Voor schrijvers, door schrijvers
971 inzendingen in deze rubriek

Ook jouw tekstbijdrage is welkom en meedoen is gratis.

Kort verhaal

Een kort verhaal kenmerkt zich doordat de handelingen, gedachten en gesprekken van de personages zijn georganiseerd in een plot van komische, tragische, romantische, satirische of nog andere aard.  Een kort verhaal is altijd een compleet en zelfstandig leesbaar verhaal. Dus geen vervolg! In deze schrijfactiviteit is ook ruimte voor reisverhalen.
 
KLIK HIER om naar flitsverhalen te gaan.
Klik hier
Eerst inloggen of (gratis) aanmelden s.v.p. om je artikel in te zenden.
(klik op de button om in te loggen of je aan te melden)

398 Hits

Publicatie op:
Ochtendmens

Vanwege mijn eeuwige zoektocht naar liefde, ben ik deze morgen eens extra vroeg opgestaan en naar de bakker gegaan: de dageraad was nog niet lang aangebroken en de straten waren nagenoeg leeg. Zalig vond ik dat. Een ietwat frisse wind verwelkomde mij op mijn pad.


Ik stapte de Gilainstraat in en zag een oude bekende. Ik kende zijn naam niet, maar we hadden samen eens nogal wat van een bepaalde illegale substantie mogen gebruiken in een niet nader te noemen vertrek. Hoewel hij stomdronken was, leek hij mij wel te herkennen.
De jongeman salueerde.  Uit respect en achting voor wat ik in feite aan't doen was. Want waren de cafés niet tot in de vroege uurtjes open geweest? Jazeker wel. En toch was ik dus in de juiste richting van de straat aan het wandelen!
‘Op de plaats rust!’ riep ik hem toe. Grijnzend stommelde hij voort.

Deze ochtend was er iets bijzonders gaande in de Gilainstraat. De  straat was overschaduwd door huizen. Door een redelijk brede zijstraat scheen de zon in al zijn glorie door. Ik stapte in het licht en voelde mij welkom verwarmd. Een bus nam zijn bocht. ‘Dag bus!’ riep ik olijk.

Ik stopte bij bakker Vangrootloon en enkele heel erg oude mensen zaten daar al koffie te drinken. Ze voelden zich niet op hun gemak met mijn aanwezigheid. Ze waren bang voor het onbekende. Mij dus. Dat voelde ik.
Ik wilde mijn intenties helder verduidelijken dus riep zo hard ik kon: ‘MAAK JULLIE GEEN ZORGEN! IK KOM HIER OOK ALLEEN MAAR EEN KOFFIE DRINKEN!!!’
Ik hoorde een lepeltje vallen. Het werd muisstil. Was me iedereen daar gespannen ineens zeg, de vrouwen die daar werkten ook.
Dit ging om een misverstand. Ik tierde: ‘IK BEN HIER ENKEL OP ZOEK NAAR LIEFDE!!! JULLIE MOETEN GENE BANG VAN MIJ HEBBEN!!!’
Eén van de vrouwen, de bazin, stapte op mij af en vroeg mij het pand te verlaten. Ik pakte het chocoladebroodje uit de handen van een verbouwereerd oudje en smeet het daar in het midden van de ruimte.

‘WAHAHAHAAHAAAHAAAAA!’ schreeuwde ik uitzinnig vooraleer ik haar logica ontdekte. ‘Ja, als het zo zit, zal ik maar vertrekken.’
Het oudste vrouwtje daar, een besje van voorbij de negentig, had echter mijn boodschap vol liefde gehoord. Ze leek een beetje op mijn overleden grootmoeder. Ze vroeg: ‘Wilt gij ne knuffel hebben, jongen?’
Ik vroeg voorzichtig aan de bazin: ‘Mag dat?’
‘Ja.’ fluisterde de bazin, die inmiddels ook de ernst van de situatie juister inschatte.
De oude vrouw gaf mij een knuffel zo lief en teder dat ik al mijn hartzeer, zielpijn, verzuchtingen en in mezelf gekeerde agressie zo uit mijn lijf voelde vloeien.
En zowaar, ik voelde mijn levenslast van mijn schouders vallen!
En zowaar, ik mag daar niet meer binnen, bij bakker Vangrootloon in Tienen. 


Feedback voor schrijfactiviteiten

Review voor: "Ochtendmens"

Heb je deze al gelezen?

  • Urre (252) Jan Boxem 27-10-2020

    Urre, urre (vliegeren in Meppel omstreeks 1960)“Urre, urre” schreeuwde ik, terwijl ik de pedalen van mijn fietsje wild rondtrapte. Zweet parelde op mijn voorhoofd.We hadden meivakantie en dan...

    Lees meer: Urre