Hanne Lemahieu

Onschuldig bekend

© Hanne Lemahieu op 04.12.2022.

Alles wat Greet zich kon herinneren waren piepende autobanden. Ze wist niet meer wat ze aan het doen was toen ze het geluid hoorde maar ze was er zeker van dat ze niet meer in het examenlokaal gezeten had.

De bladen op haar tafel leken haar uit te lachen terwijl ze elke vraag steeds opnieuw las, wachtend, hopend, dat ze zich iets van de leerstof zou herinneren. Haar hoofd vulde zich met watten en ze voelde zich koortsig. De spanningshoofdpijn die al de hele morgen op de loer had gelegen, brak uit. Met lood in haar schoenen sloeg ze haar examenbundel dicht en liep ermee naar mevrouw Fancourt die aan het bureau vooraan in het lokaal zat. Ze meende dat ze de ogen van al haar jaargenoten in haar rug voelde prikken.
Katrina Fancourt, haar leerkracht economie en klastitularis, was het vleesgeworden voorbeeld van de stereotype secretaresse met haar bruine haar in een stijve knot, een bleke huid, scherpe gelaatstrekken en de grote bril op haar neus aan een touwtje om haar nek. Haar grote grijze ogen hadden dezelfde kleur als haar ouderwets aandoende mantelpakje waaronder ze zwartgelakte pumps droeg.
Greet hield haar haar examen voor. Mevrouw Fancourt nam het aan en keek naar het onbeschreven blad dat was bedoeld om de antwoorden te noteren.
‘Greet?’
Greet wilde een confrontatie vermijden en draaide zich snel om.
‘Greet? Weet je dit zeker? Je bent zo goed bezig, dit semester.’
Greet voelde een prop in haar keel. Ze had gelijk. Waarom deed ze dit ook alweer?
Ze onderdrukte de impuls om haar examen uit mevrouw Fancourt haar hand te grissen en terug naar haar tafel te lopen.
Na een paar ogenblikken zei mevrouw Fancourt, haar teleurstelling hoorbaar in haar stem: ‘Oké, dan. Even aftekenen en dan mag je gaan.’
Ze schoof Greet de aanwezigheidslijst toe. Greet haar hand beefde licht terwijl ze haar handtekening zette. Ze werd zenuwachtig en kreeg buikpijn. Haar wangen brandden. Ze zag witte vlekken voor haar ogen terwijl ze het lokaal uit liep, de gang door en de trap af. Na enkele treden had ze de bizarre gewaarwording dat haar lichaam haar niet langer gehoorzaamde. Ze zwalkte tot in het midden van de brede trap.
Haar linkervoet voet gleed onder haar weg. Ze zwaaide met haar armen en graaide om zich heen naar de trapleuning maar tastte in het ijle en viel. Ze kwam hard neer op haar zij. Haar rugzak gleed van haar rug en rolde verder de trap af.

De twee politie-inspecteurs die Greet ondervroegen, keken elkaar aan. Een van hen, een vrouw met kort zwart haar en een vriendelijk gezicht, schudde het hoofd.
‘Wij hebben er moeite mee om jouw verhaal te geloven, Greet. Er zijn verschillende ooggetuigen die beweren dat mevrouw Fancourt helemaal niet werd aangevallen. En mevrouw Fancourt zelf bevestigt dat.’
Greet keek haar aan met een blik waaruit zowel angst als nieuwsgierigheid sprak.
‘Denk eens goed na, Greet. Wat herinner je je nog? Veel mensen hebben je van alles verteld sinds je wakker bent geworden in het ziekenkamertje op school, maar - dat weet je nog, dat je daar bent wakker geworden?’
Greet antwoordde niet. Haar neus begon te lopen. De vrouwelijke rechercheur gaf haar een papieren zakdoekje en zei tegen haar collega, luid genoeg opdat het duidelijk hoorbaar zou zijn op de opname: ‘Ik denk dat we het hier voorlopig beter bij laten. Verhoor beëindigd om…’

