Voor schrijvers, door schrijvers

Kort verhaal

Aantal gepubliceerde inzendingen: 697

Morgen

Het is weer een dag waarop ik geen vooruitgang heb geboekt, niet veranderd ben, geen beter plan heb dan maar weer plaats te nemen in die eeuwige koffiebar en daar het verkreukelde tientje uit mijn portemonnee aan te breken.

‘Waarom niet vandaag? ', fluistert het stemmetje dat me al weken kwelt.  Dat vreselijk irritante stemmetje dat me 's nachts uit mijn slaap houdt,  het net iets te hoge stemmetje dat ik in het begin niet kon duiden.

Ik zat op de bank bij mijn moeder die koffie aan het zetten was, toen ik het stemmetje voor het eerst hoorde. Ik verstond het niet goed, dacht ook heel even dat mijn moeder iets zei. Maar nee, dat kon niet. Mijn moeders stem klonk heel anders.

'Wat zeg je?', vroeg ik desondanks.

'Ik zei niks', zei moeder.

Ik zou het me wel verbeeld hebben, dus besteedde ik er niet zoveel aandacht aan. Totdat ik 's avonds naar de schuur liep. Het was donker, geen vleugje wind, dus de stilte lag als een benauwde deken over mijn dorp.  Opeens hoorde ik alweer die stem. Ik kon ze niet verstaan.

'Wat zeg je?', vroeg ik.

Geen antwoord.

'Wie ben je?'.

En alweer geen reactie. Totdat ik me realiseerde dat de stem niet van buiten kwam, maar van binnen.

Nu is het stemmetje er weer.

'Waarom niet vandaag?'

'Hoe bedoel je....wat vandaag?' vraag ik geïrriteerd.

Een paar bezoekers van de koffiebar kijken me even aan. Ik voel hun vragende blikken.

'Zet er een streep onder.'

Dat is gemakkelijker gezegd dan gedaan. Hij heeft gemakkelijk praten. Nou ja, hij... ik ben het zelf.

'Je stelt je aan,' zegt de stem weer, 'je komt geen streep vooruit .'

En eigenlijk heb ik gelijk. Ik kan hier blijven zitten, mezelf zielig vinden en zwelgen in mijn zelfmedelijden. Maar dat helpt me niet verder. Ik móet nu verder.

Ik zet mijn rug recht, schuif mijn stoel aan en kijk vol optimisme naar buiten.

Het is lente. De eerste krokussen hebben zich al laten zien. De zon schijnt. Een perfecte dag om een nieuwe start te maken.

Ik haal mijn tientje uit mijn portemonnee en zwaai naar de serveerster.

'Mag ik een dubbele espresso?',  vraag ik.

Ze knikt zwijgend maar vriendelijk.

Ik slaak een zucht van opluchting. Dit is een nieuw begin. Morgen begint de rest van mijn leven. Ik krijg er zin in.

Morgen.

Dit artikel delen?
Auteur: ©Ernie Maanzaad
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.
Hits: 455
Publicatie op .
Meer van deze schrijver:

Geef een waardering voor: "Morgen"

Geschreven door Ernie Maanzaad . Geplaatst in Kort verhaal.
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.

Jouw feedback hier?

Dat is mogelijk met een waardering en/of jouw commentaar te geven.
Ook kun je reageren op commentaar van anderen.
 
Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen. Door een waardering te geven bepaal jij dus mede de continuïteit in publicatie van een inzending!