Klik hieronder op een van de mogelijkheden.

Mijn kleintje

December, een familiezondag als een andere. Mijn man en ik waren enkele maanden getrouwd. Dan bleek dat het oudste nichtje rodehond had. Een kinderziekte gaat nooit op een volwassene over, toch? Mijn zus had van geneeskunde nooit kaas gegeten. Enkele dagen later lag mijn man geveld met rubella in bed met hoge koorts. Zijn vader, arts, diagnosticeerde de ziekte. 'Jij bent toch niet zwanger?' 'Weet ik pas rond Kerst.' Zeer uit zijn humeur verplichtte hij me vanaf Kerst dagelijks stand van '(on)gesteldheid' te melden. Telkens gedonder aan de andere kant. Leuk hoor zo'n gesprek met een hautaine schoonvader. Ziek zou ik niet worden want mijn vorige verloofde, een gynaecoloog, had me destijds exact zes maanden voor ons huwelijk het beschermend vaccin toegediend. Die tijd was nodig voor inwerking. Tot het auto-ongeval stilaan zijn liefde deed keren.

Eind december besliste schoonvader dat de vrucht moest weggehaald worden, te veel risico op een gehandicapt kind door de besmetting van de vader. Ik had niks te zeggen, mijn man zweeg. Schoonvader maakte afspraak bij een vriend, professor gynaecologie/verloskunde op 2 januari. Het waren bange dagen, schokkend hoe iemand de controle over mij gewoon overnam.
Op 2 januari reden 'we' met de autobus naar de afspraak, mijn kindje en ik, alleen, mijn man ging werken. Wat ik wel had meegenomen was het doosje van het vaccin, met lege spuit, zonder naald, die had mijn toenmalige verloofde verwijderd. Hij vond toen mijn verzoek om het doosje te houden trouwens zonderling, hij wist toch van de toediening. Maar ik heb altijd voorgevoelens gehad en stak het op mijn voorliefde voor medische prullaria.

We zaten trillend van angst over het verdict alleen in de wachtkamer, mijn blobje en ik.
De deur zwaaide open. We stonden recht en tergend traag, met afhangende schouders stapte ik richting de onderzoekskamer. De tedere blik van de prof ving mijn wanhopige blik en hij glimlachte breed. Ik betrad als het ware een slagveld, bereid te vechten voor ons, gewapend met mijn doosje. 'Zet je neer en ik heb uitstekend nieuws. Ik heb de literatuur grondig nagelezen en nergens is er enige sprake van impact van vaders ziekte op het embryo. Jij bent gelukkig niet ziek geworden en dus is er geen enkele reden voor een ingreep.' Dat geluk zat in mijn kleine doosje dat ik hem toonde. Verbaasd over mijn bezit van het doosje, vertelde ik hem de voorgeschiedenis, het auto-ongeval en de rest was geschiedenis. 'Wie is hij, kan ik hem kennen, je bent een van ons!' Ik kwam in een gelukzalige roes, hij was even gelukkig. Na een onderzoek bleek alles in orde en hij zou de zwangerschap opvolgen, mits één voorwaarde: bij elke controle zouden mijn kleintje en ik niet in de wachtkamer wachten maar in zijn salon, via een privé ingang, tot het onze/mijn beurt was. Die regel bleef gelden tot zijn dood. Uiteindelijk heb ik over de jaren meer in zijn salon gezeten dan hij. Er was een kameraadschap ontstaan.
Eindelijk kon ik echt voor het wezentje in mij beginnen zorgen in alle rust en genieten van de groei. Tot half januari, rond mijn verjaardag, mijn man thuiskwam met het nieuws dat hij gepromoveerd werd naar de US. We zouden in mei vertrekken. Een nieuwe donderslag bij heldere hemel, ik was een huismus. Vreselijke maanden volgden en tijdens de vlucht in mei heb ik de hele tijd geweend tot zelfs een air-hostess enkele keren kwam informeren, geknield op mijn hoogte, of ze echt niet kon helpen. Onze oudste dochter werd geboren als Amerikaanse en Belgische, de dag voor onze eerste huwelijksverjaardag en bleek een toonbeeld van rust en blijheid. Nog steeds. Ze studeerde Rechten in de US, Oostkust, topuniversiteit en woont er met haar Amerikaanse man en kids. En zo heeft onze oudste eigenlijk twee vaders, de echte en de vooruitziende behoeder.
En het doosje reisde jaren later mee naar de UK en weer enkele jaren later terug naar de US. Ik heb het nog steeds, ik kan het zo tonen.

© Helena Mattheyssens op .

Enthousiast over deze inzending? Deel je enthousiasme op sociale media m.b.v. onderstaande buttons.

Reacties:

Iedere bezoeker kan een reactie geven! Schrijvers stellen je tips en opmerkingen op prijs. Wil je automatisch een bericht ontvangen bij een reactie? Klik op de + boven de reacties.
08.10.22
Graag je feedback over de schrijfkwaliteit en schrijfstijl van deze inzending.
Wat prachtig beschreven, Helena, hoe jullie oudste dochter is geboren, ondanks de eerdere tegenwerking. En dat dankzij een fantastische gynaecoloog!
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig
  • Helena Mattheyssens 08.10.22
    Hartelijk bedankt, Ineke! Ja, hij was een uiterst bekwaam gynaecoloog met vele aanbiedingen, zo ook in het Groote Schuur Ziekenhuis, tijdens de hoogjaren van Christian Barnard. Toen mijn kinderen al naar school gingen, wou hij me terug, doodongelukkig in zijn gezin en met zijn breuk na mijn ongeval. Ik zou mijn eigen gezin nooit, voor niemand verlaten en heb er dus niet op gereageerd.
    • Ineke Dijkhuis 08.10.22
      Dat kan ik me voorstellen, Helena, dat je je gezin voor niemand verlaat.
      Toen ik schreef: Dankzij een fantastische gynaecoloog, bedoelde ik eigenlijk de professor gynaecologie, die zich verdiept had in het onderwerp en het niet nodig vond om een ingreep te doen. Het is fantastisch dat jullie dochter dankzij hem geboren is.
08.10.22
Graag je feedback over de schrijfkwaliteit en schrijfstijl van deze inzending.
Het raakt me nogal, Maryse. Zo dankbaar dat je de 'wat als...' vraag met een positief gevoel mag benaderen...
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig
07.10.22
Graag je feedback over de schrijfkwaliteit en schrijfstijl van deze inzending.
Pijnlijk verhaal met een mooi einde. Heeft je schoonvader ooit deemoedig toegegeven dat hij misschien wat voortvarend geweest was en onvoldoende geïnformeerd om zo'n ingrijpende beslissing op te leggen?
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig
07.10.22
Graag je feedback over de schrijfkwaliteit en schrijfstijl van deze inzending.
Wat een verhaal! Geluk schuilt soms in een klein doosje...
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig
  • Helena Mattheyssens 07.10.22
    Hartelijk dank, Ewald, heel blij met je inleving! De herinnering ontroert me telkens weer en maakt me terzelfdertijd boos.