In het examenlokaal keken verschillende leerlingen op van hun grafieken en journaalposten toen ze het lawaai hoorden, gevolgd door het gepiep van autobanden toen er ergens een chauffeur hard op de rem ging staan.
Katrina Fancourt droeg hen op rustig verder te werken en stond zelf op om te kijken wat er gebeurde.
Op het eind van de gang zag ze een groepje leerkrachten, druk pratend en gesticulerend. Katrina liep om het groepje heen. Benjamin, de conciërge, boog zich over Greet heen die met gespreide armen en benen op de trap lag. Na een waarschuwend ‘Voorzichtig!’ van Sara, de turnleerkracht, schoof hij langzaam een arm onder Greet haar nek.
‘God,’ zei Katrina zacht en sloeg een hand voor haar mond. ‘Wat is er gebeurd?’
De groep week uiteen toen Benjamin met Greet in zijn armen de trap opkwam. Haar gezicht was bleek. Haar oogleden bewogen zachtjes maar ze deed haar ogen niet open.
‘Ze is niet helemaal buiten bewustzijn,’ merkte Benjamin op. Katrina, die naast hem liep, zuchtte: ‘God zij dank!’
Terwijl ze terugkeerde naar het lokaal waar de leerlingen over haar economische vraagstukken zaten te tobben, drong het tot mevrouw Fancourt door dat Greet dood had kunnen zijn. Terwijl ze op dit moment in het examenlokaal hoorde te zitten, onder haar toezicht! ‘Ik had haar moeten tegenhouden,’ dacht ze, plots kwaad, ‘Als ze dit niet overleeft, zal het verdomme mijn schuld zijn.’


‘Wat denk je?,’ vroeg Saskia terwijl ze Anton een bekertje koffie gaf. Ze liepen samen terug naar het teamlokaal waar Anton op zijn bureau neerplofte.
‘Ik weet het niet, Saskia. Haar verhaal over die aanval op Fancourt is in elk geval niet juist. De vraag is waarom ze zoiets vertelt. Als ze iemand wilde beschuldigen, had ze wel namen genoemd.’
‘Nemen we dan officieel aan dat die aanval nooit heeft plaatsgevonden?’
‘Fancourt was daar heel stelling in.’
‘Ze mag Greet graag. Het kan zijn dat ze haar in bescherming neemt.’
Anton haalde zijn schouders op en dronk zijn beker in een teug leeg.
‘Laten we even aannemen,’ zei Saskia, ‘dat Katrina inderdaad is flauwgevallen, zoals ze beweert. Door de stress, na Greet haar val.’
‘De twee meisjes die haar hebben gevonden, zeggen dat ze op dat moment alweer half bij bewustzijn was. En ze zijn absoluut zeker dat ze niets hebben gehoord of gezien dat op een gevecht zou kunnen wijzen. En Fancourt was niet gewond. Dat heeft de dokter die haar heeft onderzocht bevestigd.’
‘En die twee meisjes waren teruggegaan omdat…?’
‘Een van hen, Karin, was haar trui vergeten na het examen. Bovendien,’ voegde Anton er abrupt aan toe, ‘Als Greet inderdaad zo’n val heeft gedaan, kan ik mij niet voorstellen dat ze nog geen uur daarna een confrontatie aangaat, daarbij fysiek geweld gebruikt en iemand bewusteloos slaat.’
‘Blijft nog steeds de vraag waar Greet het hele verhaal vandaan haalt? Het zit niet in haar aard om zoiets te doen, daar zijn we het allemaal over eens. Zelfs als ze er niet helemaal bij is, lijkt het mij onwaarschijnlijk dat ze begint te hallucineren over dingen waar ze vroeger zelfs nooit aan zou dénken.’
‘Uhu.’ Anton wreef opnieuw door zijn haar. ‘In elk geval, als Greet liegt, zijn er twee mogelijkheden: of ze is geestelijk niet helemaal in orde na haar val of ze liegt bewust, mogelijk om de aandacht af te leiden van de moord op Karl en zichzelf iemand anders te beschermen. In dat geval kan het ook zijn dat ze zich met opzet van de trap heeft gegooid en haar labiliteit simuleert.’
‘Of ze is bij haar zogenaamde val verkeerd terechtgekomen,’ merkte Saskia op.
‘Mijn buikgevoel zegt me dat Greet zich niet bewust en vrijwillig met moord of geweld zou inlaten. Volgens mij is het zo gegaan: Het arme kind krijgt een paniekaanval. Als ze faalangst heeft, is dat misschien niet de eerste keer. Ze herkent de symptomen en vertrekt.’
‘En valt van de trap omdat ze duizelig wordt, zoiets?’
‘Of omdat ze migraine kreeg en blinde vlekken voor haar ogen zag. Sommige mensen zien dan zo goed als niets meer. Ze zet haar voet verkeerd neer, verliest haar evenwicht en valt.’ ‘Dat, of ze is een topactrice en fabriceerde voor zichzelf een prachtig alibi.’
‘Greet kan Karl niet hebben vermoord want daarvoor hebben we een bekentenis.’
‘Hoeveel geloof hechten we aan die bekentenis van Jasper Oeverlinck?’
‘Meer dan aan het verhaal van Greet.’
‘Denk je niet dat hij in staat is om zijn bekentenis in te trekken, uit angst of irritatie omdat we hem aan het lijntje houden?’
Anton haalde zijn schouders op. ‘In dat geval maakt hij zich schuldig aan belemmering van het gerechtelijk onderzoek en kunnen we hem daarvoor vasthouden.’

