Klik hieronder op een van de mogelijkheden.

Mercantour-vakantieherrinnering

Mercantour
Het was een warm die eerste vakantieweek in juli. Ik had 2 maanden tevoren geheel impulsief een avontuurlijke 8-daagse reis geboekt in de Alpen via 'het Zuiderhuis'. Alles gebeurde in een opwelling op straat, onderweg naar de bibliotheek. Het reisbureau ‘het Zuiderhuis’ lokte mij om een nog onbekende reden naar binnen. Ik had geen enkel vooruitzicht op hoe de zomer eruit zou zien voor mij. Alleen : de nood om te reizen was torenhoog, de redding nabij... Ik sprak de baliemedewerkster aan en vroeg haar of er nog plaatjes vrij waren om aan te sluiten bij een groep voor een avontuurlijke trektocht in Europa. En ja, er was nog plek voor een wandeltrektocht met rugzak doorheen de Mercantour in de Hoge Alpen van Zuid-Frankrijk. Ik boekte meteen zonder nadenken. Je moest wel op eigen houtje op een bepaald uur aan de voet van het gebergte aankomen die bewuste zondagavond in de Alpenherberg. Ik vertrok een dag eerder om de lange rit te halveren. Mijn auto was volgeladen met een tentje, elementaire kookspullen, kledij en boeken. Na een lange rit, belandde ik aan in een rustig gelegen camping waar ik overnachtte. In de campingbar speelde er zich op televisie een belangrijke voetbalmatch af. Het waren Europese wedstrijden en de rode duivels deden het nog erg goed. ‘s Anderendaags vervolgde ik mijn weg naar de Alpen en ik kwam aan op het afgesproken uur om kennis te maken met de berggids en mijn mede-avonturiers. Ons groepje telde 8 deelnemers waarvan er 3 reeds vaker deelnamen aan bergtochten. Ik schrok een beetje van de ernst en zorg waarmee die tocht werd voorbereid. Gelukkig had ik nog net voor mijn vertrek, goede stapschoenen en een grote rugzak op de kop getikt. Het bleek geen overbodige luxe want er zouden heel veel kilometers doorheen pieken en dalen van het hooggebergte -natuurgebied ‘Parc du Mercantour’ genaamd - gestapt worden in de komende week. Gelukkig was ik fit en heel bereid om die zware uitdaging aan te gaan. Ik liet alle overbodige bagage achter in de auto en vertrok enthousiast met de praatgrage groep naar boven. Het hooggebergte heeft zoveel moois te bieden dat je de wereld en al je bekommernissen vergeet. We hadden veel geluk met de weersomstandigheden want we kregen een week lang de zon te zien. Er waren ook kleurrijke bloemen, wilde berggeiten, kabbelende beekjes en veel steile rotswanden. De uitdaging bestond eruit om de tocht iedere dag af te maken voor het donker werd. Elke dag sliepen we in een heel afgelegen, bemande berghut waar we op een warme maaltijd, een hete douche en een smakelijk ontbijt getrakteerd werden. Wij sliepen in slaapzaaltjes op houten stapelbedden met dunne matrassen en dikke dekens. Onderweg werd er veel gebabbeld, gelachen, gezwoegd en gezweet... De eerste dag viel er al een koppel deelnemers af. De man had zijn voet verzwikt en zijn vriendin stond hem nabij. Op dag vier was het avontuur Heidi te zwaar geworden na een spectaculaire valpartij op een bergpiek met een ijshelling. Zij was een dertiger met een iets minder fitte conditie. Omwille van de grote hoogte, was de noordflank van de col nog zwaar be-ijst. De gids had ons een schoen-uitrusting moeten bieden om niet uit te glijden. Maar die had hij niet. Zwaar gepakt, zoals iedereen, viel en schoof Heidi de helling af. De gids en ikzelf waren al honderd meter lager gestapt. We zagen hoe Heidi gevaarlijk veel snelheid nam. Wij aarzelden niet om die weerloze lichaamsmassa – als een meer dan 80kg wegende jutezak vol aardappelen - vast te grijpen. De gids links en ik rechts. Met alle kracht probeerden wij die lange, helse schuifpartij een halt toe te roepen. Het werden de langste seconden van mijn leven. Met onze bergstokken, voeten en lichaamskracht trachtten de gids en ik ons in het ijs te drukken om hopelijk zo te vertragen en uiteindelijk te stoppen. Wij konden op het nippertje vlijmscherpe rotsblokken rechts ontwijken en stopten wonderlijk en vol ongeloof aan de voet van nog groter gestapeld gesteente. Het stond als een paal boven water dat de gids en ikzelf Heidi het leven gered hadden. In de berghut werd met geen woord hierover gerept. De schok was ons allen veel te groot geweest. Elk van ons verwerkte het trauma in afzondering. ’s Anderendaags belde Heidi een taxi om in het nabijgelegen dorp naar Nice te rijden om de eerste vlucht naar Brussel te kunnen nemen. De groep was opnieuw kleiner, dapperder en moediger als ooit tevoren om verder het avontuur in de magische Alpen verder te zetten. Ik werd gekroond tot ‘Koningin van de Mercantour’... Met een fototoestel vol pracht, een hart vol ervaringen, een gemoed vol trots en fierheid voelde ik mij, zestig jaar oud, oprecht dankbaarheid om het leven !
© Adriana Vermeire op .

Enthousiast over deze inzending? Deel je enthousiasme op sociale media m.b.v. onderstaande buttons.

Reacties:

Iedere bezoeker kan een reactie geven! Schrijvers stellen je tips en opmerkingen op prijs. Wil je automatisch een bericht ontvangen bij een reactie? Klik op de + boven de reacties.
09.12.21
Graag je feedback over de schrijfkwaliteit en schrijfstijl van deze inzending.
Leuk verhaal, maar wel een groot blok tekst. Een paar alinea's maken zou al flink helpen.
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig