Danny Vandenberk

Missen is menselijk

© Danny Vandenberk op 26.12.2022.

Dit was Harry’s favoriete moment van de dag. Hij stond met zijn rug naar het vijvertje in zijn tuin gekeerd. Van hieruit zou hij de achterkant van zijn chique stadsvilla kunnen zien, de orangerie, het amandelvormige zwembad, de serres en de grote garage met o.a. een spiksplinternieuwe Aston Martin DBX707 en een Jaguar F-Type, maar Harry’s ogen waren gesloten. Niet dichtgeknepen, eerder ontspannen. In zijn rimpelige hand een korstje oud brood. Opperste concentratie. Hij hoorde het zachte, rustgevende geruis van de eikenbladeren en het kabbelen van het water … En Minnie, die zoals altijd erg enthousiast en daardoor een tikkeltje onvoorspelbaar was. Hij haalde diep adem, blies de geïnhaleerde lucht kordaat weer uit zijn met grijze haartjes begroeide neusgaten en gooide het broodkorstje met zijn rechterhand over zijn schouder. Zo fluks dat zijn elleboog achteraf een klein beetje pijn deed. Daarna draaide hij zich vliegensvlug om. Nog net op tijd om te zien hoe Minnie enkel haar bek diende te openen om het korstje op te vangen en te verorberen. Harry balde zijn vuist en lachte goedkeurend. Zo ging het elke dag sinds Minnie twee jaar geleden in zijn vijvertje was neergestreken. Af en toe vloog ze even weg, maar nooit langer dan een uurtje. Wandelen deed ze liever. Soms waggelde ze helemaal over het grasveld naar het paadje en van daaruit naar de tegels rond het zwembad, maar ze sprong er nooit in. Harry had het haar verboden en ze luisterde.

Dat was hij wel gewend, dat er naar hem geluisterd werd. Zeker door de vrouwtjes. In zijn vijfendertigjarige carrière als gynaecoloog had hij er duizenden onderzocht en met raad en daad bijgestaan. Zeven dagen per week was hij bereikbaar. Slapen deed hij ongeveer vier uur per dag en dan nog op onregelmatige tijdstippen. Honderden kinderen had hij middels een keizersnede ter wereld gebracht, ontelbare infecties, ontstekingen, seksuele en incontinentieproblemen had hij verholpen, fertiliteitsstoornissen werden opgelost, kankers hielp hij overwinnen en als het allemaal wat minder goed verliep, dan kon hij zijn patiëntes als geen ander moed inspreken en hen psychologisch weer helemaal opkalefateren. Gynaecoloog Harry Poelmans was een kei in zijn vak. Zelfs nu nog, dacht hij bij zichzelf, nu hij al zes jaar met pensioen was, want nog steeds wist hij blindelings de eendenbek te vinden.

Een vrouw had hij nooit gezocht, gevonden of toegelaten in zijn leven. Geen tijd voor. Geen behoefte aan. Te veel poespas en sowieso al te veel poezen gezien, dacht hij bij zichzelf. Nochtans zat hij vol passie. Voor de gynaecologie en sinds zijn pensioen ook voor de economie. In zijn professionele carrière had hij flink wat geld verdiend, maar dat was klein bier vergeleken met de winsten die hij de laatste jaren genereerde dankzij talrijke succesvolle beleggingen en investeringen.

Toch genoot hij vooral van de kleine dingen in het leven. Wat rondrijden in een van zijn auto’s, wat plonzen in zijn zwembad, rondlummelen in de tuin, zo nu en dan eens wat langere wandelingen op locatie, bezoekjes aan de buren en kijken naar Minnie. Hoe krankjorum eigenlijk, dacht hij wel eens, dat hij zo verknocht was geraakt aan die eend. Hij hield haar medeverantwoordelijk voor zijn uitmuntende humeur. Ze maakte hem vrolijk, gewoon door er te zijn, met haar koddige gewaggel en haar uitgelaten gesnater.