Jasper en zijn vrienden Gerrit en Viktor zaten op het lage muurtje dat de koer scheidde van de vele belachelijke grasperkjes waarmee de school haar steentje wilde bijdragen aan een “betere leefwereld”. Zoals altijd meden de meeste leerlingen deze plek omdat de vuilniscontainers vlakbij stonden. Zoals altijd wanneer ze goed gevuld begonnen te raken, stonken ze door het warme weer. Jasper keek voor alle zekerheid om zich heen voor hij de zakjes cocaïne uit zijn jaszak haalde en Viktor en Gerrit er elk eentje gaf. Viktor wilde het zijne onmiddellijk openpeuteren maar Gerrit sloeg op zijn handen. ‘Ben je gek, idioot?! Toch niet hier?’
Viktor deed zijn mond open om te protesteren maar deed hem verrast weer dicht toen Greet op het muurtje ging zitten en vloekte: ‘Wat doet die domme trut nu?’
‘Stil.’
Viktor keek Jasper even uitdagend aan maar haalde toen zijn schouders op. Hij ging op de grond zitten met zijn rug tegen het muurtje, opende zijn zakje, strooide uiterst voorzichtig wat poeder op de rug van zijn hand en snoof het luidruchtig op. Gerrit rolde met zijn ogen, zuchtte theatraal en liep weg. Jasper bleef naar Greet kijken. Haar wangen waren rood. De wind deed haar haar rondwaaien en ze duwde het onhandig achter haar oren. Toen nam ze een pakje zakdoeken uit haar rugzak en begon langdurig haar neus te snuiten.

Saskia en Anton luisterden geduldig naar Jasper. Hij vertelde opnieuw dat hij zich had afgevraagd of Greet last had van ontwenningsverschijnselen: haar bevende handen, het feit dat ze huilde en voortdurend haar neus snoot maar niet een keer hoestte of niesde… Maar als ze al langer drugs gebruikte, had hij bij zijn oorspronkelijke bekentenis twee keer herhaald, dan hadden hij, Viktor en Gerrit daar niets mee te maken.

