Voor schrijvers, door schrijvers
Niet meer Sam-en

Kort verhaal

Een kort verhaal kenmerkt zich doordat de handelingen, gedachten en gesprekken van de personages zijn georganiseerd in een plot van komische, tragische, romantische, satirische of nog andere aard.  Een kort verhaal is altijd een compleet en zelfstandig leesbaar verhaal. Dus geen vervolg! In deze schrijfactiviteit is ook ruimte voor reisverhalen en flitsverhalen.
 "Het meest beknopte en sprekend voorbeeld van een flitsverhaal is het verhaal dat Ernest Hemingway schreef.
" Te koop: babyschoenen. Nooit gedragen."
Aantal gepubliceerde inzendingen: 799

Niet meer Sam-en

Daar stond hij, de losgeslagen idioot. Eindelijk. Ze had dit moment wel duizend keer, nee véél vaker, in haar hoofd afgespeeld. En iedere keer liep haar droom een béétje anders dan de vorige keer. De meeste dromen begonnen wanneer zij die dag uit haar werk komt en in haar auto stapt. Een gedaante vertelt haar dat ze zich schrap moet zetten omdat er iets vreselijks is gebeurd. Vervolgens krijgt ze een opeenvolging van beelden die haar in kennis stellen van de verschrikkelijke waarheid. Vorige week zette ze haar autoradio aan en kreeg via de filemeldingen de melding: ‘meer dan 45 minuten vertraging op de A12 tussen Utrecht en Gouda vanwege hèt dodelijk ongeluk van mevrouw Dekker’ en eergisteren zag Sandra de reflectie van haar eigen spiegelbeeld in een tegenovergelegen raam, terwijl ze zich in het beklaagdenbankje van de rechtszaal bevindt.
'Het begin van verwerking,' had haar psycholoog gezegd. 'Het zó plotseling verliezen van je dochter Samantha is een veel te groot gegeven om in één keer te bevatten. Ons emotioneel gestel is zó opgebouwd dat we dat in stukjes moeten hakken. Het is anders té veel.'
Sandra had al jaren een psycholoog, Bianca heette ze. ‘Gewoon om lekker tegenaan te kunnen klagen’ zei ze geregeld. Bianca had speciale afspraken met haar gemaakt voor wanneer de nood hoog zou zijn. Tijdens kantooruren mocht ze bellen op de mobiele telefoon van haar psycholoog en in de avonduren had ze samen met Sandra een oproepenlijst gemaakt van mensen waarbij ze, bij toerbeurt, steun kon zoeken.
 
