Klik hieronder op een van de mogelijkheden.

Nieuw begin

Mijn blik viel op het meisje in de rode regenjas of was zij misschien geen meisje en de jas niet rood? Ik wierp de begrippen van me af en blikte diep in ‘t wezen, werd erin gezogen door felblauw-zwartomrande ogen.

Bling bling black!

Het was duidelijk, de mooisten waren uitverkoren. 

Mijn gevoelens ontwijkend beklom ik de ophaalbrug, ogen brandend in mijn rug, struikelend, bij tree 10, zodat ik, ondanks mijn niets-zijn werd gezien. Mijn verdwenen hart bloedde het echte rood.‘ t Drupte als slijm naar verlangend samenzijn, vrij plakkerig. Ik werd wat lacherig, vast door de klap op mij denkbeeldig hoofd, ook ‘t gevolg van de valpartij.

Drup drup…

Ach’t viel mee, slechts 10 druppels in een dode zee. Ze zochten al hun weg, enthousiasme troef. Glimlachend om mijn zijn, richtte ik me naar de  volgende tree. Voelde me steeds lichter worden, in de letterlijke zin. Plots verscheen mijn liefde, mij ingehaald. Ik verward, gaf mijn onnadenkend hart, onmiddellijk, onherroepelijk, eerlijk en  't was oké. 

De regenboog spiraalde ons samenzijn zodat we tolden in de mooiste kleuren en terwijl we onze zielen snoven, ontstonden nieuwe geuren, onze transparante lijven versmolten als was ineen en ik proefde en proefde en proefde. 

We zouden onherroepelijk de reis vervolmaken, langs tree 12, 14 ,15 en verder en verder tot zelfs een cruise door t leven. 

We waren de nieuwe goden uit doden geboren en ik berustte in die rol, want het smaakte zoet.

Na deze passionele ontmoeting daalde de regenboog af en plaatste ons behoedzaam op het dek. Het duurde even voor we ons weer verdeelden en onze blikken konden richten op het kleurenspel  boven onze hoofden.

Zag ik meisjes in gele, blauwe en oranje jassen, in een innige omhelzing met transparante wezens afdalen of waren het geen meisjes en waren het geen jassen maar lichtgevende gekleurde omhulsels, zoals ook ik nu straalde na de laatste ‘bang’ die de dood doodde.

Het werd een bonte kennismaking zonder woorden omdat goden vooral gevoelens hoorden. 

Nu de arc verlicht was zag ik het oneindige zwart van de zee (of was het de ruimte waarop we schommelden) en ook hoe 10 rode vlekken veranderden in walsende blije sterren vol liefde. Het goede zocht zijn weg al en vermenigvuldigde zich zelfs. 

Ik glimlachte, tenminste, zo voelde het, want een mond had ik niet meer. Ik keek mijn ander liefdevol aan, de ogen waren gebleven, als spiegels van de ziel. Ik werd overspoeld door warme liefde. Wat een match! 

Alle kleuren verzamelden zich tot een verblindend licht van eensgezindheid. Het nieuwe leven zou pijnvrij zijn, zonder macht en dood, enkel de wijsheid uit het ooit aardse bestaan kreeg een plaats in de oneindigheid. Domheid, boosheid, jaloersheid losten op, voorgoed. 

We baarden nieuwe zielen die de ruimte vulden, tot de energie zich ophoopte en zijn weg vond in een big bang naar vernieuwd leven. 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

© Aimé Sensibilé op .

Enthousiast over deze inzending? Deel je enthousiasme op sociale media m.b.v. onderstaande buttons.

Reacties:

Iedere bezoeker kan een reactie geven! Schrijvers stellen je tips en opmerkingen op prijs. Wil je automatisch een bericht ontvangen bij een reactie? Klik op de + boven de reacties.