Korte verhalen

55 woorden verhalen op Schrijverspunt
  • Korte verhalen op Schrijverspunt

    Het korte verhaal leent zich voor het type analyse waaraan literaire romans worden onderworpen, voor wat betreft bijvoorbeeld de verteltechniek. Een kort verhaal verschilt van de anekdote doordat de handelingen, gedachten en gesprekken van de personages zijn georganiseerd in een plot van komische, tragische, romantische, satirische of nog andere aard. Poe vond dat een kort verhaal in een half uur tot twee uur, maar in elk geval in één keer moest kunnen worden uitgelezen en gericht moest zijn op het bereiken van een enkel effect.

    De waarschijnlijk meest uitdagende vorm van een kort verhaal is het flitsverhaal. Een flitsverhaal is een compleet verhaal in het kleinst mogelijk aantal woorden. Het moet een begin, midden en einde hebben en bij voorkeur een draai of verrassing aan het einde. "Het meest beknopte en sprekend voorbeeld van een flitsverhaal is het verhaal dat Ernest Hemingway schreef."

    Te koop: babyschoenen. Nooit gedragen.
  • Wil je ook een kort verhaal publiceren op Schrijverspunt? Jouw zelf geschreven korte verhaal  of flitsverhaal is hier ook welkom. Graag eerst even inloggen (lid worden is gratis).Een kort verhaal bij Schrijverspunt mag uit maximaal 500 woorden bestaan.
  • Waardering voor een artikel
    Schrijvers stellen je waardering en/of commentaar bij een artikel erg op prijs!

    Een artikel beoordelen? Breng dan s.v.p. een stem uit  door op de gewenste(1-5) ster te klikken. (5 sterren is de hoogste waardering)

Onder het stof

Fijne herinneringen zijn het zeker niet, als ik terugblik op mijn jeugdjaren. Eigenlijk was daar niets jeugdigs aan, integendeel, het was snel groot worden. Een leuke schooltijd heb ik niet gekend. Na de lagere school was al het aardige voorbij . Sommige kinderen hadden er een hobby van gemaakt om mij uit te schelden, te pesten, te duwen, het waren dagdagelijkse taferelen. Alles was goed genoeg voor de pestkoppen om mijn dag te vergallen: een verkeerde trui aan want zij zagen liever andere kleuren, mijn hemd dat zij dan weer te oubollig vonden, een puist te veel op mijn gezicht, mijn haren niet mooi in een staart, of het verkeerde loopje. Echt alles maar dan ook alles was goed genoeg voor een scheldtirade. Weet je, eigenlijk heb ik al meer gehuild dan gelachen. Het buitenbeentje van de klas-dat was ik. Althans zo voelde het toch aan. Zo oneerlijk en ik kan het gewoon niet vatten waarom sommige mensen vanzelf aanvaard worden en anderen gewoon niet.

Terugdenken aan vroeger gebeurt de laatste tijd meer. Het zijn zaken die ik in gedachten verstop onder het stof. Ik probeer het te verdringen maar tegenwoordig komt het toch iets meer aan de oppervlakte. Mede dankzij mijn psycholoog die samen met mij tijdens de vele therapiesessies het stof opzij blaast en herinneringen voorzichtig boven haalt. Mijn muur brokkelt langzaam af en de stenen verpulveren. Soms maakt het mij best wel angstig. Vele jaren heb ik gezwegen en welgeteld één vriend heb ik er aan over gehouden. En natuurlijk ook mijn moeder. Dat ik geen man en kinderen heb komt allemaal door die ene herinnering. Pijn doet het zeker als beelden van vroeger zich vormen. Maar het is anders, het voelt niet als het verdriet van vroeger. Belemmeringen heb ik nog amper. De angst laat mij niet meer verstijven. Ik kan nog uit bed komen en naar buiten gaan om mijn moeder te bezoeken. Maar het liefste van al lig ik op mijn vertrouwde zetel die middenin de living staat. Wikkel ik mezelf helemaal in het veel te grote bruine deken. Daar lig ik dan in volledige stilte te luisteren naar alle geluiden van buiten. Hoor ik mensen praten en auto’s voorbij rijden, hoor ik kinderen hun lach als de school uit is . Zo blijf ik dan liggen tot het genoeg is, het is mijn plekje. Dat gevoel had ik ook toen ik veertien jaar was.

Een slaapkamer ingericht met wat typische tienerspulletjes. Mijn bureau had de beste plaats, net voor het slaapkamerraam . ‘Flappy’ mijn zwart gevlekt konijn had daar in een fotokader zijn plaats gekregen hij stond er best grappig op met zijn lange oren.  Als  ik aan mijn bureau zat had ik uitzicht op de prachtigste boom van de straat. Urenlang kon ik er naar staren, in de lente kreeg hij zijn groene bladeren. Aan de slaapkamerdeur had ik mijn naam ‘Tinne’ gehangen, zelf geknutseld het was mijn toen zo veilige  kamer.

Het gebeurde vaak dat mijn ouders ruzie maakten, zeker nadat vader gedronken had. Ik hoorde het al op de manier hoe hij de sleutel in het slot stak. Hoeveel pogingen hij hiervoor moest ondernemen voordat de sleutel paste, hoe hij strompelend door de gang liep van de ene muur naar de andere. Dit was voor mij het teken om te vluchten. Mijn moeder moest het zelfs niet meer zeggen. Ik rende naar mijn kamer. Maar het was juist daar, op die dag, dat het gebeurde. Mijn handen ondersteunden mijn gezicht, zo zat ik al een tijdje aan mijn bureau , te staren naar die boom dat weer eens de mooiste groene bladeren had. De andere bomen verbleekten naast hem. Mocht het een schoonheidswedstrijd zijn, de eerste prijs kreeg hij zeker. Een briesje lucht, meer was er niet nodig om jouw aanwezigheid te voelen. Toen ik over mijn schouder keek zag ik je in de deuropening  staan, met een blik die ik toen niet kon thuisbrengen maar die al gauw duidelijk zou worden. Vlug sloot je mijn deur en met grote passen bewoog jij je door de kamer, alsof je niet snel genoeg bij mij kon zijn. Voor ik nog maar iets kon zeggen legde jij je hand op mijn mond. Ik proefde het zurige zweet van je handen, krampachtig probeerde ik het weg te slikken, het liefste van al had ik het uitgespuwd. Zacht, met een hese stem fluisterde jij iets in mijn oor wat ervoor zorgde dat ik geen kik zou geven. Nog nooit had iemand zo een dreigement uitgesproken, zelfs die pestkoppen van school niet. Natuurlijk geloofde ik het, ik was tenslotte nog maar een kind en ja dat wist jij ook. Weet je, voor deze dag was jij mijn nonkel, de broer van mijn moeder. Maar niet meer op die dag, niet meer nadat jij mij op het bed duwde, niet meer nadat jij bij mij op de lichtgroene sprei kwam liggen die ik zo koesterde. Mijn moeder had deze gemaakt , wist jij dat? Op twee weken tijd had zij hem gehaakt in mijn lievelingskleur en als ik verdrietig was wikkelde ik mezelf er helemaal in. Maar niet meer nadat jij klaar met mij was. Toen jij uit de kamer liep en ik terug naar adem kon happen, dan pas huilde ik maar heel stilletjes, het luide schreeuwen gunde ik je niet. Ik gooide de sprei van mijn bed en verborg hem onderaan in de kast. Wat had ik hem graag in brand gestoken. Die dag veranderde alles. Mijn naam Tinne heb ik van de deur gehaald en verscheurd, het was niet meer mijn kamer. Iedere keer als ik op mijn kamer moest verblijven voelde het als een straf en die mooie boom daar keek ik niet meer naar, het bureau verschoof ik naar de muur, een lege muur waar het behangpapier zachtjes loskwam . En ‘Flappy’ met zijn grappige snoet lag mee onderaan in de kast op die vervloekte sprei, hij had alles gezien.

Weet jij, als vader voor een zoveelste keer dronken thuiskwam vluchtte ik niet meer, maar onderging mee in de klappen, die er vielen. Liever dat dan die kamer!

