1 post
  • images/deelname/kort_verhaal.jpg
    Een kort verhaal kenmerkt zich doordat de handelingen, gedachten en gesprekken van de personages zijn georganiseerd in een plot van komische, tragische, romantische, satirische of andere aard.  Een kort verhaal is altijd een compleet en zelfstandig leesbaar verhaal. Fragmenten uit gepubliceerde manuscripten of vervolgverhalen zijn niet toegestaan!
    Bij een kort verhaal geven we de voorkeur aan maximaal 1000 woorden.
    970 gepubliceerde inzendingen
  • Ook jouw artikel is welkom! Inzenden van een verhaal/gedicht is mogelijk door eerst in te loggen. Registreren is gratis! Alleen door eerst in te loggen en op de knop hieronder te klikken kom je op een pagina waar je de schrijfactiviteit kunt selecteren waar je aan mee wilt doen. Op die pagina kun je ook de titel en tekst voor je artikel toevoegen. Lees vooraf de voorwaarden. Let op: Na inzending is wijziging van je tekst niet meer mogelijk (m.u.v. Plusleden)
    Je artikel is, na inzending, vrijwel direct te zien in de betreffende schrijfactiviteit en bij je profiel. We publiceren een artikel minimaal een jaar (plusleden langer!), daarna verwijderen we het artikel en de commentaren, etc. automatisch.
  • De publicatievoorwaarden

    • Inzendingen dienen te voldoen aan de voorwaarden zoals aangegeven bij de betreffende schrijfactiviteit, Nederlandstalig en van voldoende kwaliteit (grammaticaal en inhoudelijk) te zijn. We accepteren geen afbeeldingen van een tekst, maar alleen de daadwerkelijke tekst!
    • Agressieve, onwettelijke, lasterlijke, racistische, misleidende of anderszins ongepaste of irrelevante bijdragen, naar interpretatie van de redactie, zijn niet toegestaan. De redactie behoudt zich het recht voor om inzendingen, zonder opgave van redenen, niet te publiceren, resp. te verwijderen.
    • De auteursrechten van een inzending blijven te allen tijde bij de inzender. Schrijverspunt brengt geen wijzigingen aan in de tekst.
    • Inzenders mogen geen door rechten beschermde teksten of afbeeldingen plaatsen.
    • Het plaatsen van persoonlijke informatie zonder toestemming van de redactie (zoals e-mailadressen, website en/of telefoonnummers) is niet toegestaan evenals teksten, advertenties en links van promotionele dan wel commerciële aard.
    • De redactie is niet aansprakelijk voor de gevolgen, juridisch of in andere zin, van de activiteiten van leden op Schrijverspunt, noch in Nederland, noch daarbuiten. De inzender blijft als enige verantwoordelijk en aansprakelijk voor de inhoud van zijn/haar bericht(en).
    • Bij inzending hanteert Schrijverspunt de actuele privacyregels. Onze privacyverklaring is onderaan op elke pagina te vinden.
    • We publiceren een inzending in principe een jaar lang op onze website. Voor plusleden is die periode langer.
    • Door het insturen van je schrijfactiviteit stem je in met deze voorwaarden.

     

Onhandig

Publicatie op: 06-03-21

Als een auteur geen behoefte heeft aan feedback verschijnt er geen mogelijkheid voor reacties.

Onhandig

220 Hits.

Ik hoor een vriendelijke stem. “Je bent er weer.”
Tranen druppelen langzaam uit mijn ogen, stromen daarna over mijn wangen. Ik voel een gemis, alsof ik heimwee heb. Het komt door die droom waar ik uit werd gerukt. Wat is daarin gebeurd? Ik graaf in mijn geheugen, maar kan er niet bij.
“Je was zenuwachtig, hè. Wil je wat drinken of een ijsje?”
Een ijsje, hoe weet hij wel dat ik daar zonder dat ik het wist naar smachtte?
“Ik heb er hier één voor je, vruchtensmaak.”
Mijn rechterarm wil nog niet meewerken. Ik wurm daarom mijn linker onder de lakens vandaan en pak het ijsje aan. Het koude vocht in mijn keel voelt fijn.
Hoor ik een baby huilen? Ik sluit mijn ogen, geniet van dit lieve zachte, toch schelle geluid.
Stemmen mompelen in de kamer. “Hoe heb je hem genoemd?”
“Mika.”
“Wat een stoere naam.”
Het antwoord versta ik niet, de stemmen klinken steeds wat verder weg.
Komt mijn bed nu in beweging?
“We gaan je terugbrengen naar de kamer.”
Het lijkt wel of ik dronken ben, of high. In de witte gangen zie ik schimmen langs flitsen. Ik voel misselijkheid opkomen en doe mijn ogen daarom toch nog maar even dicht. Misschien kan ik nog wat verder dromen.

“Heb je het al gezien?”
Ik wil eigenlijk niet kijken, al weet ik dat het een keertje moet.
“Zullen we samen voor de spiegel gaan staan?”
De verpleegster helpt me overeind. De kamer draait. Voor de zekerheid vraag ik haar om een spuugzakje.
Het is dezelfde verpleegster die me vanochtend bij aankomst begeleidde. Ze vertelde me toen dat ze me om half 9 naar de operatiekamer zou brengen. Ik mocht het blauwe schort aantrekken, mijn onderbroek aanhouden en verder niets. “Ga dan maar lekker onder de dekens liggen tot ik je kom halen.”
Die dekens had ik wel vijf keer weer van me afgeslagen om steeds opnieuw, voor een paar druppels, naar het toilet te gaan.
Ze kwam wat later dan beloofd, om kwart over negen, meette mijn bloeddruk en hartslag. “Welke kant is het?”
Ik stak mijn rechterarm uit. “Deze.”
Ze pakte een zwarte stift. “Het zal wel duidelijk zijn, maar voor de zekerheid.” Op mijn rechterarm tekende ze een pijl die omlaag wees. “Zo, ik zet ‘m een beetje aan de binnenkant van je arm. Het wordt mooi weer komend weekend, dan hoef je niet verplicht lange mouwen aan.”
We lachten erom.