Greet stond langzaam op, alsof die ene beweging haar uitzonderlijk veel moeite kostte.
Jasper volgde haar met zijn blik terwijl ze naar de vuilnisbak liep en er een aanzienlijke hoeveelheid zakdoekjes in gooide voordat ze tot zijn verbazing recht op hem afkwam.
‘Jasper?’
Jasper knikte kort. ‘Wat moet je?’
‘Ik weet dat jij coke hebt.’
Jasper nam aan dat ze hem wilde chanteren en sloeg zijn armen over elkaar. ‘Wie zegt dat?’
‘Genoeg mensen. Ik wil van je kopen. Ik heb dringend iets nodig.’
Dat had Jasper niet zien aankomen. Na een korte aarzeling zei hij kalm: ‘ Ik wil je graag helpen maar ik heb niets meer. Waarom heb je het zo dringend nodig?’
Het was een domme vraag. Deed het er iets toe? Als hij haar niet gaf wat ze wilde, zou ze misschien alsnog beslissen hem te verklikken.
Ze trok opnieuw luidruchtig haar neus op.
Jasper speelde met het laatste zakje coke in zijn broekzak. Moest hij haar er wat van geven? Hij had met haar te doen. Ze had dringend een shot nodig.
Ze trok opnieuw haar neus op en diepte met een zucht een nieuwe zakdoek op uit haar handtas. Jasper had het idee dat ze elk ogenblik in tranen kon uitbarsten.
‘Goed dan,’ zei hij voor hij zich zou bedenken, ‘Ik geef je genoeg voor een shot. Ik ga daar geen gewoonte van maken, de volgende keer betaal je, oké?’
Greet haar ogen verwijdden zich een ietsje. ‘Ik wil best betalen, hoor. Ik heb het geld alleen niet – niet contant bij me. Hoeveel wil je?’
‘Niets’, herhaalde Jasper met klem, ‘Ik deal niet op grote schaal, alleen onder vrienden. Dus je houdt je bek hierover.’ Hij nam haar hand en strooide een minuscule hoeveelheid – nog steeds dubbel zoveel als wat Viktor net gesnoven had – op haar hand.
‘Zo. En nu wegwezen.’

‘Dat is de laatste keer dat ik Greet heb gezien voor ze van de trap viel.’
‘Dus je hebt haar niet meer gezien voor of terwijl jullie het examenlokaal binnengingen?’ vroeg Anton.
Jasper schudde zijn hoofd. ‘Ze was er ongetwijfeld, zoals iedereen, maar ik heb haar niet daadwerkelijk gezien.’
Saskia vroeg: ‘En toen ze naar voor liep om haar examen af te geven? Zij en Fancourt hebben toen met elkaar gesproken. Stoorde je dat niet?’
‘Het stoorde mij niet echt, nee. Ik kan me vrij goed concentreren.’
Anton knikte. ‘En mevrouw Fancourt bleef de hele tijd in het lokaal, ook nadat Greet vertrok? Je zou voor de rechtbank onder ede verklaren dat er geen mogelijkheid bestond dat ze een confrontatie gehad hebben waarbij Greet van de trap is gevallen?’
‘Ja.’
‘Tot het moment dat jullie Greet hoorden vallen?’
‘Ja.’
‘Wat heeft je eigenlijk doen besluiten om Greet die coke te geven? Zoals je tegen haar zei, deal je alleen onder vrienden.’
Jasper liet zijn hoofd hangen.
‘Heb je er spijt van dat je haar de drugs hebt gegeven?’
‘Nee.’
‘Omdat je met haar te doen had. Heb je het zelf ook al meegemaakt? Ontwenningsverschijnselen?’
‘Ja.’
‘Maar je bleef ervanuit gaan dat Greet alleen maar verkouden was. Of last had van een allergie. Omdat ze voortdurend haar neus moest snuiten.’
Jasper knikte. ‘Daardoor viel het niemand op dat ze ziek was door de rohypnol die Viktor en Karl haar hadden gegeven en waardoor ze is gevallen .’
Saskia vroeg: ‘Hoe ben je dat te weten gekomen, van die rohypnol?’
Jasper rechtte zijn rug. ‘Ik heb een en ander opgevangen toen ik na het examen naar het toilet ging. Viktor en Karl stonden te smoezen over hun “experiment” en wat een goede grap het was dat ik ervoor zou opdraaien.’