Want wat moest ze een hoop ‘emoties in stukjes hakken’, de afgelopen honderdéénenvijftig dagen. Ruim vijf maanden eerder hadden twee vriendelijk uitziende politieagenten rond half tien ’s ochtends bij haar aangebeld. Sandra had nietsvermoedend opengedaan en na de vraag even binnen te mogen komen, de twee agenten welkom geheten met een stevige kop koffie en twee kokosmakronen. Toen één van de twee agenten zijn pet afdeed en haar zeer ernstig aankeek, had Sandra pas in de gaten dat hun komst niets te maken had met de aanhoudende geluidsoverlast van de studenten aan de overkant. Ze zou een boodschap gaan ontvangen die zijn weerga niet kende. Hèt keerpunt in haar leven. Van een relatief zorgeloos bestaan (waarbij zij evengoed op dagelijkse basis klaagde, maar goed) naar een onbeschrijflijk zwartgrijze, mistige modus in haar hoofd die normaal denken en voelen onmogelijk maakte. Haar kleine meisje Sam, van inmiddels éénentwintig jaar, haar lieve Sammetje was levenloos aangetroffen nadat zij aan- en overreden was door een grote pick-up truck. Een splinternieuwe Dodge RAM. De vriendelijke agent zei niet veel meer dan dat het hem speet zulk slecht nieuws te moeten brengen. Sandra hoorde hem nauwelijks meer. Haar hoofd leek volautomatisch op slot te zijn gegaan. Er vormde zich een soort tunnel in haar brein die zich enkel nog focuste op het hier en nu. Ze zat op de leuning van de hoekbank in de woonkamer en was zich daar heel sterk van bewust. Ze was niet draaierig, slap of in paniek. Ze beschreef het eerder als in een hoge mate van concentratie. Al dééd ze feitelijk niets waar zij zich op moest concentreren, behalve zitten. De agenten hadden zichzelf inmiddels uitgelaten. Tenminste, daar kon ze vanuit gaan. Sandra bleef misschien wel vijftien minuten totaal roerloos zitten, waarna ze het geluid van de grasmaaier van de buurman herkende. Haar doffe concentratie bleef aanhouden. Er waren geen tranen, er was geen woede, onbegrip of ongeloof. Dat kwam later. Er was alleen het hier en nu.
De druppel die haar emmer deed overlopen, of liever gezegd, de druppel die haar emoties weer aanzwengelde kwam op het moment dat zij begon te praten. Haar stem leek anders, haar hoofd stroomde vol met gedachten en plotseling voelde ze een helse fysieke, stekende pijn aan de linkerkant van haar borstbeen. Héél eventjes maar.
Echte buien van verdriet kwamen pas dagen later.
Sandra zag zichzelf wanhopig schreeuwen tegen haar ficus puglia die in het raamkozijn van de keuken stond. Zo trok ze op een ander moment haar hele bestelbak uit de lade van haar keuken en smeet deze huilend op de keukenvloer, alleen omdat ze de blikopener niet kon vinden. Ze kon woedend schelden tegen de televisie of de radio wanneer ze vond dat hij te harde geluiden produceerde. En ’s nachts kon ze, naar het leek, uren achtereen op het toilet zitten huilen omdat ze de energie niet kon vinden terug naar haar bed te gaan. Wat zullen de buren met haar hebben meegeleefd, èn gehuild, wanneer ze, net na middernacht, De Vlieger, van André Hazes keihard aanzette. Ze brulde mee, tot na steevast hetzelfde moment waarbij ze hevig snikkend in elkaar stortte; ‘Ik kon het niet begrijpen maar toen zei m’n zoontje lief…’
 
Vandaag zou ze, eindelijk, oog in oog zou komen met de -toevallig díe dag- stomdronken bestuurder die haar dochter doodreed. Bernhard Johannes Kruiper, oftewel ‘Billy de Kruiper’, zoals zijn vrienden hem noemden. De eeuwige, meest begeerde vrijgezel van Heerjansdam, een boerendorpje onder de rook van Rotterdam. De goed uitziende vrouwenverslinder die op donderdag en vrijdag vanaf zeven uur in plaatselijke kroeg ‘t Dorpie te vinden was en daar, kennelijk, nadien straalbezopen met de auto vandaan naar huis vertrok.
Sandra had heel wat zoek- en speurwerk moeten doen, om iets over ‘Billy’ te weten te kunnen komen. Tijdens het politieonderzoek naar de dood van haar dochter, werd niets losgelaten over verdachten, getuigen, motieven en de toedracht. Tot haar grote woede en frustratie lieten zij zèlfs niets tegen Sandra –‘ik ben de moeder van Sam, verdomme’- los. Via een bekende van één van de begeleiders van Sam’s volleybalteam begreep ze na enkele dagen dat Billy vast zat vanwege poging tot moord en dat dit zeer waarschijnlijk iets met de dood van Sam te maken had. De politie had per direct alle sporen naar Billy op sociale media verwijderd of ontoegankelijk gemaakt. Zo kwam het dat Sandra tot vandaag zou moeten wachten om een reële voorstelling van de wrede zuiplap te kunnen vormen.
 
