Korte verhalen

Korte verhalen op Schrijverspunt

Het korte verhaal leent zich voor het type analyse waaraan literaire romans worden onderworpen, voor wat betreft bijvoorbeeld de verteltechniek. Een kort verhaal verschilt van de anekdote doordat de handelingen, gedachten en gesprekken van de personages zijn georganiseerd in een plot van komische, tragische, romantische, satirische of nog andere aard. Poe vond dat een kort verhaal in een half uur tot twee uur, maar in elk geval in één keer moest kunnen worden uitgelezen en gericht moest zijn op het bereiken van een enkel effect.

De waarschijnlijk meest uitdagende vorm van een kort verhaal is het flitsverhaal. Een flitsverhaal is een compleet verhaal in het kleinst mogelijk aantal woorden. Het moet een begin, midden en einde hebben en bij voorkeur een draai of verrassing aan het einde. "Het meest beknopte en sprekend voorbeeld van een flitsverhaal is het verhaal dat Ernest Hemingway schreef."

Te koop: babyschoenen. Nooit gedragen.

Jouw zelf geschreven korte verhaal  of flitsverhaal is hier ook welkom. Graag eerst even inloggen.Een kort verhaal bij Schrijverspunt mag uit maximaal 500 woorden bestaan.

Waardeer je een kort verhaal? Breng dan s.v.p. een stem uit van 1-5 (5 is de hoogste waardering)

Nietmachine

Willem kijkt naar de nietmachine die voor hem op de glazen salontafel staat. Hij zit al een uur in stilte op de bank naar het object te staren tussen de slokken bier door. Er is geen speciale reden waarom hij juist die nietmachine had gepakt, hij nam gewoon willekeurig een voorwerp mee naar huis. Ter herinnering. Een paar uur eerder had hij voor de laatste keer rondgelopen door het huis van Thomas. Thomas zelf was er niet meer.

Afgelopen dinsdag was er onder grote belangstelling afscheid genomen in het crematorium. Ruim honderd mensen waren op komen dagen om hun vriend, familielid of collega een laatste eer te bewijzen. Na een niet al te lang ziekbed was Thomas enkele dagen eerder stilletjes en alleen gestopt met ademen en zo verlost van de pijn die hem in korte tijd had laten afglijden van een onafhankelijke sfeermaker die in vele kringen geliefd was, tot een kluizenaar die alle hulp weigerde die hij eigenlijk maar al te goed kon gebruiken. Zijn werk had ie inmiddels neergelegd, zijn vrienden zagen hem steeds minder en ook zijn familie hoorde weinig meer van de man die normaal gesproken het hoogste woord had op verjaardagen. Tot ie er, toch nog vrij onverwachts, ineens niet meer was.

Vandaag liep Willem door het huis van zijn vriend. Het werd hem pijnlijk duidelijk dat hier geen huishouden meer gerund werd. Al tijden niet. Dit is niet hoe hij zijn schoolmaat wilde onthouden. Hij werd er stil van. Was sprakeloos. Het enige geluidje dat hij maakte was toen hij schrok van een kakkerlak, wat uiteindelijk een bedorven champignon bleek te zijn. Waarschijnlijk lagen er nog veel meer vergaande etensresten en andere levensmiddelen in de kasten te broeien, maar Willem kwam niet in de verleiding om daar achter te komen. Hij wilde niet geconfronteerd worden met het feit dat Thomas al heel lange tijd niet meer voor zichzelf had kunnen zorgen en het zwaarder heeft gehad dan hij liet merken. Hij wilde dat niet zien door achter de kastdeurtjes te kijken. De enige deur die nog wilde openen, was de voordeur. Om die uit te lopen en vervolgens voorgoed achter zich dicht te trekken. Het deed hem teveel pijn om daar rond te lopen. Om Thomas te herinneren in deze spullen met een negatief karakter, in plaats van in de talloze momenten die ze de afgelopen jaren hebben gedeeld.

‘En?’ Annabel, de zus van Thomas, had Willem zwijgend door zien slenteren door het huis. ‘Zie je iets dat je wilt hebben? Alles waar geen sticker op zit mag je meenemen.’ Ze had alle erfgenamen die middag ontvangen en een vel met gekleurde, plakbare stippen gegeven om de inboedel te verdelen. ‘Nee…’ Willem kon haar niet aankijken. De gelijkenis met haar broer was zo groot, dat hij er ongemakkelijk van werd en zijn aandacht daarom op het prul op het bureau voor hem probeerde te houden. ‘Ik ehm…’ Hij pakte de nietmachine op, zag zijn rode ogen in de weerspiegeling van het metaal en stopte hem snel in zijn jaszak. Hij keek naar Annabel met een ongemeend glimlachje, overduidelijk onwennig in de situatie waarin hij zich bevond. ‘Het is goed zo. Bedankt.’ Voordat Annabel de kans kreeg om nog wat te zeggen snelde hij richting de voordeur, om voor de laatste keer te vertrekken bij Thomas thuis.

Hij neemt nog een slok bier en zet zijn lege flesje neer op tafel. Al ruim een uur is hij inmiddels aan het zoeken naar de symboliek van de nietmachine. Maar het enige dat hij kan bedenken, is dat het nergens op slaat. Net zoals het nergens op slaat dat juist zijn beste vriend er ineens niet meer is.

Dit artikel delen?
Pin It
  • Hits: 247
(Gemiddelde waardering 4.5 met 2 waardering(-en)

Login of registreer om een reactie te plaatsen

Wil je deze schrijver nomineren!

Bezoekers van Schrijverspunt kunnen 2 verschillende schrijvers nomineren voor de titel van talentvolle schrijver 2019. Je kunt de schrijver van dit artikel nomineren door op de groene button te klikken.

Dank voor je nominatie!

Elke bezoeker van Schrijverspunt kan schrijvers nomineren voor de titel van talentvolle schrijver. In totaal mag elke bezoeker 2 verschillende schrijvers nomineren over heel 2019. Nomineren is mogelijk tot 31 december 2019.

Omdat we streven naar een eerlijke nominatie voor Talentvolle schrijver 2019 controleren we elke nominatie op geldigheid. Ongeldige nominaties tellen niet mee in de score en verwijderen we.

Om de geldigheid van een nominatie te controleren vragen we je hieronder je e-mailadres in te vullen.  We garanderen dat we dit emailadres niet aan derden verstrekken en slechts gebruiken voor controle. Na afronding van de nominatie verwijderen we  dit e-mailadres.
Ongeldige invoer

Alle gepubliceerde inzendingen

Geef een waardering voor een artikel
Schrijvers stellen je waardering en/of commentaar bij een artikel erg op prijs!

Hoogste beoordeelding:

Schrijfwedstrijden

Boekentip

Top 10 : Meest gelezen

BookBuster