‘Ik heb de rohypnol hierin gedaan.’ Karl hield een flesje cola omhoog.
‘Dat wordt lachen!’
Karl grijnsde maar hield daar abrupt mee op om dringend te fluisteren: ‘Daar komt ze!’
Karl moffelde het flesje in zijn rugzak.
Greet zag er slecht uit. Haar blonde haar was vettig en waaide alle kanten op elke keer dat er een zacht briesje opstak. Ze zag eruit alsof ze had gehuild. Een effect dat versterkt werd door het feit dat ze de hele weg van het schoolgebouw haar neus liep te snuiten. Karl kuste haar op haar wang. Viktor zei opgewekt: ‘Hey, Gretie!’
Greet glimlachte flauwtjes maar ze zag er zo miserabel uit in vergelijking met haar gewoonlijke flamboyante persoonlijkheid dat het alleen maar bijdroeg tot het meelijwekkende plaatje dat ze bood vandaag. Karl drukte haar tegen zich aan. ‘Schatsie toch!,’ fleemde hij toen ze opnieuw haar neus begon te snuiten.
‘Zeg me alsjeblieft dat je iets hebt, Karl,’ zei ze, ‘Zo hou ik het straks geen twee uur vol.’
‘Sorry, schat. Alleen dit.’ Hij haalde het flesje cola uit zijn rugzak.
Greet keek ernaar en nam het aan.
‘Beter dan niks, toch?,’ zei Viktor.
Greet probeerde opnieuw een lachje en nam toen een grote slok cola.
‘Wat is er?,’ vroeg Viktor even later met gespeelde bezorgdheid toen ze zei: ‘Ik voel me precies niet zo goed.’ Hij gaf haar een hand en ze ging op een bank vlakbij. Karl ging op zijn hurken voor haar zitten.
‘Schatsie?’
Ze keek naar hem maar haar blik was leeg. Hij wuifde met zijn hand voor haar ogen. Ze knipperde amper.
‘Goed,’ zei Karl, ‘Het spul werkt. Wat doen we? Heb je iets bedacht?’
‘Reken maar.’
Karl stond op en Viktor nam zijn plaats in.
‘Greet? Luister even goed naar me. We worden bedrogen. De examens worden vervalst door Katrina Fancourt. Ze trekt bepaalde leerlingen voor. Slechte leerlingen. Arme sukkelaars die zonder een beetje valsspelen amper kunnen slagen voor dat aartsmoeilijke examen van haar. Zij krijgen straks makkelijkere vragen. Wist je dat niet? Natuurlijk niet, jij was altijd een van haar lievelingetjes. Maar dat is nu dus afgelopen. Jij bent een goede brave leerling en dus zal jouw examen extra moeilijk worden gemaakt om die dommeriken ook een kans te geven zich beter te voelen dan de rest. Erg hé?’
Viktor sprak als een gediplomeerd hypnotiseur, met zoetgevooisde stem, traag en plechtig. Karl proestte het bijna uit. Hij stelde zich voor dat Fancourt op die manier praatte tegen ‘dommeriken’.
‘Wat jij nu moet doen, Greet, is actie ondernemen. Een voorbeeld stellen. Je weigert je examen op te lossen en dient het pro forma in. Wees niet bang of beschaamd. Anderen zullen je voorbeeld volgen en opstaan om deze onrechtvaardigheid tegenover populaire en slimme leerlingen tegen te gaan.’
Karl keek op zijn horloge en gebaarde dat Viktor moest afronden. Viktor knikte en zei tegen Greet: ‘Je weet wat je moet doen, Greet. We zullen die trut van een Fancourt eens een lesje leren. We zullen eens laten voelen wie we zijn!’