Op een zonnige dinsdagochtend in mei stond Harry aan zijn lege vijvertje. Dat was vreemd, want ‘s morgens dobberde Minnie normaal gesproken altijd rond op het water. Ach, dacht Harry, ik ga terug en spring zelf even in het zwembad. Na meer dan drie kwartier baantjes trekken, een ontbijt met spek en eieren en het bestuderen van de beursberichten stond hij opnieuw bij de vijver. Deze keer met een gamelletje vol maïs. Minnie is verzot op die gele, zoete korreltjes, wist hij. Hij speurde het luchtruim af en floot een deuntje. Daarna deed hij het deksel op het metalen eetketeltje en rammelde er een paar keer flink mee. Een geluid dat Minnie heel goed kende, net als het gefluit. Zonder resultaat.

Een tijdje na de middag was de immer kalme Harry op van de zenuwen. Zou Benny al wakker zijn? Maar een manier om daar achter te komen. Twee minuten later liep hij resoluut door de winkelruimte van Bakkerij Vergeylen, waar bakkersvrouw Martha net een wit tijgerbrood in de snijmachine had geduwd voor de enige klant van dat moment. ‘Benny al wakker?’ vroeg hij voor de vorm en zonder Martha’s antwoord af te wachten, net voor hij achter de toonbank ging en via de beige klapdeur in de werkruimte verdween. Benny bleek niet alleen wakker, maar ook uitgeslapen en kwiek zoals altijd, al was het poetsen van de ovens niet meteen zijn favoriete bezigheid.

‘Dag buurman!’ riep hij lachend toen hij Harry zag binnenstormen. Benny was een klein, komisch kereltje dat aan de jonge Paul Simon deed denken, uit de tijd dat hij nog een duo vormde met Art Garfunkel. Hij had een fijn, verzorgd snorretje, dat zijn te groot uitgevallen bovenlip moest helpen camoufleren.

‘Minnie is weg! Ik heb haar sinds gisterenavond niet meer gezien. Dat is dus niet normaal. Niet! Er moet iets gebeurd zijn! Ik mag er niet aan denken! Arme Minnie!’

‘Rustig, Harry. Sinds gisterenavond al, zeg je? Dat is al een tijdje, maar nog veel te vroeg om te spreken van een onrustkwekkende verdwijning.’ Hij schaterde en wapperde triomfantelijk met zijn poetsdoek.

‘Lach maar. Ja, lach maar, sadist. Misschien heb jij haar vannacht wel vermoord. Je hebt me ooit eens verteld dat je bij de Chinees altijd Pekingeend bestelt. Dat het zelfs je favoriete gerecht is!’

‘Harry toch, wat een wilde beschuldiging. Deeg-radeer je me nu al van warme bakker tot koele dierenmoordenaar? Hoe zou ik Minnie gedood hebben? Neergeschoten met een pistolet? Ga je de politie bellen en me laten arresteren voor verbroden wapendracht? Haha! Sorry. Nee, serieus ... Minnie komt wel terug. Je zal wel zien. Ik bedoel: maak je niet ongerust. Het is en blijft een eend. Als ik vleugels had, zou ik ze af en toe ook eens uitslaan en een beetje van de vrijheid genieten. Zet Minnie even uit je hoofd. Kom, kerel, we gaan in de keuken zitten, drinken samen een kopje koffie en eten een stukje smurfenvlaai. De lekkerste van heel Limburg, dat weet je.’

‘Ga je dan nog eerst helemaal naar Bakkerij Bertels om vlaai te kopen? Dat gaat hier nog een tijdje duren dan,’ knipoogde hij. Benny incasseerde de plaagstoot met plezier. Hij was maar al te blij dat Harry weer een beetje zichzelf werd en opnieuw kon lachen.

Om die reden zocht Harry zijn buurman en vriend Benny zo graag op. De lekkere koffie en het overheerlijke gebak waren mooi meegenomen, toch stelde hij de humor en de warme hartelijkheid van het kleine bakkertje nog veel meer op prijs. Na een kop koffie, een grote punt smurfentaart en twee grote borrels graanjenever was Harry Minnie al eventjes vergeten. Benny dronk gulzig mee. Hij had ook nog iets anders op zijn lever.

‘Harry, je weet dat het bakkersbestaan mijn roeping is. Er is niets dat ik liever doe, al is het zwaar werk en dagelijks vroeg uit de veren. Toch denk ik soms: Benny, je zit hier dag in dag uit je nikkel af te draaien, je uit te sloven met je oven, en wat levert het op? Bitter weinig. Er is veel te veel concurrentie van die ellendige rotsupermarkten, steeds hogere kosten, een dalende verkoop en bijgevolg nauwelijks nog winst. Op die manier is het sop de kool niet meer waard. Jij bent veel slimmer dan ik, Harry. Ik ben maar een simpele bakker. Jij hebt zakelijk inzicht. Zie jij een oplossing?’