Het is inderdaad een stuk om te zien. Zijn slanke, gespierde bovenlijf, gehuld in een donkerblauw strak overhemd met een druk gebloemd opstaand boord. Hij maakt een zelfverzekerde indruk met zijn blonde halflange stekels die rommelig gekamd zijn maar waaraan je wel kunt zien dat er aandacht aan besteed is. Zijn brede kaaklijn met een driedagen-stoppelbaard, zijn opvallend heldergroene ogen. Bij binnenkomst van de rechters in de rechtszaal staat hij op met de souplesse van een sporter en even, héél kort, kijkt hij haar kant op om vervolgens snel zijn blik af te wenden en wederom geconcentreerd te lezen in de papieren die voor hem liggen.
De officier van justitie die aan de andere kant van de rechtszaal zit, veegt een pluisje van zijn toga, ging staan en begon enigszins gespannen zijn pleidooi. ‘Heb ik dat’ fluisterde ze zacht tegen haar vader die stoïcijns naast haar zat. ‘Wat een jong broekie, die officier van justitie.’ Haar vader reageerde niet en staarde onophoudelijk naar Billy, die een paar meter voor hem zat.
De officier van justitie begon: ‘Edelachtbare, hoewel het zèlden voorkomt dat wij als officier van justitie in discretie worden gebracht ben ik vanmorgen in kennis gesteld van nieuwe feiten welke een heel ander licht op deze zaak hebben laten schijnen. Waar wij in het onderzoek steeds uit zijn gegaan van doodslag blijkt dat wij met de huidige bewijzen in ons bezit de tenlastelegging mogelijk zullen moeten wijzigen. Naar het blijkt kenden meneer Kruiper en mevrouw Sem Dekker elkaar al een tijdje persoonlijk. Zij hadden een intieme relatie. Kortgeleden was mevrouw Sem Dekker erachter gekomen dat zij ongeneeslijk ziek zou zijn ten gevolge van pancreascarcinoom, ookwel alvleesklierkanker. Naar eigen zeggen heeft zij, hoorbaar op de geluidsopnames die wij in handen hebben, meneer Kruiper verzocht haar te helpen bij haar zelfdoding. Edelachtbare, mijn verzoek aan u vandaag is om deze zitting uit te stellen zodat wij gedegen onderzoek kunnen doen naar deze nieuwe feiten.
 
Dit artikel delen?
Auteur van dit artikel:
© Louisa van den Heerik- Weijenbergh
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.
Hits: 65
Publicatie op .

Geef een waardering voor: "Niet meer Sam-en"

Geschreven door Louisa van den Heerik- Weijenbergh . Geplaatst in Kort verhaal.
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.
Grammatica & Spelling:
Passend in deze rubriek:
18.10.20
Feedback:
Heftig verhaal, Louisa, mij raakt het behoorlijk.
Grammatica & Spelling:
Goed
Passend in deze rubriek:
Ja
  • Lezenswaardig:
    100%
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig
  • Louisa van den Heerik- Weijenbergh 18.10.20
    If that's a good thing, thnx
    • Nicole Schilder 18.10.20
      Alles wat raakt is mooi.
17.10.20
Feedback:
Het is een mooi, ontroerend en spannend verhaal Louisa. Maar ik heb een paar puntjes die ik niet zo logisch vond. In het eerste stukje is het me niet geheel duidelijk, wat nu droom en wat nu werkelijkheid is. Zoals: Vorige week zette ze haar autoradio aan... Bedoel je hier dat ze dacht te horen dat mevrouw Dekker een ongeluk had gehad? En daarna snap ik de zin met de weerspiegeling helemaal niet ivm de rechtbank.
Ze heeft al jaren een psycholoog, maar het ongeluk is pas maanden geleden gebeurd. Waarom dan die psycholoog?
Help je iemand met zelfdoding door haar aan te rijden met een truck? Er staat dat de dader straalbezopen met een auto naar huis was gereden, maar het was een truck... Zomaar wat puntjes die het voor mij wat moeilijk te lezen maakten. Maar wat je schrijft over de rouwverwerking vond ik mooi en je hebt er een spannend verhaal van gemaakt. Misschien nog eens naar kijken?
  • Lezenswaardig:
    60%
Show more
1 van de 1 lezers vond deze review nuttig
  • Louisa van den Heerik- Weijenbergh 18.10.20
    Grappig, je slaat de spijker op zijn kop.
    Een persoonlijke casus liet mij wat emoties op papier zetten. Maar zoals je het nu stelt is het verhaal er omheen inderdaad wat vreemd

Jouw feedback hier?

Dat is mogelijk met een waardering en/of jouw commentaar te geven.
Ook kun je reageren op commentaar van anderen.
 
Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen. Door een waardering te geven bepaal jij dus mede de continuïteit in publicatie van een inzending!