‘Ze wilden de schuld in mijn schoenen schuiven.’ Jasper sloeg zijn ogen neer. Net als bij zijn eerste verhoor kreeg hij het moeilijk nu hij onder woorden moest brengen hoe het dealen hem in de problemen had gebracht.
‘Na het examen ben ik dus naar het toilet gegaan. Viktor was daar ook, met Gerrit. Hij stond op te scheppen over wat hij en Karl gedaan hadden. Hij was euforisch en herhaalde steeds opnieuw wat een fantastische grap het was geweest. En toen vroeg Gerrit hoe ze ermee dachten weg te komen als Greet tot het besef kwam wat ze had gedaan en een herkansing zou eisen. Dan zou alles immers uitkomen!’
‘Gerrit vroeg en passant ook hoe groot de dosis was die ze haar hadden gegeven. Dat wist Viktor niet meer. Hij maalde er ook niet om. Belangrijker, zei hij, was het tweede luik van Karl zijn plan. Ervoor zorgen dat ik ervoor zou opdraaien. Dat kon ik niet laten gebeuren. Ik sta zelf thuis onder zo’n grote druk om te slagen dit jaar. Als ik niet slaag, krijg ik geen cent meer van mijn vader. En studeren en werken combineren is geen optie voor mij. Veel te zwaar. Anders was ik toch nooit gaan dealen.’ Het klonk vragend, bijna smekend, alsof hij wilde dat ze hem zouden zeggen dat hij beter wist dan dat dat alleen de omstandigheden hem ertoe hadden gedwongen.’
‘En dat kon je niet laten gebeuren,’ moedigde Anton hem aan, ‘Daarom heb je Karl geconfronteerd.’
Jasper knikte. Hij scheurde zijn blik los van de tafel en keek Anton aan, als een man die met opgeheven hoofd zijn daden onder ogen wilde zien en de gevolgen ervan wilde dragen.
‘Het was oorspronkelijk niet mijn bedoeling om hem uit te schakelen of hem een lesje te leren. Ik wilde hem zeggen dat ik wist wat hij en Viktor met Greet hadden gedaan en dat ze mij ervoor wilden laten opdraaien. Achteraf bekeken was het allemaal niet zo onbegrijpelijk. Buiten Karl en ik dealt er niemand op onze school. Daar heeft Karl wel voor gezorgd. Wat voor Viktor een grap was om een maat een poets te bakken en wat plezier te hebben, was voor Karl niet meer dan een logische keuze geweest. Zijn enige optie.’
Jasper zijn blik hechtte zich vast aan de grijze muur achter Saskia en Anton. Een wazige blik als de ramen van een geest die mijlenver weg was.