Harry beet een tijdje op de binnenkant van zijn lip en staarde door het keukenvenster naar een eenzaam wolkje in de helderblauwe lucht, zonder daarbij aan Minnie te denken. Hij hield ervan om intellectueel te worden uitgedaagd en om vrienden te helpen. Dit was een tweeklapper.

‘Ik ben uiteraard geen specialist ter zake. Enkel de moederkoek behoort tot mijn vakgebied, verder ben ik een leek in het bakkerswezen. Ik zou alleszins een paar aanpassingen doorvoeren. Bak op weekdagen alleen essentiële zaken, the bare essentials. Brood, stokbrood, een miniem aantal van je best verkopende taarten en misschien wat croissants en chocoladebroodjes. Daardoor kan je veel werk en kosten besparen, want je toonbank ligt dagelijks veel te vol. Martha loopt er ook wat gedesillusioneerd en minder fris bij, heb ik de indruk. Geef haar vrij tijdens de weekends. Dat geeft haar, jou en jullie relatie wat meer ademruimte.’

Benny knikte, noteerde, dacht mee en panikeerde. Exact in die volgorde.

‘Maar wie gaat er dan op zaterdag en zondag in de winkel staan? Ik?’

‘Nee, joh! Gek! Ben je nu helemaal van de ratten besnuffeld? Jij blijft bij je ovens. Het is de bedoeling dat we méér klanten krijgen, hé, niet dat we ze voorgoed wegjagen. Wanneer verkoop je het meest? Juist. Tijdens de weekends. Wie gaat er tijdens het weekend naar de bakker? Correct. De mannen. De papa’s. Met alle respect voor Martha, maar tijdens het weekend hebben we een jonge, wulpse, ietwat uitdagende en toch stijlvol gedecolleteerde jongedame nodig. Misschien na verloop van tijd wel twee. Eerst een blonde en daarna een zwarte, of omgekeerd. Ros is overbodig en meestal het minst getalenteerd. Kijk maar naar K3. Enfin, wat is je key product?’

‘Mijn wat?’

‘Je key product. Je belangrijkste artikel. Het product dat Bakkerij Vergeylen onderscheidt van andere bakkers. Exact: je smurfenvlaai! Die is kwalitatief volledig in orde. Wat we nog wel kunnen doen is pimpen. Je koopt rechtstreeks bij de fabrikant en in een voldoende grote hoeveelheid van die speelgoedsmurfjes aan, zodat je een gunstige prijs kan bedingen. In het midden van elke taart zet je zo’n smurfje. Met wat geluk worden het gegeerde verzamelobjectjes, collector’s items als het ware, waardoor de verkoop flink zal stijgen, boosten zelfs. Wie gaat er op zondag met papa mee naar de bakker? Precies. De kinderen. Een speelgoedje werkt altijd. Kinderen zijn er dol op. En papa’s? Waar houden die van? Helemaal juist. Seks! Borsten en billen! Seks geven we ze niet. Ook billen zijn van minder belang aangezien ze zich doorgaans aan de achterkant van het winkelmeisje en achter de toog bevinden. Nee jongen, borsten zijn belangrijk. En zichtbaarheid. Dus: het voorste deel van de toonbank zetten we vol smurfenvlaaien, zodat onze wulpse winkeljuffrouw flink diep moet doorbukken om eraan te kunnen. Papa tevreden met de inkijk en z’n slurfje, kinderen happy met hun speelgoedsmurfje. Dat wordt gegarandeerd een succes!’

Benny had ondertussen zijn ultrakleine notitieboekje volgekrabbeld en begon blaadje per blaadje na te lezen. Hij krabde achter zijn oor en even later aan zijn snorretje. Dan begon hij te glimlachen.

