Voor schrijvers, door schrijvers
  • Korte verhalen

    Het korte verhaal leent zich voor het type analyse waaraan literaire romans worden onderworpen, voor wat betreft bijvoorbeeld de verteltechniek. Een kort verhaal verschilt van de anekdote doordat de handelingen, gedachten en gesprekken van de personages zijn georganiseerd in een plot van komische, tragische, romantische, satirische of nog andere aard.  Een kort verhaal is een compleet verhaal.

  • Ook meedoen?

    Wil je ook een kort verhaal publiceren op Schrijverspunt? Jouw zelf geschreven korte verhaal  of flitsverhaal is hier ook welkom. Geen feuilleton! Graag eerst even inloggen (lid worden is gratis). Bij een kort verhaal geven we de voorkeur aan maximaal 1000 woorden.
  • Beoordelen?

    Schrijvers stellen je waardering en/of commentaar bij een artikel erg op prijs!
    Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen door bezoekers. Door een waardering (1-5 sterren) te geven bepaal jij dus mede de continuïteit in publicatie van een inzending!

Kort verhaal

Jouw verhaal hier toevoegen?

De waarschijnlijk meest uitdagende vorm van een kort verhaal is het flitsverhaal. Een flitsverhaal is een compleet verhaal in het kleinst mogelijk aantal woorden. Het moet een begin, midden en einde hebben en bij voorkeur een draai of verrassing aan het einde. "Het meest beknopte en sprekend voorbeeld van een flitsverhaal is het verhaal dat Ernest Hemingway schreef."

Te koop: babyschoenen. Nooit gedragen.

Nietmachine

Willem kijkt naar de nietmachine die voor hem op de glazen salontafel staat. Hij zit al een uur in stilte op de bank naar het object te staren tussen de slokken bier door. Er is geen speciale reden waarom hij juist die nietmachine had gepakt, hij nam gewoon willekeurig een voorwerp mee naar huis. Ter herinnering. Een paar uur eerder had hij voor de laatste keer rondgelopen door het huis van Thomas. Thomas zelf was er niet meer.

Afgelopen dinsdag was er onder grote belangstelling afscheid genomen in het crematorium. Ruim honderd mensen waren op komen dagen om hun vriend, familielid of collega een laatste eer te bewijzen. Na een niet al te lang ziekbed was Thomas enkele dagen eerder stilletjes en alleen gestopt met ademen en zo verlost van de pijn die hem in korte tijd had laten afglijden van een onafhankelijke sfeermaker die in vele kringen geliefd was, tot een kluizenaar die alle hulp weigerde die hij eigenlijk maar al te goed kon gebruiken. Zijn werk had ie inmiddels neergelegd, zijn vrienden zagen hem steeds minder en ook zijn familie hoorde weinig meer van de man die normaal gesproken het hoogste woord had op verjaardagen. Tot ie er, toch nog vrij onverwachts, ineens niet meer was.

Vandaag liep Willem door het huis van zijn vriend. Het werd hem pijnlijk duidelijk dat hier geen huishouden meer gerund werd. Al tijden niet. Dit is niet hoe hij zijn schoolmaat wilde onthouden. Hij werd er stil van. Was sprakeloos. Het enige geluidje dat hij maakte was toen hij schrok van een kakkerlak, wat uiteindelijk een bedorven champignon bleek te zijn. Waarschijnlijk lagen er nog veel meer vergaande etensresten en andere levensmiddelen in de kasten te broeien, maar Willem kwam niet in de verleiding om daar achter te komen. Hij wilde niet geconfronteerd worden met het feit dat Thomas al heel lange tijd niet meer voor zichzelf had kunnen zorgen en het zwaarder heeft gehad dan hij liet merken. Hij wilde dat niet zien door achter de kastdeurtjes te kijken. De enige deur die nog wilde openen, was de voordeur. Om die uit te lopen en vervolgens voorgoed achter zich dicht te trekken. Het deed hem teveel pijn om daar rond te lopen. Om Thomas te herinneren in deze spullen met een negatief karakter, in plaats van in de talloze momenten die ze de afgelopen jaren hebben gedeeld.

‘En?’ Annabel, de zus van Thomas, had Willem zwijgend door zien slenteren door het huis. ‘Zie je iets dat je wilt hebben? Alles waar geen sticker op zit mag je meenemen.’ Ze had alle erfgenamen die middag ontvangen en een vel met gekleurde, plakbare stippen gegeven om de inboedel te verdelen. ‘Nee…’ Willem kon haar niet aankijken. De gelijkenis met haar broer was zo groot, dat hij er ongemakkelijk van werd en zijn aandacht daarom op het prul op het bureau voor hem probeerde te houden. ‘Ik ehm…’ Hij pakte de nietmachine op, zag zijn rode ogen in de weerspiegeling van het metaal en stopte hem snel in zijn jaszak. Hij keek naar Annabel met een ongemeend glimlachje, overduidelijk onwennig in de situatie waarin hij zich bevond. ‘Het is goed zo. Bedankt.’ Voordat Annabel de kans kreeg om nog wat te zeggen snelde hij richting de voordeur, om voor de laatste keer te vertrekken bij Thomas thuis.

Hij neemt nog een slok bier en zet zijn lege flesje neer op tafel. Al ruim een uur is hij inmiddels aan het zoeken naar de symboliek van de nietmachine. Maar het enige dat hij kan bedenken, is dat het nergens op slaat. Net zoals het nergens op slaat dat juist zijn beste vriend er ineens niet meer is.

Dit artikel delen?
Pin It
  • Hits: 331
(De gemiddelde waardering is 4.5 door 2 stem(-men)

Login of registreer om een reactie te plaatsen

Inzendingen in deze rubriek:

Hoogste beoordeling

Top 3 : De laatste 3 maanden

Meeste hits

Top 3 : De laatste 3 maanden

Top 3 : Totaal

Meer schrijfactiviteiten

Cursiefje relativeert de realiteit

Bij cursiefjes verwachten wij een korte tekst, vaak geschreven in de ik-vorm, met gebruik van eenvoudige taal, die echter door de taalhumor vaak verrassend en origineel wordt. Het cursiefje vertelt…

Op zoek naar nieuwe columnisten

We publiceren periodiek een nieuwe column op Schrijverspunt. Jouw column is dus ook welkom. We publiceren een column in volgorde van binnenkomst. Dus denk je dat je in staat bent een puntige…