Voor schrijvers, door schrijvers
Kort verhaal

Kort verhaal

Aantal gepubliceerde inzendingen: 743

Midleven

In de kamer naast me hoor ik zacht gepraat en gegiechel. Mijn zoon heeft sinds kort een vriendin, Elle. Ze is blond, klein, tenger en ze zijn stapelverliefd. 
 
Ik werp een blik op Nel, mijn 'Elle'. Sinds een maand vijftig. Ze draagt het haar gemakkelijk kort, zonder het nog te kleuren, want dat jeukt zo, en ze heeft een ontevreden, harde trek op de lippen.  Ook wanneer ze slaapt, zoals nu. De flodderige zak die zij pyjama noemt, is functioneel, in de zin dat deze gedragen wordt met de bedoeling om mogelijke avances mijner kant vakkundig af te weren. 
Ze laat een harde knallende scheet, waarmee ze alsnog elke mogelijke ontkieming van mijn lust in één keer doodslaat.
Vroeger was het anders. We luisterden samen naar muziek, vreeen uren op de harde vloer bij haar ouders in de kelder, zonder de tijd op te merken, en waren samen.
Met samen bedoel ik samen, niet zoals samenzijn nu samen is.
Waar ging het mis? Waren het de kinderen, was het al daarvóór of toch  daarna? Sleur ontstaat niet in een dag, maar in dagen, maanden en jaren. En opeens zijn die verstreken en is het voorbij.
Je redeneert met jezelf. De kinderen zijn er, die hebben me nodig, maar die groeien op en wij zitten nog steeds voor de televisie. 
Zoekend naar de beste goochelaar, zanger, schaatser, modeontwerper,  danser en uitvinder. Ik ben ervan overtuigd dat die gezocht worden om dezelfde reden. Namelijk geen.
Elke dag ga ik naar de fabriek, doe er mijn ding, zonder er nog bij na te denken en ga naar huis. Ik zie mijn collega's verjongen terwijl ik ouder word. Allen met dezelfde hoop, dezelfde verwachtingen die verbrijzeld worden in de loop der tijd.
En met de tijd komt het grauwe, het grijze.
De gedachte kwam op een dag, gewoon op een keer.
Ik kan ermee stoppen.
En nu klinkt deze gedachte hardnekkig dreunend als een heimachine in mijn hoofd, als een steeds terugkerende aanlokkelijk zingende mantra.
Mijn zoon lacht met zijn zware stem en Elle giechelt eveneens licht en jong.
Ik schrik wakker uit mijn overpeinzingen en kijk naar Nel. Haar blauwe ogen, die ik ooit de mooiste vond, staren recht in de mijne. 
"Ik weet wat je denkt."
Ik voel haar hand, aarzelend, dan grijpt ze me zwijgend vast en overbrugt zo meters die kilometers werden.
 
 
 
Dit artikel delen?
Auteur van dit artikel:
© Nicole Schilder
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.
Hits: 232
Publicatie op .
 
  Meer van deze schrijver:

Geef een waardering voor: "Midleven"

Geschreven door Nicole Schilder . Geplaatst in Kort verhaal.
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.
19.08.20
Feedback:
Een eerlijk en openhartig geschreven stuk, Nicole, tenzij het fictie is, maar die indruk heb ik niet.

Klein taalkundig puntje:

er mee stoppen - ermee stoppen
Grammatica & Spelling:
Goed
  • Lezenswaardig:
    100%
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig
  • Nicole Schilder 19.08.20
    Dank voor je reactie en verbetering. Soms kijk Ik nog eens over dingen heen.
    • Ewald Hagedorn 19.08.20
      Dat is bekend, Nicole. Soms lees ik wel tien keer over een eigen fout heen. In gedachten weet je wat er moet staan en dan lees je het ook zo.
19.08.20
Feedback:
Aangrijpend! Goed geschreven Nicole!
Grammatica & Spelling:
Goed
  • Lezenswaardig:
    80%
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig

Jouw feedback hier?

Dat is mogelijk met een waardering en/of jouw commentaar te geven.
Ook kun je reageren op commentaar van anderen.
 
Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen. Door een waardering te geven bepaal jij dus mede de continuïteit in publicatie van een inzending!

Nu te koop...