‘Ik zie het helemaal zitten! Ik ga nog wat experimenteren met mijn slagroom. Misschien kan ik hem nog net wat luchtiger maken. Wij zijn een goed team, Harry. Jij het denkwerk en ik het ambachtelijke. Met vereende krachten komen we …’

‘Hou je mond nu maar, Benny!’ onderbrak Harry zijn buurman bruusk. Wat haatte hij die uitdrukking. Bij vereende krachten dacht hij meteen aan verkrachte eenden en zo kronkelden en trilden zijn hersengolven ogenblikkelijk weer terug naar Minnie en wat haar misschien overkomen was.

Benny ging aan de slag met zijn room en Harry ging een blokje wandelen. Om zijn hoofd leeg te maken. Dat was het plan, maar het lukte van geen kanten. Het was die verduivelde onwetendheid. Die was bijna ondraaglijk. In het slechtste geval was Minnie neergeknald door een jager. Zou zomaar kunnen. De mens is nu eenmaal de grootste vijand van de eend. Harry zou het aanvaarden. Anderzijds … Negatief denken is ongezond. Misschien was ze wel een mooie mannetjeseend tegengekomen en hing er romantiek in de lucht? Misschien wordt ze wel zwanger en zwemmen er over een dikke maand een half dozijn donzige eendenkuikentjes in zijn vijvertje? Hoe geweldig zou dat zijn! Voor hetzelfde geld was ze naar een andere vijver gevlogen en was ze daar aangevallen door ratten en levend opgegeten. Vreselijk! Erger nog dan een jager! Wist hij het maar. Wist hij het toch maar. Het werd een verloren dag. Hij piekerde zich suf en viel uiteindelijk rond middernacht in slaap in zijn relaxzetel.

Om zes uur in de ochtend schoot hij wakker. Hij snelde naar buiten en trof opnieuw een leeg vijvertje aan. Zuchtend kroop hij op het houten laddertje dat tegen een van zijn eiken stond. Zo kon hij zien of er nog licht brandde in de werkplaats van de bakkerij.

‘Goedemorgen, Benny,’ zei hij zachtjes, nadat hij driemaal op de zijdeur had geklopt en de bakker des huizes hem had binnengelaten. ‘Of moet ik goedenavond zeggen? Hard gewerkt vannacht? Nog nagedacht over mijn voorstellen?’

‘Geen van beide,’ lachte Benny. ‘Ik heb de plannen voorgelegd aan Martha en ze moest er absoluut niet van weten. Dan druk ik me nog eufemistisch uit. Ze vond jou, en ik citeer, een perverse, ouwe zak. Ja, zo zei ze het precies. Een perverse, ouwe zak. Conclusie: alles blijft zoals het is. Ik heb hier niks te zeggen. Martha draagt de broek. Martha Vergeylen is de baas van Bakkerij Vergeylen, Benny Borremans de bakker. En zo blijven we maar wat aanmodderen in ons geploeter naar het slijk der aarde. Rijk zullen we er niet van worden. Hoe dan ook en wat er ook van zij, ik laat het niet aan mijn hart komen. Integendeel. Altijd blijven lachen, dat zijn de woorden van mijn jeugdidool Bassie, en dat is precies wat ik zal blijven doen. Een borrel?’

‘Vanzelfsprekend. Je hebt overschot van gelijk. Lachen is gezond,’ stelde Harry terwijl hij vol goedkeuring toekeek hoe Benny twee borrels tot aan de rand vulde met jonge graanjenever.

‘Zo is dat. Martha is dan misschien een domme gans, maar ik zie haar nog altijd graag. Trouwens, is Minnie nog altijd niet terug?’

‘Nee, ze … Godverdomme! Ik zou kunnen zweren dat ik haar net zag voorbijvliegen! Minnie!’

Ze gooiden hun borrels aan de kant en stoven naar buiten. Daarna liepen ze via de villa en de orangerie langs de garage, de serres en het zwembad, zo de achtertuin in en daar, daar in dat kleine vijvertje, daar kwaakte Minnie dat het een lieve lust was. Harry begon te huilen en Benny deed spontaan mee. Er werd geweend om een eend en gelachen van geluk. Laat alles nu inderdaad maar blijven zoals het is, dacht Harry bij zichzelf, terwijl hij een oud broodkorstje uit zijn broekzak haalde.

 

 

 

Enthousiast over deze inzending?

