• images/deelname/kort_verhaal.jpg
    Een kort verhaal kenmerkt zich doordat de handelingen, gedachten en gesprekken van de personages zijn georganiseerd in een plot van komische, tragische, romantische, satirische of andere aard.  Een kort verhaal is altijd een compleet en zelfstandig leesbaar verhaal. Fragmenten uit gepubliceerde manuscripten of vervolgverhalen zijn niet toegestaan!
    Bij een kort verhaal geven we de voorkeur aan maximaal 1000 woorden.

    Klik op een van de tabs hieronder voor meer informatie!

  • Tekst inzenden:
    Ook jouw artikel is welkom! Inzenden van een verhaal/gedicht is mogelijk door eerst in te loggen. Registreren is gratis! Alleen door eerst in te loggen zie je een knop om je artikel in te zenden. Door op die knop te klikken kom je op een pagina waar je de schrijfactiviteit kunt selecteren waar je aan mee wilt doen. Op die pagina kun je ook de titel en tekst voor je artikel toevoegen. Lees vooraf de voorwaarden. Let op: Na inzending is wijziging van je tekst niet meer mogelijk (m.u.v. Plusleden)
    Je artikel is, na inzending, vrijwel direct te zien in de betreffende schrijfactiviteit en bij je profiel. We publiceren een artikel minimaal een jaar (plusleden langer!), daarna verwijderen we het artikel en de commentaren, etc. automatisch.

    Klik op een van de tabs hieronder voor meer informatie!

  • Publicatievoorwaarden
    • Inzendingen dienen te voldoen aan de voorwaarden zoals aangegeven bij de betreffende schrijfactiviteit, Nederlandstalig en van voldoende kwaliteit (grammaticaal en inhoudelijk) te zijn. We accepteren geen afbeeldingen van een tekst, maar alleen de daadwerkelijke tekst! Ook vervolgverhalen e.d. zijn niet toegestaan en verwijderen we.
    • Agressieve, onwettelijke, lasterlijke, racistische, misleidende of anderszins ongepaste of irrelevante bijdragen, naar interpretatie van de redactie, zijn niet toegestaan. De redactie behoudt zich het recht voor om inzendingen, zonder opgave van redenen, niet te publiceren, resp. te verwijderen.
    • De auteursrechten van een inzending blijven te allen tijde bij de inzender. Schrijverspunt brengt geen wijzigingen aan in de tekst.
    • Inzenders mogen geen door rechten beschermde teksten of afbeeldingen plaatsen.
    • Het plaatsen van persoonlijke informatie zonder toestemming van de redactie (zoals e-mailadressen, website en/of telefoonnummers) is niet toegestaan evenals teksten, advertenties en links van promotionele dan wel commerciële aard.
    • De redactie is niet aansprakelijk voor de gevolgen, juridisch of in andere zin, van de activiteiten van leden op Schrijverspunt, noch in Nederland, noch daarbuiten. De inzender blijft als enige verantwoordelijk en aansprakelijk voor de inhoud van zijn/haar bericht(en).
    • Bij inzending hanteert Schrijverspunt de actuele privacyregels. Onze privacyverklaring is onderaan op elke pagina te vinden.
    • We publiceren een inzending in principe een jaar lang op onze website. Voor plusleden is die periode langer.
    • Door het insturen van je schrijfactiviteit stem je in met deze voorwaarden.

     

    Klik op een van de tabs hieronder voor meer informatie!

  • Klik op een van de tabs hieronder voor meer informatie!