Het geheim dat ik meedroeg was te groot om te dragen, het duurde even voor ik het durfde te vertellen. Maar ik was op. Het ging niet meer, met het dreigement in mijn achterhoofd  en de angst dat het zou uitkomen vertelde ik het aan mijn moeder, waarop zij het dan weer aan vader vertelde. Maar hoe kon ik het weten wat zijn reactie zou zijn toen hij mij riep. Een klap recht op mijn oor dat verdoofd aanvoelde, die kreeg ik. Nee, hij geloofde het niet. Hoe kon ik volgens hem zo een leugen over mijn nonkel vertellen. Toen schreeuwde ik het uit: Hij is niet mijn nonkel! Hij is een vieze man! De volgende klap volgde en niemand maar dan ook niemand hielp mij overeind. Ik zag wel hoe mijn moeder in een hoek zat te huilen als vader de broeksriem uit zijn broek haalde en hoorde zijn bulderende stem die riep: ‘Ik sla de leugen uit je!’ Ik onderging het allemaal en zag  mijn moeder in een hoek zitten met haar handen voor haar gezicht, ik hoorde haar gehuil, het had iets onmenselijks. Op dat moment vroeg ik mezelf af wat is het ergste, de slagen of een moeder die haar kind geslagen ziet worden?

Mijn leven daarna beleefde ik in een grote waas. Het ergste aan de tijden nadien vond ik de verplichte familiefeesten samen met deze man. Om aan dezelfde tafel te zitten met hem alsof er toen niets  gebeurd was. Iedereen ging verder met zijn leven. Dus besloot ik het maar te verbergen in gedachten onder het stof en er niet meer over te praten. Maar nee, fijne tijden waren het zeker niet.

Terwijl jij je verhaal vertelden, vulden mijn ogen zich met tranen, je stem bracht niet alleen maar woorden voort. Het was jouw verhaal met zo veel aan gevoelens dat ik het visualiseerde. En mocht je stem het fluisterend vertellen, dan nog had ik alles gehoord. De juiste manier om hier op verder te gaan is er gewoon niet. Ik wilde zo veel zeggen, dat je de moeite waard bent, dat ik je geloofde, dat ik het zo erg voor jou vond. Het liefste van al nam ik je mee in mijn eigen leven. Heette ik je welkom in mijn huis, gingen wij op een namiddag koffie of thee drinken waar ik dan tegen je zei: ‘ kom maar langs wanneer jij wilt, gewoon voor een bezoekje.’ Ik wilde je in mijn armen nemen maar dat ging niet. Het gaat niet over wat ik wil, het gaat over wat jij wilt. En op dat moment tijdens een bezoek aan je moeder was een luisterend oor meer dan genoeg voor jou. Wij hebben nog even verder gepraat. Ik vertelde je hoe erg ik het voor jou vond. Het was toen jij mij verzekerde dat het nu beter met je gaat dankzij de psycholoog en jij mij zou aanspreken als het even minder met je zou gaan, pas toen kon ik doorgaan. Maar het verklaarde veel waarom het geduld er niet altijd was naar je moeder.

Geef

Om mekaars

leven

Luister

Naar woorden

In zinnen

Van anderen

Ga samen

Door dagen

Van leven

An.

Dit artikel delen?
Pin It
  • Hits: 479
(Gemiddelde waardering 3 met 1 waardering(-en)

Login of registreer om een reactie te plaatsen

Wil je deze schrijver nomineren!

Bezoekers van Schrijverspunt kunnen 2 verschillende schrijvers nomineren voor de titel van talentvolle schrijver 2019. Je kunt de schrijver van dit artikel nomineren door op de groene button te klikken.

Dank voor je nominatie!

Elke bezoeker van Schrijverspunt kan schrijvers nomineren voor de titel van talentvolle schrijver. In totaal mag elke bezoeker 2 verschillende schrijvers nomineren over heel 2019. Nomineren is mogelijk tot 31 december 2019.

Omdat we streven naar een eerlijke nominatie voor Talentvolle schrijver 2019 controleren we elke nominatie op geldigheid. Ongeldige nominaties tellen niet mee in de score en verwijderen we.

Om de geldigheid van een nominatie te controleren vragen we je hieronder je e-mailadres in te vullen.  We garanderen dat we dit emailadres niet aan derden verstrekken en slechts gebruiken voor controle. Na afronding van de nominatie verwijderen we  dit e-mailadres.
Ongeldige invoer

Hoogste beoordeelding:

Top 10 : Meest gelezen

Schrijfactiviteiten