Voor schrijvers, door schrijvers

Kort verhaal

Aantal gepubliceerde inzendingen: 697

ONGERIJMD WEERZIEN

Vandaag reist ze voor het eerst sinds decennia weer eens met de trein. Veel is veranderd bij de spoorwegen- nog afgezien van de prijs van vervoersbewijzen. Het isolement van de reizigers is bijna volmaakt. Men heeft oordoppen in, tuurt naar laptops of speelt met mobieltjes. Geen rookcoupés meer. Geen balorig kindergeklepper met de op armleuningen bevestigde, zilverkleurige asbakken. Er zijn tegenwoordig zelfs ‘stiltecoupés’. En alsof dat niet genoeg is, staan de meeste banken niet tegenover, maar achter elkaar. Ook dat schept afstand.

Terwijl mevrouw Zuidema haar make-up bijwerkt, bespeurt zij in het zakspiegeltje aan de andere kant van het gangpad, naast zich, een jonge vrouw met een opengeslagen boek- inderdaad: een koptelefoon half zichtbaar onder het lange golvende haar. Een luchtpostenvelop, die als bladwijzer heeft gediend, ligt half op de zitting. Hij valt en dwarrelt naar haar toe. De ander merkt niets. Mevrouw raapt hem op. En leest de naam van de geadresseerde: U. Griep. Het verleden snelt naderbij, haalt haar in en voert haar terug:

*

De zware koffer schoof ze in het bagagenet boven de groene zitplaats. Ze plofte tegenover een man met naast het raam een kind. Aanvankelijk dacht ze, dat het een vader was met zijn zoontje van een jaar of viervijf. Tot zij zich realiseerde, dat het kind een maillot op het hoofd droeg. De benen waren ‘vlechten’, want rond de voeten zaten rode haarelastiekjes. Een meisje dus.

Het tweetal besprak de wereld daarbuiten. “Ik zie, ik zie, wat jij niet ziet. De kleur is blauw.”

“Lucht.”

“Ja, nou jij, Beertje.”

“Ikzieikzieikzie … groen.”

“Het gras.”

“Zijn we er al?”

“Nog lang niet. Straks krijgen we Delft. Dat is bijna de helft.”

“Ha-ha, dat rijmt.”

“Maar eerst komt Den Haag. Of nee, wij komen in Den Haag.”

“Wat is dat?”

De vader antwoordde misleidend: “In Den Haag daar woont de graaf.”

“Op onze school kwam laatst een graaf. Die maakte foto’s.”

“O?”

“Ik weet ook een gedicht: Moeder is goeder.”

Lichte teleurstelling: “Ah… Maar ‘goeder’ is geen bestaand woord. Moet ‘beter’ wezen. Kijk, een molen met draaiende wieken. En daar nog een. Laten we molens tellen.”

“Ik kan al tot tien tellen in het Engels: Wantoesrieforfaifsikseet-eh-sevvennainten.”

Jettie Zuidema mengde zich in hun gesprek: “Wat knap van jou.”

“Lange haren, hè?” Het meisje schudde haar ‘vlechten’ even. Trok de maillot los. Blonde krulletjes kwamen tevoorschijn. Ze zette vlug de maillot weer goed.

“Hoe heet je?”

Het kind deed verlegen.

“Mevrouw, mag ik ons voorstellen? Daan Griep. En dit is Ursula. Kunt u twee minuten op mijn dochter letten. Ik moet …” Hij aarzelde. “… mijn handen wassen.” Hij verdween richting toilet.

Om het ijs te breken wees Jettie door het raampje naar een ander baanvak. “Kijk, een goederentrein!”

Het meisje piekerde. Het gezichtje klaarde op: “Goedere trein moet betere zijn!”

*

Iemand tikt haar op de arm. Mevrouw Zuidema schrikt op- plots een kwart eeuw ouder. Verward legt ze de lichtblauwe envelop in de zwijgend uitgestoken hand van haar medepassagier.

Dit artikel delen?
Auteur: ©W.J. (Hans) Villerius
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.
Hits: 341
Publicatie op .

Geef een waardering voor: "ONGERIJMD WEERZIEN"

Geschreven door W.J. (Hans) Villerius . Geplaatst in Kort verhaal.
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.

Jouw feedback hier?

Dat is mogelijk met een waardering en/of jouw commentaar te geven.
Ook kun je reageren op commentaar van anderen.
 
Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen. Door een waardering te geven bepaal jij dus mede de continuïteit in publicatie van een inzending!