We nodigen je graag uit om je mening te geven over deze publicatie. Dat is mogelijk door een commentaar van jou toe te voegen en/of door een waardering te geven. Klik hieronder s.v.p. op het gewenste item!

  • Jouw commentaar toevoegen? Schrijvers stellen je tips en opmerkingen op prijs. Dat is mogelijk in de tekstbalk

    Voeg hier je commentaar toe...
    You are a guest ( Sign Up ? )
    or post as a guest
    Loading comment... The comment will be refreshed after 00:00.

    Wees de eerste om commentaar te geven.

    Je kunt ook een waardering geven voor deze publicatie!
  • Graag jouw waardering voor de kwaliteit van deze inzending: 1=minimaal, 2=matig, 3= voldoende, 4=goed, 5=perfect.
    Schrijf een commentaar
    PLG_VOTE_STAR_INACTIVEPLG_VOTE_STAR_INACTIVEPLG_VOTE_STAR_INACTIVEPLG_VOTE_STAR_INACTIVEPLG_VOTE_STAR_INACTIVE
     
    Je kunt ook een commentaar toevoegen voor deze publicatie!
  • Toelichting

    Op Schrijverspunt kun je in principe bij elke publicatie, d.m.v. een commentaar en/of een waardering, je mening geven. Alleen als een auteur feedback niet op prijs stelt is de mogelijkheid niet zichtbaar. De praktijk heeft geleerd dat de meeste auteurs feedback op prijs stellen. We nodigen je dan ook graag uit om je mening te geven over een publicatie. Dat is op twee manieren mogelijk:

    Commentaar

    Je kunt jouw commentaar geven op een publicatie of reageren op een ander commentaar of reactie.
    • Je kunt jouw commentaar toevoegen in de tekstbalk (Voeg hier je commentaar toe...) van het blok commentaar. Je commentaar is dan direct zichtbaar. Bij je commentaar kun je b.v. ook een emoji toevoegen.
    • Wil je een reactie toevoegen bij een ander commentaar of reactie? Klik dan bij het betreffende commentaar op 'Reageer'. ook dan verschijnt er een mogelijkheid om je tekst toe te voegen.
    • Elk commentaar is welkom. Dus geef gerust aan als je de publicatie met plezier hebt gelezen, maar ook opmerkingen over de stijl en het taalgebruik van de publicatie worden op prijs gesteld. Een mooie manier voor auteurs om eigen schrijfwerk te verbeteren.
    Commentaren of reacties lezen.
    • Bij elke publicatie kun je de commentaren of reacties lezen. Op de homepagina is daarnaast ook nog eens een overzicht van de actuele commentaren/reacties te vinden.
    • Wil je een bericht ontvangen van nieuwe commentaren/reacties dan kun je dat bovenin het blok Commentaar aangeven bij 'Ontvang een bericht bij nieuwe commentaren' of als je zelf een commentaar of reactie geeft.
    • Wil je alleen de commentaren zien bij een publicatie en geen reacties daarop? Klik dan bovenin het blok Commentaar op 'Inklappen alles'.
    Voorwaarden:
    Schrijvers en dus ook wij stellen een commentaar bij een publicatie erg op prijs. We proberen daarbij de mogelijkheid op Schrijverspunt om feedback te geven liefst zonder regels te laten. Dat vraagt alleen soms wat tolerantie en misschien wat invoelingsvermogen voor de ander. Samengevat respecteer elkaar.
    Is een commentaar of reactie volgens jou ongepast? Door met je muis over het commentaar of de reactie te gaan verschijnt er rechts een vlaggetje. Klik daar op om dit te melden bij websitebeheer.

    Waardering:

    Je kunt  commentaar geven op een publicatie, maar het is ook mogelijk om een waardering in cijfers te geven. Bij een waardering gaat om een beoordeling door jou van de kwaliteit van de publicatie. Je kunt kiezen uit 5 mogelijkheden om op te stemmen. 1=minimaal, 2=matig, 3= voldoende, 4=goed, 5=perfect.  De waardering is anoniem.
Hits: 93
Lekkerboek voor betaalbaar leesplezier
Tweedehands boeken
Nu opruiming!

Nathalie Maes: Poeski & Moeski zoeken een thuis

- Klik hier!-

Meer publicaties lezen of zelf meedoen aan een schrijfactiviteit?

Klik op een van de mogelijkheden.