Ons kent ons

Publicatie: 15 januari 2021
 
Ik mag opstaan van de behandeltafel en ik kijk vragend naar de assistente.
'Ja mevrouw, dat zijn aambeien,' legt ze me uit, het zowat uitschreeuwend, een onhebbelijke gewoonte die ik in steeds meer artsen gewaar word. Sinds ik ouder ben dan veertig, gaat men er voor de zekerheid maar vanuit dat tezamen met mijn gehoor, ook mijn verstand achteruitgaat, zonder dat ik ooit aanleiding heb gegeven om zoiets ongevraagd aan te nemen.
Ja, ik heb aambeien. En er moet wat aan gebeuren.
'Daar moet Joep naar kijken,' vervolgt de assistente, rommelend in haar paperassen en daarna turend over de rand van haar bril naar het computerscherm.
'Hij heeft wel een gaatje,' mompelt ze.
'Eh, is er niet een vrouw die dat doen kan?' onderbreek ik haar overdenkingen.
Het idee dat Joep mijn aambeien moet 'doen', en geloof me, wanneer ik aan dokter Smits denk, refereer ik liever niet aan diens voornaam, stemt me niet bepaald vrolijk.
'Een vrouw?' echoot de assistente, ze staart me ontzet aan.
'Hoezo, een vrouw?'
Een vrouw voor een nogal private zone. Kan het? Mag het?
Vooruit, het kan.
Ze heet dokter de Bruin. What's in a name.
'Kleedt u zich maar uit,' lacht ze me vertrouwelijk toe, en ze schuift haastig een vaal ecru gordijntje opzij.
'Alles uit, op uw shirt na!' roept ook zij nu monter uit.
Ik zucht. Het wordt vast een nare behandeling, montere lachjes beloven meestal weinig goeds.
Eenmaal ontkleed stap ik vanachter het gordijntje de behandelkamer weer in. Ondertussen zijn er twee jonge mannen binnengekomen. Ieder gehuld in doktersjas met opgerolde mouwen en witte handschoenen, alsof ze verwachten dat er een koe op de wereld gezet gaat worden.
'Twee stagiairs, dat is toch zeker geen probleem? Ze moeten het toch ook leren tenslotte!' schreeuwt de Bruin. Verbeeld ik het me nou, of onderschep ik net voordat ik ga liggen nog een vermaakt lachje, bij het zien van mijn ontstelde tronie?
De stagiairs zien er jong uit, ze zijn hooguit begin twintig.
En het ergste van alles, het zijn twee mannen, in plaats van één Joep.
'Ach, ons kent ons,' gaat de Bruin verder, tikkend op mijn linkerbil, alsof ze al jaren bevriend zijn, mijn billen en dokter de Bruin.
Ze spreidt mijn benen, de jongens naderen de behandeltafel, ze dragen ieder loepbrillen met lampjes op de neus.
'Tja, wel een wat harige bilnaad,' is het ongezouten commentaar van de dokter.
De mannen lachen wat ongemakkelijk mee.
'En, zeg eens, Diederik-Jan, wat zou jij nu doen?'
Diederik-Jan denkt er even over na, zegt hij, maar de andere jongen weet wel wat te doen. Even verdoven en wegsnijden maar.
Het zweet breekt me intussen uit. Dus stagiair twee gaat spuiten en snijden? Dat broekie?
'Zet u even wat spanning op uw poepgat, mevrouw?'
Van de spanning laat ik een knallende scheet, recht in het gezicht van Diederik-Jan.
'Nou, nou,' mompelt ie.
De ander zet de spuit, ramt iets hards in mijn reet en plugt daarna een compres in de bilnaad.
'Klaar,' zegt hij, met een zweem van trots in de stem. Ik ben vast de eerste reet die hij behandeld heeft. Zo voelt het wel in elk geval.
Dokter de Bruin schrijft nog een zalf voor.
Twee maanden smeren en dan moet de wond genezen zijn.
Diederik-Jan en zijn collega groeten beleefd en ik kan me weer gaan omkleden.
Manlief staat bij de receptie al op me te wachten.
'En?' vraagt hij, zijn lach half smorend, hij had het duo al de kamer uit zien komen.
Één blik van mij is voldoende.
De lach verdwijnt snel weer van zijn gezicht.
Met een stekende reet stap ik in en rijden we naar huis.
Mochten de aambeien ooit terugkeren, heb ik pech. Na vandaag laat ik ze voortaan groeien tot aan mijn knieën.
WAARDERING

HITS

436

Artikel aangepast: 16-01-2021

Commentaar en/of waardering voor dit artikel:

Het is niet toegestaan eigen werk zelf een waardering te geven!
10.08.21
Show more
03.02.21
Feedback:
Haha, wat een verhaal, Nicole. Dan knijp je hem vast wel.
Show more
17.01.21
Feedback:
Ontzettend leuk beschreven, Nicole!
Ik heb ook ontzettend moeten lachen.
Het is te hopen dat Diederik-Jan 's avonds, tijdens het eten, zijn 'eerste aambeienverhaal' verteld. Natuurlijk nadat hij eerst iedereen smakelijk eten heeft gewenst.;0
Show more