter een kassa te gaan zitten en zeker niet voor een vakantie. Oh ja haar moeder vindt dat belangrijk, maar Aline zelf niet. Je ergens laten opbergen in een hotel of in een resort, of nog erger in een tentje. Nee, dat is niets voor haar.
“Kijk Mam, ik ga niet op vakantie, ik wil niet op vakantie, ik blijf thuis en werk aan mijn stukken, dat is voor mij belangrijk en vervult mij met vreugde. “
Mam kijkt haar medelijdend aan, dit zal ze nooit snappen.
Mam is reuze lief maar kan drammen zoals met die vakantie. Zij zou er alles voor overhebben om te gaan maar ze heeft geen geld.
Alle dagen brengt Aline door op de kunstacademie en in haar vrije tijd werkt ze aan diverse objecten. Ze wil opvallen met haar kunst, zich onderscheiden, daar is haar alles aan gelegen.
“ Aline, er is gebeld door mevrouw Dekkers ? Die moet je terug bellen.” Een huisgenoot meldt de boodschap.
“ Dat is de buurvrouw van mijn moeder, ” Aline belt mevrouw Dekkers.
Verslagen gaat ze in de stoel zitten.
“ Mijn moeder ligt in het ziekenhuis, een herseninfarct. Oh wat erg, ik moet naar haar toe.” Direct gaat ze naar het ziekenhuis en zit naast het bed van haar ernstig zieke moeder.
De arts heeft haar ingelicht over de toestand, het is een kwestie van afwachten.
Dagenlang logeert ze naast het bed van mama, het is leven tussen hoop en vrees.
Eindelijk na een kleine week opent mama haar ogen, maar kijkt naar niets, zo lijkt het.
Elke dag bezoekt Aline de zieke, en weet zich niet goed raad met de situatie. Afwachten, afwachten, is alles wat ze te horen krijgt.
Maar langzaam verandert er toch iets, haar moeder komt weer enigszins tot leven, weliswaar half verlamd, kan niet praten maar reageert af en toe op de dingen die Aline tegen haar zegt.
“ Het is goed om van alles tegen haar te vertellen, alles wat u beleeft wat u anders ook zou vertellen,” Het advies van de arts is goed bedoeld maar het is zo moeilijk als er niet of nauwelijks gerangeerd wordt.
Haar werk op de academie lijdt onder de situatie, haar creativiteit lijkt wel te zijn vervlogen.
Alleen haar moeder telt, alleen daar is ze mee bezig..
De therapie die gestart is levert weinig op, maar volgens de behandelende therapeut is moeder gedeprimeerd er is niets om voor te vechten.

Dan broeit er iets in Aline, een plan, een idee voor als het beter met haar gaat.
Eerst bespreekt ze dit met de arts en de therapeut, zij zullen haar steunen.
“ Mam,” Ze zitten in de grote tuin van het ziekenhuis, “ wat zou je er van vinden als we na je behandeling hier, samen met vakantie gaan? Ik moet dan nog wel met je overleggen waar en hoe we dat gaan doen. Lijkt het je wat?”
Gespannen kijkt ze naar het gezicht van mama, waarvan de ogen oplichten en er verschijnt een glimlach op haar gezicht. Is het een goed plan? heeft ze iets om naar uit te kijken? Het wordt niet echt duidelijk maar haar glimlach betekent voor Aline veel.
De opleiding heeft ze even stopgezet en een baantje bij de plaatselijke super gevonden.
De therapie vordert heel langzaam, toch ziet ze dat haar moeder sterker wordt en nu een paar woordjes kan zeggen. Het blijft intens triest haar zo te zien zitten, meestal in een rolstoel ook aan tafel.
Daarom helpt ze haar moeder tegenwoordig zelf in de stoel en probeert haar te helpen met eten. Heel onwennig de eerste dagen maar al snel krijgt ze de slag te pakken.
De revalidatie gaat langzaam en een vakantie ziet ze niet zitten, gezien de slechte toestand van mama.

Op een donderdag in de maand april komt Aline trouw als ze is rond etenstijd aan in het ziekenhuis, daar zit haar moeder niet bij de tafel, nee ze is nog op haar kamer in haar nachtjapon. Ze huilt als ze Aline ziet, De verpleegkundige legt het uit.
“ Ja het is jammer maar we hebben te kort aan personeel, en u komt toch altijd met het eten dus hebben we bewust uw moeder zo laten zitten.”
“ Ik denk dat ik haar mee naar huis neem, ik kan dit zelf beter, wanneer kan ik haar ophalen?”
Verbijstert door haar eigen woorden loopt Aline terug naar de kamer. Ze hebben het eten maar daar gebracht, en tijdens de maaltijd legt Aline aan haar moeder uit wat er gebeuren gaat. Ze gaat naar huis,
Met rode wangen van opwinding, eet mama niet en huilt weer
Alles wordt geregeld. Aline is met niets anders bezig en voelt zich gelukkig met haar keus.

De eerste weken waren moeilijk maar samen met haar moeder lukt het en nu zitten ze op hun balkon.
“ Mam met vakantie gaan lijkt me niet mogelijk, maar ik heb besloten elke avond op ons terras te dineren alsof we in een resort verblijven.
Dus we kleden ons mooi aan en ik kook lokale gerechten en we draaien muziek van het land waar we op vakantie zijn”
Mama knikt en huilt zoals ze bij elke emotie doet.
En zo gebeurt het, elke avond een nieuwe vakantie, beide genieten intens van de zomer.

Niet lang daarna overlijdt mama in haar slaap, het overlijden werd verwacht maar al zo snel, dat kwam hard aan.
Tijdens het afscheid van haar moeder spreekt Aline bij haar kist.
Trots staat ze naast haar moeder, ze zijn maanden samen geweest en voor het eerst samen met vakantie.
En ze besluit met tranen in haar ogen maar een lach op haar gezicht.
“ Ja mam en dan onze vakantie hé, hij was geweldig, wat hebben we genoten van “ onze zomer” samen.

Dit artikel delen?
Auteur: ©Trees Middelkoop
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.
Hits: 302
Publicatie op .
 
  Meer van deze schrijver:

Geef een waardering voor: "Onze zomer"

Geschreven door Trees Middelkoop . Geplaatst in Kort verhaal.
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.

Jouw feedback hier?

Dat is mogelijk met een waardering en/of jouw commentaar te geven.
Ook kun je reageren op commentaar van anderen.
 
Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen. Door een waardering te geven bepaal jij dus mede de continuïteit in publicatie van een inzending!