“Ik wil het graag nog even zien en aftekenen, voor we aan de operatie beginnen.” Een man met donkere krullen keek me, door twinkelende grijsgroene ogen, aan. Zijn mondhoeken krulden omhoog.
Begreep ik het goed dat die jonge vlotte vent mijn plastisch chirurg was?
Ik hoorde het mijn man nog zeggen. “Jij bent de auto, hij is de automonteur. Voor hem is er geen verschil.”
Dat geloofde ik wel, maar waarom waren al die monteurs zo jong en knap? Ik schaamde me kapot.
Op de poli had ik een tijdje terug een afspraak met zijn collega. Om wat op de wachtlijst omhoog te schuiven, vond ik het ook goed als een andere chirurg me zou opereren. Daardoor was ik nu eerder aan de beurt. Omdat ik vooraf wel wilde weten hoe de voor mijn operatie ingeplande chirurg eruit zag - stel dat Dracula opeens aan je bed stond en je niet meer weg kon - keek ik de dag voor de operatie op de website van het ziekenhuis. Bij zijn naam stond: ‘informatie en foto volgt’. Blijkbaar was hij nieuw in dienst.
Net toen hij wilde beginnen met het aftekenen op mijn borst, stond een blonde verpleegster bevend en met rode wangen aan mijn bed, haar lichtblauwe ogen wijd opengesperd en met een verontschuldigende blik. “Dokter, kunt u snel even bij de patiënt hiernaast komen kijken?”
De dokter stond op. “Excuses mevrouw, ik ben zo weer terug.”

“Ik kom u ophalen, ik ben de assistent-anesthesist.” Een forse vrouw met kort haar duwde mijn bed wat omhoog, “Hoger is wat makkelijker voor mij.” en reed die door de schuifdeuren. Onderweg twijfelde ze welke kamerdeur we moesten hebben. Dat begreep ik want het waren er ook aardig wat. Ze koos voor de kamer aan het einde van de gang.
Daar hielp ze me op de operatietafel. “Ik zal het kussen onder uw benen leggen, want het is best hard.”
Rondom me heen zag ik meerdere mensen staan. Ze hadden blauwgroene kleding aan en een bandana of haarnetje op. Ik ving de blik van een kleine wat gedrongen vrouw en gaf haar een glimlach. Haar bruine ogen bleven ernstig serieus, ze lachte niet terug. Was ze zo in haar concentratie of had ze er niet zo’n zin in?
Eén van de anderen, een man met grote lichtblauwe ogen, kwam aan mijn rechterzijde staan. “U heeft mijn collega gezien, maar ik mag het varkentje wassen." Hij keek om zich heen. "We weten allemaal waarom we hier zijn, laten we maar snel beginnen."

Ik herinnerde me nog dat bij mijn vorige operatie aan mij werd gevraagd wat we gingen doen. Ik dacht dat dat de procedure was. Maar ze zouden het inderdaad wel weten. Toch?
Was dit dan de chirurg en de man die ik eerder zag zijn assistent? Of zaten zijn donkere krullen verstopt onder zijn mutsje?
Aan de andere kant van mijn bed verscheen een vriendelijk ogende, kleine magere man. “Ik ben uw anesthesist, denkt u maar aan iets leuks, dan gaat u daarover dromen. Welterusten.”
Alles om me heen werd snel waziger. Moest ik nog iets zeggen over de voor mij onbekende chirurg?

We staan voor de spiegel.
“Ik zal je helpen met het uitdoen van je schort, want dat gaat vast niet makkelijk met één hand.”
Ze heeft gelijk, mijn rechterhand voel ik nog steeds niet.
Ik kijk omlaag, het blauwe operatieschort ligt aan mijn voeten op de grond. Durf ik te kijken?
“Toe maar, ik ben bij je.” In de spiegel zie ik de verpleegster rechts achter me staan.
Ik staar naar mijn rechterborst - ?????? - die er nog zit.
Waar is? Ik voel me heel licht worden in mijn hoofd.
Ook jouw mening is hier welkom!

Reacties:

06.03.21
Feedback:
Heftig verhaal. Een beetje moeilijk te lezen door wisseling van o.t.t. en o.v.t. Dit loopt niet helemaal lekker. De baby...? En als de borst er nog zit wordt dit denk ik van te voren gezegd.
  • Waardering
    60%
Show more
1 van de 1 lezers vond deze review nuttig
06.03.21
Feedback:
Goed verhaal! Je voelt dat er war staat te gebeuren. Goeie titel met een dubbele bodem.
  • Waardering
    80%
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig
  • Han Maas 06.03.21
    Heftig verhaal. Een beetje moeilijk te lezen door wisseling van o.t.t. en o.v.t. Dit loopt niet helemaal lekker. De baby...? En als de borst er nog zit wordt dit denk ik van te voren gezegd.
06.03.21
Feedback:
Het kwam wat langzaam op gang, maar met plezier gelezen.
  • Waardering
    80%
Show more
1 van de 1 lezers vond deze review nuttig

Meer van deze auteur:

Titel:Hits:Waardering:Link:
Mijn oude sweater
162
Lezen?