Klik hieronder op een van de mogelijkheden.

Napret van Koh Samet

 

Een vierdaagse trip naar het schone Thaise eiland Koh Samet kwam tot een eind.
Wij, mijn vrouw Oy en ikzelf, hadden aldaar genoten van zon, zee, en prachtig strand. Het huisje waar we verbleven was eenvoudig en klein, maar voor enkele dagen meer dan voldoende.
De dag voor vertrek naar het vasteland werden wij verblijd met een nieuwe buurvrouw. Een Russische. Type bejaarde kogelstootster. In het voorbijgaan wenste zij ons, gezeten op onze mini-veranda, vriendelijk goedendag.
Tenminste, dat hoopte ik maar.

Had ze “ausweis, sofort!” geblaft, had ik het ook geloofd. Tijdens het uitspreken van deze heilwens behield super-oma haar gemoedelijke gelaatsuitdrukking. Namelijk die van alom gezochte vrouwelijke seriemoordenaar.
Ach, cultuurverschil, zo keek het mens nou eenmaal.

De volgende ochtend ontwaarde ik haar in het openlucht restaurant. Gekleed in een nauwelijks verhullende bikini. Modelletje: alleen geschikt voor Doutzen Kroes. Wijdbeens gezeten en happend in een uitsmijter werd pijnlijk zichtbaar dat folders over ontharingscrème bij oma nimmer op de mat waren geploft.
Mijn ontbijt bleef bij deze aanblik dan ook grotendeels onaangeroerd. Dit verschil in cultuur was me iets te veel op de vroege morgen.

Later die dag bereikten we na een korte boottocht het haventje van Ban Phe. Daar namen we plaats in het minibusje van opa.
Zo heette hij vast niet, maar mijn vrouw noemt iedere man boven een bepaalde leeftijd opa, en ik doe daar uit gemakzucht vaak aan mee.
Een beroerder chauffeur ben ik nimmer tegengekomen.
Want opa kan niet autorijden.

Mocht hij ooit al rijexamen gedaan hebben, dan moet daar zijn ganse gewicht in smeergeld mee gemoeid zijn geweest. Niet dat hij gevaarlijk reed, dat niet. Meer misselijkmakend.
Sturend met schokjes, en om de drie seconden gas gevend. Zodoende morse code uitzendend via zijn rechtervoet. En dat de gehele weg naar onze eindbestemming Pattaya. Genoeg om zelfs een afgetrainde zeehond doodziek te maken.

Ook bij het onderdeel “wegwijs in Pattaya” had opa waarschijnlijk vliegtuigjes zitten vouwen. Hij liet het vinden van hun guesthouse namelijk volledig over aan het achter ons zittende stel, een Engelsman en zijn welgevormde Thaise gezelschapsdame. Die tenslotte voor het verkeerde adres afgezet werden, omdat opa het Engelse schrift niet machtig was. En dus geen enkel uithangbord in die taal kon ontcijferen.

Het genoemde tweetal koos er uiteindelijk voor de laatste meters te voet en koffersleurend af te leggen, simpelweg omdat ze het aanwijzingen geven zat waren. Als dank voor zijn bijdrage ontving opa een gemompelde verwensing van de Engelsman, en een vuile blik van de dame. Die vervolgens snel achter haar financiële weldoener aanhobbelde, bang dat haar gezelschap ander gezelschap zou gaan zoeken.

Wij moesten door naar het Apex-hotel.
Ook dat werd geheel door onszelf gevonden, met opa als aandachtig toehoorder over de te rijden route. Met enige moeite kregen we hem zover voor het juiste hotel te stoppen, en opgelucht strekte ik tenslotte de benen naast ons blikken hobbelpaard.

Opa sjorde gedienstig onze rugzakken uit de achterklep, waarop vrouwlief me een fors bankbiljet toefrommelde. Een tip, uit Thaise beleefdheid te overhandigen aan de chauffeur.
Ik protesteerde, want mijn idee was dat we nog geld tóe moesten krijgen voor deze zelf getom-tomde kermisrit. Maar ze drong aan, dus stak ik opa toch de bahtjes toe.

Dankbaar aanvaarde hij het geld, en begreep dat zijn prestaties daartoe geen aanleiding gaven.
Hij waide naar me met vochtige ogen, en legde kort zijn hand op mijn arm.
En zei toen: ” Come back Thailand ”.

Daarmee bij mij een gevoelige snaar rakend, want ik wilde niets liever dan terugkomen. Zo was ik in de ban van dit fantastische land.
De wens van opa was welgemeend, en van binnen warm wordend vergaf ik hem ter plekke zijn bezopen rijstijl en afwezige stratenkennis.

Want opa mocht dan wel de belabberdste chauffeur sinds mensenheugenis zijn, hij bleek een meester in het gladstrijken van cultuurverschillen.

En daar kunnen sommige oma’s nog een hoop van leren.

© Lieven Kattestaart op .

Enthousiast over deze inzending? Deel je enthousiasme op sociale media m.b.v. onderstaande buttons.

Reacties:

Iedere bezoeker kan een reactie geven! Schrijvers stellen je tips en opmerkingen op prijs. Wil je automatisch een bericht ontvangen bij een reactie? Klik op de + boven de reacties.