1 post
  • images/deelname/kort_verhaal.jpg
    Een kort verhaal kenmerkt zich doordat de handelingen, gedachten en gesprekken van de personages zijn georganiseerd in een plot van komische, tragische, romantische, satirische of andere aard.  Een kort verhaal is altijd een compleet en zelfstandig leesbaar verhaal. Fragmenten uit gepubliceerde manuscripten of vervolgverhalen zijn niet toegestaan!
    Bij een kort verhaal geven we de voorkeur aan maximaal 1000 woorden.
    951 gepubliceerde inzendingen
  • Ook jouw artikel is welkom! Inzenden van een verhaal/gedicht is mogelijk door eerst in te loggen. Registreren is gratis! Alleen door eerst in te loggen en op de knop hieronder te klikken kom je op een pagina waar je de schrijfactiviteit kunt selecteren waar je aan mee wilt doen. Op die pagina kun je ook de titel en tekst voor je artikel toevoegen. Lees vooraf de voorwaarden. Let op: Na inzending is wijziging van je tekst niet meer mogelijk (m.u.v. Plusleden)
    Je artikel is, na inzending, vrijwel direct te zien in de betreffende schrijfactiviteit en bij je profiel. We publiceren een artikel minimaal een jaar (plusleden langer!), daarna verwijderen we het artikel en de commentaren, etc. automatisch.
  • De publicatievoorwaarden

    • Inzendingen dienen te voldoen aan de voorwaarden zoals aangegeven bij de betreffende schrijfactiviteit, Nederlandstalig en van voldoende kwaliteit (grammaticaal en inhoudelijk) te zijn. We accepteren geen afbeeldingen van een tekst, maar alleen de daadwerkelijke tekst!
    • Agressieve, onwettelijke, lasterlijke, racistische, misleidende of anderszins ongepaste of irrelevante bijdragen, naar interpretatie van de redactie, zijn niet toegestaan. De redactie behoudt zich het recht voor om inzendingen, zonder opgave van redenen, niet te publiceren, resp. te verwijderen.
    • De auteursrechten van een inzending blijven te allen tijde bij de inzender. Schrijverspunt brengt geen wijzigingen aan in de tekst.
    • Inzenders mogen geen door rechten beschermde teksten of afbeeldingen plaatsen.
    • Het plaatsen van persoonlijke informatie zonder toestemming van de redactie (zoals e-mailadressen, website en/of telefoonnummers) is niet toegestaan evenals teksten, advertenties en links van promotionele dan wel commerciële aard.
    • De redactie is niet aansprakelijk voor de gevolgen, juridisch of in andere zin, van de activiteiten van leden op Schrijverspunt, noch in Nederland, noch daarbuiten. De inzender blijft als enige verantwoordelijk en aansprakelijk voor de inhoud van zijn/haar bericht(en).
    • Bij inzending hanteert Schrijverspunt de actuele privacyregels. Onze privacyverklaring is onderaan op elke pagina te vinden.
    • We publiceren een inzending in principe een jaar lang op onze website. Voor plusleden is die periode langer.
    • Door het insturen van je schrijfactiviteit stem je in met deze voorwaarden.

     

Publicatie: 26-11-2019

Hits: 582

Als een auteur geen behoefte heeft aan feedback verschijnt er geen mogelijkheid voor reacties.

M'n eeste liefje (XVII) (*)

Aangepast: 16-04-2020

Onverhoeds stokte de macaber-kolderieke optocht. Drie gebaarde mannen, gekleed in een lang bruin gewaad, waren resoluut de kapel ingestapt. Ik haalde ongewild opgelucht adem: deze mannen, duidelijk behorend tot de kloosterorde, vormden door hun doelgerichtheid een standvastige tegenpool in gans deze psychotische bombarie. 

Al vlug moest ik m'n mening herzien: het leek of ze uit alle macht onder hun drieën het wereldrecord kruistochtlopen wilden breken, waarbij de achterste met moeite de middelste bijhield die op zijn beurt de voorste op de hielen zat. Plots bleef de koploper stokstijf staan met z'n blik strak gericht op het altaar en zeeg neer met wijd gespreide armen. Hierbij viel het bruine deken af dat hij blijkbaar over z'n pyama had geslagen. Nauwelijks raakten z'n knieën de grond of hij liet z'n stijfgespannen bovenlijf vervaarlijk voorover hellen. Net vóór de pyama-pater pardoes op z'n gezicht zou vallen, pakten de gewijde confraters hem bij z'n armen en zetten hem op de dichtstbijzijnde bank. Ze keken mekaar even goedkeurend aan met een blik van ingewijde verstandhouding en gingen elk op weg naar het volgend bedrijf in dit zonderling wekelijks ochtendritueel. 

