Voor schrijvers, door schrijvers
Poëzie

Kort verhaal

Aantal gepubliceerde inzendingen: 725

M'n eeste liefje (XVII) (*)

Onverhoeds stokte de macaber-kolderieke optocht. Drie gebaarde mannen, gekleed in een lang bruin gewaad, waren resoluut de kapel ingestapt. Ik haalde ongewild opgelucht adem: deze mannen, duidelijk behorend tot de kloosterorde, vormden door hun doelgerichtheid een standvastige tegenpool in gans deze psychotische bombarie. 

Al vlug moest ik m'n mening herzien: het leek of ze uit alle macht onder hun drieën het wereldrecord kruistochtlopen wilden breken, waarbij de achterste met moeite de middelste bijhield die op zijn beurt de voorste op de hielen zat. Plots bleef de koploper stokstijf staan met z'n blik strak gericht op het altaar en zeeg neer met wijd gespreide armen. Hierbij viel het bruine deken af dat hij blijkbaar over z'n pyama had geslagen. Nauwelijks raakten z'n knieën de grond of hij liet z'n stijfgespannen bovenlijf vervaarlijk voorover hellen. Net vóór de pyama-pater pardoes op z'n gezicht zou vallen, pakten de gewijde confraters hem bij z'n armen en zetten hem op de dichtstbijzijnde bank. Ze keken mekaar even goedkeurend aan met een blik van ingewijde verstandhouding en gingen elk op weg naar het volgend bedrijf in dit zonderling wekelijks ochtendritueel. 

Volkomen in de ban geslagen door dit buitenissige gedoe, zocht ik op de tast een plaatsje naast José. Verbaasd merkte ik dat Bram stilletjes naar voren was gelopen. Hij ging zitten naast een stokoude vrouw. Zij had de blinde desolate blik van een halfvergane wassen beeldenpop. Even twijfelde ik nog... De gelijkenis was dan ook ver te zoeken tussen dit gebarsten gipsen afgietsel en de stralend opgewekte volksvrouw, trots bruisend van levenslust: de foto boven de koekjestrommel... Als Bram er haar niet feilloos had uitgekozen, had ik haar vast niet herkend. Als gewoonlijk wanneer hij zich veilig voelde bij iemand, nestelde hij zich dicht tegen haar aan, waarbij hij haar willoze arm zelf over zich heen sloeg. Het leek wel alsof hij zich in het kiekje nestelde dat Saartje in het tulpenhuis had opgehangen.

Een misdienaar sloeg zachtjes tegen een kleine gong. De donkere klank vulde zinderend de kapel. 

Bram schurkte zich lekker tegen haar aan... alhoewel, er klopte iets niet... er was iets raars aan de hand met hem... Saartje's oma had zich een weinig schrijlings over hem heen gebogen en het leek nu of Bram zich trachtte los te wringen uit haar omarming.

Ik liep snel op hen toe. In haar hand waarmee zij Bram haast in een wurggreep omklemde, zat één van z'n kartonnen visitekaartjes. Op haar wangen bungelden enkele dikke tranen. Ze staarde naar een punt ergens hoog achter me en leek gespannen naar iets te luisteren. 

Ik boog me naar haar toe en keek haar in de ogen. Met een waanzinnige schok realiseerde ik me dat Bram gekneld zat in de omarming van een dode... 

Ik pakte Bram beet en sleurde hem vanonder haar arm weg. Levensloos viel ze opzij met het hoofd op de knieën van haar gebuur die abrupt in een schelle hinnikende lach schoot. 

Met de doodsadem nog in z'n nek snelde Bram de kapel uit. Ik wou hem achterna maar werd plots langs achter vastgegrepen. Het was José die verwilderd neerstaarde op het stoffelijk overschot van haar enig overgebleven vriendin. 

M'n hoofdwond begon weer pijnlijk te kloppen en er begon iets te stotteren in m'n kop. Alle waanzin, geconcentreerd in dit verdoemde kapelletje, werd met kannen en kruiken naar binnen gegoten via het gapende slokkende kruisje op de kruin van m'n hoofd. Met José op m'n rug vastgeplakt, strompelde ik naar de melkglazen witte deur, naar de gouden lettertjes, naar het 'gelukskamertje' , het 'Privé', waar ik al het opgeslokte duivelsgebroed in me ging uitschijten en doortrekken! 

Ik merkte dat ik geen adem meer kreeg en moest José's verstikkende armen van m'n hals aftrekken. Ze gleed van me af en bleef jammerend op de grond liggen. Ik probeerde haar zwijmelend nog naar buiten te slepen, maar twee ziekenbroeders namen haar rustig, doch zeer beslist van me over en droegen haar luid kermend de kapel uit via de zijdeur. Saartje's oma was blijkbaar intussen ook reeds afgevoerd. 

De celebrator zette prevelend het openingsgebed in en de zondagsmis begon met slechts enkele minuten vertraging. Onverzettelijke efficiëntie als wapen tegen onverbiddelijke waanzin. 

Bram had gelijk: ik moest hier weg en wel zo snel mogelijk! Hij stond al aan de klinkloze straatdeur en bonkte er verwoed met z'n knuisten tegenaan. Wiske had van gans het gebeuren in de kapel blijkbaar niks gemerkt (ik vroeg me af of ze dat ooit wel deed) en slaakte een zucht van opluchting toen ik de hall binnen kwam. 

"Oh, gelukkig bent U daar! Ik wou u niet storen tijdens de viering ziet U." 
Ze was duidelijk de kluts kwijt door het gedrag van Bram. 
Ik stelde haar op haar gemak.
"Nee nee, 't is goed. Hier is het veiliger... ik bedoel... eh... we willen naar buiten, kan dat?" 
"Ja natuurlijk! Ik zal even op het knopje duwen, maar wacht U niet even op die oudere dame?" 
"Eh, nee... Ze heeft haar vriendin gevonden..."

Walg! Hoe kon ik in 's hemelsnaam zoiets uit m'n strot krijgen! Nauwelijks een halfuur geleden had ik mezelf plechtig voorgenomen om voor haar zorg te dragen en beloofd haar terug thuis te brengen! Ik kreeg zin om ook op die deur te gaan bonken. Met een elektronisch zoemgeluidje knipte de deur van het slot en zwaaide ze tergend langzaam open. Nog vóór ik er een hand tussen kon krijgen, was Bram al de piste uit. Helemaal overstuur en gedesoriënteerd wankelde ik naar buiten. 

 
 
 De laatste delen zijn te vinden op https://hansvb.simplesite.com
 
 
 
 
 
 
 
Dit artikel delen?
Auteur van dit artikel:
© Hans Van Battel
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.
Hits: 353
Publicatie op .

Geef een waardering voor: "M'n eeste liefje (XVII) (*)"

Geschreven door Hans Van Battel . Geplaatst in Kort verhaal.
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.

Jouw feedback hier?

Dat is mogelijk met een waardering en/of jouw commentaar te geven.
Ook kun je reageren op commentaar van anderen.
 
Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen. Door een waardering te geven bepaal jij dus mede de continuïteit in publicatie van een inzending!

Nu te koop...