Jasper handelde impulsief. Toen Viktor en Gerrit de toiletruimte verlieten, liep hij het toilethokje uit. Karl stond met zijn rug naar hem toe voor de wastafel. Toen Karl overeind kwam en zijn ogen, die hij in zijn kortstondige gelukzaligheid gesloten had, weer opendeed zag hij Jasper achter zich staan in de spiegel boven de wastafel. Hij draaide zich met een ruk om. Waarschijnlijk voelde hij zich in zijn privacy geschonden zoals wanneer je op de wc zit en iemand plots de deur opentrekt.
Gekleed in een jeans, een wit T-shirt dat om zijn lijf slobberde en een te groot zwart leren jack, was Karl hét clichébeeld van wat vrouwen lekker vonden.
‘Oeverlinck,’ bromde hij, ‘Wat doe jij hier nog, verdomme? Ik schrik me de pleuris.’
Jasper antwoordde niet.
Hij kon zien dat Karl nerveus was. Hij wist dat Jasper iets van hem wilde. Maar de meesten die iets van hem wilden, schuwden een rechtstreekse confrontatie tenzij ze juist gesnoven of gespoten hadden. Karl wist dingen. En hij deinsde voor niet veel terug.
‘Wat wil je van me, verdomme, freak? Staar me niet zo aan.’
Na enkele ogenblikken zei Jasper: ‘Ik heb alles gehoord.’
Karl keek hem een ogenblik onnozel aan. Dan glimlachte hij. ‘Het is jouw woord tegen dat van mij en Viktor. Die meid zal geen woord lossen. Wie zou haar ook geloven, een junk van dertien in een dozijn, die niet wil dat iedereen weet dat ze gebruikt? En hetzelfde geldt voor jou. Als papa te weten komt dat je dealt, draait hij zeker de geldkraan dicht.’
Dat had Viktor hem ongetwijfeld verteld.
Karl glimlachte opnieuw, bijna vaderlijk. ‘Vergeet het, knul. Als er straks iemand hangt, ben jij het.’ Hij gaf Jasper een duw met zijn schouder en liep het hokje in.
Jaspers bloed kookte plots in zijn aderen.
Knul, had Karl hem genoemd. Alsof hij een klein kind was.
Het kind dat zo afhankelijk was van het geld van zijn papa.
Verblind en verhit van woede werd hij zich er na enkele seconden van bewust dat hij om zich heen stond te kijken. Op zoek naar een wapen. Het enige dat hij zag, was het vuilbakje onder de wastafel. Stond er nergens een vergeten borstel of dweilstok? Op het plankje boven de wastafel stonden twee zeeppullen. In de muur zaten een paar tegels los, maar tegen dat hij die had losgewrikt, was Karl al lang weg. Zijn blik bleef op de wastafel rusten, het enige voorwerp dat de lege muur opsierde behalve de spiegel.
Als op automatische piloot draaide hij zijn hoofd om over zijn schouder te kijken naar zijn boekentas. Hij deed hem af, haalde er zijn goedgevulde thermos uit en gooide die tegen de spiegel. Met zijn ogen stijf dichtgeknepen tegen rondvliegende glassplinters hoorde hij Karl schreeuwen: ‘What the heck?!’
Karl kloste onhandig naar buiten, met in elke hand een uiteinde van zijn broeksriem.
‘Oeverlinck, wat…?’ Hij onderbrak zichzelf met een scherpe kreet toen Jasper een grote glasscherf langs zijn keel haalde.

De zon scheen aangenaam toen Saskia met Greet een week later het ziekenhuis verliet. Voor de dubbele deuren stond een auto te wachten met een chauffeur in blauw pak met witte handschoenen aan het stuur en een beeldschone vrouw op de achterbank. Een forse man in een grijs pak hield de deur open voor Greet.
‘Stap maar in,’ zei hij nogal afstandelijk tegen Greet die prompt gehoorzaamde. Tegen Saskia zei hij: ‘Bedankt. U hebt deze zaak behandeld?’
‘Ja.’
‘Een droevige zaak, van die jongen,’ bromde hij, ‘Maar wat kun je ook anders verwachten als ze met drugs rommelen?’ Dat laatste zei hij op een gemaakt opgewekt toontje, alsof het allemaal net iets minder erg was nu hij er zeker van kon zijn dat zijn dochter er niets mee te maken had.
Saskia boog zich voorover en zei door het openstaande raampje tegen Greet: ‘Succes met je kuur.’
De knappe vrouw, waarschijnlijk Greet haar moeder, zei: ‘Dank u, inspecteur.’
‘Het is ons werk. Goedeavond, allemaal. Dag Greet.’
Voor de auto vertrok, hoorde ze Greet tegen haar moeder zeggen: ‘Ik kan me nog steeds niets herinneren behalve die piepende autobanden.’

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Enthousiast over deze inzending?

We nodigen je graag uit om je mening te geven over deze publicatie. Dat is mogelijk door een commentaar van jou toe te voegen en/of door een waardering te geven. Klik hieronder s.v.p. op het gewenste item!

  • Jouw commentaar toevoegen? Schrijvers stellen je tips en opmerkingen op prijs. Dat is mogelijk in de tekstbalk

    Voeg hier je commentaar toe...
    You are a guest ( Sign Up ? )
    or post as a guest
    Loading comment... The comment will be refreshed after 00:00.