Volkomen in de ban geslagen door dit buitenissige gedoe, zocht ik op de tast een plaatsje naast José. Verbaasd merkte ik dat Bram stilletjes naar voren was gelopen. Hij ging zitten naast een stokoude vrouw. Zij had de blinde desolate blik van een halfvergane wassen beeldenpop. Even twijfelde ik nog... De gelijkenis was dan ook ver te zoeken tussen dit gebarsten gipsen afgietsel en de stralend opgewekte volksvrouw, trots bruisend van levenslust: de foto boven de koekjestrommel... Als Bram er haar niet feilloos had uitgekozen, had ik haar vast niet herkend. Als gewoonlijk wanneer hij zich veilig voelde bij iemand, nestelde hij zich dicht tegen haar aan, waarbij hij haar willoze arm zelf over zich heen sloeg. Het leek wel alsof hij zich in het kiekje nestelde dat Saartje in het tulpenhuis had opgehangen.

Een misdienaar sloeg zachtjes tegen een kleine gong. De donkere klank vulde zinderend de kapel. 

Bram schurkte zich lekker tegen haar aan... alhoewel, er klopte iets niet... er was iets raars aan de hand met hem... Saartje's oma had zich een weinig schrijlings over hem heen gebogen en het leek nu of Bram zich trachtte los te wringen uit haar omarming.

Ik liep snel op hen toe. In haar hand waarmee zij Bram haast in een wurggreep omklemde, zat één van z'n kartonnen visitekaartjes. Op haar wangen bungelden enkele dikke tranen. Ze staarde naar een punt ergens hoog achter me en leek gespannen naar iets te luisteren. 

Ik boog me naar haar toe en keek haar in de ogen. Met een waanzinnige schok realiseerde ik me dat Bram gekneld zat in de omarming van een dode... 

Ik pakte Bram beet en sleurde hem vanonder haar arm weg. Levensloos viel ze opzij met het hoofd op de knieën van haar gebuur die abrupt in een schelle hinnikende lach schoot. 

Met de doodsadem nog in z'n nek snelde Bram de kapel uit. Ik wou hem achterna maar werd plots langs achter vastgegrepen. Het was José die verwilderd neerstaarde op het stoffelijk overschot van haar enig overgebleven vriendin. 

M'n hoofdwond begon weer pijnlijk te kloppen en er begon iets te stotteren in m'n kop. Alle waanzin, geconcentreerd in dit verdoemde kapelletje, werd met kannen en kruiken naar binnen gegoten via het gapende slokkende kruisje op de kruin van m'n hoofd. Met José op m'n rug vastgeplakt, strompelde ik naar de melkglazen witte deur, naar de gouden lettertjes, naar het 'gelukskamertje' , het 'Privé', waar ik al het opgeslokte duivelsgebroed in me ging uitschijten en doortrekken! 

Ik merkte dat ik geen adem meer kreeg en moest José's verstikkende armen van m'n hals aftrekken. Ze gleed van me af en bleef jammerend op de grond liggen. Ik probeerde haar zwijmelend nog naar buiten te slepen, maar twee ziekenbroeders namen haar rustig, doch zeer beslist van me over en droegen haar luid kermend de kapel uit via de zijdeur. Saartje's oma was blijkbaar intussen ook reeds afgevoerd. 

De celebrator zette prevelend het openingsgebed in en de zondagsmis begon met slechts enkele minuten vertraging. Onverzettelijke efficiëntie als wapen tegen onverbiddelijke waanzin. 

Bram had gelijk: ik moest hier weg en wel zo snel mogelijk! Hij stond al aan de klinkloze straatdeur en bonkte er verwoed met z'n knuisten tegenaan. Wiske had van gans het gebeuren in de kapel blijkbaar niks gemerkt (ik vroeg me af of ze dat ooit wel deed) en slaakte een zucht van opluchting toen ik de hall binnen kwam. 

"Oh, gelukkig bent U daar! Ik wou u niet storen tijdens de viering ziet U." 
Ze was duidelijk de kluts kwijt door het gedrag van Bram. 
Ik stelde haar op haar gemak.
"Nee nee, 't is goed. Hier is het veiliger... ik bedoel... eh... we willen naar buiten, kan dat?" 
"Ja natuurlijk! Ik zal even op het knopje duwen, maar wacht U niet even op die oudere dame?" 
"Eh, nee... Ze heeft haar vriendin gevonden..."

Walg! Hoe kon ik in 's hemelsnaam zoiets uit m'n strot krijgen! Nauwelijks een halfuur geleden had ik mezelf plechtig voorgenomen om voor haar zorg te dragen en beloofd haar terug thuis te brengen! Ik kreeg zin om ook op die deur te gaan bonken. Met een elektronisch zoemgeluidje knipte de deur van het slot en zwaaide ze tergend langzaam open. Nog vóór ik er een hand tussen kon krijgen, was Bram al de piste uit. Helemaal overstuur en gedesoriënteerd wankelde ik naar buiten. 

 
 
 De laatste delen zijn te vinden op https://hansvb.simplesite.com
 
 
 
 
 
 
 
Ook jouw mening is hier welkom!

Reacties:

Meer van deze auteur:

Titel:Hits:Waardering:Link:
Lotje
733
Lezen?
Stil!
728
Lezen?
Column
Vertrouwen
705
Lezen?