    Wees de eerste om commentaar te geven.

    Je kunt ook een waardering geven voor deze publicatie!
  • Graag jouw waardering voor de kwaliteit van deze inzending: 1=minimaal, 2=matig, 3= voldoende, 4=goed, 5=perfect.
    Schrijf een commentaar
    PLG_VOTE_STAR_INACTIVEPLG_VOTE_STAR_INACTIVEPLG_VOTE_STAR_INACTIVEPLG_VOTE_STAR_INACTIVEPLG_VOTE_STAR_INACTIVE
     
    Je kunt ook een commentaar toevoegen voor deze publicatie!
  • Toelichting

    Op Schrijverspunt kun je in principe bij elke publicatie, d.m.v. een commentaar en/of een waardering, je mening geven. Alleen als een auteur feedback niet op prijs stelt is de mogelijkheid niet zichtbaar. De praktijk heeft geleerd dat de meeste auteurs feedback op prijs stellen. We nodigen je dan ook graag uit om je mening te geven over een publicatie. Dat is op twee manieren mogelijk:

    Commentaar

    Je kunt jouw commentaar geven op een publicatie of reageren op een ander commentaar of reactie.
    • Je kunt jouw commentaar toevoegen in de tekstbalk (Voeg hier je commentaar toe...) van het blok commentaar. Je commentaar is dan direct zichtbaar. Bij je commentaar kun je b.v. ook een emoji toevoegen.
    • Wil je een reactie toevoegen bij een ander commentaar of reactie? Klik dan bij het betreffende commentaar op 'Reageer'. ook dan verschijnt er een mogelijkheid om je tekst toe te voegen.
    • Elk commentaar is welkom. Dus geef gerust aan als je de publicatie met plezier hebt gelezen, maar ook opmerkingen over de stijl en het taalgebruik van de publicatie worden op prijs gesteld. Een mooie manier voor auteurs om eigen schrijfwerk te verbeteren.
    Commentaren of reacties lezen.
    • Bij elke publicatie kun je de commentaren of reacties lezen. Op de homepagina is daarnaast ook nog eens een overzicht van de actuele commentaren/reacties te vinden.
    • Wil je een bericht ontvangen van nieuwe commentaren/reacties dan kun je dat bovenin het blok Commentaar aangeven bij 'Ontvang een bericht bij nieuwe commentaren' of als je zelf een commentaar of reactie geeft.
    • Wil je alleen de commentaren zien bij een publicatie en geen reacties daarop? Klik dan bovenin het blok Commentaar op 'Inklappen alles'.
    Voorwaarden:
    Schrijvers en dus ook wij stellen een commentaar bij een publicatie erg op prijs. We proberen daarbij de mogelijkheid op Schrijverspunt om feedback te geven liefst zonder regels te laten. Dat vraagt alleen soms wat tolerantie en misschien wat invoelingsvermogen voor de ander. Samengevat respecteer elkaar.
    Is een commentaar of reactie volgens jou ongepast? Door met je muis over het commentaar of de reactie te gaan verschijnt er rechts een vlaggetje. Klik daar op om dit te melden bij websitebeheer.

    Waardering:

    Je kunt  commentaar geven op een publicatie, maar het is ook mogelijk om een waardering in cijfers te geven. Bij een waardering gaat om een beoordeling door jou van de kwaliteit van de publicatie. Je kunt kiezen uit 5 mogelijkheden om op te stemmen. 1=minimaal, 2=matig, 3= voldoende, 4=goed, 5=perfect.  De waardering is anoniem.
Hits: 81
Lekkerboek voor betaalbaar leesplezier
Tweedehands boeken
Nu opruiming!

Mohcine Benchaba: De Helpoort

- Klik hier!-

Meer publicaties lezen of zelf meedoen aan een schrijfactiviteit?

Klik op een van de mogelijkheden.